အခန်း (၁၉၅)

အခန်း။ ၁၉၅

“ဖေဖေ... ချီချီ အရင်သွားအိပ်တော့မယ်နော်”

သူမ၏ ပန်းကန်လုံးလေးထဲမှ နောက်ဆုံးလက်ကျန် ထမင်းလုပ်ကို ကုန်အောင်စားပြီးနောက် ကျိရုရွှယ်သည် လက်သုတ်ပုဝါလေးဖြင့် ပါးစပ်ကို အသာအယာသုတ်ကာ လုချွမ်းကို သူမ၏ ဝိုင်းစက်နေသော မျက်ဝန်းလေးများဖြင့် ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

၎င်းကိုကြားသော် လုချွမ်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ကျိရုရွှယ်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ သူမ၏ အခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ပြန်သွားခဲ့သည်။ တံခါးကို ဂရုတစိုက် ပိတ်ပြီးနောက် သူမသည် ကျင့်စဉ်ကို ဆက်လက်တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်နေတော့သည်။

ညဉ့်သည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့ပြီ။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ ကင်းလှည့်နေသော ဇွန်ဘီရုပ်သေးများ၏ ခြေသံများမှလွဲ၍ ကျန်အရာအားလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ ကစားကွင်းအတွင်းရှိ လျှောစီးစင်အောက်မှ ခုတင်ပေါ်တွင်မူ ကျောက်လင်းမှာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသည်။

ခုတင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်နေသော ကျိရုရွှယ်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လျှပ်စစ်ပမာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ လီယင်း၏ တည်နေရာကို သူမ အာရုံခံမိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ခြံဝင်းဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေ၏။

“နင် ကံကောင်းသွားတယ်လို့ မှတ်လိုက်တော့... ဒီတစ်ခါတော့ နင့်အသက်ကို ချန်ထားပေးမယ်”

ကျိရုရွှယ်က စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။ လီယင်းသည် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ပုံရသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ယခုကဲ့သို့ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် ရောက်လာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သို့သော်လည်း ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် စိုက်ပျိုးထားသော သွေးဆာနွယ်ပင်များ ရှိနေခြင်းနှင့် သူရောက်လာခြင်းကြောင့် ဖခင်ဖြစ်သူကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေလိုခြင်းတို့ကြောင့် ကျိရုရွှယ်သည် အပြင်သို့ထွက်ကာ သူ့ကို သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကျိရုရွှယ်သည် ခုတင်ပေါ်မှ တိတ်တဆိတ်ဆင်းကာ သစ်သီးခြံဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသော ပြတင်းပေါက်ကို အသာအယာ ဖွင့်လိုက်သည်။ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများ ကင်းလှည့်နေသည့် ကြားဖြတ်အချိန်လေးကို အသုံးချကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ထုပ်ပိုးလျက် လေထဲသို့ ပျံထွက်သွားခဲ့သည်။

အခန်းပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် ကျိရုရွှယ်သည် ပျံသန်းမှုအမြင့်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြှင့်တင်လိုက်ပြီး ခြံစည်းရိုးတံတိုင်းများနှင့် သွေးဆာနွယ်ပင်တောကို ကျော်ဖြတ်ကာ ညအမှောင်ထုကို အကာအကွယ်ယူလျက် ခြံဝင်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ခြံဝင်းနှင့် တစ်မိုင်ခန့်အကွာရှိ လမ်းမတစ်ခုပေါ်တွင် လီယင်းသည် ကိုယ်ပျောက်စွမ်းရည်ဖြင့် တိတ်တဆိတ် ရွေ့လျားနေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ခြံဝင်းနှင့် နီးကပ်လာလေလေ သူ၏ရင်ထဲ၌ ပိုမိုမငြိမ်မသက် ဖြစ်လာလေလေပင်။ ထိုမိန်းကလေးငယ်နှင့် တွေ့လျှင် သူမက သူ့ကို ဘယ်လိုဆက်ဆံမှာလဲဟု သူ တွေးပူနေမိသည်။ သူမက သူ့ကို ကျန်းဟိုင်အခြေစိုက်စခန်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန် တာဝန်ပေးထားသော်လည်း ယခုအချိန်အထိ သူမအတွက် အသုံးဝင်မည့် သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုမျှ သူ ယူဆောင်လာနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

ရုတ်တရက် လီယင်းသည် လန့်ဖျန့်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ခြေလှမ်းများကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သေးငယ်သော လူရိပ်လေးတစ်ခုမှာ သူ့ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းလာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“အဲဒီလူပဲ...”

လီယင်းသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းသိရှိလိုက်ပြီး သူမ အနားရောက်လာသည်အထိ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူမှာ အလွန်ရက်စက်သူဖြစ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် လီယင်းသည် ရိုသေခန့်ညားသော အမူအရာကို ပြင်ဆင်ထားပြီး မည်သည့် မလေးစားမှုမျိုးကိုမျှ မပြရဲပေ။

ခေတ္တမျှအကြာတွင် ကျိရုရွှယ်သည် သူ၏အရှေ့သို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ လီယင်းအပေါ်သို့ ဖိအားအပြည့်ဖြင့် ကျရောက်လာပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ နင် ရောက်လာပြီပေါ့။ နင် ပြန်ပို့ရမယ့် သတင်းတွေအကြောင်းကို မေ့နေတာလား ဒါမှမဟုတ် တကယ်ပဲ အသေစောချင်နေတာလား”

လီယင်း၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး တင်းကျပ်သွားရသည်။ သူမ၏ လေသံအတွင်းမှ ပါလာသော လူသတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်မှာ ဟန်ဆောင်နေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် သူ့ကို သတ်ပစ်ရန် တကယ်ပင် စဉ်းစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လီယင်းသည် ဝေခွဲမနေရဲတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်လိုက်ကာ နောင်တရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် တောင်းပန်တော့သည်။

“သခင်မလေး... သခင်မလေးပေးအပ်ထားတဲ့ တာဝန်ကို ကျွန်တော်မျိုး လုံးဝမမေ့ပါဘူး။ ကျန်းဟိုင်အခြေစိုက်စခန်းကို ရောက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ကိစ္စအဝဝနဲ့ မအားမလပ် ဖြစ်နေရလို့ သတင်းမပို့နိုင်ခဲ့တာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”

“အခုကစပြီး ကျွန်တော်မျိုး သခင်မလေးအလိုရှိတဲ့ သတင်းမှန်သမျှကို အမြန်ဆုံး ပို့ပေးပါ့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ”

လီယင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်နေသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းအားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းလှရာ ပြန်လည်ခုခံရန် စိတ်ကူးပင်မရှိဘဲ ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသက်ရှင်ခွင့်ရရန်သာ တောင်းပန်နေမိသည်။ ခုခံမိပါက သေခြင်းတရားသာ ရရှိမည်ကို သူ ကောင်းစွာနားလည်ထားသည်။

“ဟွန့်... ဒီညက နင့်အတွက် နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပဲ။ နင်ကံကောင်းတယ်လို့သာ မှတ်

လိုက်တော့။ အကယ်၍ နင်သာ ဒီည ငါ့ကိုလာမတွေ့ရင် ငါ့ရဲ့စိတ်အာရုံတစ်ခုတည်းနဲ့တင် နင့်ဦးခေါင်းကို အခုချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားအောင် လုပ်ပစ်လိုက်မှာ”

ကျိရုရွှယ်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ဤလူသည် အသက်ဘေးနှင့် ကြုံမှသာ အလုပ်လုပ်လိုစိတ်ရှိသော သေဘေးကြောက်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် သတင်းမပို့ဘဲ ပျောက်နေသော လီယင်းကို အလွန်ဒေါသထွက်နေသော်လည်း လက်ရှိတွင် သူမှတစ်ပါး အခြားစေခိုင်းရန် လူမရှိသေးသဖြင့်သာ အသက်ကို ချန်ထားပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိရုရွှယ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကြောက်ရွံ့လွန်း၍ ချွေးစေးများ ထွက်နေသော လီယင်းသည် သူ၏အသက်မှာ ခေတ္တဘေးကင်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ တစ်ဖက်လူသည် အခြေစိုက်စခန်းမှ သတင်းအချက်အလက်များကို ပို၍ တန်ဖိုးထားကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏လက်အောက်တွင် အသက်ရှင်လိုပါက သတင်းများကိုသာ အဆက်မပြတ် ပေးပို့ရတော့မည်ဖြစ်သည်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ လီယင်းသည် အခြေစိုက်စခန်းအပေါ် အနည်းငယ် အားနာစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း

“လူဆိုတာ ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် ကြည့်ရတာပဲ။ မဟုတ်ရင် လောကက ငါ့ကို ဖျက်ဆီးလိမ့်မယ်”

ထိုအတွေးဖြင့် ထိုအားနာစိတ်ကို ချက်ချင်း ဖျောက်ပစ်လိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင် သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေသို့ ရောက်နေချိန်တွင် အခြားအရာများကို စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိပေ။ အသက်ရှင်သန်ရေးမှာသာ ပထမဦးစားပေး ဖြစ်သည်။

“ကဲ... ပြောစမ်းပါဦး။ ကျန်းဟိုင်အခြေစိုက်စခန်းက ဘာသတင်းတွေ ယူလာခဲ့သလဲ နင့်ရဲ့ အသက်ရှင်သန်နိုင်စွမ်းက နင်ပေးမယ့် သတင်းတွေအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်ဆိုတာ နင်နားလည်သင့်တယ်။ နင်ပေးတဲ့သတင်းက အသုံးမကျတဲ့ အသေးအမွှားလေးတွေဆိုရင်တော့ ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ နင်သိမှာပါ...”

ကျိရုရွှယ်၏ စကားသံမှာ အေးစက်စက်ရှိလှသည်။

လီယင်း ပေးအပ်မည့် သတင်းအချက်အလက်များကို သူမ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားနေမိသည်။ ကျန်းဟိုင်အခြေစိုက်စခန်းမှာ ဤဒေသအတွင်း အကြီးမားဆုံးသော အစိုးရလက်အောက်ခံ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများစခန်း ဖြစ်သည့်အတွက် ထိုနေရာ၏ လှုပ်ရှားမှုမှန်သမျှမှာ သူမအတွက် အရေးကြီးလှသည်။

လီယင်းသည် ကျိရုရွှယ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူမဘက်မှ တစ်စုံတစ်ခု လွဲမှားစွာ နားလည်နေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမသည် သူ တာဝန်ဖြင့် လာခြင်းဖြစ်သည်ကို မသိဘဲ သူမထံ သတင်းလာပို့သည်ဟုသာ ထင်မှတ်နေပုံရသည်။ သို့သော်လည်း လီယင်းသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ အဖွဲ့သားများကို ထားခဲ့ကာ ခြံဝင်းဆီသို့ တိတ်တဆိတ် လာခဲ့ကတည်းက သူ၏ ရွေးချယ်မှုမှာ ရှင်းလင်းပြီးသား ဖြစ်သည်။

“သခင်မလေး... အခု ကျွန်တော် ကျန်းနန်မြို့ကို ရောက်လာတာက မစ်ရှင်တစ်ခုကြောင့်ပါ။ အခြေစိုက်စခန်းကနေ အရှင့်နဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ ကိစ္စရပ်တစ်ခုကို စုံစမ်းဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို စေလွှတ်လိုက်တာပါ”

လီယင်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

“ငါနဲ့ ပတ်သက်တာလား အသေးစိတ် ရှင်းပြစမ်း... အစအဆုံး အကုန်ပြောပြ”

ကျိရုရွှယ်မှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ သူမနှင့် ပတ်သက်သည့် မည်သည့်

အကြောင်းအရာကို ကျန်းဟိုင်စခန်းက သိသွားတာလဲ။

ခြံဝင်းအကြောင်းကိုများ သိသွားတာလား။

“ဒီလိုပါ သခင်မလေး... အရင်က ဝမ်လေးရဲ့အဖွဲ့ ကျန်းနန်မြို့ကနေ စခန်းကို ပြန်ရောက်သွားတဲ့အခါ သူတို့တွေ့ခဲ့တဲ့ သတင်းတွေကို အထက်လူကြီးတွေကို တင်ပြခဲ့ကြပါတယ်။ ကျန်းနန်မြို့ထဲမှာ ဆင့်ကဲဇွန်ဘီတွေ လုံးဝမတွေ့ရတာနဲ့ ဇွန်ဘီတွေက ကားမောင်းပြီး ပစ္စည်းတွေ သယ်ယူနေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်လို့ သူတို့က ပြောပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် အထက်လူကြီးတွေက ကျန်းနန်မြို့မှာ ဇွန်ဘီဘုရင်တစ်ကောင် ပေါ်ပေါက်နေပြီလို့ ကောက်ချက်ချလိုက်ကြတာပါ”

“အဲဒီအချက်ကို အတည်ပြုဖို့အတွက် စခန်းကနေ ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်ပျောက်ကို သဲလွန်စတွေ ရှာဖွေဖို့ စေလွှတ်လိုက်တာပါ။ ကျွန်တော်အပါအဝင် အဖွဲ့ဝင် ၅ ယောက် ပါပါတယ်”

လီယင်းက ကျိရုရွှယ်အား အကြောင်းစုံ ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဇွန်ဘီဘုရင်ဟုတ်လား”

“နင်တို့စခန်းရဲ့ နောက်ဆုံးပန်းတိုင်က ဘာလဲ။ အကယ်၍ ဇွန်ဘီဘုရင်ကို ရှာတွေ့သွားရင် ဘာလုပ်မှာလဲ”

ကျိရုရွှယ်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ကျန်းဟိုင်အခြေစိုက်စခန်းက လူလွှတ်၍ စုံစမ်းနေပြီဟု သူမ မထင်ထားမိပေ။ သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ကာ တည်ငြိမ်စွာပင် မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က ရာထူးနိမ့်တဲ့သူဖြစ်လို့ အထက်ပိုင်းရဲ့ တကယ့်အစီအစဉ်ကိုတော့ အသေအချာ မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ပြောတာကတော့... ပုံမှန်အားဖြင့် ဇွန်ဘီဘုရင် ဆိုတာဟာ အလွန်အန္တရာယ်များတဲ့အတွက် ရှာတွေ့တာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် နောက်ထပ် အင်အားမကြီးထွားလာခင် ချက်ချင်း သုတ်သင်ပစ်ရမယ်လို့ ပြောပါတယ်”

လီယင်းက တွေဝေစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လီယင်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ကျိရုရွှယ်၏ ကိုယ်ထဲမှ လူသတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရေခဲပမာ အေးစက်သွားတော့သည်။

“ဟွန့် ငါ့ဖေဖေကို လုပ်ကြံဖို့ ကြံစည်ရဲတယ်ပေါ့လေ... သေတွင်းကို ကိုယ်တိုင်တူးနေကြတာပဲ”