အခန်း (၄၉၇)

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ် (အပိုင်း ၄၉၇)

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang’e 🌕

True Immortal Team

တုပိုင်သည် နင်းချုံးယောင်ကို အလွန် ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“အခု ခင်ဗျား ကျေနပ်ပြီလား။ ကွေ့မင်းသားအိမ်တော်ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်လို့ ခေါ်တဲ့ လူတွေကို ကျွန်တော် သတ်ပစ်လိုက်ပြီ။ တော်ဝင်မိသားစုကို သတ်ဖြတ်တဲ့ ရန်သူဆိုပြီး ကျွန်တော့်ကို စွပ်စွဲနိုင်အောင် ခင်ဗျား အောင်မြင်သွားပြီ။ ယွမ်ထျန်ကျောက် စစ်သည်တော်လွှတ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အကြောင်းပြချက် ပေးနိုင်လိုက်ပြီ။ အခု ခင်ဗျား ကျေနပ်ပြီလား”

“ဖြောင်း... ဖြောင်း... ဖြောင်း...”

ရိုက်နှက်သံများနှင့်အတူ တုပိုင်သည် နင်းချုံးယောင်၏ ပါးကို အားကုန်လွှဲပြီး အကြိမ်ကြိမ် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ နင်းချုံးယောင်သည် ကျောက်ရုပ်တုတစ်ခုပမာ မလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်နေပြီး တုပိုင်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေ၏။

“နင်းချုံးယောင်... တာ့နင်တိုင်းပြည်က ခင်ဗျားတို့ နင်းမိသားစုရဲ့ တိုင်းပြည်။ ကျွန်တော် တုပိုင်ရဲ့ တိုင်းပြည် မဟုတ်ဘူး” တုပိုင်က တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်သည်။ “နင်းချုံးယောင်... ခင်ဗျားက တကယ် ထူးဆန်းတယ်။ တုကျန်းနဲ့ ယွမ်ထျန်ကျောက်က ခင်ဗျားအဖေကို သတ်လိုက်တာ။ ခင်ဗျားက သူတို့ကို မုန်းရမယ့်အစား သူတို့ကို ကြောက်ပြီး သူတို့ရဲ့ အသုံးချခံဘဝနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဒုက္ခပေးနေတယ်ပေါ့။ ဘာကြောင့်လဲ”

နင်းချုံးယောင် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ဖွင့်ဟလာသည်။ “မင်းသမီး နင်းရွှဲ့ကို နှုတ်ဆက်တဲ့ စားပွဲမှာ... မင်းလို မိန်းမစိုးလေးတစ်ယောက်က ဘာလို့ အဲဒီလောက် တောက်ပနေရတာလဲ။ မင်းလို မိန်းမစိုးလေးတစ်ယောက်က ဘာလို့ အဲဒီလောက် ခန့်ညားထည်ဝါနေရတာလဲ။ မင်းလို မိန်းမစိုးလေးက ငါတို့ တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ အထက်ကို ဘာလို့ ရောက်နေရတာလဲ။ ဘာကြောင့်လဲ”

တုပိုင် အံ့အားသင့်သွားပြီး နင်းချုံးယောင်ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ အမြဲတမ်း ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတတ်သော နင်းချုံးယောင်သည် ၊ တုပိုင်အပေါ် ဤမျှလောက် မနာလိုဝန်တိုစိတ်များ ရှိနေပြီး ၊ ထိုမနာလိုဝန်တိုစိတ်များက အမုန်းတရားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟူ၍ တုပိုင် လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

နင်းချုံးယောင်က ဆက်ပြော၏။ “ပြီးတော့ ငါ ဒီလိုလုပ်တာက ငါ့ရဲ့ မိခင်နဲ့ မိသားစုကို ကာကွယ်ဖို့ပဲ”

တုပိုင်က တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဒုက္ခပေးချင်နေတာ ထားပါတော့... ပိုင်ဆယ်မြို့ အခြေအနေက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ တိုင်းပြည်ရဲ့ အနောက်တောင်ပိုင်း အခြေအနေက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

နင်းချုံးယောင်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး”

တုပိုင် သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “လာကြစမ်း... နင်းချုံးယောင်ကို ခေါ်သွားပြီး ခေါင်းဖြတ်သတ်လိုက်”

“မလုပ်နဲ့... မလုပ်နဲ့...” မင်းသမီး ယွီကျိန်း အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာပြီး တုပိုင်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ တားဆီးလိုက်သည်။ “မောင်လေးတုပိုင်... စိတ်မဆိုးပါနဲ့... စိတ်ဆိုးရင် ရန်သူရဲ့ လှည့်ကွက်ထဲ မိသွားလိမ့်မယ်။ နင်းချုံးယောင်က တော်ဝင်မိသားစုကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သူ့ကို ဖမ်းချုပ်ထားပြီး အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ အမိန့်ကို စောင့်ရမယ်။ ငါတို့ သူ့ကို သတ်လို့ မရဘူး။ မဟုတ်ရင် တော်ဝင်မိသားစုကို သတ်ဖြတ်တဲ့ ပြစ်မှုက နင့်ခေါင်းပေါ် ကျလာလိမ့်မယ်”

“ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး...” တုပိုင် ဒေါသတကြီး ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ “ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ် ငါ့ရဲ့ ဓားသွားကို စမ်းသပ်ရဲရင် ငါ သူ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်။ ကွေ့မင်းသားရဲ့ သားတော် မပြောနဲ့... သူ့ရာထူး ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးကြီး ငါ သတ်ပစ်မယ်”

“လာကြစမ်း... နင်းချုံးယောင်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ခေါင်းဖြတ်သတ်လိုက်”

ရုတ်တရက် စစ်သည်တော်နှစ်ဦး ရှေ့တိုးလာပြီး နင်းချုံးယောင်ကို ဆွဲထုတ်သွားကြသည်။

“တုပိုင်... မင်း ငါ့ကို သတ်လို့ မရဘူး... မင်း ငါ့ကို သတ်လို့ မရဘူး...” နင်းချုံးယောင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဧကရာဇ် တစ်ပါးတည်းသာ ငါ့ကို စီရင်ပိုင်ခွင့် ရှိတယ်။ တော်ဝင်မိသားစုရေးရာဌာနကပဲ ငါ့ကို စီရင်ပိုင်ခွင့် ရှိတယ်။ မင်း ငါ့ကို သတ်ရဲရင် မင်းက တော်ဝင်မိသားစုကို သတ်ဖြတ်တာပဲ... ဒါ ပုန်ကန်မှုပဲ... ယွမ်ထျန်ကျောက်က အဲဒီအကြောင်းပြချက်နဲ့ မင်းကို လာတိုက်လိမ့်မယ်”

ထိုအချိန်မှာပင် စစ်သည်လေးတစ်ဦး အပြေးအလွှား ထွက်လာပြီး နင်းချုံးယောင်၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကာ အပြင်ဘက်သို့ ဆွဲထုတ်သွားလေသည်။ ကွင်းပြင် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ ထိုစစ်သည်လေးသည် ခေါင်းဆောင်းကို ရုတ်တရက် ချွတ်လိုက်ရာ လှပသော မျက်နှာလေး ပေါ်လာသည်။

သူမ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တုပိုင် လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူမကား လီကျန်းမင်းသမီး ၊ မင်းသမီး နင်းလီ ၊ ကွေ့မင်းသား၏ သမီးတော် ဖြစ်နေသည်။ သူမ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက တုပိုင်၏ စစ်တပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သနည်း။

မှန်ပေသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် ကွေ့မင်းသားက နောက်ဆုံးလက်ကျန် မြင်းစီးတပ်သား ၆၀၀ ကို တုပိုင်လက်ထဲ အပ်နှံစဉ်က ၊ လီကျန်းမင်းသမီးသည် ထိုအထဲတွင် ပုန်းအောင်းလိုက်ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် တုပိုင်နောက်သို့ မိုင်ပေါင်းများစွာ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး သူမ၏ သရုပ်မှန်ကို မည်သည့်အခါမျှ ထုတ်မပြခဲ့ချေ။

သေချာပေါက် သူမဘေးနားရှိ ရဲဘော်ရဲဘက်များက သူမ၏ အထောက်အထားကို သိရှိကြသော်လည်း ၊ သူတို့သည် သူမကို အသက်ပေးကာကွယ်ကြပြီး မည်သူ့ကိုမျှ ပြောပြမည် မဟုတ်ပေ။

“အစ်ကိုတုပိုင်... ဟင့်... တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မတို့ နင်းမိသားစုမှာ ဒီလို အမှိုက်ကောင်တစ်ကောင် ပါလာခဲ့မိတယ်” လီကျန်းမင်းသမီးသည် တုပိုင်ကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ကွေ့မင်းသား၏ သားတော် နင်းချုံးယောင်ကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိချလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ကြွေးကြော်လိုက်သည်။ “ကွေ့မင်းသားရဲ့ သားတော် နင်းချုံးယောင်ဟာ တိုင်းပြည်ကို သစ္စာဖောက်တယ် ၊ တော်ဝင်မိသားစုကို သစ္စာဖောက်တယ်။ ကျွန်မ လီကျန်းမင်းသမီး နင်းလီက ခမည်းတော်ကိုယ်စား ကွေ့မင်းသားအိမ်တော်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီး သစ္စာဖောက် နင်းချုံးယောင်ကို သတ်မယ်”

ထို့နောက် သူမလက်ထဲမှ ထက်ရှသော ဓားကို ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်သည်။

“ညီမလေး... မလုပ်နဲ့...” နင်းချုံးယောင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း စစ်သည်တော်နှစ်ဦးက သူ့ကို ဖိထား၏။

“ရွှပ်... ဖုန်းးး...”

မင်းသမီး နင်းလီသည် လက်ထဲမှ ဓားကို မြှောက်ပြီး နင်းချုံးယောင်၏ ခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်ချလိုက်လေသည်။ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး ၊ နာကျင်ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော နင်းချုံးယောင်၏ ခေါင်းသည် မြေကြီးပေါ်သို့ လိမ့်ဆင်းသွားသည်။

မိမိ၏ အစ်ကိုအရင်းကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် လီကျန်းမင်းသမီးသည် မင်းသမီး ယွီကျိန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။ တုပိုင်သည် လီကျန်းမင်းသမီး၏ အားနွဲ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ကြည့်ပြီး အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားရသည်။

သူမသည် ယခုနှစ်မှ ၁၇ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ တုပိုင် သူမနှင့် တစ်ကြိမ်သာ တွေ့ဆုံဖူးသည်။ သူမသည် တုပိုင်အား လေးစားအားကျသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး တက်ကြွလှုပ်ရှားသော်လည်း အလွန် နူးညံ့သိမ်မွေ့သူ ဖြစ်သည်။

သူမ သိုင်းပညာ တတ်မြောက်လိမ့်မည်ဟူ၍ မထင်ထားခဲ့သလို ၊ ဤမျှ ရဲရင့်လိမ့်မည်ဟူ၍လည်း မထင်ထားခဲ့ချေ။ မြင်းစီးတပ်ဖွဲ့ထဲတွင် ပုန်းအောင်းပြီး တုပိုင်နှင့်အတူ မိုင်ထောင်ချီ ခရီးနှင်ခဲ့သော်လည်း တစ်ကြိမ်မျှ ကိုယ်ထင်မပြခဲ့ပေ။ ယနေ့တွင်မူ နင်းချုံးယောင်ကို သတ်ဖြတ်ရန် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး တုပိုင်အပေါ် ကျရောက်မည့် တော်ဝင်မိသားစု သတ်ဖြတ်မှု စွပ်စွဲချက်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် တုပိုင်၏ နှလုံးသား နွေးထွေးသွားရသည်။

တော်ဝင်မိသားစုထဲတွင် နင်းချုံးယောင်ကဲ့သို့သော အမှိုက်ကောင် ရှိသလို ၊ လီကျန်းမင်းသမီးကဲ့သို့သော ရွှေပမာ တန်ဖိုးရှိသည့် လူများလည်း ရှိနေသေးသည်။

အချိန်အတော်ကြာ ငိုကြွေးပြီးနောက် လီကျန်းမင်းသမီးသည် တုပိုင်ထံ လာရောက်ပြီး ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုတုပိုင်... ဟင့်... တောင်းပန်ပါတယ်။ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ နင်းမိသားစုမှာ ဒီလို အမှိုက်ကောင် ရှိနေပေမဲ့ တိုင်းပြည်ကို မျှော်လင့်ချက် မစွန့်လိုက်ပါနဲ့။ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ နင်းမိသားစုကိုလည်း လုံးဝ လက်မလွှတ်လိုက်ပါနဲ့”

တုပိုင် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့... လက်မလွှတ်ပါဘူး”

ထို့နောက် တုပိုင် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “စစ်သည်တော် နင်းလီ... အမိန့်နာခံပါ”

လီကျန်းမင်းသမီးသည် အလိုအလျောက် မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့ပါ ဗိုလ်ချုပ်”

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “စစ်ပွဲက နီးကပ်လာပြီ။ ဆေးသမားတော်တပ်ဖွဲ့မှာ လူအင်အား အရမ်း လိုအပ်နေတယ်။ မင်းကို ဆေးသမားတော်တပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်တယ်။ ဒဏ်ရာရသူတွေကို ကယ်တင်ဖို့ တာဝန်ယူရမယ်”

လီကျန်းမင်းသမီး အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမက စစ်မြေပြင်သို့ သွားချင်သည်။ စစ်မြေပြင်တွင် သေဆုံးချင်စိတ်ပင် ရှိနေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် မိမိ၏ အစ်ကိုအရင်းကို ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ဤသည်မှာ တရားမျှတမှုအတွက် ဖြစ်ပြီး တိုင်းပြည်အတွက် မှန်ကန်သော လုပ်ရပ် ဖြစ်သော်လည်း ၊ သူမ၏ စိတ်နှလုံး ထိခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည် ရှိဦးမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် စစ်မြေပြင်တွင် သေဆုံးခြင်းသည် သူမအတွက် အကောင်းဆုံး ရလဒ်ဟု ခံယူထားသည်။ သို့သော် တုပိုင်က သူမကို ဆေးသမားတော်တပ်ဖွဲ့သို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးလိုက်သည်။

တုပိုင်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “လီကျန်းလေး... တော်ဝင်မိသားစုဝင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ တိုင်းပြည် ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ မင်းမှာ သေဖို့ စဉ်းစားခွင့် မရှိဘူး”

သူမကို ဆေးသမားတော်တပ်ဖွဲ့သို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးရခြင်းမှာ အခြား ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခု ရှိသည်။ လီကျန်းမင်းသမီးသည် သူမ၏ အစ်ကိုအရင်းကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်ရာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည် ရှိမည် မဟုတ်ဘဲ ၊ အပြစ်ရှိစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူမကို သေလုမျောပါး လူနာများကို ကယ်တင်ခိုင်းပြီး ကုသပေးခိုင်းခြင်းဖြင့် ကုသိုလ်ယူစေကာ သူမ၏ အတွင်းစိတ် အပြစ်ရှိမှုများကို လျော့ပါးစေရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ ဗိုလ်ချုပ်” လီကျန်းမင်းသမီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များဖြင့် အမိန့်နာခံလိုက်လေ၏။

ဝမ်ရှန်းမြို့သည် ပိုင်ဆယ်မြို့နှင့် လီ ၈၀၀ ကျော် ကွာဝေးပြီး လီမိသားစု၏ စစ်သည်တော် ၁၀၀,၀၀၀ ရောက်ရှိလာရန် ၁၅ ရက် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။ လီမိသားစု၏ စစ်သည်တော် ၁၀၀,၀၀၀ သည် အရှေ့ဘက်သို့ ဆက်လက် ချီတက်လာပြီး နေ့စဉ် ပိုင်ဆယ်မြို့နှင့် နီးကပ်လာနေသည်။ သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် မြေကမ္ဘာ တုန်ဟီးသွားရပြီး ငှက်များနှင့် သားရဲတိရစ္ဆာန်များ ထွက်ပြေးကြရလေသည်။

စစ်ခုန်းယဲ့သည် ဉာဏ်ကြီးရှင် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်နှင့် ပုကွကွပညာရှင် ဖြစ်ရခြင်းနှင့် ထိုက်တန်လှပေသည်။ တစ်လမပြည့်ခင် အချိန်အတွင်း သူသည် သိန်းငှက်တစ်ကောင်ကို လေ့ကျင့်ပေးနိုင်ခဲ့ပြီး ၊ ထိုသိန်းငှက်သည် ကောင်းကင်ယံမှ တုပိုင်၏ မျက်လုံးများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် တုပိုင်သည် နေ့စဉ် သတင်းအသစ်များကို ရရှိနေသည်။

“လီမိသားစု စစ်သည်တော် တစ်သိန်း... ပိုင်ဆယ်မြို့နှင့် လီ ၇၀၀ အကွာသို့ ရောက်ရှိ”

“လီမိသားစု စစ်သည်တော် တစ်သိန်း... ပိုင်ဆယ်မြို့နှင့် လီ ၆၅၀ အကွာသို့ ရောက်ရှိ”

“လီမိသားစု စစ်သည်တော် တစ်သိန်း... ပိုင်ဆယ်မြို့နှင့် လီ ၅၉၀ အကွာသို့ ရောက်ရှိ”

…

“လီမိသားစု စစ်တပ်... လီ ၃၀၀ အကွာသို့ ရောက်ရှိ”

“လီမိသားစု စစ်တပ်... လီ ၁၅၀ အကွာသို့ ရောက်ရှိ”

**--**--**--**--**--**--**--**

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျန်ကျိုးစီရင်စုတွင် စစ်သင်္ဘော အများအပြား ဆိုက်ကပ်လာကြသည်။ လက်ရွေးစင် တပ်ဖွဲ့ဝင် အများအပြား ကမ်းပေါ်သို့ တက်ရောက်လာကြသည်။

လျန်ကျိုးစီရင်စုတွင် စုဝေးလာသော ဖန်းမိသားစု၏ စစ်သည်တော် အင်အားသည် ပိုမို များပြားလာသည်။ ၁၅,၀၀၀ ၊ ၂၀,၀၀၀ ၊ ၂၅,၀၀၀ နှင့် ၃၀,၀၀၀ အထိပင်ရောက်လာ၏။

စစ်ပွဲမိုးတိမ်တိုက်များသည် ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းကာ အမှောင်ထုကြီးစိုးတော့မည့် အတိတ်နိမိတ်ကို ပြသနေလေ၏။ လီမိသားစု၏ စစ်သည်တော် ၁၀၀,၀၀၀ သည် အရှေ့ဘက်သို့ ဆက်လက် ချီတက်လာနေပြီး ၊ ဖန်းမိသားစု၏ စစ်သည် သောင်းချီသော တပ်ဖွဲ့သည် အရှေ့ဘက်တွင် ရပ်တန့်နေသော်လည်း အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။ လီမိသားစု၏ စစ်သည်တော် ၁၀၀,၀၀၀ နှင့် အရှေ့အနောက် ညှပ်ပူးညှပ်ပိတ် တိုက်ခိုက်မည့် အနေအထား ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ယွမ်ထျန်ကျောက်နှင့် ဘုရင်ခံ တုကျန်းတို့သည် မျှော်စင်အမြင့်ပေါ်တွင် ရပ်ပြီး ၊ ကမ်းတက်လာသော ဖန်းမိသားစု စစ်တပ်ကို ကြည့်ရှုနေကြသည်။

“ကျွန်တော်တို့ ဝင်ပါစရာ မလိုလောက်ဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်” ယွမ်ထျန်ကျောက်က ပြောလိုက်သည်။ “လီမိသားစုရဲ့ စစ်သည်တော် ၁၀၀,၀၀၀ က ကုန်းကုန်း တုပိုင်ရဲ့ စစ်သည်တော် ၃၀,၀၀၀ ကျော်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ချေမှုန်းပစ်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

တုကျန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လိုအပ်ရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ဝင်တိုက်ရမှာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ကွေ့မင်းသားရဲ့ သားတော် နင်းချုံးယောင်ကို သတ်လိုက်တာက နိုင်ငံတော် သစ္စာဖောက်မှုပဲ။ ကျွန်တော်တို့ စစ်သည်တော်လွှတ်ဖို့ အကြောင်းပြချက် လုံလောက်သွားပြီ။ စစ်သည်တော်လွှတ်ပြီး လီမိသားစုလက်ထဲက စီရင်စုနှစ်ခုကို ပြန်သိမ်းပိုက်နိုင်ရင် တစ်လောကလုံးကို ရှင်းပြလို့ ရသွားပြီ”

ယွမ်ထျန်ကျောက်က ထောက်ပြလိုက်သည်။ “နင်းချုံးယောင်ကို သတ်လိုက်တာက လီကျန်းမင်းသမီးလေ”

တုကျန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ။ တုပိုင် မသတ်ရင်တောင် တုပိုင် သတ်တာပဲ ဖြစ်သွားမှာ။ ဓားက ကျွန်တော်တို့လက်ထဲမှာ ၊ စုတ်တံက ကျွန်တော်တို့လက်ထဲမှာ ၊ ပါးစပ်ကလည်း ဒီမှာပဲ ရှိတာလေ”

ယွမ်ထျန်ကျောက်က ညည်းတွားလိုက်သည်။ “သခင်ကြီးကလည်း တကယ်ပါပဲ... ဘာလို့ ဖန်းမိသားစုအုပ်စုက အဲဒီလောက် တွေဝေရတာလဲ။ တိုက်ရိုက် အစားထိုးလိုက်ရင် ပြီးတာပဲကို... အခုတော့ အဲဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေ ဖြစ်လာရပြီ”

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်။ အပိုင်း ၄၉၇ ပြီး။

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang’e 🌕

True Immortal Team