အခန်း (၅၀၀)

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ် (အပိုင်း ၅၀၀)

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang’e 🌕

True Immortal Team

စမ်းသပ်မှုပေါင်း ရာချီ ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း တစ်ကြိမ်မျှ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ ရှေ့တွင် အဂ္ဂိရတ်ပစ္စည်း ကိရိယာများ ပုံနေလေ၏။.အရည်မျိုးစုံဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ၊ အဓိကအချက်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း မြေအောက်မြို့တော်၏ တွင်းနက်ကြီးထဲမှ ညစ်ညမ်းသော သန့်စင်ရေတွင်းရေ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤညစ်ညမ်းသော ရေတွင်းရေကို အသုံးပြုပြီး အံ့သြဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားသော လူသတ်လက်နက်ကြီးတစ်ခု ဖန်တီးချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့တွင် စိတ်ကူးဉာဏ် အနည်းငယ် ၊ သဲလွန်စ အနည်းငယ် ရှိသော်လည်း ၊ ဤစိတ်ကူးဉာဏ် အနည်းငယ်မှာ ရှုပ်ထွေးနေသော ကြိုးမျှင်တစ်ချောင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အစအန ရှာမရ ဖြစ်နေလေ၏။

စမ်းသပ်မှုပေါင်း ရာချီ ကျရှုံးခဲ့ရပြန်သည်။ ဤအချက်က စစ်ခုန်းယဲ့ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သံသယ ဝင်စေခဲ့သည်။ သူ၏ ဉာဏ်ကြီးရှင် ဆိုသည်မှာ အတုအယောင် ဖြစ်နေသည်လား။

“အား... အား... အား...”

စစ်ခုန်းယဲ့သည် မြှားတိုကို ထုတ်ယူပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို လှီးဖြတ်လိုက်ရာ သွေးများ စီးကျလာလေသည်။

သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထပ်မံ နှိပ်စက်ပြန်ပြီ။ ဤနှစ်လအတွင်း ပဉ္စမအကြိမ်မြောက် ဖြစ်သည်။ မျှော်လင့်ချက်ကြီးကြီး ထားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ပျက်ရသည့် အကြိမ်တိုင်း ၊ သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိပ်စက်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ထိုသို့လုပ်မှသာ ရင်ထဲမှ နာကျင်မှု သက်သာသွားသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။

ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်၌ သူ၏ လက်မောင်းတွင် အမာရွတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တုပိုင် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး ပရောဖက် လူပုလေး စစ်ခုန်းယဲ့၏ လက်ထဲမှ မြှားတိုကို ဆွဲယူကာ ချိုးပစ်လိုက်သည်။

“မြို့စားမင်း... မြို့စားမင်း... ကျွန်တော်က အဂ္ဂိရတ်ပညာ ဉာဏ်ကြီးရှင် မဟုတ်ပါဘူးဗျာ။ ကျွန်တော်က အမှိုက်ကောင်ပါ... ကျွန်တော်က အမှိုက်ကောင်ပါ”

“ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အထင်ကြီးလွန်သွားတာပါ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ဖို့အတွက် တန်ဖိုးကြီးကြီး ပေးဆပ်ခဲ့ရပေမဲ့ ကျွန်တော်က တကယ်တော့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပါဗျာ” စစ်ခုန်းယဲ့သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေသည်။

“ရန်သူတွေ မြို့အောက်ကို ရောက်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်က မပြီးသေးဘူး။ သဲလွန်စတောင် ရှာမတွေ့သေးဘူး။ ကျွန်တော်က အမှိုက်ကောင်ပါ... ကျွန်တော့်လို ရုပ်ဆိုးတဲ့ လူပုလေးက ဒီလောကမှာ အသက်ရှင်ဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူးဗျာ” ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းကို ကြမ်းပြင်နှင့် ထပ်မံ ဆောင့်လိုက်ပြန်သည်။

တုပိုင် ရှေ့တိုးသွားပြီး သူ၏ ခေါင်းကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်သည်။ “စစ်ခုန်းယဲ့... ခင်ဗျားက ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက်ပဲ။ ခင်ဗျားက ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက် ဆိုတာ ခင်ဗျား သိရဲ့လား”

“တကယ်လားဗျာ” စစ်ခုန်းယဲ့ တုပိုင်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက သေချာပေါက် ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက်ပါ။ ညစ်ညမ်းနေတဲ့ သန့်စင်ရေတွင်းရေထဲမှာ စွမ်းအားကြီးမားတဲ့ စွမ်းအင်နှစ်ခု ပါဝင်နေပြီး အဲဒီစွမ်းအင်နှစ်ခုက အပြန်အလှန် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတယ် ဆိုတာကို ခင်ဗျား အလိုလို သိမြင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီစွမ်းအင်နှစ်ခုကို တိုက်မိအောင် လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်တာနဲ့ ကြီးမားတဲ့ ပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်စေပြီး သေစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ထွက်ပေါ်လာမယ် ဆိုတာကိုလည်း ခင်ဗျား သိတယ်။ ဒီအချက်ကို ခင်ဗျား မြင်နိုင်တာက ခင်ဗျား ဉာဏ်ကြီးရှင် ဖြစ်လို့ပဲ”

စစ်ခုန်းယဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီစွမ်းအင်နှစ်ခုကို လှုံ့ဆော်ပေးမယ့် နည်းလမ်းကို ကျွန်တော် လုံးဝ ရှာမတွေ့ဘူး။ ကျွန်တော် အကြိမ်ပေါင်း ရာချီ စမ်းသပ်ခဲ့ပြီးပြီ။ နှစ်လတောင် ရှိနေပြီ။ ဘာတိုးတက်မှုမှ မရှိဘူး”

တုပိုင်က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့... စိတ်မပူပါနဲ့... တစ်နေ့ကျရင် ခင်ဗျားရဲ့ ခေါင်းထဲကို ကောင်းကင်ဘုံကနေ ဉာဏ်အလင်း ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီကျရင် အရာအားလုံး ပြေလည်သွားမှာပါ”

တုပိုင် ပြောသည့်စကားမှာ သမိုင်းတစ်လျှောက် သိပ္ပံပညာရှင်ကြီးများ တွေ့ရှိခဲ့သည့် အဖြစ်မှန်ပင်။ သူတို့၏ ပါရမီနှင့် ကြိုးစားမှုကြောင့် ရလဒ်ကောင်းများ တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ကံတရားနှင့် ကောင်းကင်ဘုံမှ ပေးသနားသော ဉာဏ်အလင်းသည်လည်း ထပ်တူ အရေးကြီးပေသည်။ အလွန် အရေးကြီးပေသည်။

စစ်ခုန်းယဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ အချိန်မရှိတော့ဘူး။ စစ်ပွဲက ဖြစ်တော့မယ်။ ရန်သူ စစ်သည်တော် ၁၀၀,၀၀၀ က ရောက်နေပြီ”

“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...”

မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ရှိနေလျှင်ပင် စစ်သည်တော် ၁၀၀,၀၀၀ မြို့ရိုးဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည့် အသံကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရလေ၏။

ဧရာမ သားရဲကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တရွေ့ရွေ့ နီးကပ်လာနေသည်။ မြေကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါနေပြီး ဓာတ်ခွဲခန်းထဲရှိ ပစ္စည်းကိရိယာများအားလုံး တုန်ခါနေသည်။

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ကိစ္စမရှိပါဘူး... ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒီစစ်ပွဲမှာ ကျွန်တော်တို့ ဒီလျှို့ဝှက်လက်နက် မလိုအပ်သေးပါဘူး။ ခင်ဗျား ဖန်တီးနိုင်ရင်တောင် ကျွန်တော် သုံးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီစစ်ပွဲကို ကျွန်တော်တို့လက်ထဲရှိတဲ့ လက်ရှိအင်အားနဲ့တင် အနိုင်တိုက်လို့ ရတယ်လေ”

ပရောဖက် လူပုလေး စစ်ခုန်းယဲ့က မေးလိုက်သည်။ “တကယ်ပဲလား မြို့စားမင်း... ရန်သူက တစ်သိန်းတောင် ရှိတာနော်။ ကျွန်တော်တို့ထက် သုံးဆ ပိုများတယ်”

တုပိုင်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်ပါ... ကျွန်တော်တို့ နိုင်မယ်လို့ အာမခံတယ်။ နိုင်ရုံတင်မကဘူး... အနည်းဆုံးသော အထိအခိုက်အကျအဆုံးနဲ့ အကြီးမားဆုံးသော အောင်ပွဲကို ရယူမှာ။ ကျွန်တော် ကတိပေးတယ်။ ဒါကြောင့် စိတ်မပူပါနဲ့... ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ... ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ”

“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ကျွန်တော် မလောတော့ပါဘူး။ ကျွန်တော် မလောတော့ပါဘူး” ပရောဖက် လူပုလေး စစ်ခုန်းယဲ့သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး စိတ်ကို အတင်းအဓမ္မ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ထပ်ပြီးစမ်းသပ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ”

တုပိုင်က ခင်ဗျား မအိပ်တာ ရက်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီဟု ပြောချင်သော်လည်း ၊ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသော စစ်ခုန်းယဲ့ကို ကြည့်ပြီး ဤအချိန်၌ အိပ်ခိုင်း၍ မရနိုင်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မောပန်းနွမ်းနယ်သွားသည့်အထိ လုပ်ဆောင်ပေလိမ့်မည်။ ထိုအခါမှသာ ခေတ္တ အိပ်စက်ပေလိမ့်မည်။

“ဒါဆို ခင်ဗျား အလုပ်ဆက်လုပ်လိုက်ဦး... စိတ်မပူနဲ့နော်” တုပိုင်သည် စစ်ခုန်းယဲ့၏ ပခုံးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေ၏။

မြို့ရိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိပြီး မြို့ပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ တုပိုင်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ယခင်က စစ်သည်တော် ၁၀၀,၀၀၀ ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော်လည်း ၊ ယခုအခါ နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်း၏ သက်ရောက်မှုသည် မကြုံစဖူး ကြီးမားလှပြီး ၊ ရုပ်ရှင်ရုံတွင် ကြည့်ရသည်နှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။ စစ်သည်တော် ၁၀,၀၀၀ ကျော်လျှင် အဆုံးအစ မမြင်နိုင်အောင် များပြားပြီး ၊ စစ်သည်တော် ၁၀၀,၀၀၀ ကျော်လျှင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

မြို့ပြင်ရှိ ကွင်းပြင်တွင် မိုင်ပေါင်းများစွာ အလျားနှင့် အနံ ပြည့်နှက်နေပြီး ၊ အားလုံး မည်းမှောင်နေသည်။ မြေကြီးကိုပင် မမြင်ရသလောက် ဖြစ်နေသည်။ တကယ်ကို နေရာအနှံ့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရသည်မှာ ဤလူအုပ်ကြီး တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်လာပါက တုပိုင်၏ ပိုင်ဆယ်မြို့ကို လုံးဝ လွှမ်းမိုးသွားမည့် ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေလေ၏။

လီ အနည်းငယ်အကွာအဝေးတွင် အနီရောင် ရထားလုံးတစ်စီးပေါ်၌ ရွေ့လျားနန်းတော်ငယ် တစ်ခု ရှိနေသည်။

တာ့ယန်နိုင်ငံတော်၏ မီးနတ်ဘုရားဘာသာ သူတော်စင်မ လီဝမ်ဝမ်သည် ထိုရွေ့လျားနန်းတော်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ သူမသည် နတ်သမီးကဲ့သို့ လှပပြီး မိစ္ဆာမကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။

သူမ၏ ပတ်လည်တွင် မီးတောက်အရောင်များ ဝန်းရံထားပြီး စုစုပေါင်း မီးနတ်ဘုရားဘာသာ စစ်သည်တော် ၂၀,၀၀၀ ရှိသည်။ သူတို့သည် စစ်သည်တော် ၁၀၀,၀၀၀ အနက် အစွန်းရောက်ဆုံးနှင့် အတော်ဆုံး လက်ရွေးစင်များ ဖြစ်ကြသည်။

လီရူလုံသည် ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ရှိပြီး လီမိသားစု၏ လက်ရွေးစင် ၃၀,၀၀၀ ကို ဦးဆောင်ထားသည်။ သံချပ်ကာများ ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ငွေရောင်စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုအလား ထင်ရသည်။

ခန့်ညားထည်ဝါသော ရှားလုံရွှိုသည် ညာဘက်ခြမ်းတွင် ရှိသည်။ သူသည် စစ်သည်တော် ၅၀,၀၀၀ ကို ဦးဆောင်ထားပြီး ထိုအထဲတွင် လက်နက်ချလာသော စစ်သည်တော် ၄၀,၀၀၀ နှင့် သူ၏ ရှားလုံမျိုးနွယ်စုမှ လူရိုင်း ၁၀,၀၀၀ ပါဝင်သည်။ ဆင်ကောင်ရေ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာလည်း ဟိန်းဟောက်နေကြသည်။

လီဝမ်ဝမ် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “သောက်ကြစမ်း”

ချက်ချင်းပင် စစ်တပ်တစ်ခုလုံးသည် အရက်အိတ်များကို ဖြုတ်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ကြသည်။

အခြားလူများ၏ အရက်အိတ်ထဲတွင် အရက်အစစ် ပါရှိသော်လည်း ၊ ရှားလုံရွှို၏ စစ်သည်တော် ၅၀,၀၀၀ သောက်သော အရက်ထဲတွင် မီးနတ်ဘုရားဆေးရည် ရောစပ်ထားသည်။

သောက်ပြီးနောက် စစ်သည်တော် ၅၀,၀၀၀ ၏ မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာပြီး ၊ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရေပြားများလည်း နီရဲလာသည်။ မျက်လုံးများမှ သွေးရောင်လွှမ်းသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ လူတစ်ယောက်လုံး၏ စိတ်ဓာတ်သည် လုံးဝ တက်ကြွလာပြီး ပျံသန်းတော့မတတ် ဖြစ်လာလေ၏။

သူတို့၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာပြီး အားအင်များ ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။

ကြောက်ရွံ့မှုများ အားလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဆုံးမဲ့ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်မှု ၊ အဆုံးမဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် အဆုံးမဲ့ သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်များသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

‘တိုက်မယ်... တိုက်မယ်... ငါ တိုက်ချင်တယ်... ငါက ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ... ငါ ဘာကိုမှ မကြောက်တော့ဘူး’

ရှားလုံရွှို၏ လူရိုင်းစစ်တပ်သည် မူလကတည်းက ကြောက်ရွံ့မှု မရှိသော်လည်း ၊ ယခုအခါ ပိုမို စွမ်းအားကြီးမားလာသည်ဟု ခံစားရပြီး သားရဲကောင်များကဲ့သို့ ဖြစ်လာလေ၏။

လက်နက်ချခဲ့သော စစ်သည်တော် ၄၀,၀၀၀ သည်လည်း ချက်ချင်းပင် ကြောက်ရွံ့မှု မရှိသော စစ်ပွဲအရူးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ၊ မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမှ မရှိတော့ဘဲ အဆုံးမဲ့ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များသာ ရှိတော့သည်။

“ဝူး... ဝူး... ဝူး...”

ထောင်ပေါင်းများစွာသော ခွန်အားကြီးသူများသည် ဧရာမ ကျောက်ခဲပစ်စက် ၁၀၀ ကျော်ကို တွန်းကာ ပိုင်ဆယ်မြို့ဆီသို့ ဆက်လက် ချီတက်လာကြသည်။

ဤဧရာမ ကျောက်ခဲပစ်စက်များသည် ယခင်က အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးနှင့် လီကျင်းဌာန အသုံးပြုခဲ့သော ကျောက်ခဲပစ်စက်များထက် များစွာ ပိုကြီးသည်။ ကျောက်ခဲပစ်စက် တစ်ခုစီသည် ပိဿာချိန် ထောင်ပေါင်းများစွာ လေးလံပြီး ၊ ဧရာမ ကျောက်တုံးဗုံးများကို ပေ ၁,၃၀၀ ကျော်အထိ ပစ်လွှတ်နိုင်သည်။

ပိုင်ဆယ်မြို့ကို တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် လီမိသားစုသည် ဧရာမ ကျောက်ခဲပစ်စက် ၁၀၀ ကျော်ကို စေလွှတ်ခဲ့ရာ အလွန် အံ့မခန်းဖွယ်ရာ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ရေး အင်အားစုပင် ဖြစ်ပေသည်။

“ဝူး... ဝူး... ဝူး...”

ထောင်ပေါင်းများစွာသော ခွန်အားကြီးသူများသည် ကျောက်ခဲပစ်စက်များကို အားကုန်တွန်းပြီး ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။ အနောက်မှ စစ်တပ်သည်လည်း အနီးကပ် ကာကွယ်ရန်အတွက် ဆက်လက် လိုက်ပါလာကြသည်။

နာရီဝက်ကျော် ကြာပြီးနောက် ထောင်ပေါင်းများစွာသော ခွန်အားကြီးသူများသည် နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်ခဲပစ်စက် ၁၀၀ ကျော်ကို ပိုင်ဆယ်မြို့ရိုးနှင့် ပေ ၁,၃၀၀ အကွာသို့ တွန်းပို့ကာ နေရာချလိုက်ကြသည်။

လီမိသားစု၏ စစ်တပ်သည် ကျောက်ခဲပစ်စက် နေရာချထားမှု၏ အနောက် ပေ ၁၀၀ အကွာ ၊ ပိုင်ဆယ်မြို့ရိုးနှင့် ပေ ၁,၄၀၀ ကျော်ခန့် အကွာတွင် ရှိနေသည်။

ပေ ၁,၄၀၀ ဆိုသည်မှာ ဤကမ္ဘာတွင် လုံးဝ ဘေးကင်းလုံခြုံသော အကွာအဝေး ဖြစ်သည်။ ကျောက်ခဲပစ်စက်များသည် ဤမျှ ဝေးကွာသော နေရာကို မပစ်နိုင်ပေ။

“ဆွဲ... ဆွဲ... ဆွဲ... ဆွဲ”

ကြွေးကြော်သံများနှင့်အတူ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ခွန်အားကြီးသူများသည် ကျောက်ခဲပစ်စက်များကို အားကုန် ဖွင့်လိုက်ကြသည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ကျောက်ခဲပစ်စက် ၁၀၀ ကျော်စလုံး ပွင့်သွားသည်။ ထို့နောက် ကျင်း ၁၀၀ နီးပါး လေးလံသော ဧရာမ ကျောက်တုံးဗုံးများကို ပစ်ခွက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ကြသည်။

တုပိုင်တွင်လည်း ကျောက်ခဲပစ်စက်များ ရှိသည်။ လီမိသားစု၏ ကျောက်ခဲပစ်စက်များထက် သေးငယ်ပြီး ပိုမို ခေတ်မီသော်လည်း အရေအတွက်မှာ ၅၀ ခန့်သာ ရှိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တုပိုင်၏ အဓိက လက်နက်မှာ ကျောက်ခဲပစ်စက် မဟုတ်ဘဲ ပြိုင်ဘက်ကင်း မြေအောက်မြို့တော်မှ အလွန် စွမ်းအားကြီးမားသော ဧရာမဒူးလေး ၁,၀၀၀ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား တုပိုင်၏ ကျောက်ခဲပစ်စက် ၅၀ သည် အံ့မခန်း သေစေနိုင်သော စွမ်းအား ရှိပြီး ၊ ရန်သူကို ကြီးမားသော အံ့သြမှုများ ပေးစွမ်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

“ပြင်... ပြင်... ပြင်... ပြင်”

မြို့ရိုးအတွင်း၌ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ခွန်အားကြီးသူများသည်လည်း ကြွေးကြော်သံများနှင့်အတူ ကျောက်ခဲပစ်စက်များကို အားကုန် ဖွင့်လိုက်ကြသည်။

ဤကျောက်ခဲပစ်စက်သည် အပြင်ဘက်ရှိ ကျောက်ခဲပစ်စက်များထက် သုံးပုံတစ်ပုံခန့် သေးငယ်သော်လည်း ပိုမို စွမ်းအားကြီးမားနိုင်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယင်းသည် ထူးဆန်းသော သားရဲတိရစ္ဆာန်၏ အရွတ်ကို အသုံးပြုထားသဖြင့် ဧရာမ ကျောက်တုံးများကို အံ့မခန်းဖွယ်ရာ ပေ ၁,၅၀၀ အထိ ပစ်လွှတ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယင်းမှာ ရန်သူ ပြောဆိုသော ဘေးကင်းလုံခြုံသည့် အကွာအဝေးထက် ကျော်လွန်နေပေသည်။

ရွေ့လျားနန်းတော်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော လီဝမ်ဝမ်သည် မြို့ရိုးပေါ်ရှိ တုပိုင်ကို လှပသော မျက်လုံးများဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မည်သည့် စကားမှ အပိုမပြောဘဲ အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “တိုက်”

“တိုက်... တိုက်... တိုက်”

သူမ၏ လက်အောက်မှ မီးနတ်ဘုရားဘာသာ စစ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာသည် တပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ စစ်ဗုံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ပစ်လိုက်”

ခွန်အားကြီးသူ ၁၀၀ ကျော်၏ လက်ထဲမှ တူကြီးများ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ဝေါ... ဝေါ... ရွှီး...”

ကျောက်ခဲပစ်စက် ၁၀၀ ကျော်သည် ဧရာမ ကျောက်တုံးဗုံးများကို ရုတ်တရက် ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ လေထဲတွင် တရွှီးရွှီးမြည်လျက် ပိုင်ဆယ်မြို့ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တုပိုင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ပစ်ကြစမ်း... ပစ်ကြစမ်း... အကုန်ပစ်ကြ...” မြို့တွင်းရှိ ခေတ်မီ ကျောက်ခဲပစ်စက် ၅၀ သည်လည်း ပြင်းထန်စွာ ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

“ဝေါ... ဝေါ... ရွှီး...”

ကျင်း ၁၀၀ ကျော် လေးလံသော ကျောက်တုံးဗုံးများသည်လည်း မြို့ပြင်ရှိ လီမိသားစု စစ်တပ်ဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ ပျံသန်းသွားကြသည်။

“ဂွမ်း... ဝုန်း... အားးး...”

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျောက်တုံးဗုံး ၁၀၀ ကျော်သည် လေထဲတွင် မျဉ်းကွေးများ ရေးဆွဲပြီးနောက် မြို့ရိုးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်ကာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

တုပိုင်၏ ကျောက်ခဲပစ်စက်များမှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော ဧရာမ ကျောက်တုံးဗုံးများသည် ပိုမို ရှည်လျားသော မျဉ်းကွေးဖြင့် ပျံသန်းသွားပြီး ပေ ၁,၅၀၀ အကွာအဝေးသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိကာ လီမိသားစု၏ ထူထပ်သော စစ်တပ်ထဲသို့ အလွန် ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားလေ၏။

အံ့မခန်းဖွယ်ရာ ပေ ၁,၅၀၀ အကွာအဝေး... ကမ္ဘာ့ခေတ်အမှီဆုံးဆုံး ကျောက်ခဲပစ်စက်ထက် ပေ ၁၀၀ ကျော် ပိုမို ဝေးကွာပြီး ၊ လီမိသားစု သတ်မှတ်ထားသော ဘေးကင်းလုံခြုံသည့် အကွာအဝေးထက် ကျော်လွန်နေသည်။

ထို့ကြောင့် အကျိုးဆက်သည် အလွန် အံ့မခန်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

“ဂွမ်း... ဝုန်း... အားးး...”

တစ်ခဏချင်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော လီမိသားစု စစ်သည်များ၏ အသားစများနှင့် သွေးများ လွင့်စင်ထွက်သွားတော့သည်။

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်။ အပိုင်း ၅၀၀ ပြီး။

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang’e 🌕

True Immortal Team