ကျန်းဇီရှန့်နှင့် တိုက်ပွဲ

"တကယ့်ကို ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ"

ဟွမ်ယွမ် အရှင်သခင်သိုင်းပညာရှင် အချို့မှာ တိတ်တဆိတ် တံတွေးထွေးလိုက်ကြ၏။ အထူးသဖြင့် ယွီယွဲ့ဟူ ပင်။

အကယ်၍ ချန်ကျုန်းသာ ကာကွယ်မပေးထားခဲ့လျှင် သူသည် ထိုလူယုတ်မာကို အခုချက်ချင်း အရေခွံခွာပစ်ချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"တကယ်ပါပဲ၊ လူယုတ်မာတွေက ကံကောင်းတတ်ကြတယ်"

"သူက ဒီအခြေအနေကနေ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ငါ့အစ်ကိုကြီးရဲ့အသက်ကတော့ ဓားသွားပေါ်က ရေစက်လိုပဲ၊ ကယ်လို့ရမရတောင် မသိသေးဘူး"

"ကျုပ်တို့ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ"

ယွီယွဲ့ဟူသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားပြီး လူငယ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ဦးညွှတ်လိုက်၏။

တစ်ဖက်လူ၏စွမ်းအားနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အရ သူတို့က စီနီယာဟု ခေါ်ဆိုရန် ထိုက်တန်ပေသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး"

ရှန်းယီက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကျန်းဇီရှန့် ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"စီနီယာ၊ သူ့စကားတွေကို မယုံပါနဲ့..."

အခြားသူများက တီးတိုး သတိပေးကြ၏။ သူတို့သည် ရွှမ်ကွမ်းဂူကို လုံးဝ ပြစ်မှားမိပြီးဖြစ်ရာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြစ်မှားရမှာကို မကြောက်တော့ပေ။

အခြားအရာများကို ဘေးဖယ်ထားလျှင် လူငယ်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ မှော်ရတနာ နှစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ထိုလူယုတ်မာတစ်စုကို မက်မောစေရန် လုံလောက်နေပြီ။

အကယ်၍ အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ်ကျန်း ရှေ့သို့ ရောက်သွားပါက ရွှမ်ကွမ်းဂူသည် အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ပြီး ရတနာ လုယူရန် ဝန်လေးနေမည် မဟုတ်ပေ။

"စီနီယာ"

ချန်ကျုန်းက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လမ်းဖယ်ပေးလိုက်၏။

အခြားသူများက သတိပေးပြီးဖြစ်ရာ သူထပ်ပြောနေရန် မလိုတော့ပေ။

မိတ်ဆွေဖွဲ့သည် မဖွဲ့သည်မှာ တစ်ဖက်လူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။ အားချင်း က ကျန်းဇီရှန့်ကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း အရှင်သခင်သိုင်းပညာရှင် ရှန်း က စကားမပြောသေးသဖြင့် ချန်ကျုန်း၏ နောက်တွင်သာ လိမ္မာစွာ လိုက်ပါနေလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ခေါ်သွားပေးမည်ဟု ပြောခြင်းသည်ပင် သူ့အပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံရာ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ပြဿနာအတတ်နိုင်ဆုံး နည်းအောင် နေသင့်သည်။

သို့သော် သူ၏ မျိုးနွယ်စု ပါးစပ်ရာဇဝင်များမှတစ်ဆင့် လက်ဆင့်ကမ်းလာသော ရာချီသည့် အသက်များက သူ့အား သတိပေးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်... အရှင်သိုင်းပညာရှင် ရှန်းသည် ရွှမ်ကွမ်းဂူနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် ကြီးစွာသော ဆုံးရှုံးမှုနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်သည် ဟူ၍ပင်။

လူတိုင်း၏ စောင့်ကြည့်နေမှုအောက်တွင်...

ရှန်းယီသည် ကျန်းဇီရှန့်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွား၏။

"..."

ကျန်းဇီရှန့်သည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အဆင့်မြင့် ဟွမ်ယွမ် အရှင်သခင်သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးဖြစ်ရာ တစ်ဖက်လူကို စီနီယာဟု ခေါ်ဆိုရန် နှုတ်မထွက်ပေ။

သူသည် ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြရုံသာ တတ်နိုင်လိုက်၏။ ထိုအချိန်မှာပင် လက်တစ်ဖက်သည် သူ၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

သွယ်လျသော လက်ချောင်းများကြားတွင် အရိုးခိုက်မတတ် အေးစက်မှုများ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။

"မင်း ရူးနေတာလား"

သူ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အလင်းရောင်များ လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး အလွန်အမင်း အားနည်းနေသော တာအိုဝိညာဉ် သည် ချက်ချင်းပင် အပြည့်အဝ လည်ပတ်သွားသည်။

ကျန်းဇီရှန့် နားမလည်နိုင်ပေ။ သူသည် တစ်ဖက်လူနှင့် မည်သည့် ရန်ငြိုးရန်စမှ မရှိသလို စကားဖြင့်လည်း မပြစ်မှားခဲ့ဖူးပါဘဲလျက် အဘယ်ကြောင့် ဤလူက သူ့ကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားရသနည်း။

သို့သော် ထိုခဏတာ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုက သူ၏ ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးကို ဆုံးရှုံးစေခဲ့သည်။

ရှန်းယီ၏ လက်ဝါးသည် ကျန်းဇီရှန့်၏ ခေါင်းကို လျှင်မြန်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ တစ်ဖက်လူတွင် အသက်ကယ်ပစ္စည်းများ ဝှက်ထားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူသည် ရေခဲကျောက်စိမ်းရွှမ်ပိုးချည်လက်အိတ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်ငါးပါးထံမှ ပေါင်းစပ်ထားသော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ...

သူသည် ကျန်းဇီရှန့်၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် ချေမွပစ်လိုက်၏။

တာအိုဝိညာဉ်ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည့် အချိန်မှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ရေခဲစီးကြောင်းကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းကို အခဲလိုက် ဖြစ်သွားအောင်ခဲပစ်လိုက်သည်။

ရေခဲကွဲအက်သံ ပြတ်ပြတ်သားသား နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာ၏။

ကျန်းဇီရှန့်၏တာအိုဝိညာဉ် တစ်ခုလုံး အက်ကွဲကြောင်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်သာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူသည် ရှန်းယီကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး မကျေမနပ် ဟိန်းဟောက်လိုက်ချင်သကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် သူ၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော ဒေါင်လိုက်မျက်လုံးသူငယ်အိမ် တစ်စုံ ရုတ်တရက် ပေါ်လာ၏။

စူးရှသော ဝံပုလွေ အူသံတစ်ခု သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ လွန်စွာ ထိတ်လန့်နေပြီးဖြစ်သော သူ၏ဝိညာဉ်သည် အကြမ်းပတမ်း ရိုက်ခွဲခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ကြေမွသွားတော့သည်။

၎င်းသည် လျင်မြန်စွာပင် အက်ကွဲနေသော ကျောက်စိမ်းအရုပ်လေး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုအချိန်မှသာ ချန်ကျုန်း ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာ၏။

"စီနီယာ ရပ်လိုက်ပါ"

ရှန်းယီသည် သူ၏ လက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းအရုပ်လေးကို ပစ်မြှောက်လိုက်ပြီး ဇဝေဇဝါဖြင့် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"..."

သေတောင် သေသွားပြီဟာကို ဘာကို ရပ်ခိုင်းနေတာလဲ။

ချန်ကျုန်းသည် ကျောက်စိမ်းအရုပ်လေးကို ကြောက်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေ၏။အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်သလဲ ဆိုသည်ကို သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ပေ။

လူအများကြီးရှေ့တွင် ကျန်းဇီရှန့်သေဆုံးသွားသည့် သတင်း ပေါက်ကြားသွားပါက အခြားသူများမှာ ရွှမ်ကွမ်းဂူ၏လက်စားချေမှုကို ရှောင်ရှားရန် လူစုခွဲပြီး ပုန်းရှောင်နိုင်ကြသည်။

ဒါပေမဲ့ မဟာချန်မင်းဆက်က ဘယ်ကို ထွက်ပြေးရမှာလဲ။

ပါရမီရှင်တစ်ဦး ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး နတ်ဆိုးများကို သတ်ဖြတ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းဇီရှန့်ကိုပါ သတ်ဖြတ်လိုက်သည် ဆိုပါစို့။

အကြောင်းပြချက် မသိရ၊ ရန်ငြိုးက မရှင်းလင်း၊ သူတစ်ယောက်တည်း သေဆုံးပြီး ကျန်သူများ ဘေးကင်းနေသည် ဆိုလျှင်... မည်သူက ယုံမည်နည်း။

ထို့အပြင် အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ်ကျန်းကလည်း ဂူဗိမာန်ထဲမှာ ရှိနေသေး၏။

ဒီစီနီယာက တကယ်ပဲ ရွှမ်ကွမ်းဂူကို နည်းနည်းလေးတောင် မကြောက်တာလား။

ရှန်းယီသည် ခါးကိုကုန်း၍ တစ်ဖက်လူ၏ သိုလှောင်ရတနာကို ကောက်ယူလိုက်၏။ ဤတစ်ခုနှင့်ဆိုလျှင် ဒီခရီးစဉ်မှာ အခြေခံအရင်းအမြစ် သုံးခုကို သူ ရရှိပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

တကယ်ပဲ အကျိုးအမြတ်ရဖို့ဆိုရင် အပြင်ထွက်မှ ဖြစ်မှာပဲ။ မဟာချန်ထဲမှာပဲ အမြဲနေနေရင် ဘယ်လိုလုပ် မိသားစု စည်းစိမ်ကြွယ်ဝအောင် စုဆောင်းနိုင်မှာလဲ။

"ဟမ်"

အားချင်းက ကျန်းဇီရှန့်၏ အလောင်းကို ကြည့်ပြီး သူ့နဖူးသူ အားပါပါ ရိုက်လိုက်မိသည်။

အရှင်သခင်သိုင်းပညာရှင် ရှန်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက တကယ့်ကို သာမန်မဟုတ်ဘူးပဲ။ သူ့ရဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းကို သူ လုံးဝ ခန့်မှန်းလို့ မရနိုင်ဘူး။

ဒါပေမဲ့... သူ့အဖေသာ ရွှမ်ကွမ်းဂူက နောက်ထပ် တပည့်တစ်ယောက် ကျဆုံးသွားတာကို သိရင် မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံး အရမ်း ပျော်ကြမှာပဲ။

ဤအတွေးဖြင့် အားချင်းက စာရွက်နဲ့ စုတ်တံကို အလျင်အမြန် ထုတ်လိုက်ပြီး ဒီအရှင်သခင်သိုင်းပညာရှင်ရဲ့ ထူးခြားချက်တွေကို မှတ်တမ်းတင်ဖို့ ပြင်လိုက်သည်။

သူ စာမရေးနိုင်ခင်မှာပင်...

လျှောက်လာသော ရှန်းယီက ၎င်းကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူ့အား စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

မှတ်တမ်းတင်မယ်၊ မှတ်တမ်းတင်မယ်၊ လူသတ်မှု ဖြစ်နေတဲ့ နေရာကိုတောင် မှတ်တမ်းတင်ဦးမလို့လား။ ရွှမ်ကွမ်းဂူကို သွားပြီး တိုင်လိုက်ပါတော့လား။

အားချင်း ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီးမှ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကာ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်... အကျင့်ပါနေလို့ပါ"

"ကဲ၊ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့"

ရှန်းယီသည် ချန်ကျုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှင်းပြချက် အများကြီး မပေးပေ။

ဒီတစ်ခါ အပြင်ထွက်လာတာရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားသာချက်ကတော့ ဘယ်သူမှ သူ့နောက်ခံကို မသိကြတာပဲ။ သူ ဘာပဲလုပ်လုပ် မဟာချန် သိုင်းဘုံကျောင်းနဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ဘူး။ဒါက သူ့ကို ချုပ်နှောင်မှု အများကြီးကနေ လွတ်မြောက်စေတယ်။

ဒါကြောင့် ဒီစစ်ဆေးရေးမှူးကို အခြေအနေ ရှင်းပြဖို့ သူ့မှာ အစီအစဉ် မရှိဘူး။အနည်းဆုံးတော့ တစ်ဖက်လူကို မဟာချန်ဆီ ပြန်ပို့ပေးလိုက်ရင် ပြဿနာ အတော်များများကို ဖြေရှင်းပြီးသား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။

"..."

ချန်ကျုန်း လက်ကို လွှတ်ချလိုက်၏။

အခြေအနေက ဒီလိုဖြစ်နေမှတော့ သူက ရှေ့ထွက်ပြီး ဒီစီနီယာနဲ့ တိုက်ခိုက်မယ် ဆိုရင် ရူးရာ မကျဘူးလား။

ကျန်းဇီရှန့်က ရွှမ်ကွမ်းဂူက လူပါ၊ သူ့အဖေမှ မဟုတ်တာ။

တစ်ဖက်လူ သေသွားတာကို မြင်တော့ ရှင်းပြရခက်တဲ့ ကျေနပ်မှုမျိုးကိုတောင် သူ ခံစားလိုက်ရသေးတယ်။

ဒီအခြေအနေ ရောက်မှတော့ တစ်ဆင့်ချင်းပဲ သွားရတော့မှာပေါ့။

ထိုသို့တွေးရင်း သူ ရှေ့တိုးပြီး လိုက်ပါသွားလိုက်၏။

အခြားသော အရှင်သခင်သိုင်းပညာရှင်များ အားလုံး လမ်းဖယ်ပေးကြသည်။ ကျင့်စဉ်ကျမ်းလိပ်က သူတို့လက်ထဲမရောက်ခဲ့ပေမဲ့ ကျန်းဇီရှန့်လုယူသွားတာထက် ဤလူငယ် ယူသွားသည်က ပိုပြီး လက်ခံနိုင်စရာ ကောင်း၏။

ထို့အတူ သူကတာဝန်အားလုံးအား သူ့ခေါင်းပေါ် ခံယူလိုက်သလိုပင်။

ဂူဗိမာန်ထဲမှထွက်သွားပြီးလျှင် သူတို့ပုန်းရှောင် ပြေးလွှားနေစရာ မလိုတော့ပေ။

"ကျုပ်ရဲ့ အစ်ကိုကြီးအတွက် လက်စားချေပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ။ ကျုပ် ယွီညီအစ်ကိုတွေ စီနီယာ့အတွက် လုပ်ပေးနိုင်တာ ရှိရင် ပြောသာပြောပါ"

ယွီယွဲ့ဟူက ဦးညွှတ်လိုက်၏။ ဤတစ်ကြိမ်မှာတော့ တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းအားကို ကြောက်ရွံ့မှုအပြင် စစ်မှန်သော ရိုးသားမှု အရိပ်အယောင်လည်း ပါဝင်နေသည်။

ရွှမ်ကွမ်းဂူ၏ဩဇာအာဏာမှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းပေ၏။

ဤနေရာကနေ ထွက်သွားသည်နှင့် ယွီမိသားစုအတွက် လက်စားချေရန်အခွင့်အရေး ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။

"ကျုပ် အစ်ကိုကြီးကို ကုသဖို့ အရင် ခေါ်သွားရဦးမှာမို့လို့ မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး"

ထို့နောက် သူသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူ့အစ်ကိုကို ပွေ့ချီကာ အပြင်ဘက်သို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွား၏။

"ကျုပ်တို့လည်း ခွင့်ပြုပါဦး"

အခြားသူများလည်း အသီးသီး သူတို့၏ တာအိုဝိညာဉ်များကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ကြ၏။ ရွှမ်ကွမ်းဂူ၊ နတ်ဆိုးတစ်ထောင်နှင့် မည်သူမှန်းမသိရသော ပါရမီရှင်တစ်ဦးတို့ ပါဝင်ပတ်သက်နေသည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။

ဤဂူဗိမာန် ခရီးစဉ်မှာ သူတို့ကဲ့သို့ သာမန်ဟွမ်ယွမ်အဆင့်ကျင့်ကြံသူများ ပါဝင်ပတ်သက်၍ရသော ကိစ္စ မဟုတ်တော့ပေ။

စောစီးစွာထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်ခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။

"ဒါက..."

ချန်ကျုန်း ဇဝေဇဝါဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထွက်ခွာလိုသူမည်သူ့ကိုမဆို လူငယ်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြသည်ကို သတိထားမိလိုက်၏။

ဤအရာမှာ တစ်ဖက်လူအနေနှင့် အခြားသူများအား ရှေ့ပြေးကင်းထောက်အဖြစ် အသုံးပြုရန် အစီအစဉ် မရှိကြောင်းပြသနေ၏။

ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ သူ့ကိုမှ သီးသန့် ချန်ထားခဲ့ရတာလဲ။

စဉ်းစားလို့ မရဘဲ သူ သတိထားမိလိုက်ချိန်မှာ လူငယ်က အဝေးသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ရထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စာရင်းလုပ်ပြီး အမျိုးအစား ခွဲပေးပါဦး"

ရှန်းယီသည် သိုလှောင်အိတ် သုံးလုံးစလုံးကို ထုတ်ယူပြီး အားချင်းလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်၏။

ယခုလိုအလုပ်မျိုးကို ချင်းဟွာသခင်မကဲ့သို့ နတ်ဆိုးက မလုပ်တတ်ပေ။ သူတို့က ပစ္စည်းကောင်းတွေကို မမှတ်မိသလို အလွန်လည်း ကိုးရိုးကားရား နိုင်ကြသည်။

"ကောင်းပါပြီ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်သခင်သိုင်းပညာရှင် ရှန်း"

အားချင်းက အိတ်များကို ပျော်ရွှင်စွာ ယူလိုက်၏။ သူ့ခရီးစဉ်မှာ ဗဟုသုတရှာဖွေဖို့ပင်၊ သူများ၏ သိုလှောင်ရတနာများကို မွှေနှောက်ရသည်ထက် ပိုကောင်းသောနည်းလမ်း ရှိပါဦးမည်လော။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး"

ရှန်းယီခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲက ပစ္စည်းတွေကို ကြည့်လိုက်၏။

ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ချပ်နှင့် စာအုပ်ထူကြီး တစ်အုပ်။