အင်ပါယာကြီး တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်

ပိုင်ကျီဟန်သည် ဒုတိယမင်းသားကို ဂရုစိုက်ရန်ထက် မိမိ၏ အတွေးများဖြင့်သာ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။

သူသည် နန်းတွင်းရေးရာ အရှုပ်တော်ပုံများ သို့မဟုတ် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများကို စိတ်မဝင်စားပေ။

သို့သော် သူ၏ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်မှုသာ မရှိခဲ့လျှင် ဒုတိယမင်းသားသည် အမှန်တကယ်ပင် ဧကရာဇ် ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ပိုင်ကျီဟန်မှာ ထိုသို့မထင်ပေ—ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ဒုတိယမင်းသားအနေဖြင့် ထီးနန်းကို အောင်မြင်စွာ ရရှိခဲ့လျှင်ပင် သူ၏စိုးစံမှုမှာ ခေတ္တခဏသာ ခံလိမ့်မည်ဟု သူယုံကြည်သည်။

ဘာကြောင့်လဲ?

အကြောင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ရွေးချယ်ခံရသူ ဖြစ်သော ချုန်ရှန်းသည် ကြယ်ကြွေအင်ပါယာတွင် ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

ချုန်ရှန်းသည် နန်းတွင်းပဋိပက္ခများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ရှုပ်ထွေးမှုများကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ထီးနန်းကို ကိုယ်တိုင်သိမ်းပိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် သူအလိုရှိသူတစ်ဦးကို နန်းတင်ခြင်းများ ပြုလုပ်နိုင်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ၊ ပိုင်ကျီဟန်သာ ကြားဖြတ်မဝင်ခဲ့လျှင်ပင် ဒုတိယမင်းသားသည် ထီးနန်းပေါ်တွင် ထိုင်ရမည့် ကံကြမ္မာ မပါရှိပေ။

ဖြစ်မလာခဲ့သည့် အရာများကို တွေးတောနေခြင်းက အပိုပင် ဖြစ်သည်။

ကြယ်ကြွေအင်ပါယာသို့ လာခဲ့ခြင်းကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ရွေးချယ်ခံရသူ တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်းမှအပ အခြားရရှိခဲ့သည့် အကျိုးအမြတ် သိပ်မရှိလှပေ။

ချုန်ရှန်းသည် တစ်နေ့တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သည်ကို ပိုင်ကျီဟန် သိရှိထားသည်။

လက်ရှိတွင် စိတ်သက်သာရာရစရာ တစ်ခုတည်းသော အချက်မှာ ချုန်ရှန်းသည် သူ့ကို ရန်သူအဖြစ် မသတ်မှတ်သေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ကျီဟန်သည် ကိုယ်လက်အနည်းငယ် ဆန့်လိုက်ပြီး သူ၏ဝတ်ရုံပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို ခါထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ပျင်းရိငြီးငွေ့ဟန်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ၏မျိုးနွယ်စုဝင်များဘက်သို့ လှည့်ကာ ငြီးငွေ့နေသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ စိတ်ကုန်သွားပြီ။ ပြန်ကြစို့”

ထိုစကားလုံးများသည် လူတိုင်းကို မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ရုပ်အလောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လောင်ကျွမ်းနေသော ချီနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည့် တိုက်ပွဲမြေပြင်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ဧကရာဇ်မိသားစုသည် ယခုအခါ ပိုင်ကျီဟန်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း သူက ယခုပင် ထွက်ခွါတော့မည်လား

နောက်ထပ် ကပ်ဘေးတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်ထားသည့် ဧကရာဇ်မှာ မယုံကြည်နိုင်ဘဲ မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ် ခတ်နေမိသည်။ ဤမျှအထိ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီးမှ ဒီအတိုင်း ထွက်သွားတော့မှာလား?

သူသာ အလိုရှိလျှင် ကြယ်ကြွေအင်ပါယာတစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ စစ်တပ်၊ နန်းတွင်း၊ ပြည်သူလူထုပင်လျှင်—ဤမျှလောက်သော အစွမ်းကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် မည်သူမျှ သူ့ကို ဆန့်ကျင်ဝံ့တော့မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်မှာမူ ထိုအချက်ကို သတိပင် မထားမိပုံရသည်... သို့မဟုတ် သူက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ဧကရာဇ်သည် သက်ပြင်းကို အသာအယာ ချလိုက်မိပြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူ၏ဝတ်ရုံလက်ထဲတွင် ဝှက်ထားသော လက်များမှာမူ အနည်းငယ် တုန်ရီနေဆဲပင်။

ဤကပ်ဘေးကြီးသည် သူ၏ခေါင်း နန်းတော်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်သွားရင်းနှင့် အဆုံးသတ်သွားတော့မည်ဟု သူ

ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကြားမှပင် အခြေအနေများသည် နောက်ဆုံးတွင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတော့မည့်ပုံပင်။

"ဒါနဲ့... မဟာအကြီးအကဲကတော့ တော်တော်ကြာနေတာပဲ။ သူ တကယ်ပဲ အိုမင်းလာပြီ ထင်တယ်" ပိုင်ရမ် ပြန်မရောက်သေးသည်ကို သတိပြုမိရင်း ပိုင်ကျီဟန်က ဆိုလိုက်သည်။

ကောင်းကင်အင်ပါယာ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားကဲ့သို့ တည်ရှိနေသော ပိုင်ရမ်ကို ထိုကဲ့သို့ ပြောဝံ့သူမှာ ပိုင်ကျီဟန်မှလွဲ၍ အခြားမရှိပေ။

"ပိုင်ကျီဟန်... မင်းက ငါ့ကွယ်ရာမှာတောင် အတင်းပြောတတ်နေပြီပေါ့လေ?"

ပိုင်ရမ် အသံသည် နောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူသည် မဟာကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးကို ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။ သူတို့၏ အခြေအနေကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ၎င်းတို့သည် ရန်သူ့ဘက်မှ အစွမ်းအထက်ဆုံးသူများဖြစ်ပြီး သတင်းအချက်အလက် အများဆုံး သိထားမည့်သူများလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

စစ်ဆေးမေးမြန်းရန်အတွက် ပိုင်ရမ်သည် သူတို့ကို အရှင်ချန်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ကာ မဟုတ်ပါက ငရဲသို့ ရောက်နေသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။

ပိုင်ကျီဟန်မှာမူ သူ၏စကားကို ပိုင်ရမ်ကြားသွားခြင်းအပေါ် အနည်းငယ်မျှ စိုးရိမ်ခြင်းမရှိပေ။ သူက အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်ခြင်းသာ မဟုတ်ပါလော

သူ့ကို အံ့သြသွားစေသည့် အချက်မှာ မဟာအကြီးအကဲအနေဖြင့် သူ၏စိတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး အချို့ကို အရှင်ချန်ထားပေးရန် သူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို လိုက်နာခဲ့ခြင်းပင်။

အဖမ်းခံရသူ နှစ်ဦးသည် ဝိညာဉ်များ ကြေမွပြီး စိတ်ဓာတ်များ ပျက်စီးနေသော လူအလွတ်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည်။

မဟာအကြီးအကဲနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် မည်သူမဆို ထိုကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ပြိုလဲသွားမည်မှာ အမှန်ပင်။

ပိုင်ကျီဟန်သည် အနီးသို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ သူ၏ဖိနပ်သံသည် ကွဲအက်နေသော ကျောက်တုံးများနှင့် ခြောက်သွေ့နေသော သွေးကွက်များအပေါ်တွင် တဂျောက်ဂျောက်

နှင့် မြည်နေသည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထား၊ ဂရုမစိုက်သော လေသံဖြင့်

"ငါ့ကိုပြောစမ်း..." သူက တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။ "မင်းတို့ရဲ့ ဌာနချုပ်က ဘယ်မှာလဲ"

ထိုလူနှစ်ဦးမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။

အသက်ကြီးသူက စကားပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း အသံသြသြနှင့် အသက်ရှူသံကဲ့သို့သာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသက်ငယ်သူမှာမူ အပြင်းအထန် တုန်ရီနေပြီး ခေါင်းကို ခပ်သွက်သွက် ခါပြ၏

"ကျွန်တော်တို့... မသိပါဘူး" အသံများ တုန်ယင်လျက် ထစ်ထစ်အအဖြင့် ဖြေကြားလိုက်သည်။

ပိုင်ကျီဟန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိပေ။

သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူက ဆက်လက်၍ ဖိအားပေးမေးမြန်းလိုက်သည်။

"မင်းတို့ကို ဘယ်သူ အမိန့်ပေးတာလဲ"

အသက်ကြီးသော ကျင့်ကြံသူမှာ စကားလုံးများကို အတင်းညှစ်ထုတ်နေရသကဲ့သို့ သူ၏လည်ချောင်းသည် လှုပ်ရှားနေပြီး ခက်

ခက်ခဲခဲပင် မျိုချလိုက်ရသည်။

"အဲဒါ... အကြီးအကဲ ရှူဟိုင်ပါ”

"အကြီးအကဲ ရှူဟိုင်ပဲလား" ပိုင်ကျီဟန်သည် သူတို့ကို ပြောသည်ထက် မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ထိုလူသည် အခြားအကြီးအကဲများနှင့် အဆင့်အတန်းမတူဘဲ သူတို့ထက် သိသိသာသာ အထက်တွင် ရှိနေပုံရသည်။

သူက စနစ်တကျပင် ဆက်လက်မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ ရှူဟိုင်ရဲ့ အထက်မှာရော တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိသေးလား"

တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မသိပါဘူး" တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။ "အကြီးအကဲ ရှူဟိုင်က ကျွန်တော်သိသမျှ အဆင့်အမြင့်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ပါပဲ”

ပိုင်ကျီဟန်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသည့် မျက်နှာထားမျိုး ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် အမျိုးမျိုးသော မေးခွန်းများကို ဆက်လက်မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း ရရှိလာသည့် အဖြေများမှာ သူ့ကို ကျေနပ်မှု မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။ သူတို့ တကယ်မသိခြင်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ ပိုင်ကျီဟန် သိပြီးသား သတင်းအချက်အလက်များသာ ဖြစ်နေသည်။

မေးမြန်းမှု အဆုံးသတ်သွားသည့်အခါ ပိုင်ကျီဟန်သည် သူတို့နှစ်ဦးကို တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ သက်ပြင်းချလိုက်၏

"ဒီလိုလား... မင်းတို့က တကယ်ပဲ အသုံးဝင်မယ့်အရာ တစ်ခုမှ မသိကြတော့ဘူးပဲ"

ထို့အပြင် သူတို့ လိမ်နေသလား၊ အမှန်ပြောနေသလား ဆိုသည်ကိုပင် သူ မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ပေ။

(ဖေးလိန်ကို သူတို့အပေါ် ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း လုပ်ခိုင်းရမလား?)

၎င်းမှာ ရွေးချယ်စရာတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ဘာမှမသိနိုင်သည့် မဟာကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက် သူမ၏ ချီကို အကုန်အကျခံရန်မှာ မထိုက်တန်လှပေ။

ဟူး

ပိုင်ကျီဟန်သည် ဖေးလိန်ကို အသုံးပြုမည့် အကြံကို လက်လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ရိုးရိုးလေးပင် မထိုက်တန်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူတို့ တစ်စုံတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားသည်ဆိုပါက ပိုင်မျိုးနွယ်စုအတွင်း၌ နှိပ်စက်စစ်မေးပြီးနောက်မှသာ ပါးစပ်ဟလာကောင်း ဟလာနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သူသည် ထိုသို့သာ မျှော်လင့်နိုင်တော့သည်။

"ရှဲ့ဝမ်ရှို့ ကို စွဲလမ်းနေတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ?"

၎င်းက ရှဲ့ဝမ်ရှို့ မည်မျှအထိ အရေးပါကြောင်းနှင့် သူမကို စိတ်ဝင်စားနေသည့်သူမှာ မည်မျှ အရှိန်အဝါကြီးမည့်သူ ဖြစ်သည်ကို သူ့အား သဘောပေါက်သွားစေသည်။

သို့မဟုတ်ပါက မဟာကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့် အကြီးအကဲများကိုပင် ဌာနချုပ်သို့ ဝင်ခွင့်မပြုခြင်း သို့မဟုတ် သူတို့၏ ဝိညာဉ်နှင့် မှတ်ဉာဏ်များကို ပြင်ဆင်သတ်မှတ်ခြင်းမျိုး ပြုလုပ်မည်မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ မျက်လုံးများကို စည်းနှောင်ထားပြီး အာရုံများကို ပိတ်ပင်ထားခဲ့ပုံရသော်လည်း ထိုမျှအထိ လျှို့ဝှက်လွန်းသော နေရာတစ်ခုသို့ ရှဲ့ဝမ်ရှို့ကို ဝင်ခွင့်ပေးခဲ့ခြင်းမှာ ထူးဆန်းလှသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ အစကပြန်စရမည့်ပုံပင်။ လောလောဆယ်တွင်မူ သူသည် ရှဲ့ဝမ်ရှို့ကိုသာ အားကိုးပြီး ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပုဂ္ဂိုလ်မှ သူမကို ဆက်သွယ်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရမည်ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ ဤအခက်အခဲကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက် သူ တစ်ခုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်သွားခဲ့သည်—၎င်းမှာ ဤအရာအားလုံး၏ နောက်ကွယ်မှ အဖွဲ့အစည်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် အင်အားကြီးမားနေပြီး ပိုင်မျိုးနွယ်စုကိုယ်တိုင်ပင် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် မလွယ်ကူနိုင်သည့် အနေအထားတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်၏

သူ၏ လက်ရှိအင်အားနှင့်ဆိုလျှင် သူတို့အား ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည် မဟုတ်သည်မှာ အသေအချာပင်။

ထို့ကြောင့် သတင်းအချက်အလက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် သူသည် ပိုမိုသန်မာလာရန် လိုအပ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့၏ ဌာနချုပ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့လျှင်ပင် ကလဲ့စား ချေနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ပိုင်ကျီဟန်သည် နန်းတော်ကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက် ထိုနေရာမှ တကယ်ပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဧကရာဇ်မှာမူ သူ၏ရင်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကန့်ကွက်လိုသည့် စိတ်များကိုသာ ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ပိုင်ကျီဟန် ထွက်သွားပြီဖြစ်သည်။ နန်းတော်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်၍ ရသော်လည်း အသက်ကိုမူ ပြန်လည်မရှင်သန်စေနိုင်ပေ။

ထိုအချက်တစ်ခုတည်းနှင့်တင် ကျေးဇူးတင်ရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။