အခန်း (၁၈၃၇-၁၈၃၉)
Vol. 98 Ch. 1837-1839
အခန်း (၁၈၃၇) - ချန်းဖေးအယ် ထိတ်လန့်သွားလေသည်
~ထိုအခိုက်အတန့်တွင်... ထွားကျိုင်းသော သက်တော်စောင့်ကြီးသည် အံ့သြမှင်သက်သွား၏။
သူ့ရှေ့တွင် မြင်နေရသည်မှာ... ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုနှင့် အလွန် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာအလှ ပိုင်ရှင် မိန်းမချောလေး တစ်ဦးတို့ မြေအောက်ခန်းထဲမှ ထွက်လာကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဒီဗွန်ရှိုင်းယား မိသားစု၏ ရတနာ၊ သခင်လေး ဟွတ်ခ်...။
သို့သော်၊ သူ နားမလည်နိုင်တာ တစ်ခု ရှိသေးသည်။ ဘာလို့ သခင်လေးက ချန်လုံခေတ် 'အသက်ရှည် ဆေးဘူးပုံစံ ပန်းအိုး' ကို ပိုက်ပြီး ထွက်လာရတာလဲ။
မနေ့ညကပဲ ဒီဗွန်ရှိုင်းယား မြို့စားကြီးက ဧည့်ခံပွဲ ကျင်းပခဲ့ပြီး၊ ဧည့်သည် အထက်တန်းလွှာတွေရဲ့ မေးခွန်းထုတ်မှုတွေကြောင့် သံသယ ကင်းရှင်းအောင် မြေအောက်ခန်းထဲ ဝှက်ထားခိုင်းလိုက်တာ မဟုတ်လား။
အခုမှ သန်းခေါင်ယံကြီးမှာ... ဘာလို့ ပြန်သယ်ထုတ်လာရတာလဲ။
သက်တော်စောင့်ကြီး ခေါင်းရှုပ်သွားသော်လည်း၊ အများကြီး ဆက်မတွေးရဲသလို မေးလည်း မမေးရဲပေ။
သခင်လေး ဟွတ်ခ် ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းငုံ့အရိုအသေပေးလိုက်သည်။
"သခင်လေး ဟွတ်ခ်..."
သို့သော်... ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီး ဂျန့်မန်း ဒီဗွန်ရှိုင်းယားကတော့ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း အာရုံခံမိသွားသည်။
"သခင်လေး... ခင်ဗျား..."
ဂျန့်မန်းက သတိထားပြီး မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့... ယဲ့ဖန်က ဆက်လက် သရုပ်ဆောင်ဖို့ စိတ်ကူး မရှိတော့ပေ။
ချန်းဖေးအယ်နှင့်အတူ မြေအောက်စင်္ကြံလမ်းမှ ထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက်၊ သူသည် ဂျန့်မန်းကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။
ထို့နောက်... လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်သော အဟုန်ဖြင့် ဂျန့်မန်း၏ လည်ပင်းကို ဓားဖြင့် ခုတ်သလို လက်ဝါးစောင်းဖြင့် ရိုက်ချလိုက်တော့၏။
"ဘုန်း..."
သူ့လှုပ်ရှားမှုက အားလုံး ထင်ထားတာထက် ပိုမြန်ဆန်လွန်းနေသည်။
ဂျန့်မန်းနှင့် ဘေးနားရှိ သက်တော်စောင့်ကြီး တုံ့ပြန်ချိန် မရလိုက်သလို၊ ချန်းဖေးအယ်ပင် အလစ်အငိုက် မိသွားရသည်။
ဂျန့်မန်း၏ မျက်လုံးအိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး တုံ့ပြန်ရန် ကြိုးစားလိုက်ချိန်မှာပင်... ယဲ့ဖန်၏ လက်ဝါးစောင်းက သူ့လည်ပင်းကို ထိမှန်သွားခဲ့၏။
အသံအကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်... ဂျန့်မန်းသည် ညည်းညူသံ သဲ့သဲ့လေးသာ ထွက်နိုင်တော့ပြီး၊ အိပ်ပျော်နေသော ကလေးလေး တစ်ယောက်လို မြေကြီးပေါ်သို့ 'ဗုန်း' ခနဲ လဲကျသွားလေတော့၏။
"ဟာ... သောက်ကျိုးနည်း"
ထိုအချိန်ကျမှ သက်တော်စောင့်ကြီး သတိဝင်လာသည်။ သူသည် Bluetooth နားကြပ်ထဲသို့ အော်ပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။
တချိန်တည်းမှာပင်... သေနတ်ကို မြှောက်ပြီး ယဲ့ဖန်ကို ပစ်ခတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။
သို့သော်၊ ယဲ့ဖန်က သူ့ထက် ပိုမြန်နေပြန်၏။
သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင်... ယဲ့ဖန်သည် သေနတ်ကိုင်ထားသော သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းဖမ်းပြီး လိမ်ချိုးပစ်လိုက်၏။
"ဂျွတ်"
လက်မောင်းကျိုးသွားသဖြင့် သေနတ် လွတ်ကျသွားသည်။
ယဲ့ဖန်က လက်ဝါးစောင်းဖြင့် ထပ်မံ ရိုက်ချလိုက်ပြီး၊ သေနတ်နှင့် ကျည်ဆန်များကို လှမ်းဖမ်းယူလိုက်သည်။
မူလက သူ့ပခုံးပေါ်တွင် လွယ်ထားသော စက်သေနတ်နှင့် ကျည်ကတ်များ အားလုံး ယဲ့ဖန် လက်ထဲ ရောက်ရှိသွားသည်။
သက်တော်စောင့်ကြီးလည်း ဂျန့်မန်းလိုပင် မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့၏။
သူ့နားကြပ်ထဲမှ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။
"ခေါင်းဆောင်... ဘာဖြစ်တာလဲ"
"အိမ်တော်ထဲမှာ ဘာအခြေအနေ ရှိလဲ"
"လှုပ်ရှားမှုတွေ ကြားနေရတယ်..."
ယဲ့ဖန်သည် စက်သေနတ်နှင့် ကျည်ဆန်များကို ချန်းဖေးအယ်ထံ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး အမြန်မေးလိုက်သည်။
"ကိုရီးယားစကား တတ်လား..."
ချန်းဖေးအယ်လည်း အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားပြီ။ သူမသည် သေနတ်ကို အမြန်ဖမ်းယူပြီး ကျည်ကတ် စစ်ဆေးရင်း ပြန်ဖြေလာသည်။
"နည်းနည်းပါးပါးတော့ ရတယ်..."
"ကောင်းပြီ... ဒါဆို ကိုယ့်နောက် လိုက်ခဲ့။ လိုအပ်ရင် ကိုရီးယားတွေလို ဟန်ဆောင်ကြတာပေါ့"
ယဲ့ဖန်သည် လက်တစ်ဖက်က ပန်းအိုးကို ပွေ့ပိုက်ရင်း၊ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ချန်းဖေးအယ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အိမ်တော်တံခါးဝဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင်... အပြင်ဘက်မှ ကင်းလှည့်နေသော လုံခြုံရေးများသည် သက်တော်စောင့်ခေါင်းဆောင် မေ့လဲမသွားခင် ထွက်ပေါ်လာသော အသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့်၊ အိမ်တော်ဝန်းကျင်သို့ အလုံးအရင်းဖြင့် စုရုံးရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။
ယဲ့ဖန် တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ... ချန်းဖေးအယ်သည် မသိစိတ်ဖြင့် သေနတ်ခလုတ်ကို လက်တင်ထားပြီး၊ ဝင်လာသူ မှန်သမျှ ပစ်ခတ်ရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။
သို့သော်... သူမ ထင်မှတ်မထားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားသည်။
ယဲ့ဖန်သည် တံခါးဖွင့်ပြီး အပြင်သို့ ခန့်ညားထည်ဝါစွာ လမ်းလျှောက်ထွက်သွားလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် သေနတ်များဖြင့် ချိန်ရွယ်ထားသော သက်တော်စောင့်များမှာ... တံခါးပွင့်လာသည်နှင့် ပစ်ခတ်ရန် ပြင်ထားကြသော်လည်း၊ ထွက်လာသူ၏ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားလုံး မှင်သက်သွားကြ၏။
တချို့ဆိုလျှင် ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် သေနတ်မောင်းဖြုတ်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားကြ၏။
"သခင်လေး ဟွတ်ခ်..."
"သခင်လေး... ဘာလို့ ဒီမှာ ရောက်နေတာလဲ"
"အထဲကနေ ထူးဆန်းတဲ့ အသံတွေ ကြားရလို့ပါ... ပြီးတော့ ခေါင်းဆောင်နဲ့လည်း အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားလို့။ အထဲမှာ ဘာဖြစ်သွားသေးလဲခင်ဗျာ"
"..."
ချန်းဖေးအယ်သည် အပြင်ဘက်တွင် စုရုံးနေသော အထူးလေ့ကျင့်ထားသည့် သက်တော်စောင့် (၄၀)၊ (၅၀) ခန့်နှင့် သူတို့ ကိုင်ဆောင်ထားသော စက်သေနတ်များကို ကြည့်ပြီး၊ ဦးရေပြားများ ထုံကျင်သွားရရှာသည်။
သို့သော်၊ ယဲ့ဖန်ကတော့... ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ် အစစ်လိုပင် မကျေမနပ် မျက်နှာထားဖြင့် အော်ငေါက်လိုက်သည်။
"အိမ်တော်ထိန်း အဘိုးကြီး ရူးသွားပြီ..."
"ခုနက မင်းတို့ ခေါင်းဆောင်ကို ရုတ်တရက်ကြီး ဒေါသထွက်ပြီး ရိုက်နှက်နေတာလေ"
"ဒါပေမဲ့... ပြဿနာ ရှင်းသွားပါပြီ။ ဘာမှ မဖြစ်တော့ဘူး... မင်းတို့အားလုံး ထွက်သွားကြတော့”
အခန်း (၁၈၃၈) - အတုကို အစစ်လုပ်ပြီး ကစားလိုက်ခြင်း
~စကားဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက်၊ ယဲ့ဖန်သည် ယင်ကောင် တစ်ကောင်ကို မောင်းထုတ်သကဲ့သို့ စိတ်မရှည်သော ပုံစံဖြင့် လက်ကာပြလိုက်၏။
ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ချန်းဖေးအယ်၏ နှလုံးခုန်သံများ ရပ်တန့်လုမတတ် ဖြစ်သွားရရှာသည်။
သူမ၏ အသက်ရှူသံများပင် မသိမသာ ရပ်တန့်သွား၏။
သက်တော်စောင့်တချို့က စိတ်မချဘဲ အထဲဝင်ကြည့်မည်ဟု ပြောလာမလား၊ သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို ရိပ်မိသွားမလားဟု သူမ စိုးရိမ်နေမိသည်။
သို့သော်... သူမ ထင်မှတ်မထားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားပြန်၏။
သက်တော်စောင့်များသည် "သခင်လေး ဟွတ်ခ်" ၏ စကားကို လုံးဝ ယုံကြည်လက်ခံသွားကြပုံ ရသည်။
သူ့စကားကို ကြားသောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး၊ သေနတ်များကို ပြန်သိမ်းကာ နေရာအသီးသီးသို့ လူစုခွဲ ပြန်သွားကြတော့၏။
ယဲ့ဖန်သည် ထိုအခြေအနေကို ကျင့်သားရနေသကဲ့သို့ပင်... ချန်းဖေးအယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ မောက်မာဝင့်ကြွားသော ဟန်ပန်ဖြင့် အိမ်တော် တံခါးမကြီးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။
အရာအားလုံးသည် ထူးကဲစွာ အဆင်ပြေချောမွေ့နေ၏။
ချန်းဖေးအယ်သည် ယဲ့ဖန်၏ သတ္တိနှင့် သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်ကို စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးလိုက်မိသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် အနည်းဆုံး မီတာ (၁၀၀) ခန့်ကို ဘာအနှောင့်အယှက်မှ မရှိဘဲ ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်ခဲ့ကြ၏။
သို့သော်... ထိုအချိန်မှာပင် အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီး ဂျန့်မန်း ဒီဗွန်ရှိုင်းယားသည် လေပြင်းမုန်တိုင်း တစ်ခုနှယ် အိမ်တော်ထဲမှ ပြေးထွက်လာတော့၏။
"ရပ်လိုက်ကြစမ်း..."
"အဲ့ဒါ သခင်လေး ဟွတ်ခ် အစစ် မဟုတ်ဘူး"
"သူတို့က အယောင်ဆောင်ထားတဲ့ ကောင်တွေ... ဖမ်းကြစမ်း"
ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံး၏ လေထုသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွား၏။
အထူးလေ့ကျင့်ထားသော သက်တော်စောင့် (၅၀) နီးပါး၏ အကြည့်များသည် ယဲ့ဖန်နှင့် ချန်းဖေးအယ်ထံသို့ တပြိုင်နက် ကျရောက်လာကြ၏။
"အား..ရှီးဘား... ပြေးမယ်"
ယဲ့ဖန်သည် ကိုရီးယားဘာသာစကားဖြင့် ချက်ချင်း ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး၊ ချန်းဖေးအယ်ကို အချက်ပြကာ အိမ်တော်တံခါးဝဆီသို့ အမြန်ဆုံးနှုန်းဖြင့် ဆွဲခေါ်ပြေးတော့၏။
"ဘာရပ်ကြည့်နေကြတာလဲ... သူတို့ကို တားကြစမ်း"
ဂျန့်မန်းသည် ဒေါသအိုး ပေါက်ကွဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ထပ်မံ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
"အဲ့ဒါ သခင်လေး အတုမှန်း မင်းတို့ မသိကြဘူးလား"
ယဲ့ဖန်ကလည်း အလျှော့မပေး။ သူသည် "ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်" ၏ လေသံအတိုင်း ပြန်လည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဂျန့်မန်း... မင်းက အခုထိ နောင်တ မရသေးဘူးလား။ အမှန်တရားကို လိမ်လည်လှည့်ဖြားနေတုန်းပဲလား"
"ဒီနေ့ကစပြီး... ဒီဗွန်ရှိုင်းယား မိသားစုမှာ မင်းလို သစ္စာဖောက်အတွက် နေရာမရှိစေရဘူး"
စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် သက်တော်စောင့်များကို တရားသဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"သူ့ကို ဖမ်းချုပ်လိုက်စမ်း... ဒီအဘိုးကြီး ရူးသွားပြီ"
သက်တော်စောင့်များ ခေါင်းရှုပ်သွားကြ၏။
တစ်ဖက်က အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီး... တစ်ဖက်က သခင်လေး ဟွတ်ခ်...။ ဘယ်သူ ပြောတာက အမှန်လဲ ဆိုတာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြ၏။
သက်တော်စောင့် အများစုက ယဲ့ဖန်၏ စကားကို ယုံကြည်ပြီး တွေဝေသွားကြသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ဂျန့်မန်း ပို၍ ဒေါသထွက်လာသည်။
စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ... ဂျန့်မန်းသည် စက်သေနတ်ကို မြှောက်ကာ ယဲ့ဖန်နှင့် ချန်းဖေးအယ် ရှိရာသို့ ချိန်ရွယ် ပစ်ခတ်လိုက်တော့၏။
"ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း..."
သေနတ်ပြောင်းဝမှ မီးပွင့်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ကျည်ဆန်များ ဥယျာဉ်အတွင်း ပျံဝဲသွားသည်။ သစ်ရွက်များ ကြွေကျကုန်သလို၊ ကံဆိုးသော သက်တော်စောင့် နှစ်ဦးကိုပါ မတော်တဆ ထိမှန်သွားစေသည်။
"တားကြစမ်း..."
"ဒီအဘိုးကြီး တကယ် ရူးသွားပြီ... ငါ့ကိုပါ နှုတ်ပိတ်ဖို့ လုပ်နေတာ"
ယဲ့ဖန်သည် အခွင့်ကောင်းကို ယူပြီး ထပ်မံ မီးလောင်ရာ လေပင့်လိုက်သည်။
ထိုအခါ သက်တော်စောင့်များသည် ယဲ့ဖန် ပြောသမျှကို ယုံကြည်သွားကြပြီး၊ ဂျန့်မန်းဘက်သို့ သေနတ်ပြောင်းများ လှည့်လိုက်ကြ၏။
"မစ္စတာ ဂျန့်မန်း... ကျေးဇူးပြုပြီး သေနတ်ချလိုက်ပါ"
"ခင်ဗျား ဆက်ပြီး ရူးသွပ်နေမယ် ဆိုရင်... ကျုပ်တို့ ပြန်ပစ်ရလိမ့်မယ်"
"ဟုတ်တယ်... အခုချက်ချင်း သေနတ်ချလိုက်ပါ"
ဂျန့်မန်းမှာ ဒေါသကြောင့် ရင်ကွဲမတတ် ဖြစ်နေရရှာသည်။
ယဲ့ဖန်သည် ထိုပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသော အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး၊ ချန်းဖေးအယ်ကို ဆွဲကာ ဒီဗွန်ရှိုင်းယား အိမ်တော်ဝင်း အပြင်ဘက်သို့ ဒုန်းစိုင်း ပြေးထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
ထို့နောက်... လူစည်ကားရာ မြို့တွင်းပိုင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်သွားကြ၏။
မြို့ထဲရောက်ပြီး နောက်ယောင်ခံ လိုက်မရအောင် လှည့်ပတ်မောင်းနှင်ပြီးမှ အရှိန်ကို လျှော့ချလိုက်ကြ၏။
...
ဒီဗွန်ရှိုင်းယား အိမ်တော် အတွင်း၌...
ယဲ့ဖန်နှင့် ချန်းဖေးအယ် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက်၊ ဂျန့်မန်းသည် ဒေါသအိုး ပေါက်ကွဲသွားတော့၏။
သူသည် သူ့ကို သေနတ်ချရန် အော်ပြောနေသော သက်တော်စောင့်၏ ခေါင်းကို ချက်ချင်း ပစ်ခွဲပစ်လိုက်သည်။
ထို့နောက်... သွက်လက်ဖြတ်လတ်သော မျောက်တစ်ကောင်နှယ် ခုန်ပျံရွေ့လျားရင်း၊ သူ့ကို သေနတ်ဖြင့် ချိန်ရွယ်ထားသော အခြား သက်တော်စောင့်များကိုပါ သွေးအေးရက်စက်စွာ နေရာမှာတင် သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်လေတော့သည်...။
အခန်း (၁၈၃၉) - ဒီဗွန်ရှိုင်းယား မြို့စားကြီး ဒေါသအိုး ပေါက်ကွဲလေပြီ
~စက္ကန့်ပိုင်းလေး အတွင်းမှာပင်... ဂျန့်မန်း၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုက ဥယျာဉ်အတွင်း ကင်းလှည့်နေသော အထူးလေ့ကျင့်ထားသည့် သက်တော်စောင့် (၅၀) နီးပါးကို ခြိမ်းခြောက် နိုင်ခဲ့လေသည်။
တချိန်တည်းမှာပင်... ထိုဆူညံသံများနှင့် သေနတ်သံများသည် အိမ်တော်အတွင်းရှိ ဒီဗွန်ရှိုင်းယား မိသားစုဝင်များနှင့် အခြား အထက်တန်းစား သက်တော်စောင့်များကိုပါ အချက်ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။
လူရိပ်များစွာ အိမ်တော်ထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်လာကြ၏။
"ဘာဖြစ်တာလဲ..."
"သန်းခေါင်ယံကြီး ဘာလို့ သေနတ်သံတွေ ကြားနေရတာလဲ... သွေးသံရဲရဲနဲ့ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"
"အိမ်တော်တစ်ခုလုံး ဘာလို့ ဒီလောက် ရှုပ်ပွသွားရတာလဲ"
ဦးဆောင်လာသူမှာ... သက်ကြီးပိုင်း တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း၊ အိုမင်းရင့်ရော်နေသော ခြင်္သေ့ကြီး တစ်ကောင်နှယ် အလွန် ဂုဏ်သရေ ရှိပြီး သြဇာအာဏာ ကြီးမားပုံရသည်။
ဂျန့်မန်းသည် ချက်ချင်းပင် သူ့၏ မောက်မာသော ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး၊ လက်ထဲမှ သေနတ်ကို ပစ်ချလိုက်သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ် အရှင်... အရှင့်ရဲ့ အနားယူချိန်ကို အနှောင့်အယှက် ပေးမိပါပြီ"
"ခုနက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကိစ္စတချို့ ဖြစ်သွားလို့... ကျွန်တော် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားမိပါတယ်။ ပြီးတော့ ဒီဗွန်ရှိုင်းယား မိသားစုအတွက်လည်း ဆုံးရှုံးမှုကြီး တစ်ခု ဖြစ်သွားပါတယ်"
"ဘာကိစ္စလဲ..."
ဒီဗွန်ရှိုင်းယား မြို့စားကြီး၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ ခဏလေးကပါ... ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ လူတစ်ယောက်က အိမ်တော်ထဲ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပြီး၊ မြေအောက်ခန်းထဲက ချန်လုံခေတ် ပန်းအိုးကို ခိုးယူသွားပါတယ်"
ဂျန့်မန်း လိုရင်းတိုရှင်း ဖြေလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မြို့စားကြီး၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။
"ဘာ..."
"ငါတို့ မိသားစုရဲ့ ရတနာကို... လူတစ်ယောက်က ဒီအတိုင်း ဝင်ခိုးသွားတယ် ဟုတ်လား"
သူသည် ဘေးနားရှိ မိသားစုဝင် တစ်ဦးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုသူလည်း အလိုက်တသိပင် မြေအောက်ခန်းဆီသို့ ပြေးသွားသည်။
ခဏအကြာတွင်... ထိုသူ ပြန်ရောက်လာသည်။ မျက်နှာထားက အလွန် ဆိုးရွားနေ၏။
"ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်ခံ ဖန်တံခါးကြီး... အကြမ်းပတမ်း ဖျက်ဆီးခံထားရပါတယ်ခင်ဗျာ"
"ထိန်းချုပ်ခန်းက စောင့်ကြည့်မှတ်တမ်းတွေကို ပြန်စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်တော့... သခင်လေး ဟွတ်ခ်နဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူတဲ့ လူတစ်ယောက်က မိန်းမတစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး ပန်းအိုးကို ယူသွားတာ မြင်ရပါတယ်ခင်ဗျာ"
"အဲ့ဒီလူက အတုကို အစစ် ဖြစ်အောင် လုပ်သွားတာပါ... ကင်မရာထဲမှာ သခင်လေး ဟွတ်ခ်နဲ့ ဘာမှ မကွာခြားသလို၊ မြေအောက်ခန်းထဲက 'လှုပ်ရှားမှု ဖမ်းယူရေး စနစ်' ကလည်း ဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိဘူးလို့ ပြနေပါတယ်"
မြို့စားကြီး၏ မျက်နှာကြောများ တဆတ်ဆတ် တုန်သွားသည်။
ဂျန့်မန်းက အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"အဲ့ဒီ သခင်လေးအတုက ပန်းအိုးကို ပိုက်ပြီး ထွက်လာကတည်းက ကျွန်တော် သံသယ ဝင်ခဲ့တာပါခင်ဗျာ..."
"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလူက အရမ်း သန်မာလွန်းတယ်... ကျွန်တော့်ထက်တောင် ပိုမြန်နေသေးတယ်။ ကျွန်တော် တုံ့ပြန်ချိန် မရလိုက်ခင်မှာပဲ သူက ကျွန်တော့်ကို မေ့လဲသွားအောင် လုပ်လိုက်တာ"
"ကျွန်တော် သတိပြန်ရလို့ အပြင်ကို ပြေးထွက်လာတဲ့ အချိန်မှာ... သူက သခင်လေး ဟွတ်ခ် အဖြစ် ဆက်လက် ဟန်ဆောင်ပြီး၊ ဥယျာဉ်ထဲက သက်တော်စောင့်တွေကို ကျွန်တော် ရူးသွားပြီ ဆိုပြီး လှည့်ဖြားနေတာ"
"နောက်ဆုံးတော့... ဒီက အغبကောင်တွေက သူ့စကားကို ယုံပြီး ကျွန်တော့်ကို သေနတ်နဲ့ ပြန်ချိန်ကြတာလေ"
"အဲ့ဒီလူ ဒီအတိုင်း ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားတာ မြင်လိုက်ရတော့... ကျွန်တော် ဒေါသကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ အခုလိုတွေ ဖြစ်ကုန်တာပါပဲခင်ဗျာ"
မြို့စားကြီး၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားသည်။ မိုးတိမ်မည်းကြီး ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ တင်းမာသော အငွေ့အသက်များက လူတိုင်း၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ဖိကျလာသည်။
"ငါ့လက်အောက်ငယ်သားတွေ အမှားလုပ်တာကို ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်ပေမယ့်... မင်းတို့ရဲ့ တုံးအမှုကိုတော့ လက်မခံနိုင်ဘူး"
ပြဿနာကြီး တက်ပြီမှန်း သိလိုက်ကြသော သက်တော်စောင့်များသည် မြို့စားကြီး အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲတော့မည်ကို ရိပ်မိသဖြင့်၊ လိပ်ပြာလွင့်မတတ် ကြောက်လန့်ကာ ခေါင်းငုံ့ထားကြ၏။
မြို့စားကြီး ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အတွက်... မင်းတို့အားလုံးမှာ တာဝန်ရှိတယ်"
"နေမဝင်အင်ပါယာ ဥပဒေနဲ့ ဒီဗွန်ရှိုင်းယား မိသားစု စည်းမျဉ်းအရ... ငါ မင်းတို့အားလုံးကို အခုချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုက်ရင်တောင် အပြင်လောကက ဘာမှ ပြောစရာ မရှိဘူး"
သက်တော်စောင့်များ တုန်လှုပ်သွားကြ၏။
သို့သော်... မြို့စားကြီးက ရုတ်တရက် လေသံပြောင်းလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့... ဒီနေ့ အခြေအနေက ထူးခြားနေတယ်"
"ဟွတ်ခ် အဖြစ် သရုပ်ဆောင်သွားတဲ့ ကောင်က သိပ်ပီပြင်လွန်းတယ်... မင်းတို့ အလိမ်ခံလိုက်ရတာကို အပြစ်တင်လို့ မရပြန်ဘူး"
"ဒါကြောင့်... မင်းတို့ အပြစ်တွေကို ပြန်ပေးဆပ်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးမယ်"
သေပြီဟု တွက်ထားကြသော သက်တော်စောင့်များသည် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်သန်းလာသဖြင့် ခေါင်းပြန်မော့လာကြ၏။
မြို့စားကြီးက သူတို့အကြည့်များကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"ဟွတ်ခ် အတုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ထိရောက်တဲ့ သတင်းအချက်အလက် ပေးနိုင်သူကို... ငါ အပြစ်ကနေ ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးမယ်"
"ဒါ့အပြင်... သူ့ကို ရှာတွေ့နိုင်မယ့် သဲလွန်စ ပေးနိုင်သူကိုတော့ အပြစ်ကင်းလွတ်ခွင့် အပြင်၊ အမေရိကန်ဒေါ်လာ (၅) သန်း အနည်းဆုံး ဆုချမယ်လို့ ကတိပေးတယ်”