အခန်း (၂၈၀)

အခန်း။ ၂၈၀

နန်းတော်၏ ကြမ်းပြင်ထက်တွင် ခင်းကျင်းထားသော ဟန်ပိုင်ယွိ ကျောက်ပြားများမှာ ချောမွေ့ပြောင်လက်လျက် ရှိနေသည်။ ဆေးရောင်ခြယ် ထုတ်တန်းများနှင့် ကော့ညွတ်နေသော ခေါင်မိုးစွန်းများဖြင့် ခမ်းနားထည်ဝါလှသည့် ထိုနန်းဆောင်အတွင်း၌ တောက်ပသော အမွှေးအတောင်များရှိသည့် ဖီးနစ်ငှက်အချို့သည် အဖိုးတန်သစ်သားတန်းများပေါ်တွင် နားခိုကာ ၎င်းတို့၏ အတောင်ပံများကို ပြုပြင်နေကြသည်။

တိဟုန်မြို့စားမင်း၏ စေ့စပ်သေချာစွာ တည်ဆောက်ထားသော နန်းဆောင်အတွင်း၌ ရွှေအိုရောင် ဆင့်ခေါ်သူဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပိန်လှီသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် စာတစ်စောင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မျက်နှာတစ်ခုလုံး ညိုမှောင်တင်းမာနေသည်။

ထိုသူသည် အသားအရည် ဖြူဖျော့ကာ မျက်တွင်းဟောက်ပက် ဖြစ်နေသဖြင့် ကာမဂုဏ်၌ အလွန်အကျွံ ပျော်ပါးသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ ရုပ်ရည်မှာ အသင့်အတင့် ချောမောသော်လည်း သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်မူ ယုတ်မာကောက်ကျစ်သည့် အရိပ်အယောင်များ လွှမ်းမိုးနေသည်။

ဤသူသည် တိဟုန်မြို့စားမင်း၏ တစ်ဦးတည်းသောသား ဖြစ်သူ ရွှမ်ဝူကျိပင်။ ဆင့်ခေါ်သူတစ်ဦးဖြစ်သည့် ရွှမ်ဝူကျိသည် ယွမ်ရှာဟူ၏ အမည်ခံ စေ့စပ်ထားသူလည်း ဖြစ်သည်။

ယန်ပါးဟို၏ ဒဏ်ရာပေးခြင်းကို ခံရပြီးနောက် တိဟုန်မြို့မှ နာမည်ကျော် ဆရာဝန်ကြီးများနှင့် ကုသခဲ့သော်လည်း သူ၏ ကျန်းမာရေး အခြေအနေမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ဘဲ များစွာ ယုတ်လျော့သွားခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ စေ့စပ်ထားသူက စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုကို ဖျက်သိမ်းလိုက်သည့် အရှက်ရမှုကလည်း တိဟုန်မြို့အတွင်း၌ သူ့ကို မျက်နှာပျက်စရာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူသည် ယန်ချန်းလန်ကို အရိုးထဲအထိ နာကျည်းနေပြီး ယန်မိသားစု သားအဖကို ကောက်ကျစ်သော နည်းလမ်းဖြင့် ကလဲ့စားချေရန် အမြဲတစေ ကြံစည်နေသူ ဖြစ်သည်။

ဝူကျိတိုက်ကြီးပေါ်တွင် ထင်ရှားလှသော တိဟုန်မြို့သည် ရှေးဟောင်း ရွှမ်ယွမ်မျိုးနွယ်စုဝင်များ မျိုးဆက်နှင့်ချီ၍ နေထိုင်လာခဲ့ကြသည့် နေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင် သူ၌ လှပသော ဇနီးမယားနှင့် သားသမီးများ ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း အတိတ်က ရရှိခဲ့သော အရှက်ရမှုများကိုမူ သူ တစ်နေ့မျှ မမေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

သူသည် ယန်ချန်းလန်ကို အရိုးထဲအထိ နာကျည်းနေပြီး ယန်မိသားစု သားအဖကို ကလဲ့စားချေရန်အတွက် တိဟုန်မြို့မှ ထွက်ခွာနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို အမြဲတစေ ကြံစည်နေခဲ့သည်။ အတိတ်ကာလက ယန်ချန်းလန်ကို သတ်ဖြတ်ရန် ကောက်ကျစ်သော ပရိယာယ်ပေါင်းစုံကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ယန်ပါးဟို၏ လက်ချက်ဖြင့် သူ၏ မှော်ဝိညာဉ်အပိုင်းပိုင်းအစစဖြစ်အောင် အနှိပ်စက်ခံခဲ့ရသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် တိဟုန်မြို့၏ နတ်ဆေးများဖြင့် ကုသနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ရှေ့မတိုးတော့ဘဲ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရာ သူ၏ ဧကရာဇ်သီချင်းကျင့်စဉ်မှာလည်း တိုးတက်မှု မရှိတော့ပေ။ တိဟုန်မြို့တွင် တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အဆင့်အတန်းမှာ ဧကရာဇ်သီချင်း ကျင့်စဉ်အဆင့်ပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။

ယွမ်ရှာဟူ၏ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှု ဖျက်သိမ်းလိုက်ခြင်းသည် သူ့အား အရှက်ရစေရုံသာမက ရွှမ်ယွမ်ဧကရာဇ်ဂူဗိမာန်သို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ကိုပါ ဆုံးရှုံးစေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အနာဂတ်တွင် မြို့စားမင်းရာထူးကို ဆက်ခံခွင့် ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

ယန်ချန်းလန် ခံစားနေရသော နာကျင်မှုမှာ သူ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုဆိုးရွားလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယနေ့ ယွီကျင်းမြို့မှ ရောက်ရှိလာသော စာအရ ယန်ချန်းလန်၏ လက်များနှင့် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ အားလုံး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ မကြာမီတွင် ယန်ချန်းလန်သည် မဟာကျိုးနိုင်ငံ၏ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်သို့ ဦးတည်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

"မဟာကျိုး တောင်ပိုင်းနယ်စပ် ဟုတ်လား... အဲဒါ အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့မိန်းကလေး ယွမ်ရှာဟူ တစ်ယောက်တည်း အောင်းနေတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ငါ အသက်ရှိနေသရွေ့တော့... ယွမ်ရှာဟူနဲ့ ယန်ချန်းလန် မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘယ်တော့မှ ပေါင်းစည်းခွင့် ရမှာမဟုတ်ဘူး"

ရွှမ်ဝူကျိသည် ကျောတွင် ဆူးဖြင့် အထိုးခံထားရသကဲ့သို့ ခံစားနေရကာ နန်းဆောင်အတွင်း ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေတော့သည်။ သူသည် ယန်ချန်းလန်ကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်ချင်လောက်အောင် ပြင်းပြနေသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ စိုးရိမ်စိတ်လည်း ရှိနေသည်။ အကြောင်းမှာ ယခင်က ယွမ်မိသားစု၏ ဖိအားပေးမှုကြောင့် ယန်အိမ်တော်မှ လူများကို မထိခိုက်စေပါဘူးဟု သူ ကတိပေးခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ယခုအခါ သူ့၌ မြို့ရေးရာ တာဝန်ဝတ္တရားများ ရှိနေသဖြင့် တိဟုန်မြို့မှ စိတ်အလိုကျ ထွက်ခွာသွားရန် ခိုင်လုံသောအကြောင်းပြချက် မရှိပေ။

ရွှမ်ဝူကျိ၏ မျက်နှာမှာ ပိုမိုခက်ထန်လာပြီး လက်ထဲမှ စာကို ဆုပ်ခြေပစ်လိုက်သည်။ သူသည် အတွေးများဖြင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေစဉ်မှာပင် ပြင်းရှသော ပန်းဝတ်မှုန်ရနံ့များ လွင့်ပျံ့လာပြီး ဝင်းပြင်ပမှ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ပြေးဝင်လာသည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ နုနယ်သော အလှတရားရှိပြီး အသားအရည်မှာ မြောက်ပိုင်းဒေသမှ နှင်းများကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသည်။ စိမ်းဝါရောင် အပေါ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ တောက်ပမှုမှာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပန်းမန်များကိုပင် မှေးမှိန်သွားစေသည်။

ထိုမိန်းကလေး ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လက်ထဲမှ နှင်တံမှာ ရွှပ်ခနဲ မြည်ဟည်းသွားပြီး သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် နားနေသော ဖီးနစ်ငှက်ကို ရိုက်နှက်လိုက်ရာ ငှက်လည်း လန့်ဖြန့်ကာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။ ရောင်စုံအမွှေးအတောင် အချို့မှာလည်း မြေသို့ ကြွေကျသွားတော့သည်။

ထိုမိန်းကလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွှမ်ဝူကျိ၏ မှောင်မှောင်မည်းမည်း ဖြစ်နေသော မျက်နှာမှာ အတန်ငယ် ကြည်လင်သွားပြီး သူမအနားသို့ အလိုလိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်ကာ "မိန်းမိန်း... ဒီတစ်ခါရော ဘယ်သူက ငါ့ညီမလေးကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်လိုက်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ တိဟုန်မြို့စားမင်း၏ အငယ်ဆုံးသမီး ရွှမ်မိန်းမိန်းဖြစ်ပြီး ရွှမ်ဝူကျိနှင့် ဖအေတူမအေကွဲ ညီမတော်စပ်သူ ဖြစ်သည်။

"ဟို အသုံးမကျတဲ့ ယွမ်ပုဖော်ကလွဲလို့ တခြားဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ"

ရွှမ်မိန်းမိန်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းနေပြီး ချယ်ရီရောင် နှုတ်ခမ်းအစုံကိုလည်း တင်းတင်းစေ့ထားသည်။

၎င်းမှာ အချည်းနှီးဖြစ်ရသော နာကျည်းချက်တစ်ခုပင်။ ရွှမ်မိန်းမိန်းသည် ရွှမ်ဝူကျိ၏ ညီမဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားကိုမူ ယွမ်ပုဖော်အပေါ်၌သာ ပုံအပ်ထားသူ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ခန့်က ယန်ချန်းလန် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းကြောင့် အေးဆေးတည်ငြိမ်တတ်သော ယွမ်ရှာဟူပင်လျှင် စေ့စပ်မှုကို အပြတ်အသတ် ဖျက်သိမ်းကာ ရွှမ်ဝူကျိနှင့် လက်ထပ်ရမည့် ကတိစာချုပ်ကို ပယ်ဖျက်ခဲ့သည်။

တိဟုန်မြို့စားမင်းသည် အပေါ်ယံတွင် ဘာမျှမပြောသော်လည်း ယွမ်ပုဖော် အရွယ်ရောက်လာသည့်အခါ ရွှမ်မိန်းမိန်းနှင့် လက်ထပ်ပေးရန် စိတ်ထဲ၌ ကြိုတင်ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။ အသက်အရွယ်ချင်း နီးစပ်သည့်အပြင် ရွှမ်မိန်းမိန်း၏ ပါရမီမှာလည်း သူမ၏အစ်ကို ရွှမ်ဝူကျိထက်ပင် မနိမ့်ကျလှပေ။

ရွှမ်မိန်းမိန်းသည် နုနယ်လှပပြီး သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားမှာ တိဟုန်မြို့တစ်ခုလုံးက အသိအမှတ်ပြုရသူ ဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဖခင်ဖြစ်သူ မြို့စားမင်းနှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူတို့၏ အလိုလိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် မြို့ထဲတွင် စိတ်အလိုလိုက်တတ်သော သခင်မလေးအဖြစ် နာမည်ကြီးသည်။

သို့သော် သူမသည် ယွမ်ပုဖော်အပေါ်တွင်မူ အသည်းအသန် စွဲလမ်းခဲ့ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက တကောက်ကောက် လိုက်နေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ယွမ်ပုဖော်မှာမူ သူ့အစ်မဖြစ်သူ၏ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စကြောင့် အချစ်ရေးရာကိစ္စများကို အလွန်အမင်း ရွံရှာမုန်းတီးနေသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏မိသားစုက ရွှမ်မိန်းမိန်းနှင့် စုံဖက်ပေးလိုကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူသည် အပြင်ထွက်သည့် အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မပြောဘဲ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ရွှမ်မိန်းမိန်း သိရှိလိုက်ချိန်တွင် ယွမ်ပုဖော်မှာ မဟာကျိုးမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ ဒေါသနှင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုတို့ကို ပိုမိုတောက်လောင်စေခဲ့သည်။ ရွှမ်ဝူကျိသည် သူ၏ညီမငယ်အပေါ် အလွန်ပင် ချစ်ခင်သူဖြစ်သည်။ ရွှမ်မိန်းမိန်း၏ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွှမ်ဝူကျိ၏ စိတ်ထဲ၌ အကြံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

"မိန်းမိန်း... ဒီလိုလုပ်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ ခမည်းတော်က ညီမလေးကို အချစ်ဆုံးဆိုတာ မင်းလည်း သိတာပဲ။ ခမည်းတော်ဆီမှာ ခွင့်ပန်ပြီး အစ်ကို့ကို မင်းနဲ့အတူ မြို့ပြင် လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်လေ။ စိတ်ချပါ... အစ်ကိုသာ မင်းနဲ့အတူရှိနေရင် ယွမ်ပုဖော်ကို မင်းတွေ့အောင် အစ်ကို အသေအချာ ကူညီပေးပါ့မယ်"

ရွှမ်ဝူကျိသည် စိတ်သဘောထား ရိုးရှင်းလှသော သူ၏ညီမငယ် မြို့ပြင်ရောက်သည့်အခါ ကိုယ်ရံတော်များက မထိန်းနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်မိသဖြင့် ထိုသို့ အကြံပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်မကို ညာနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ အစ်ကိုကြီးက ကျွန်မကို အသုံးချပြီး မြို့ပြင် ခိုးထွက်ချင်တာ မဟုတ်လား။ အခုထိ ယန်မိသားစုအပေါ် ထားတဲ့ အာဃာတတွေကို အစ်ကိုကြီး မစွန့်လွှတ်နိုင်သေးဘူးလား"

ရွှမ်မိန်းမိန်းသည် တုံးအသူမဟုတ်သဖြင့် သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူကို မျက်စောင်းထိုး၍ မေးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... အစ်ကို ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ အစ်ကို့ဘာသာ သိပါတယ်။ အကယ်၍ မင်းသာ ခမည်းတော်ဆီက ခွင့်ပြုချက် ရအောင်တောင်းနိုင်ရင် တိဟုန်မြို့က ထွက်တာနဲ့ မင်းအတွက် အကောင်းဆုံး ရှေးဟောင်းစောင်းတစ်လက် ရှာပေးမယ်လို့ အစ်ကို ကတိပေးတယ်။ မင်းရဲ့ ဧကရာဇ်သီချင်း ကျင့်စဉ်ကလည်း ပဉ္စမအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ အဆင့်မြင့်တဲ့ စောင်းတစ်လက် ရှိဖို့ လိုအပ်နေပြီလေ"

ရွှမ်ဝူကျိက ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွှမ်မိန်းမိန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်တောက်သွားတော့သည်။ ရွှမ်ဝူကျိသည် တိဟုန်မြို့၏ ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးကိစ္စ အဝဝကို တာဝန်ယူထားရသူဖြစ်ရာ နေရာအနှံ့မှ ရှားပါးရတနာများနှင့် အဖိုးတန် မှော်လက်နက်များအကြောင်းကို နှံ့နှံ့စပ်စပ် သိရှိထားသူ ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင် အသိအမှတ်ပြုသည့် ရှေးဟောင်းစောင်းတစ်လက်မှာ အလွန်ပင် တန်ဖိုးကြီးမားမည်မှာ အသေအချာပင်ဖြစ်ပြီး ရွှမ်မိန်းမိန်း၏ နောင်အနာဂတ် ကျင့်စဉ်တိုးတက်မှုအတွက်လည်း များစွာ အထောက်အကူပြုပေလိမ့်မည်။

သို့ဖြစ်၍ သူမသည် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ တိဟုန်မြို့စားမင်းထံသို့ သွားရောက်တောင်းဆိုတော့သည်။ ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ရွှမ်ဝူကျိနှင့် ရွှမ်မိန်းမိန်း မောင်နှမနှစ်ဦးမှာ တိဟုန်မြို့မှ အတူတကွ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

တစ်ဖက်တွင် ယွင်ရှန်းနှင့် ကောင်းကင် မုဆိုးတပ်ဖွဲ့ တို့၏ အခြေအနေမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်နေသော်လည်း မဟာကျိုးမြို့တော်ရှိ အိမ်ရှေ့မင်းသား စံအိမ်တော်၌မူ အခြေအနေမှာ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။

"ဘာ... ခမည်းတော်က အဲဒီ ဆင့်ခေါ်သူကို အပြစ်မပေးဘူး ဟုတ်လား"

ပန်းအိုးတစ်လုံး ကွဲအက်သွားသံနှင့်အတူ ယီပိုင်လျန်သည် ဒေါသအလိပ်လိပ်ထွက်ကာ လက်လှမ်းမီရာ ပစ္စည်းမှန်သမျှကို ရိုက်ခွဲနေတော့သည်။

အနားတွင်ရှိနေသော မိဖုရားကြီးချီက "ပိုင်လျန်... ဒေါသအရမ်းမထွက်ပါနဲ့။ မင်းရဲ့ ခမည်းတော်မှာလည်း အရေးယူလို့မရတဲ့ ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိမှာပေါ့။ လျန်လျန်... ဒီရက်ပိုင်း မင်းလည်း တော်တော်လေး ပင်ပန်းနေရှာပြီ။ အခုတော့ သွားနားလို့ရပါပြီ" ဟု ပြေ ကာ ချော့မော့နေရသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ချန်လျန်လျန်သည် ဟောက်ချင်နိုင်ငံတွင် လူစုကွဲသွားပြီးနောက် အခက်အခဲများစွာကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီးမှ ယွီကျင်းမြို့သို့ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လမ်းခရီးတွင် သူမ၏မျက်နှာကို နာမည်ကြီး ဆရာဝန်တစ်ဦးနှင့် ပြသကုသခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းကို သိရှိပြီးနောက် မိဖုရားကြီးချီသည် ချန်လျန်လျန်ကို အေးစက်စက်ဖြင့်ပင် နှစ်သိမ့်စကားအချို့ ပြောဆိုခဲ့ပြီး အိမ်ရှေ့မင်းသား စံအိမ်တော်၌သာ ဆက်လက် အလုပ်အကျွေးပြုရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ မိဖုရားကြီးချီ၏ အမူအရာကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူမကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖယ်ထုတ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ချန်လျန်လျန် နားလည်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းကာ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွါခဲ့တော့သည်။