အခန်း (၂၈၁)

အခန်း။ ၂၈၁

ချန်လျန်လျန်သည် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားဟန် ပြုသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ အဝေးသို့ သွားခြင်းမရှိပေ။ သူမသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အိမ်ရှေ့မင်းသား စံအိမ်တော်

အပြင်ဘက်ရှိ ချုံပုတ်များထဲ၌ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်၍ ပုန်းကွယ်လိုက်သည်။

ဟောက်ချင်နိုင်ငံမှ ပြန်လာပြီးနောက် ချန်လျန်လျန်ထံတွင် အပြောင်းအလဲအချို့ ရှိနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိလာရုံမျှမက သူမ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာလည်း များစွာ တိုးတက်လာပုံရသည်။ သို့သော် အခန်းထဲတွင် ရှိနေကြသော မိဖုရားကြီးချီ၊ အိမ်ရှေ့မင်းသားနှင့် အကြီးအကဲများ အိမ်တော်မှ လူများမှာမူ ထိုအပြောင်းအလဲများကို သတိမပြုမိကြပေ။

ချန်လျန်လျန် အပြင်သို့ ထွက်လာပြီးသည်နှင့် အခန်းထဲမှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ အိမ်ရှေ့မင်းသား ယီပိုင်လျန်သည် ကျောက်စိမ်းခေါင်းအုံးကို ဆွဲယူကာ အပြင်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

"မယ်တော်ကြီး... အဲဒီ ဆင့်ခေါ်သူနဲ့ မုဆိုးတွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးမယ်လို့ ကျွန်တော့်ကို ကတိပေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ဒါကို အပြစ်ပေးတယ်လို့ ခေါ်တာလား။ သူတို့အားလုံး ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေကြတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားနေရတယ်။ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းပဲ ဒီမှာ ဒီလို စက်ဆုပ်စရာကောင်းတဲ့ မှော်ဆေးရည်တွေကို သောက်ပြီး ဒုက္ခခံနေရတာ... ကျွန်တော့်ရဲ့ မှော်ဝိညာဉ်ကလည်း အရှင်မဟုတ် အသေမဟုတ် ဖြစ်နေပြီ"

ယီပိုင်လျန်က မကျေမနပ် ရေရွတ်ဆဲဆိုနေတော့သည်။

"ပိုင်လျန်... စိတ်ကို အရမ်းမလောပါနဲ့ဦး။ မင်းရဲ့ ခမည်းတော် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာလည်း ဒီလိုလုပ်ရတဲ့ ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိမှာပါ"

မိဖုရားကြီးချီက သူမ၏ ချစ်လှစွာသော သားဖြစ်သူကို ဆက်လက် ဖျောင်းဖျနေရသည်။

အစောပိုင်းက ချန်လျန်လျန် ရှိနေစဉ်တွင် မိဖုရားကြီးချီသည် စကားကို ထိန်းပြောနေခဲ့ပြီး များများစားစား မပြောလိုခဲ့ပေ။ ထို့နောက်တွင်မှ မိဖုရားကြီးသည် အိမ်ရှေ့မင်းသားအား ခရမ်းရွှေတွင်း အကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

ခရမ်းရွှေတွင်းမှာ နိုင်ငံတော်၏ အထူးလျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်ရာ ချန်လျန်လျန်မှာ အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ ကြင်ယာတော်အဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံထားရသူ ဖြစ်သော်လည်း မိဖုရားကြီးချီက သူမအပေါ် သတိထား၍ စောင့်ကြည့်နေဆဲပင်။

"ခမည်းတော် စိတ်ဖောက်ပြန်သွားပြီလား"

သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော ဆင့်ခေါ်သူအား ခရမ်းရွှေတွင်း၏ တစ်ဝက်ကို ပေးလိုက်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသောအခါ အိမ်ရှေ့မင်းသား ယီပိုင်လျန်မှာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

အိမ်ရှေ့မင်းသား ယီပိုင်လျန်၏ အမြင်တွင်မူ မဟာကျိုးနိုင်ငံ၏ ထီးနန်းမှာ နောက်ဆုံး၌ သူပိုင်ဆိုင်ရမည့်အရာ ဖြစ်သဖြင့် ခရမ်းရွှေတွင်းကို မက်မောကြသူများက သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ကျူးကျော်စော်ကားနေခြင်းပင်။

"မင်းရဲ့ ခမည်းတော်က ဒါတွေကို မသိဘဲ နေပါ့မလား။ ဒါက ခေတ္တခဏ အခြေအနေအရ လုပ်ဆောင်ရတာပါ။ မင်းရဲ့ ခမည်းတော်က အစီအစဉ်တွေ ကြိုတင်ချမှတ်ထားပြီးသားပဲ..." အခန်းအတွင်း၌ မိဖုရားကြီးချီနှင့် သူမ၏သားဖြစ်သူတို့သည် လျှို့ဝှက်စွာ ဆက်လက်ဆွေးနွေးနေကြသည်။

စကားအချို့ကို ကြားဖြတ်နားထောင်ပြီးနောက် ချန်လျန်လျန်သည် အဝေးမှ ချဉ်းကပ်လာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုသူမှာ ယီပိုင်မင်း ဖြစ်နေကြောင်း သူမ သတိပြုလိုက်မိသည်။

ရက်အနည်းငယ်ခန့် လူချင်းမတွေ့ရသော်လည်း ယီပိုင်မင်းမှာ ယခင်အတိုင်းပင် ခန့်ညားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အိမ်ရှေ့မင်းသား ယီပိုင်လျန်၏ သူရဲဘောကြောင်ပြီး အသုံးမကျမှုကို ပြန်လည်တွေးတောမိသောအခါ ချန်လျန်လျန်သည် ယီပိုင်မင်းကို ပို၍ပင် အထင်ကြီးလေးစားမိသွားသည်။

"မင်းသားပိုင်မင်း... ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး။ လျန်လျန် မင်းသားနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ အရေးကြီးကိစ္စရှိလို့ပါ"

ချန်လျန်လျန်သည် အနီးရှိ ပန်းချုံများအတွင်းသို့ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ကာ ဝင်ရောက်သွားသည်။

မိဖုရားကြီးချီ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စေရန်အတွက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးကို ဖယ်ရှားခိုင်းထားခဲ့သည်။

"မင်းလား..."

ယီပိုင်မင်းသည် ချန်လျန်လျန်နှင့် အလွန်အကျွံ ထိတွေ့ဆက်ဆံရန် ဝန်လေးနေမိသည်။ အကြောင်းမှာ အိမ်ရှေ့မင်းသား စံအိမ်တော်အတွင်း၌ နေရာအနှံ့ သူလျှိုများ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယနေ့ သူလာရောက်ရခြင်းမှာ အိမ်ရှေ့မင်းသား ယီပိုင်လျန်၏ နာမကျန်းမှုကို ကြည့်ရှုရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ ချန်လျန်လျန်၏ လျှို့ဝှက်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ယီပိုင်မင်းသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမအနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်၌ မှော်စက်ကွင်းတစ်ခုကို အလွယ်တကူပင် တည်ဆောက်လိုက်ရာ မည်သူပင် ချဉ်းကပ်လာပါစေ သူတို့၏ ပြောစကားများကို ကြားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

"ပိုင်မင်း... ကျွန်မကို စိတ်ဆိုးနေတုန်းလား"

ချန်လျန်လျန်၏ မျက်နှာမှာ ငိုတော့မည့်အလား သနားစဖွယ် ဖြစ်နေပြီး ယီပိုင်မင်းအနားသို့ ဖြည်းညင်းစွာ တိုးကပ်သွားသည်။

"မိန်းကလေးချန်... စကားပြောတဲ့အခါ သတိထားပေးပါ။ မင်းက အနာဂတ်ရဲ့ အိမ်ရှေ့မင်းသမီးပဲ။ ငါတို့ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း သံယောဇဉ်ကို အကြောင်းပြပြီး လာတွေ့တာဆိုရင်တော့ အဲဒါတွေအားလုံးဟာ အတိတ်မှာ ကျန်ခဲ့ပြီလို့ပဲ ငါပြောနိုင်တော့မယ်"

ယီပိုင်မင်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ချန်လျန်လျန်နှင့် ဝေးရာသို့ သတိထားကာ ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။

"ကျွန်မ မယုံဘူး။ ကျွန်မတို့ အတူတူကြီးပြင်းခဲ့ပြီး စာပေနဲ့ သိုင်းပညာတွေကိုလည်း အတူတူ လေ့ကျင့်ခဲ့ကြတာလေ။ ရှင်ပဲ တစ်ချိန်က ကျွန်မကလွဲလို့ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ လက်မထပ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား"

ချန်လျန်လျန်သည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားကာ ပခုံးများ တုန်ရင်နေဟန်ဖြင့် သနားစဖွယ် အိုက်တင်ခံ၍ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကလွဲလို့ တခြားသူကို လက်မထပ်ဘူး ဟုတ်လား... ဒါဆို ငါ မေးပါရစေ။ မင်းရော ငါ့ကလွဲလို့ တခြားသူကို လက်မထပ်ဘူးလို့ ဆိုနိုင်လား"

ယီပိုင်မင်းသည် ချန်လျန်လျန်ကို ခနဲ့သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ယီပိုင်မင်းသည် ဤကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအတွက်နှင့် အတိတ်ကာလက အသည်းအသန် ဝမ်းနည်းကြေကွဲခဲ့မိသည်မှာ သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်လောက်တောင် မျက်စိကန်းခဲ့တာလဲဟု ပြန်လည်တွေးတောမိသည်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည့် ချန်လျန်လျန်သည် သူနှင့်အတူရှိနေသည့် အချိန်ကြာလာလေလေသူသည် သူမကို ပို၍ပင် စက်ဆုပ်ရွံရှာလာလေလေ ဖြစ်သည်။ သို့သော် တောကြောင်မလေးမှာမူ သူမနှင့် မတူပေ။ သူမ၏ ပြုံးခြင်း၊ မဲ့ခြင်း အမူအရာတိုင်းမှာ သူ၏ အာရုံထဲ၌ အမြဲတစေ စိုးမိုးထားနိုင်သည်။

တောကြောင်မလေးကို သတိရလိုက်သည်နှင့် ယီပိုင်မင်း၏ မီးခိုးရောင် မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကြင်နာမှုအရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်လျှံသွားတော့သည်။

ချန်လျန်လျန်မှာမူ မေးခွန်းထုတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့သွားသည်။ ယီပိုင်မင်း၏ စကားများမှာ သူမအား လှောင်ပြောင်လိုက်ခြင်းပင်။ သူ၏ ရာထူးဂုဏ်သိက္ခာများ ပယ်ဖျက်ခံလိုက်ရပြီးနောက်တွင် သူမသည် အိမ်ရှေ့မင်းသားကို မြူဆွယ်ရန်ပင် မစောင့်နိုင်တော့လောက်အောင် ဖြစ်ခဲ့သည်မဟုတ်ပါလား။

"ဒါတွေက ကျွန်မရဲ့ ဆန္ဒအလျောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရှင်သိပါတယ်... ကျွန်မရဲ့ အဘိုးက သူကလေ..."

ချန်လျန်လျန်မှာ မလျှော့သော ဇွဲဖြင့် ဆက်လက်ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားရင်း စကားများ ထစ်ငေါ့နေသည်။

"ဒါဆို ငါတို့ရဲ့ စေ့စပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းလိုက်တာက အဘိုးအိုချန်ရဲ့ တိုက်တွန်းမှုကြောင့်ပေါ့ ဟုတ်လား"

ယီပိုင်မင်းက ခနဲ့တဲ့တဲ့နှင့် လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

ဝေဝေဆာဆာ ပွင့်လန်းနေသော ပန်းမန်များအကြားတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရုပ်ရည်ချင်း လိုက်ဖက်ညီလှသည့် စုံတွဲတစ်တွဲကဲ့သို့ပင် မြင်တွေ့ရသူအဖို့ တင့်တယ်လှသည်။ သို့သော် ချန်လျန်လျန်က ယီပိုင်မင်းကို အချစ်မျက်စိဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသော်လည်း ယီပိုင်မင်းကမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

သူမသည် တစ်ချိန်က စွန့်ပစ်ခဲ့ဖူးသော ဤအမျိုးသားအပေါ် မည်သည့်အတွက်ကြောင့် မှော်တစ်ခုခုဖြင့် ပြုစားခံထားရသကဲ့သို့ ပြန်လည်စွဲလမ်းနေမိသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်နိုင်တော့ချေ။

"ဟုတ်ပါတယ်... အဘိုးက ကျွန်မကို နန်းတော်ထဲကိုပဲ လက်ထပ်စေချင်နေခဲ့တာဆိုတာ ရှင်

လည်း အသိပဲလေ"

ချန်လျန်လျန်၏ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ပြောဆိုနေမှုများမှာ ယီပိုင်မင်း၏ အမြင်တွင်မူ အလွန်ပင် လုပ်ကြံလွန်းသည်ဟု ထင်မှတ်နေမိသည်။

"အဘိုးအိုချန်က ပညာရှိတဲ့ ရွေးချယ်မှုကို လုပ်ခဲ့တာပဲ။ အိမ်ရှေ့မင်းသားက မင်းနဲ့ တကယ်ကို လိုက်ဖက်တဲ့သူပါ"

ယီပိုင်မင်းသည် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်သည်။

သူ၏ အေးစက်စက် အမူအရာဖြင့် လှည့်ထွက်သွားမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချန်လျန်လျန်၏ မျက်နှာပေးမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူမသည် သိက္ခာတရားများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး ယီပိုင်မင်းကို မလွှတ်တမ်း ဆွဲထားတော့သည်။

"ဘာလို့လဲ... ရှင် ရေခဲနန်းဆောင်မှာ ရှိနေတုန်းက ကျွန်မကို အရမ်းလွမ်းလို့ အစားအသောက်ပျက်၊ အအိပ်ပျက် ဖြစ်ခဲ့ရတယ်လို့ ကျွန်မ ကြားခဲ့ရတယ်။ အခုကျမှ ဘာလို့ အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ။ အဲဒီမိန်းကလေးကြောင့်လား။ ယွင်ရှန်းဆိုတဲ့ အောက်တန်းစားမလေးကြောင့်လား"

ချန်လျန်လျန်သည် မကျေမနပ်ဖြစ်လျက် အော်ဟစ်တော့သည်။

သူမအနေဖြင့် ထိုနိမ့်ကျလှသော ယွင်ရှန်းကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည်မှာ အလွန်ပင် ရင်နာစရာကောင်းလှသည်။ ရုပ်ရည်ဖြစ်စေ၊ မိသားစုနောက်ခံဖြစ်စေ သူမက ထိုမိန်းကလေးထက် ဘယ်နေရာမှာနိမ့်ကျနေလို့လဲ။

"ငါ ထပ်ပြောမယ်... မင်း ငါတို့ရဲ့ စေ့စပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းပြီး အိမ်ရှေ့မင်းသားရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် တိုးဝင်သွားကတည်းက မင်းနဲ့ငါ ဘာမှမသက်ဆိုင်တော့ဘူး"

ယီပိုင်မင်းက ထွက်ခွာရန် ပြင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ချန်လျန်လျန်သည် သူမကိုယ်သူမ အတင်းအဓမ္မ တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ယီပိုင်မင်း၏ အကြည့်များမှာ ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ အေးစက်ကာ ထက်ရှနေတော့သည်။ သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ယွင်ရှန်းအပေါ် ထားရှိသော ကြင်နာမှုမျိုး အလျင်းမရှိဘဲ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။

ချန်လျန်လျန်သည် ရေခဲတိုက်အတွင်း ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"မိန်းကလေးချန်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း နေဖို့ ငါအကြံပေးချင်တယ်။ ယွင်ရှန်းအပေါ်မှာ ယုတ်မာတဲ့ အကြံအစည်တွေ သုံးဖို့လည်း စိတ်မကူးနဲ့တော့။ အကယ်၍ သူမသာ အနည်းငယ်မျှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားရင် မင်း ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးကို မင်း တတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ယီပိုင်မင်းသည် ချန်လျန်လျန်နှင့် ဆက်လက်စကားမပြောလိုတော့သဖြင့် သူ၏ဝတ်ရုံစကို ခါထုတ်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

"နေဦး... ယီပိုင်မင်း ရှင် တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် နှလုံးသားမရှိတာလား"

ချန်လျန်လျန်သည် အရှက်ရမှုကြောင့် ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေတော့သည်။ ယွီကျင်းမြို့တော်၏ အလှဆုံးအမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် ယနေ့တွင် သူမကိုယ်သူမ နှိမ့်ချကာ ယီပိုင်မင်းကို အသနားခံခဲ့သော်လည်း သူကမူ ရက်ရက်စက်စက် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

ဝုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ချန်လျန်လျန်သည် သူမ၏ ဝတ်ရုံကို ဆွဲဖြဲလိုက်ရာ အတွင်းခံအဝတ်အစားများမှာ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ သူမ၏ အသားအရည်မှာ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး ဖုံးကွယ်ထားသော အလှတရားအချို့မှာလည်း အရိပ်အယောင်မျှ ပေါ်လွင်နေသည်။

ချန်လျန်လျန်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားပြီး အချစ်နှင့် အမုန်းတို့ ရောယှက်နေသော အကြည့်များဖြင့် ယီပိုင်မင်းအနားသို့ တိုးကပ်သွားကာ "ယီပိုင်မင်း... ရှင်သာ ထွက်သွားရဲရင် ကျွန်မ အကျယ်ကြီး အော်လိုက်မယ်။ အိမ်ရှေ့မင်းသားနဲ့ မိဖုရားကြီးချီတို့ ရောက်လာပြီး ရှင် ကျွန်မကို စော်ကားနေတာကို မြင်သွားရင် ရှင် ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်ဖူးလား"

သူမသည် ယီပိုင်မင်း၏ ဘေးသို့တိုးကပ်ကာ သူမ၏ နုနယ်သော ကိုယ်လုံးလေးကို သူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ မှီတွဲလိုက်ရင်း မူယာနွဲ့နှောင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ယီပိုင်မင်း၏ မျက်မှောင်များမှာ တင်းတင်းကြုတ်သွားတော့သည်။ သူ၏ ထက်မြက်လှသော အကြားအာရုံကြောင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ခြေသံများကို ကြားနေရပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ချန်လျန်လျန်ကို ဤသို့သော အခြေအနေနှင့် မြင်သွားပါက နားလည်မှုလွဲမှားမှုများ မုချဖြစ်ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။

သူ၏ လက်ရှိထိရှလွယ်သော အခြေအနေအရ ဤကိစ္စမှာ ကြီးမားသော ဂယက်ရိုက်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ ထိုစဉ် သူသည် ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများဖြင့် ချန်လျန်လျန်၏ မေးစေ့လေးကို မတင်လိုက်သည်။