အခန် (၂၈၇)

အခန်း။ ၂၈၇

နေ့စဉ်ဆေးကုသမှုလုပ်ငန်းများတွင် ပိုးသတ်ရန်လိုအပ်သဖြင့် ယွင်ရှန်း၏ သားရဲဘာသာစကားလက်စွပ်ထဲ၌ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အရက်ပြန်ကို အမြဲအသင့်ဆောင်ထားလေ့ရှိသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် သန့်စင်သောအရက်ပြန် မရှိသေးသဖြင့် ယွင်ရှန်းသည် ပြင်းထန်သော အရက်ဖြူကိုသာ အရက်ပြန်အစားထိုးအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ရသည်။ ယွီကျင်းမြို့သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူမ စုံစမ်းရှာဖွေခဲ့ရာ လေးပြင်လယ် အရက်ချက်လုပ်ငန်းမှ ထွက်ရှိသော မီးတောက်ဓားဟုခေါ်သည့် အရက်မှာ သူမရှာတွေ့သမျှထဲတွင် အပြင်းဆုံးဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ခေတ်သစ်အရက်၏ ပြင်းအားနှင့် တွက်ချက်ကြည့်မည်ဆိုပါက အနည်းဆုံး ဒီဂရီ ၆၀ ကျော်ရှိပေလိမ့်မည်။

"အသည်းရောဂါလား။ အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ ငါက ဝက်အသည်း၊ နွားအသည်းပဲ ကြားဖူးတယ်။ အသည်းရောဂါဆိုတာက ဘာလဲ။ ကောင်မလေး... ငါက ဒါတွေကို နားမလည်ဘူးဆိုပြီး လိမ်လို့ရမယ်လို့ မထင်နဲ့"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဝါးခမောက်အောက်ရှိ ယန်ပါးဟို၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ခါသွားတော့သည်။

"အဲဒါက အရက်ကို အလွန်အကျွံသောက်လို့ ဖြစ်ရတာပါ။ အဘိုး ပုံမှန်ဆိုရင် အရက် ဘယ်လောက်များများ သောက်လေ့ရှိသလဲ"

ယွင်ရှန်းသည် ယန်ပါးဟို၏ မုတ်ဆိတ်တလှုပ်လှုပ်၊ မျက်လုံးတပြူးပြူးနှင့် ဒေါသထွက်နေသော အမူအရာကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ မေးလိုက်သည်။

သူမနှင့် ဤစစ်သူကြီးဟောင်းမှာ အတိတ်ဘဝကတည်းက ရေစက်ပါခဲ့ကြပုံရပြီး တွေ့တိုင်း စကားများနေရသည်မှာ အစဉ်အလာတစ်ခုလိုပင်။

"ဟုတ်ပါတယ်ဗျာ။ ဆရာဝန်မလေး ပြောတာ တကွက်တိပဲ။ သူက ထမင်းတစ်နပ် စားတိုင်းမှာ အရက်တစ်အိုးလုံး ကုန်အောင်သောက်တာ။ ယွီကျင်းမြို့ လေးပြင်လယ်အရက်ဆိုင်က မီးတောက်ဓားအရက်ကိုလေ"

အိမ်တော်ထိန်းကြီး ဦးလေးယန်မှာ ယန်ပါးဟို၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖော်ထုတ်ရန် ဝန်မလေးဘဲ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်ထောက်ခံလိုက်သည်။

လေးပြင်လယ် အရက်ဆိုင်က မီးတောက်ဓားတစ်အိုးလုံး ဟုတ်လား...

အရက်တစ်အိုးလျှင် အနည်းဆုံး ငါးပိဿာခန့် အလေးချိန်ရှိသည်။ သို့သော် ယန်ပါးဟိုသည် ဒီဂရီ ၆၀ ကျော် ပြင်းအားရှိသော ထိုအရက်ပြင်း ငါးပိဿာခန့်ကို ထမင်းတစ်နပ်တည်းနှင့် ကုန်အောင် သောက်နိုင်စွမ်းရှိသည်တဲ့လား။

အကယ်၍ ယခင်ကသာဆိုလျှင် ယွင်ရှန်းသည် ယန်ပါးဟိုကဲ့သို့သော လူနာမျိုးကို လက်ညှိုးငေါ့ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆူပူကြိမ်းမောင်းမိမှာ အသေအချာပင်။ သို့သော် ယခု သူမရှေ့တွင် ရှိနေသော ဤအဘိုးကြီးကိုမူ သူမ ထိုသို့ မလုပ်ရဲပေ။

သူသည် လူရုပ်ဖျက်ထားသော ယန်ပါးဟို ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိနေသော်လည်း ဦးလေးဖြစ်သူ ယန်ချန်းလန်က ယန်ပါးဟို၏ စိတ်နေစိတ်ထားနှင့် ပတ်သက်၍ သူမကို ကြိုတင်သတိပေးထားခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ အယူအဆဟောင်းများတွင် ခေါင်းမာမာဖြင့် စွဲမြဲနေတတ်သူပင်။

သူသည် အသက်ကြီးလာလေလေ ကျင့်စဉ်တိုးတက်မှုမှာ ရပ်တန့်နေသယောင် ရှိသော်လည်း ဒေါသမှာမူ ပို၍ပင် ထွက်လွယ်လာပြီး ပိုမို၍ အာဏာပြတတ်လာသည်။

အထူးသဖြင့် ယန်ပါးဟိုသည် သူ့ကိုယ်သူ အိုမင်းသွားပြီဟု ဝန်ခံရန် လုံးဝငြင်းဆန်သူဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို အားကိုးကာ နေ့စဉ် ရင်ဘတ်ကို တဖြောင်းဖြောင်းထုလျက် သူ၏ အစားအသောက်နှင့် ကျန်းမာရေးမှာ မည်မျှကောင်းမွန်ကြောင်း ကြွားဝါလေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမမှ ဆရာဝန်တစ်ဦးဦးက သူ့တွင် ရောဂါရှိသည်ဟု အရဲစွန့်ပြောဆိုမိပါက ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းခြင်းကိုသာ လက်ဆောင်အဖြစ် ပြန်လည်ရရှိကြစမြဲပင်။

ဂိုဏ်းချုပ်ဆရာကြီးဝမ်ရှိနေ၍သာ နန်းတွင်းသမားတော်မှာ သူ့ကို တစ်ခါတစ်ရံ စစ်ဆေးခွင့် ရရှိခြင်းဖြစ်သည်။

"ငါ့မှာ ရောဂါမရှိဘူး။ မင်းက ဆိတ်ခေါင်းချိတ်ပြီး ခွေးသားရောင်းတဲ့ နာမည်ပျက် ဆရာဝန်မပဲ။ ဘာအသည်းရောဂါလဲ... ဝက်အသည်းလဲ မဟုတ်ဘူး ဘာလဲ"

ယန်ပါးဟိုက မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် အတင်းငြင်းဆန်နေတော့သည်။

လူတစ်ယောက်၏ ကျင့်စဉ်မှာ မည်မျှပင် မြင့်မားပါစေ သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်ပင် ဖြစ်နေပါစေဦးတော့... အကျိုးအကြောင်းမရှိ ဂျီကျလာလျှင်မူ မည်သို့မျှ ပြော၍မရနိုင်ကြောင်း ယွင်ရှန်း တစ်ယောက် အခုမှ ကောင်းကောင်း နားလည်သွားတော့သည်။

"ရောဂါရှိမရှိဆိုတာ အဘိုးဆုံးဖြတ်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေရာမှာ ကျွန်မက ဆရာဝန်။ အဘိုးက ရောဂါမရှိဘူးလို့ ပြောတာလား။ ဒါဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ အပ်တစ်ချောင်းစိုက်တာကို အဘိုး ခံရဲလား။ အကယ်၍ ကျွန်မ အပ်တစ်ချောင်းစိုက်ပြီးလို့မှ အဘိုး ဆက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်နိုင်သေးတယ်ဆိုရင် ဒီအခမဲ့ဆေးကုသရေးပွဲကို အခုချက်ချင်း ရပ်လိုက်မယ့်အပြင် ယွီကျင်းမြို့ရဲ့ ဆေးဘက်လောကထဲကို ဘယ်တော့မှ ခြေမနင်းတော့ဘူး"

ယွင်ရှန်းကလည်း ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်လည်စိန်ခေါ်လိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ မျက်လုံးများ နီမြန်းနေသော နွားသိုးနှစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အလျှော့ပေးမည့်ဟန် မရှိဘဲ စကားများလွန်းသဖြင့် လည်ပင်းကြောများပင် ထောင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ယန်ပါးဟို၏ ဟန်ပန်မှာမူ ယခင်ကလောက် မတင်းမာတော့ဘဲ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။ ဘေးမှ ကြည့်နေသော ဦးလေးယန်မှာမူ သူ့သခင်ကြီး ဘာတွေလုပ်နေပါလိမ့်ဟု တွေးကာ ရင်တမမ ဖြစ်နေရသည်။ သူသည် သူ၏ သခင်မလေးငယ်ကို ထောက်ခံအားပေးရန် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ သူမ၏ ပွဲကို ဖျက်ဆီးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။

ယန်ပါးဟို၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း တိတ်တဆိတ် ပူပန်သွားမိသည်။ အကယ်၍ သူ့ကြောင့်နှင့် သူ၏ မြေးမလေးမှာ ဆေးကုသရေးပွဲကို တကယ်ပိတ်လိုက်ရမည်ဆိုပါက သူမကို သူက ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။

ကိစ္စမရှိပါဘူးလေ... အဖိုးကြီး ငါကပဲ ခဏနေရင် မာနကိုလျှော့ပြီး အလျှော့ပေးလိုက်ပါ့မယ်။

ယန်ပါးဟိုက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ရင်း"အပ်စိုက်မယ် ဟုတ်လား။ အပ်တစ်ချောင်းစိုက်တာနဲ့ ငါ့ကို မတ်တတ်မရပ်နိုင်အောင် လုပ်မယ်ပေါ့။ ဟင်း... ဂိုဏ်းချုပ်ဆရာကြီးဝမ်တောင်မှ ဒီလောက်အထိ အာမခံရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကဲ... မင်းကို အပ်သုံးချောင်း စိုက်ခွင့်ပေးမယ်။ အကယ်၍ အပ်သုံးချောင်းစိုက်ပြီးလို့မှ ငါ မတ်တတ်မရပ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါ အရှုံးပေးမယ်"

ယန်ပါးဟိုက ထိုသို့ တွေးနေသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ဝေဝါးသွားပြီး မူးမေ့လဲကျတော့မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခုအချိန်အထိ သူ သတိမထားမိခဲ့သော်လည်း မူလက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ဆေးကုသရေးစခန်းမှာ သူတို့နှစ်ဦး စကားများနေသည့် အချိန်အတွင်း လူအုပ်ကြီးကို တဖြည်းဖြည်း ဆွဲဆောင်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ယန်ပါးဟိုသည် ယန်စံအိမ်တော်၌ အော်ဟစ်နေကျဖြစ်ပြီး သူ၏အသံမှာ ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသည်။ သူက အားမာန်အပြည့်ဖြင့် စတင်ငြင်းခုံလိုက်သည်နှင့် သူ၏ဟိန်းထွက်နေသော အသံကြီးကြောင့် အနီးနားရှိလူများမှာ စုရုံးရောက်ရှိလာကြတော့သည်။

ယခုမူ... သူသည် ဆင်းရခက်သော မြင်းပေါ်သို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ အခြေအနေမှာ အတော်လေး အကျပ်ရိုက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းကမူ ထူးခြားစွာပင် တည်ငြိမ်နေသည်။ ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးမှာ သူမအတွက် အဆန်းမဟုတ်ပေ။ ခေတ်သစ်ကာလ၌ သူမသည် ကြက်ခြေနီအဖွဲ့က ပြုလုပ်သော ပရဟိတဆေးကုသရေးပွဲများတွင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးရာ ထိုစဉ်က ကြည့်ရှုသူလူအုပ်မှာ ယခုထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုများပြားခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ လေးရာသီဖန်စီအပ်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ နွားမြီးဆံပင်မျှသာ အထူရှိသော ထိုအပ်ကလေးများမှာ အနီ၊ အဝါ၊ အပြာ၊ အစိမ်း စသည်ဖြင့် အရောင်အသွေး စုံလင်လှရာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ထိုအပ်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယန်ပါးဟိုမှာ ပို၍ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။

"ဒီအပ်သေးသေးလေးတွေနဲ့ ငါ့ကို ကုမလို့လား။ ဟင်း... ငါ့အရေပြားကိုတောင် ခြစ်မိပါ့မလား သံသယရှိမိတယ်"

သူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ယန်ပါးဟို၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ သာမန်လူများ လိုက်မမီနိုင်သော အဆင့်ဖြစ်သည်။ သူက သူ၏သိုင်းစွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်တွင် သိုင်းစွမ်းအားကို စိတ်အလိုရှိသလို ခေါ်ယူနိုင်၊ ရုပ်သိမ်းနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ပြင်ပမှ အင်အားတစ်ခုခုနှင့် ရင်ဆိုင်ရတိုင်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သိုင်းစွမ်းအားမှာ အရေပြားပေါ်သို့ အလိုအလျောက် စီးဆင်းလာပြီး ဓားလှံမဖောက်နိုင်သော အကာအကွယ်အတားအဆီးတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလေ့ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ယန်ပါးဟိုက ဤလှပသောအပ်ကလေးများသည် သူ့ကို ထိုးလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ကျိုးသွားလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အပ်တစ်ချောင်းတည်းနှင့် သူ၏ရောဂါကို ဖော်ထုတ်နိုင်သည်ဟူသော ယွင်ရှန်း၏စကားကို ယန်ပါးဟိုက လုံးဝမယုံကြည်ပေ။

"ကျွန်မရဲ့ အပ်တွေကို အထင်မကြီးပါနဲ့။ နောက်ဆုံးအကြိမ်က ဒီအပ်တွေကို အထင်သေးခဲ့တဲ့သူက သင်ခန်းစာအကြီးအကျယ် ရသွားခဲ့တယ်"

ယွင်ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ရဲ့ပေးမင်နှင့် မှောင်မိုက်သော အိမ်ရှေ့စံတို့ကို ပြန်လည်သတိရမိသွားသည်။ ယွင်ရှန်း၏ အပ်များကို လှောင်ပြောင်ခဲ့သူမှန်သမျှမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် လဲလျောင်းသွားခဲ့ရသည်ချည်းပင်။

ယန်ပါးဟိုကမူ နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့ကာ အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့သာ နေလိုက်တော့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် အပ်စိုက်ကုသမှုကို စတင်လိုက်သည်။

ပညာရှင်တစ်ဦး၏ လက်ချက်မှာ စတင်လိုက်သည်နှင့် အစွမ်းအစ အစစ်အမှန် ရှိမရှိ ချက်ချင်း သိသာလှသည်။ ယွင်ရှန်း၏ အပ်စိုက်ပုံမှာ အခြားသူများနှင့် မတူညီကြောင်းကို ယန်ပါးဟို ထိုအခါမှ သတိပြုမိတော့သည်။

သူမ၏ အပ်စိုက်ချက်မှာ အလွန်လျင်မြန်လှရာ ယန်ပါးဟိုကဲ့သို့သော မျက်စိအရှိန်မျိုးနှင့်ပင် သူမ၏လက်ကလေး တစ်ချက်ဝေ့ယမ်းသွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရပြီး ခဏချင်းမှာပင် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ညာဘက်အခြမ်း အပေါ်ဘက် လက်နှစ်လုံးအကွာနေရာသို့ အပ်တစ်ချောင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အပ်တစ်ချောင်းဝင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယန်ပါးဟို၏ အရေပြားပေါ်တွင် ကြက်သီးမွေးညင်းများ ချက်ချင်း ထလာတော့သည်။ မည်သည့် သိုင်းပညာရှင်မဆို ဤသည်မှာ သာမန်ကြက်သီးထခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ သိုင်းစွမ်းအားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အကာအကွယ်အလွှာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သိကြပေလိမ့်မည်။ သာမန်လက်နက်များမှာ ဤသိုင်းစွမ်းအား အကာအကွယ်လွှာကို လုံးဝ ဖောက်ထွင်းနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

ယန်ပါးဟိုသည် အသာအယာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အမူအရာဖြင့် "မင်းကိုယ်မင်း အစွမ်းအစကို မချင့်ချိန်မိဘူးဆိုတာ အခုမှ သိပြီလား" ဟု စိတ်ထဲမှ ပြောနေမိသည်။

ဟင်း... မှော်ဆရာမလေး တစ်ယောက်ပါပဲ။ ဟန်ပြမှော်အတတ်ပညာလေးတွေနဲ့ တကယ့်လက်တွေ့ သိုင်းစွမ်းအားကို ယှဉ်နိုင်မယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား။

ဤမိန်းကလေးလေးကို သင်ခန်းစာပေးရန် အချိန်တန်ပြီဟု ယန်ပါးဟို တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။ သူ၏အမြင်တွင် သူ၏မြေးမလေးမှာ ပါရမီရှိသည်မှာ မှန်သော်လည်း သူမကိုယ်သူမ ယုံကြည်မှုလွန်ကဲကာ မာနကြီးလွန်းနေသည်။ ဆေးပညာကို ခဏတစ်ဖြုတ်သာ သင်ယူထားပြီး ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမကို စိန်ခေါ်ရဲသကဲ့သို့ သူမ၏အဘိုးအရင်းကိုလည်း ရိုသေမှု အားနည်းလွန်းလှသည်။ ထို့ကြောင့် သူမကို အရှိန်အဝါဖြင့် တစ်ချက်နှိမ်ထားခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်မည်ဟု သူ ယူဆထားသည်။

ထိုသို့တွေးတောရင်း ယန်ပါးဟိုသည် သူ၏ သိုင်းစွမ်းအားကို အနည်းငယ် ထပ်မံထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ သိုင်းသူတော်စင်တစ်ဦး၏ အားကောင်းလှသော သိုင်းစွမ်းအားကြောင့် ယွင်ရှန်း၏ လက်ထဲမှ လေးရာသီဖန်စီအပ်မှာ မမြင်ရသော နံရံတစ်ခုနှင့် တိုးမိသကဲ့သို့ ၉၀ ဒီဂရီခန့်အထိ ရုတ်တရက် ကွေးညွတ်သွားတော့သည်။

ထိုအပ်ကလေးမှာ နောက်ထပ် တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် ကျိုးထွက်သွားတော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။ ယန်ပါးဟို တစ်ယောက် ကျေနပ်အားရနေစဉ်မှာပင် ဟင်ဟု အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် လေးရာသီဖန်စီအပ်ဆီမှနေ၍ ထူးဆန်းပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အင်အားတစ်ခု သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်လာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားအပ်၏ တတိယအဆင့် ကျင့်စဉ်နှင့်အတူ ယွင်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ ရောင်ခြည်တစ်ချက် ဖျတ်ခနဲ လက်သွားသည်။ ထိုခဏမှာပင် မှောင်မိုက်သောအပ်အချို့မှာ ယန်ပါးဟို၏ ဝမ်းဗိုက်ညာဘက်အခြမ်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ထိုးဝင်သွားတော့သည်။

ထိုအပ်များထဲမှ တစ်ချောင်းမှာ ယန်ပါးဟို၏ အသည်းရှိရာ နေရာသို့ တိကျသေချာစွာ ထိမှန်သွားတော့သည်။