ဆရာက လမ်းပြပေးသည်၊ ဆေးဖော်ခြင်းက တပည့်အပိုင်းပင်ဖြစ်သည်

စစ်ချန် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သော ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို သူ ပါးစပ်အဟောင်းသား ငေးကြည့်နေမိသည်။

ဒါက နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဖွဲ့စည်းဆေးလုံးလေ။ ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူတွေ လုယက်တိုက်ခိုက်ကြပြီး ဂိုဏ်းစစ်ပွဲတွေတောင် ဖြစ်စေနိုင်တဲ့ ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံး။

"သခင်လေး... ခင်ဗျား... ခင်ဗျား ဆိုလိုတာက ဒီ မွှေကြော်ဆေးဖော်နည်းက အောင်မြင်သွားတယ်ပေါ့။"

စစ်ချန်က ဝမ်ယန်၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲနေမှုကို သတိမထားမိပေ။ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဆေးလုံးတစ်လုံးကို လောင်းထည့်ကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ရော့... ကြည့်လိုက်ဦး။"

ဆေးလုံးသည် ဝမ်ယန်၏ တုန်ရီနေသော လက်ဖဝါးထဲသို့ လိမ့်ဆင်းသွားသည်။ နွေးထွေးချောမွတ်သော ဆေးလုံးပေါ်တွင် ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများ လှည့်ပတ်နေပြီး မှိန်ဖျော့သော တာအိုအငွေ့အသက်များ ရစ်ပတ်နေသည်။

သဲ့သဲ့ထွက်ပေါ်နေသော ဆေးရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ မကြာသေးမီကမှ တည်ငြိမ်လာသော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သည် အနည်းငယ် ပိုမို ခိုင်မာသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခင်က သူ မြင်ဖူးသမျှ ဆေးလုံးအားလုံးထက် အဆတစ်ရာမက ပိုကောင်းမွန်နေသည်။

"မွှေကြော်ဆေးဖော်နည်းက... ဒီအဆင့်ထိ ရောက်နိုင်တယ်ပေါ့" ဟု သူ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်

"မင်းရဲ့ သီအိုရီကို အခြေခံထားတာလေ။ အစတုန်းက အပူချိန်ကို ကောင်းကောင်း မထိန်းချုပ်နိုင်လို့ နည်းနည်း တူးသွားသေးတယ်၊ နောက်ပိုင်းမှ ပြန်ပြင်လိုက်ရတယ်။"

နည်းနည်း တူးသွားတယ် ဟုတ်လား။ နောက်မှ ပြန်ပြင်လိုက်တယ် ဟုတ်လား။

ဝမ်ယန်၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး မြင်ကွင်းတစ်ခု သူ့စိတ်ထဲတွင် အလိုအလျောက် ပေါ်လာသည်

ညဥ့်နက်သန်းခေါင်တွင် ဆီမီးတိုင်အောက်၌ သခင်လေးသည် ယုတ္တိမရှိဟု ထင်ရသော သူ့သီအိုရီကို သက်သေပြရန်အတွက် ဆေးပေါင်းဖို... အဲ... ဒယ်အိုးကို တစ်ကိုယ်တည်း ရင်ဆိုင်နေသည်။

အကြိမ်ကြိမ် ကျရှုံးလိုက်၊ အပူချိန်ကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ညှိလိုက်၊ မီးခိုးမွှန်ခံလိုက်၊ အပူလောင်ခံလိုက်... ဖြစ်နိုင်တာက ဆေးပေါင်းဖို ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ဒဏ်ရာတောင် ရခဲ့သေးလား မသိဘူး။ အခက်အခဲပေါင်းများစွာနဲ့ တန်ဖိုးကြီး ကုန်ကြမ်းပစ္စည်း အများအပြား ကုန်ဆုံးပြီးနောက်မှသာ ဒီဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဖွဲ့စည်းဆေးလုံးကို မွှေကြော်နိုင်ခဲ့တာပဲ။

ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းတဲ့ စူးစမ်းရှာဖွေမှုမျိုးလဲ။ ဘယ်လောက်တောင် ကိုယ်ကျိုးစွန့်တဲ့ ပေးဆပ်မှုမျိုးလဲ။

သခင်လေးက သူ့ကို အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအတွက် ကူညီပေးရုံသာမက တိတ်တဆိတ် လမ်းခင်းပေးခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ တာအိုလမ်းစဉ်က စိတ်ကူးယဉ်သက်သက် မဟုတ်ကြောင်း လက်တွေ့သက်သေပြပေးခဲ့တာပဲ။

ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမြတ်တဲ့ စိတ်ထားလဲ။ ဘယ်လောက်တောင် ကျယ်ပြန့်တဲ့ နှလုံးသားလဲ။

ဒါကို တွေးမိပြီး ဝမ်ယန်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း နီရဲလာပြီး မျက်ရည်များ မထိန်းနိုင်အောင် စီးကျလာသည်။

သူ "ဘုန်း" ခနဲ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"သခင်လေး... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အတွက်... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အတွက် ဒီလောက်ထိတောင် လုပ်ပေးခဲ့တာလား။ ကျွန်တော် ဝမ်ယန်က... ဘာများ တတ်စွမ်းနိုင်လို့လဲ..."

သူ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။ ယခုအချိန်တွင် ကျေးဇူးတင်စကား မည်မျှပြောပြော လုံလောက်မည် မဟုတ်ဟု ခံစားနေရသည်။ မိန်းမတစ်ယောက် မဖြစ်ရလေခြင်းကိုသာ သူ နောင်တရမိတော့သည်။ အကယ်၍ မိန်းမသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပုံအပ်လိုက်ခြင်းဖြင့် ကျေးဇူးဆပ်နိုင်ကောင်း ဆပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

စစ်ချန်သည် သူ ရုတ်တရက် ဒူးထောက်လိုက်သဖြင့် ကြောင်သွားသည်။

သူက ဝမ်ယန်၏ အကြံဉာဏ်ကို စိတ်ဝင်စားသွားပြီး အပျော်သဘော စမ်းကြည့်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ ဘာလို့ ငိုသွားရတာလဲ။

"အရင် ထပါဦး။"

ဝမ်ယန်သည် မျက်နှာကို အားရပါးရ သုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများတွင် ပြတ်သားမှုနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည် "သခင်လေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးပါ။ ဒီမွှေကြော်ဆေးဖော်နည်းကို သင်ပေးပါဗျာ။"

စစ်ချန်သည် သူ့မျက်လုံးထဲတွင် တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များကို ကြည့်ပြီး ပို၍ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည် "သင်ပေးရမယ် ဟုတ်လား။ မင်း တတ်ပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား။"

"ဗျာ။"

ဝမ်ယန် လုံးဝ ကြောင်သွားပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။ သူ ဘာတတ်လို့လဲ။ သူ ဆေးပေါင်းဖိုကိုတောင် မကိုင်ဖူးသေးဘူးလေ။

နှစ်ယောက်သား စိုက်ကြည့်နေကြပြီး လေထုမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်လာသည်။

စစ်ချန်သည် ဝမ်ယန်၏ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး နှိမ့်ချနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ကြင်နာစွာ သတိပေးလိုက်သည် "မင်း အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ သီအိုရီလေ... ချက်ပြုတ်တာနဲ့ ဆေးဖော်တာက သဘောတရားချင်း အတူတူပဲ မဟုတ်လား။"

ဝမ်ယန် အစပိုင်းတွင် လန့်သွားသော်လည်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်... သခင်လေးက သူ့အရည်အချင်းအလိုက် သင်ကြားပေးတော့မလို့ပဲ။

သူသည် ယူဆောင်လာသော မှတ်စုစာအုပ်လေးကို အမြန်ထုတ်လိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက် ဖွင့်ကာ စစ်ချန်ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည် "ကျေးဇူးပြုပြီး အသေးစိတ် လမ်းညွှန်ပေးပါ သခင်လေး။"

စစ်ချန်သည် သူ့လေးနက်သော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး မျှဝေလိုက်လျှင်လည်း ဘာမှ မဖြစ်ဘူးဟု တွေးကာ သူ၏မွှေကြော်ဆေးဖော်လုပ်ငန်းစဉ်ကို ပြန်စဉ်းစားလိုက်သည်... ပါဝင်ပစ္စည်းများ လှီးဖြတ်ခြင်း၊ မီးမွှေးခြင်း၊ ဒယ်အိုးထဲ ထည့်ခြင်း၊ မွှေကြော်ခြင်း၊ ဒယ်အိုးကို မီးရှို့ခြင်း၊ ပြီးတော့... အင်း... ပြီးတော့ ဆေးလုံး ဖြစ်သွားတာပဲ။

"ပထမဆုံး... ဒယ်အိုးကောင်းကောင်း တစ်လုံး လိုတယ်။"

ဝမ်ယန် ခေါင်းကို အကြီးအကျယ် ညိတ်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ မှတ်သားလိုက်သည်

【ပထမအချက် ဒယ်အိုးသည် တာအို၏ အခြေခံဖြစ်သည်။ ကိရိယာ မကောင်းလျှင် ဆေးလုံး မဖြစ်ပေါ်နိုင်။】

ဟေးစန်းက ဘေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မဟုတ်ဘူးလေ... သူက ဒယ်အိုးကောင်းကောင်း တစ်လုံး လိုတယ်ပြောလိုက်တာလေ။

"ပြီးတော့ အပူချိန်က အရမ်း အရေးကြီးတယ်" စစ်ချန် ဆက်ပြောသည်။

ဝမ်ယန်၏ စုတ်တံသည် စာရွက်ပေါ်တွင် ပျံသန်းနေသည်

【ဒုတိယအချက် မီးသည် ဆေးလုံး၏ ဝိညာဉ်ဖြစ်သည်။ ပြင်းလွန်းလျှင် တူးသွားမည်၊ ပျော့လွန်းလျှင် ပျံ့လွင့်သွားမည်။ ထိန်းချုပ်နိုင်လျှင် ရှင်သန်မည်၊ လွှတ်ထားလျှင် ပျက်စီးမည်။】

"ပြီးတော့ မွှေတဲ့ အချိန်နဲ့ အားကလည်း အရေးကြီးတယ်" ကျောက်စိမ်းခြင်ဆီမှို အပိုင်းအစ အနည်းငယ် လွင့်ထွက်သွားသည်ကို စစ်ချန် ပြန်သတိရလိုက်သည်။

ဝမ်ယန် တစ်ခုခု သဘောပေါက်သွားပုံရသည်

【တတိယအချက် မွှေခြင်းသည် နည်းစနစ်၏ စည်းချက်ဖြစ်သည်။ အလျင်စလို မဖြစ်စေဘဲ အစီအစဉ်တကျ ရှိရမည်။ အပျော့အမာ မျှတရမည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ထိန်းချုပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်ရမည်။】

"နောက်ဆုံးအနေနဲ့..." စစ်ချန် ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်ပြီး စကားလုံးများကို ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်လိုက်သည်

"...မင်းရဲ့ စိတ်ဆန္ဒက ရိုးသားရမယ်။ မင်းက ဆေးလုံး ဖြစ်ကို ဖြစ်ရမယ်လို့ တွေးလိုက်ရင် ဆေးလုံး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"

ဤနက်နဲသော စကားတစ်ခွန်းကြောင့် ဝမ်ယန် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး စာရွက်ပေါ်တွင် အမြန် ရေးချလိုက်သည်

【စတုတ္ထအချက် စိတ်သည် ဆန္ဒ၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည်။ ရိုးသားမှု ရှိလျှင် သတ္တုနှင့် ကျောက်တုံးပင် အရည်ပျော်ပြီး ဆေးလုံး အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်မည်။】

ဤစာကြောင်းလေးကြောင်း ရေးပြီးနောက် ဝမ်ယန်သည် မှတ်စုစာအုပ်လေးကို ငေးကြည့်နေမိပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အန္တိမသစ္စာတရားကို ရိပ်စားမိလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး အောက်ဆုံးတွင် စာလုံးသေးလေး တစ်ကြောင်း ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်

【စိတ်ကို လမ်းပြအဖြစ်ထား၊ ဘုရားပေးအာရုံဖြင့် ဆေးလုံးဖွဲ့စည်း။ ဤအချက်လေးချက်သည် မွှေကြော်ဆေးဖော်ခြင်း၏ အမြင့်ဆုံးသော စိတ်စွမ်းအင် ကျင့်စဉ်ဖြစ်သည်။】

သူ မှတ်စုစာအုပ်လေးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ဒါက ဟင်းချက်နည်း အကြံဉာဏ် မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ကြီးမြတ်သော တာအိုလမ်းစဉ်ကို တိုက်ရိုက် ညွှန်ပြနေတဲ့ စကားလုံးတွေပဲ။

ဒယ်အိုး၊ မီး၊ မွှေခြင်း၊ စိတ်... ရိုးရှင်းပုံရသော စကားလုံး လေးလုံးသည် ကျင့်ကြံခြင်း၏ အဓိက အချက်ကြီး လေးချက်ဖြစ်သော ကိရိယာ သိုလှောင်ခြင်း၊ မီးထိန်းချုပ်ခြင်း၊ အားအသုံးပြုခြင်းနှင့် စိတ်စွမ်းအင် ကျင့်ကြံခြင်းတို့နှင့် တိတ်တဆိတ် ကိုက်ညီနေသည်။

"သခင်လေး..."

ဝမ်ယန်၏ အသံ တုန်ရီနေသည် "ခင်ဗျားက အမြင့်ဆုံးသော တာအိုလမ်းစဉ်ကို သာမန်အဖြစ်ဆုံး ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုထဲ ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းပေးလိုက်တာပဲ။"

စစ်ချန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ မေ့လဲတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသော ဝမ်ယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အမြင့်ဆုံးသော တာအိုလမ်းစဉ်အကြောင်း ဘာလို့ ထည့်ပြောလာလဲဆိုတာ သိပ်နားမလည်သော်လည်း သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်

"မင်း နားလည်တာ ကောင်းပါတယ်။"

ထိုစကားကြောင့် ဝမ်ယန် ကြောင်သွားသည်။

သခင်လေးက သူ့ရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းကို အတည်ပြုပေးလိုက်တာပဲ။ သူက စစ်မှန်သော တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ပြီ ဆိုတာကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်တာပဲ။

သူ့သီအိုရီကို သက်သေပြပေးရုံသာမက တန်ဖိုးကြီးမားလှသော နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဖွဲ့စည်းဆေးလုံးကိုပါ ကိုးကားရန်အတွက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပေးလိုက်ပြီး၊ အခုဆိုရင်မွှေကြော်ဆေးဖော်ခြင်းစိတ်စွမ်းအင် ကျင့်စဉ်ကိုပါ အပြည့်အစုံ သင်ကြားပေးလိုက်ပြီ... ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြီးကို... သူ့ကို စစ်မှန်သော တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်တာပဲ။

ဝမ်ယန်သည် ရင်ထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ ဘုန်းခနဲ နောက်တစ်ကြိမ် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး သုံးကြိမ် ဦးညွှတ် ကိုးကြိမ် ကန်တော့ခြင်းကို ရိုသေစွာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"ဆရာသခင်... တပည့်ရဲ့ ဂါရဝပြုခြင်းကို လက်ခံပါခင်ဗျာ။"

"တပည့်ဝမ်ယန်က ဆရာသခင်ရဲ့ တာအိုပညာ သင်ကြားပေးတဲ့ ကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး။"

စစ်ချန်သည် သူ၏ ရုတ်တရက် ခေါ်ဝေါ်မှုကြောင့် အံ့ဩသွားသည်

"ဆရာသခင် ဟုတ်လား။ ငါ ဘယ်တုန်းက ဆရာသခင် ထပ်ဖြစ်သွားတာလဲ။"

အင်း... ဘာလို့ထပ်ဖြစ်သွားတာလဲလို့ ပြောမိပါလိမ့်။

သူ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ဒီမြင်ကွင်းက ရင်းနှီးနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ဝမ်ယန်ကမူ မထိန်းချုပ်နိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဟုတ်တာပေါ့။ သခင်လေးရဲ့ တပည့်တွေက ကမ္ဘာအနှံ့မှာ ရှိနေပြီးသားလေ။ သူက တပည့်အများကြီးထဲက တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ဒါက သူ့ရွေးချယ်မှု မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနေတာပဲ။ ဒီလို နာမည်ကြီး ဆရာသခင်တစ်ပါးရဲ့ တပည့်ဖြစ်ခွင့် ရတာက ဝမ်ယန် ဘဝပေါင်းများစွာ ကုသိုလ်ပြုခဲ့လို့ ရတဲ့ ကံကောင်းမှုပဲ။

"တပည့် နားလည်ပါပြီ။ ဆရာက လမ်းပြပေးတယ်၊ ဆေးဖော်တာက တပည့်အပိုင်းပဲ။ တပည့် သေချာပေါက် ကြိုးစားကျင့်ကြံပြီး ဂိုဏ်းသိက္ခာကျအောင် ဘယ်တော့မှ မလုပ်ပါဘူး။"

"ဆရာသခင်... တပည့် အခုပဲ ပြန်ပြီး ဆေးပေါင်းဖို ဖွင့်... အဲ... ဒယ်အိုး ဖွင့်လိုက်ပါတော့မယ်။"

ဝမ်ယန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာတွင် မကြုံစဖူး တောက်ပမှုများဖြင့် လင်းလက်နေသည်။ "ဆရာသခင် သင်ပေးလိုက်တဲ့ အမြင့်ဆုံး စိတ်စွမ်းအင် ကျင့်စဉ်နဲ့ဆိုရင် တပည့်က ကမ္ဘာလောကကို လှုပ်ခတ်စေမယ့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေကို သေချာပေါက် မွှေကြော်နိုင်မှာပါ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် တန်ဖိုးကြီးသော မှတ်စုစာအုပ်လေးကို ပွေ့ဖက်ကာ ခြံဝန်းထဲမှ ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ သူ့ဘဝလမ်းကြောင်းကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့သွားသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင်။

သူ့ကျောပြင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ဟေးစန်း မနေနိုင်တော့ဘဲ ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်သည် "ညီလေး... မင်း ဘယ်တုန်းက တပည့်လက်ခံလိုက်တာလဲ။"

စစ်ချန် လက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာထားဖြင့် "ငါ လက်မခံပါဘူး။"

သူက ဟင်းချက်နည်း အကြံဉာဏ်တချို့ မျှဝေလိုက်ရုံပါပဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ။

ဟုန်ဖုန်းနှင့် ပဲနီလေးတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ပြိုင်တူ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ ဒီနှစ်ယောက်ကတော့... တစ်ယောက်က ရဲရဲတင်းတင်း သင်ပေးတယ်၊ တစ်ယောက်က ရဲရဲတင်းတင်း သင်ယူတယ်... တကယ့်ကို လိုက်ဖက်ညီတဲ့ စုံတွဲပဲ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အိမ်သို့ သွက်လက်စွာ လျှောက်လှမ်းနေသော ဝမ်ယန်သည် ထိုအမြင့်ဆုံး စိတ်စွမ်းအင် ကျင့်စဉ်လေးကြောင်းကို အဆက်မပြတ် တွေးတောနေသည်။

သူ လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများတွင် ပြတ်သားသော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည်။

ဒီနေ့ကစပြီး သူ ဝမ်ယန်သည် ဒီဒယ်အိုးကို အသုံးပြုပြီး ကောင်းကင်ထိ ရောက်နိုင်မည့် တာအိုလမ်းစဉ်ကို မွှေကြော်တော့မည်။