လူသစ်ကာကွယ်ရေးကာလ

ဝမ်ယန်၏ မီးဖိုချောင်သည် ယခုအခါ သူ၏ ဆေးဖော်ခန်း... အဲ... မွှေကြော်ဆေးဖော်ခန်းဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

သူ့မျက်နှာထားမှာ အလွန်လေးနက်နေပြီး မြင့်မြတ်သော ရိုးရာဓလေ့တစ်ခုကို ဆောင်ရွက်နေသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

မီးဖိုပေါ်တွင် အိမ်၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ အသုံးပြုခဲ့သော သံဒယ်အိုးကြီးသည် အရောင်တင်ထားသဖြင့် ပြောင်လက်နေပြီး သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာကိုပင် ထင်ဟပ်နေသည်။

ဆရာသခင်စစ်ချန် သင်ကြားပေးခဲ့သော 【မွှေကြော်ဆေးဖော်ခြင်း၏ အချက်လေးချက်】 ကို ပြန်ပြောင်းစဉ်းစားရင်း သူ တီးတိုးရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

"ဒယ်အိုးသည် တာအို၏ အခြေခံဖြစ်သည်"

စဉ့်နှီတုံးပေါ်တွင် သူ စုဆောင်းထားသမျှ ငွေကြေးအားလုံးနီးပါး အကုန်ကျခံ ဝယ်ယူထားသည့် အနိမ့်ဆုံးအဆင့် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်း အများအပြားကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီထားပြီးဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဓားကို သွက်လက်စွာ ကိုင်လျက် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ပါးပါးလှီးခြင်း၊ ရေနွေးဖျောခြင်းနှင့် ဆီသတ်ခြင်းများ ပြုလုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် သေသပ်နေသည်။

"မီးသည် ဆေးလုံး၏ ဝိညာဉ်ဖြစ်သည်"

ထို့နောက် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအားများကို လည်ပတ်စေပြီး အားနည်းသော်လည်း တည်ငြိမ်သော ဝိညာဉ်မီးတောက်လေးတစ်ခုကို ထိန်းချုပ်ကာ ဒယ်အိုးအောက်ခြေကို ဂရုတစိုက် အပူပေးလိုက်သည်။ အနည်းငယ်မျှ ပေါ့ဆရဲခြင်း မရှိပေ။

"မွှေခြင်းသည် နည်းစနစ်၏ စည်းချက်ဖြစ်သည်"

သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ဒယ်အိုးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ စားသောက်ဆိုင် မီးဖိုချောင်တွင် မြင်ဖူးခဲ့သော ဒယ်အိုးလှုပ်သည့် လှုပ်ရှားမှုများကို ပြန်လည်အမှတ်ရပြီး လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားကာ စတင် မွှေကြော်တော့သည်။ ပါဝင်ပစ္စည်းများ ညီညီညာညာ အပူရရှိစေရန် ကြိုးစားနေသည်။

သီအိုရီအရဆိုလျှင် ဤသည်မှာ ဆေးစွမ်းအားများ ပေါင်းစပ်မှုကို အားပေးပြီး သန့်စင်မှုကို ပြီးမြောက်စေသင့်သည်။

သို့သော် သီအိုရီက ပြည့်စုံသလောက် လက်တွေ့က အရိုးအရင်းသာ ကျန်တော့သည်။

"ရွှဲ..."

ဒယ်အိုးထဲမှ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များသည် လျင်မြန်စွာ ညှိုးနွမ်းသွားပြီး မည်းတူးသွားသည်။ မီးကျွမ်းနံ့နှင့်အတူ အပြာရောင် မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခဏတာအတွင်း မူလက စိမ်းလန်းနေသော အရွက်များသည် ဒယ်အိုးအောက်ခြေတွင် ကပ်နေသည့် မီးသွေးခဲများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ပထမဆုံးအကြိမ် ကြိုးစားမှု ကျရှုံးသွားကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်။

ဝမ်ယန်သည် ဒယ်အိုးထဲမှ မီးသွေးခဲများကို ကြည့်ရင်း ကြောင်ငေးနေမိသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဆရာသခင်က ပြောတယ်... သူလည်း ပထမဆုံးအကြိမ်တုန်းက တူးသွားတာပဲတဲ့"

သူ စိတ်ကို အမြန်ပြန်လည် စုစည်းလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းများကို ဆေးကြောကာ ဒုတိယအကြိမ် ကြိုးစားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဝမ်ယန်၏ ဘဝသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော သံသရာထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

ကျရှုံးခြင်း၊ ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်းနှင့် ထပ်မံကျရှုံးခြင်း။

ဒယ်အိုး ပြဿနာဟု ထင်မှတ်ပြီး သူသည် သွားကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ဆရာသခင်ပေးထားသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ထုတ်ယူ၍ "အဆင့်တစ်ရာ သန့်စင်သံမဏိ" ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်ဟု ဆိုသော အရည်အသွေးမြင့် ဒယ်အိုးတစ်လုံးကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။

ထပ်စမ်းသည်။ ကျရှုံးသည်။

အပူချိန် ထိန်းချုပ်မှု ပြဿနာဟု ထင်မှတ်ပြီး သူသည် အိပ်ချိန်၊ စားချိန်မရှိ မီးထိန်းချုပ်ခြင်းကို လေ့ကျင့်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းသွားလိုက်၊ မျက်နှာဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားလိုက်၊ ခေါင်းမူးသွားလိုက်နှင့် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသည်။

ထပ်စမ်းသည်။ ကျရှုံးမြဲ ကျရှုံးသည်။

မွှေကြော်ခြင်း စည်းချက်ကို မကျွမ်းကျင်သေးဘူးဟု ထင်မှတ်ပြီး သူသည် လက်မောင်းများ မမြှောက်နိုင်တော့သည်အထိ လေထဲတွင် ဒယ်အိုးလှုပ်သည့် လှုပ်ရှားမှုများကို လေ့ကျင့်သည်။

ထပ်စမ်းသည်။ ကျရှုံးပြန်သည်။

ကျရှုံးလိုက်တိုင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပိုမို လေးနက်စွာ ရွတ်ဆိုနေမိသည်

"စိတ်ကို လမ်းပြအဖြစ်ထား၊ ဘုရားပေးအာရုံဖြင့် ဆေးလုံးဖွဲ့စည်း"

သို့သော် ဒယ်အိုးထဲမှ ပါဝင်ပစ္စည်းများသည် သနားညှာတာမှုမရှိဘဲ မီးကျွမ်းနေသော အမှိုက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကျရှုံးပြီးနောက် မီးဖိုချောင်လေးသည် မီးခိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရှုပ်ပွနေသည်။ ဝမ်ယန်၏ မျက်နှာတွင် မီးခိုးများ ပေကျံနေပြီး မူလက တက်ကြွနေသော မျက်လုံးများတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများ နေရာယူလာသည်။

ရေခဲရေဖြင့် လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ကြီးမားသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကြီး သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ယခင်က စားပွဲထိုးဘဝဖြင့် ခက်ခဲစွာ နေထိုင်ခဲ့ရစဉ်ကပင် သူ၏ အရည်အချင်းကို သံသယ မဝင်ခဲ့ဖူးပေ။ သို့သော် ယနေ့တွင် သူ တုန်လှုပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော မီးကျွမ်းနေသည့် အကြွင်းအကျန်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအရာများကို ဆရာသခင် ပေးထားသော၊ သူ့ကျင့်ကြံမှုအတွက် ရည်ရွယ်ထားသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများဖြင့် ဝယ်ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ရင်ထဲ နာကျင်နေသည်။

"ဘာလို့... ဘာလို့ မအောင်မြင်ရတာလဲ"

သူ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မျက်နှာကြက်ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော မျက်လုံးများဖြင့် ငေးကြည့်နေသည်။ "ဆရာသခင်က သေချာပေါက် အောင်မြင်ခဲ့တာပဲ... သူက နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဖွဲ့စည်းဆေးလုံးကိုတောင် မွှေကြော်နိုင်ခဲ့တာ... နည်းလမ်းက မှန်ကိုမှန်ရမယ်..."

"...ပြဿနာက ငါ့ဆီမှာပဲ ရှိရမယ်"

"ငါ ဝမ်ယန်က တကယ်ပဲ 'မွှေကြော်ဆေးဖော်ခြင်း' အတွက် ပါရမီမရှိတာများလား။ အရင်တုန်းက ပြောခဲ့တဲ့ စကားကြီးစကားကျယ်တွေက ဆရာသခင်ရဲ့ မျက်စိထဲမှာ ဟာသတစ်ခု ဖြစ်နေမလား"

ကြီးမားသော ရှုံးနိမ့်မှု ခံစားချက်ကြောင့် သူ မတ်မတ်ပင် မထိုင်နိုင်တော့ပေ။

သူ စစ်ချန်ကို သွားမတွေ့ရဲပေ။ ဆရာသခင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်ပျက်သည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်ကိုပင် တွေ့မြင်ရမည် စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ခြင်းသည် ဆရာသခင်၏ အမှားတစ်ခု ဖြစ်နေမလားဟုပင် သူ သံသယဝင်လာသည်...

ဝမ်ယန်၏ ဆိုးရွားသော အခြေအနေနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် စစ်ချန်၏ ခြံဝန်းငယ်လေးသည် အေးချမ်းတိတ်ဆိတ်နေသည်။

စစ်ချန်သည် ကုလားထိုင်ရှည်ပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ လှဲလျောင်းနေသည်။ ဟေးစန်းသည် ဘေးနားတွင် အမည်မသိ ဝိညာဉ်သစ်သီးများကို ဝါးစားနေသည်။ ဟုန်ဖုန်းသည် ကျောက်ဆောင်နားတွင် တစ်မှေးအိပ်နေပြီး ပဲနီလေးက စစ်ချန်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး အိပ်ပျော်နေသည်။

"ညီလေး... အဲဒီကောင်လေးက မင်းရဲ့ စကားတွေကို တကယ် အတည်ယူပြီး ဆေးသွားမွှေကြော်နေတာပဲ"

ဟေးစန်းသည် အသီးစေ့ကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောလိုက်သည် "ငါ့ကို မေးရင်တော့... ဒီလောကကြီးမှာမွှေကြော်ဆေးဖော်ခြင်းဆိုတာ မရှိပါဘူးကွာ။ အဂ္ဂိရတ်က အဂ္ဂိရတ်၊ ချက်ပြုတ်တာက ချက်ပြုတ်တာပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် ရောသမမွှေလို့ ရမှာလဲ"

စစ်ချန်သည် ပဲနီလေး၏ အမွေးအတောင်များကို ပျင်းရိစွာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ "အရင်တုန်းက ငါမသိခဲ့ပေမဲ့ အခု ငါကိုယ်တိုင် မွှေကြော်နိုင်ခဲ့ပြီဆိုတော့ ဒီနည်းလမ်းက ရှိတယ်ဆိုတာ သက်သေပြလိုက်တာပဲ"

ဟေးစန်းသည် ပြီးခဲ့သော အကြိမ်က စစ်ချန်၏မွှကြော်ဆေးဖော်ခြင်းစွမ်းရည်ပြသမှုကို မမြင်လိုက်ရသဖြင့် လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။

သူ မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည် "ကောင်းပြီလေ... အဲဒီ ငတုံးကောင်လေးကိုသာ ဆက်ပြီး လှည့်စားထားလိုက်တော့"

စစ်ချန် ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်ပြီး သေချာပေါက် ပြောလိုက်သည် "ဒီနည်းလမ်းက ရှိနေမှတော့ သူ ဘယ်လောက်ပဲ ညံ့ပါစေ၊ ဆေးလုံးတစ်လုံးတောင် မမွှေကြော်နိုင်ဘဲ နေပါ့မလား"

... ဝမ်ယန်၏ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် လူငယ်လေးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ထိုင်နေပြီး လက်လျှော့လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

သူသည် နောက်ဆုံးလက်ကျန် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများကို ကြည့်ပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည် "ဒါ နောက်ဆုံးပဲ... ဒီတစ်ခါမှ မရရင် ငါ... ဆရာသခင်ကို ဘယ်လို မျက်နှာပြရမလဲ"

"ဆုံးရှုံးစရာ မရှိတော့ဘူး" ဟူသော စိတ်ထားဖြင့် သူသည် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ မီးမွှေးလိုက်သည်၊ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ထည့်လိုက်သည်၊ ပြီးနောက် စတင် မွှေကြော်တော့သည်။

သူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသောကြောင့် စိတ်က ယခင်ကလောက် တင်းကျပ်မနေတော့ဘဲ လှုပ်ရှားမှုများက ပိုမို ပေါ့ပါးလာသည်။

ထိုစဉ် စိတ်ကူးလွင့်နေခိုက် မီးဖိုဘေးတွင် ဟင်းချက်ရန် ပြင်ဆင်ထားသော ကြက်သွန်မြိတ်တစ်ပင်ကို ဝိညာဉ်ပစ္စည်းအမှတ်ဖြင့် မှားယွင်းယူလိုက်မိသည်။ သူသည် ၎င်းကို ပါးပါးလှီးပြီး ဒယ်အိုးထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကျရှုံးပြီးနောက် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် မသိလိုက်ဘဲ ကျွမ်းကျင်လာခဲ့သည်။

ပါဝင်ပစ္စည်း ထည့်သည့်အချိန်၊ အပူချိန် ထိန်းချုပ်မှုနှင့် မွှေကြော်သည့် အားစိုက်ထုတ်မှု... အားလုံးက ကွက်တိ ဖြစ်နေသည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် မပါသင့်သောဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တစ်ခု ဒယ်အိုးထဲတွင် ပိုပါနေခြင်းသာ ကွာခြားသည်။

အဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ ဝမ်ယန်သည် မီးဖိုဘေးတွင် လျှောချထိုင်လိုက်ပြီး ဒူးခေါင်းကြားတွင် ခေါင်းကို နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံထားလိုက်သည်။

သူ့ကိုယ်သူပင် လှောင်ပြောင်ရယ်မောမိသည်။ သူက ဆရာသခင်ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့လောက်အောင် တုံးအတဲ့ကောင်ပဲ။ မဟုတ်ဘူး... သူ့မှာ "ဆရာသခင်" လို့ ခေါ်ဖို့တောင် မျက်နှာရှိသေးရဲ့လား။

သူ၏ တာအိုနှလုံးသား တုန်လှုပ်ပြီး ယုံကြည်ချက်များ လုံးဝ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင်... ဒယ်အိုးထဲမှ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး... မကြုံဖူးသော ဆေးရနံ့တစ်ခု ပျံ့လွင့်လာသည်။

ဝမ်ယန် လန့်ဖျပ်သွားသည်။ သူ အဖုံးကို အလျင်စလို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ... သာမန်ပုံစံ ဖြစ်သော်လည်း သေချာပေါက် ဖွဲ့စည်းပြီးသားဖြစ်သော လုံးဝန်းသည့် "ဝိညာဉ်အားဖြည့်ဆေးလုံး" သုံးလုံးသည် ဒယ်အိုးအောက်ခြေတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ လုံးဝ ကြောင်အမ်းသွားသည်။

အတန်ကြာမှ သူ၏ တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ဆေးလုံးသုံးလုံးကို ဂရုတစိုက် ကောက်ယူလိုက်သည်။ ဆေးလုံးများ၏ မျက်နှာပြင်တွင် ချက်ပြုတ်စဉ်က အပူချိန် အနည်းငယ် များသွားသည့် အမှတ်အသားကဲ့သို့ အဝါရောင် အကျွမ်းကွက် အနည်းငယ် ရှိနေသော်လည်း အတွင်း၌ ပါဝင်သော ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအားမှာမူ အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ... ငါ လုပ်နိုင်သွားပြီလား။ ငါ တကယ် လုပ်နိုင်သွားပြီလား"

ကြီးမားသော ဝမ်းသာမှုကြီးသည် သူ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။ သူသည် ဆေးလုံးသုံးလုံးကို တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာများကဲ့သို့ ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မျက်ရည်များ ထိန်းမရအောင် စီးကျလာသည်။

"ဟားဟားဟား... မွှေကြော်ဆေးဖော်နည်း... ငါ အောင်မြင်ပြီ... ဆရာသခင်... ကျွန်တော် အောင်မြင်ပြီဗျ"

စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် သူသည် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ဆေးလုံးသည် ပါးစပ်ထဲတွင် အရည်ပျော်သွားပြီး သန့်စင်သော ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအားများ စီးဝင်လာကာ သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို လျင်မြန်စွာ ဖြည့်ဆည်းပေးသည်။

ဒါပေမဲ့... "ဘာလို့ အရသာက တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေတာလဲ" သူ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအားတွေ ပြည့်ဝသွားပေမဲ့ ဒီပြင်းထန်တဲ့ ကြက်သွန်မြိတ်နံ့ကြီးက ဘာကြီးလဲ။

ဒါပေမဲ့ ဘာမှ အရေးမကြီးတော့ဘူး။ အရေးကြီးတာက သူ အောင်မြင်သွားပြီ။ သူသည် ကလေးတစ်ယောက်လို မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဆေးပေါင်းဖိုမြို့တော်၌... မဟုတ်ဘူး... တိုက်ကြီးပေါ်၌... မဟုတ်ဘူး... ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ ဆေးလုံးသမိုင်းကြောင်း၌... ကြယ်ပွင့်အသစ် ဆေးလုံးတစ်မျိုး မွေးဖွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကြက်သွန်မြိတ်ရနံ့ ဝိညာဉ်အားဖြည့်ဆေးလုံး။