ဘယ်သူက ဆရာကြီးလဲ

စစ်ချန်တို့အဖွဲ့သည် လမ်းတစ်လျှောက် စကားပြော ရယ်မောရင်း ခရီးဆက်လာကြသည်။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်မားနေပြီဖြစ်သဖြင့် မနားဘဲ သွားနေသော်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို မခံစားရပေ။

အောက်ဘက်ရှိ မြေပြင်အနေအထား ထူးဆန်းလာမှသာ သူတို့ ခြေလှမ်းကို လျှော့လိုက်ကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်သည် တဖြည်းဖြည်း ခြောက်သွေ့လာသည်။ စိမ်းလန်းစိုပြေသော တောင်တောများသည် ကျယ်ပြောလှသည့် အနီရောင်ရင့်ရင့် ကျောက်သားပြင်ကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သက်ရှိဟူ၍ မရှိသလောက် ခြောက်ကပ်နေသည်။

"ဟင်... ရှေ့က ဘာကြီးလဲ။" ဟေးစန်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် အဝေးတစ်နေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် အမည်းရောင်သမ်းနေသည်အထိ နက်မှောင်သော ရေပြင်ကျယ်ကြီး ပေါ်လာသည်။

ဟုန်ဖုန်း မျက်လုံးကို မှေးစင်းကြည့်လိုက်ပြီးမှ ပြောလိုက်သည်

"ဒါက ဒဏ္ဍာရီလာ 'ဖူမိုပင်လယ်' (နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရာပင်လယ်) ဖြစ်မယ်။"

"ကောလာဟလတွေအရ ရှေးခေတ် အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက ပြင်ပကောင်းကင်နတ်ဆိုးတွေနဲ့ ဒီနေရာမှာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတာတဲ့။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ကွဲအက်သွားပြီး... ဒီချိုင့်ဝှမ်းကြီး ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့တာပဲ။"

"...ခေတ်ကာလတွေ အကြာကြီး ပြောင်းလဲပြီးနောက် ရေတွေ ပြည့်လာတယ်။ ရေအရောင်က မည်းနက်နေလို့ 'ဖူမိုပင်လယ်' လို့ နာမည်တွင်သွားတာ။"

ဟုန်ဖုန်းက ဆက်ရှင်းပြသည် "သေချာတာပေါ့... ဒီပုံပြင်က မှန်လား မမှန်လားတော့ ဘယ်သူသိမှာလဲ။"

သူ့လေသံတွင် လက်လျော့လိုက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

သူ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ အဖွဲ့ထဲမှာ ငတုံးတစ်ကောင်၊ လမ်းကြောင်းရှာမရတဲ့သူတစ်ယောက်၊ ပြီးတော့ အိပ်ပဲ အိပ်နေတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်... အဖွဲ့ရဲ့ ဦးနှောက်လို့ ခေါ်ရမယ့်သူကသာ သူတို့အစား မပူပန်ပေးရင် ဘယ်သူက ပူပေးမှာလဲ။

စစ်ချန်သည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေပြီး သူ့အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံက လေပြည်ထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် လွင့်နေသည်။

လေထုထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသော ရှေးဟောင်းအရှိန်အဝါများကို သူ အာရုံခံမိသည်။ လူသူကင်းမဲ့သော မြေရိုင်းပြင်ကြီးကို ကြည့်ပြီး သူ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီနေရာ အဆင်ပြေတယ်... ဘေးဒုက္ခ ခံယူဖို့ ကွက်တိပဲ။"

အပြစ်မဲ့သူများ ထိခိုက်မှု မရှိစေရန် ကျယ်ဝန်းသော နေရာတစ်ခု သူ လိုအပ်သည်။

လူသူကင်းမဲ့သော ဤဖူမိုပင်လယ်သည် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်သည်။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် လေးနက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သော ဟေးစန်းပင်လျှင် ပြောင်နောက်နေခြင်း မရှိတော့ဘဲ မျက်နှာကြမ်းကြီးမှာ လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားသည်။

ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခ ဆိုသည်မှာ အသေးအဖွဲ ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ ကောင်းကင်အလိုကို ဆန့်ကျင်သော လမ်းစဉ် လျှောက်လှမ်းသူများကို ကောင်းကင်တာအိုက စမ်းသပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် ချော်လဲလိုက်သည်နှင့် သေဆုံးပြီး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည်။

"ညီလေး... စိတ်မပူနဲ့... ငါတို့ ရှိတယ်" ဟေးစန်းက ရင်ဘတ်ကို ထုပြလိုက်သည်။

ပဲနီလေးသာလျှင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေသည်။ သူမသည် တင်းမာနေသော အခြေအနေကို မသိသည့်အလား စစ်ချန်၏ ပုခုံးပေါ်မှ ပေါ့ပါးစွာ ပျံတက်သွားပြီး ဟေးစန်း၏ စုတ်ဖွားနေသော ဆံပင်မည်းကြီးထဲသို့ ကျွမ်းကျင်စွာ တိုးဝင်ကာ ခွေခွေလေး အိပ်စက်လိုက်သည်။

စစ်ချန်သည် သူတို့၏ သတိထားနေသော ပုံစံများကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည် "စိတ်လျှော့ပါ... အဆင်ပြေသွားမှာပါ။"

သူတို့နှစ်ဦး နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ အလင်းတန်းနှစ်ခုအဖြစ် ဘယ်နှင့်ညာသို့ ခွဲထွက်သွားကြသည်။ လုံခြုံသော အကွာအဝေးသို့ ဆုတ်ခွာပြီး စစ်ချန်၏ အစောင့်အရှောက်များအဖြစ် ဧရိယာကို သတိကြီးစွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

စစ်ချန် တစ်ယောက်တည်း မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေသော ဖူမိုပင်လယ် ရေပြင်ထက်တွင် ဝဲပျံနေသည်။ သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ဖိနှိပ်ထားသော ကျင့်ကြံမှု စွမ်းအားများကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို လေနှင့် တိမ်တိုက်များ အရောင်ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဘုန်း!!!"

မိုးခြိမ်းသံကြီးတစ်ခုသည် ကိုးလွှာသော ကောင်းကင်ထက်မှ ကျဆင်းလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်ပြာသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မည်းမှောင်သွားပြီး ထူထဲသော တိမ်တိုက်မည်းကြီးများသည် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ လိမ့်ဝင်လာကာ ဖူမိုပင်လယ်ထက်တွင် စုဝေးရောက်ရှိလာကြသည်။

တိမ်တိုက်များကြားတွင် လျှပ်စီးများ လက်နေပြီး မိုးခြိမ်းသံများ ဟိန်းထွက်နေသည်။ နှလုံးတုန်ခါစေသော ဖိအားတစ်ခု ကမ္ဘာလောကကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

လှုပ်ရှားမှု ကြီးမားလွန်းသဖြင့် မိုင်တစ်သောင်းပတ်လည်ရှိ သက်ရှိတိုင်း အာရုံခံမိလိုက်ကြပြီး ဖူမိုပင်လယ်ဘက်သို့ စိုးရိမ်တကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ခမ်းနားထည်ဝါသော ကောင်းကင်အာဏာစက်သည် မိုင်ပေါင်းများစွာကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။

"ဒါက... ကြီးမားလိုက်တာကွာ။" ဟေးစန်းသည် ခေါင်းပေါ် ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ဘေးဒုက္ခတိမ်တိုက်များကို မော့ကြည့်ပြီး လေးလံသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဟုန်ဖုန်း၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးနေသည် "ဒါက သာမန် နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဘေးဒုက္ခထက် အများကြီး ပိုလွန်ကဲနေတယ်။"

သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ရင်ထဲ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခ ပိုမို အားကောင်းလေလေ၊ ကျင့်ကြံသူ၏ အလားအလာ ပိုမို ကြီးမားလေလေ ဖြစ်သော်လည်း... အန္တရာယ်ကလည်း အဆမတန် များပြားလေလေ ဖြစ်သည်။

ဤမိုးကြိုးတိမ်တိုက်များ၏ အတိုင်းအတာသည် သူတို့ လူသားအသွင်ပြောင်းစဉ်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဘေးဒုက္ခထက် ဆယ်ဆမက ပိုမို ကြီးမားနေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်း အသီးသီးသည် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသော ကောင်းကင်နိမိတ်ကြောင့် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ အနီးနားရှိ ဂိုဏ်းများမှ ရှေးဟောင်း ဘီလူးကြီးများသည် သီးသန့်ကျင့်ကြံရာမှ ထွက်လာကြပြီး ဖူမိုပင်လယ်ဘက်သို့ မျက်လုံးများ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဒီလို အရှိန်အဝါမျိုးက... ဘယ်တာအိုမိတ်ဆွေက ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းနေတာလဲ။"

"ဖူမိုပင်လယ် ဟုတ်လား။ ဘယ် ဘီလူးအိုကြီးက ဘေးဒုက္ခခံယူဖို့ အဲဒီနေရာကို ရွေးလိုက်တာလဲ။"

ခဏအတွင်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဘုရားအာရုံများသည် ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းပြီး ဖူမိုပင်လယ်ဘက်သို့ သတိထားကာ စမ်းသပ်ကြည့်ရှုလာကြသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် အရိပ်ထဲ၌ ပုန်းအောင်းနေကြသော ဖန်မိသားစု ကင်းထောက်များသည် ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်ကြပြီး ကောင်းကင်သို့ ဆက်သွယ်ရေးမီးတိုင်များပစ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

"ပစ်မှတ်က ဖူမိုပင်လယ်မှာ ဘေးဒုက္ခ စတင် ခံယူနေပြီ။"

"ချက်ချင်း စုစည်းကြ။ သူ အားနည်းနေတုန်း တိုက်ခိုက်ကြမယ်။"

အရိပ်မည်းပုံရိပ်များနှင့် သတ်ဖြတ်လိုသော အကြည့်များသည် ဖူမိုပင်လယ်ဆီသို့ ဦးတည်လာကြသည်။

အထက်ကောင်းကင် တိမ်တိုက်များကြား နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ကျက်သရေရှိသော ပုံရိပ်တစ်ခု ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။ သူမ၏ စကတ်အနားစသည် လေပြင်းကြောင့် လှုပ်ခတ်ခြင်းမရှိဘဲ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

အောက်ဘက်မှ ဖြတ်သန်းသွားသော နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင် သူမကို အာရုံမခံမိကြပေ။

သူမသည် စုဝေးနေသော ဘေးဒုက္ခတိမ်တိုက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ လှပသော မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

"ဒီမိုးကြိုးဘေးဒုက္ခရဲ့ အရှိန်အဝါက... ဟိုတုန်းက အဲဒီကောင်စုတ်ထက်တောင် ပိုပြီး ခမ်းနားနေသေးပါလား။"

သူမ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ တိမ်ပင်လယ်ထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မိုင်တစ်ရာအကွာတွင် လီထယ်ကျူးသည် သူ့ခေါင်းထဲမှ စနစ်နှင့် ငြင်းခုံနေသည်။

"ငတုံး ဟုတ်လား။ မင်း ငါ့ကို အခုလေးတင် ငတုံးလို့ ခေါ်လိုက်တာလား။"

သူ ဒေါသတကြီး ခုန်ပေါက်လိုက်သည် "ငါ ပြောလိုက်မယ်... ကျင့်ကြံမှုအဆင့် နည်းနည်းလောက် ပေးရုံနဲ့ ငါ့ကို ဝယ်လို့မရဘူးကွ။ လီထယ်ကျူးမှာ ကျောရိုးရှိတယ်။"

【သတိပေးချက် အန္တရာယ်များသော စွမ်းအင် အတက်အကျများကို တွေ့ရှိရပါသည်။ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာရန် အကြံပြုပါသည်။】

စနစ်၏ အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီထယ်ကျူး တောင့်တင်းသွားပြီး ဖူမိုပင်လယ်ဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသော ကောင်းကင်ဖိအားကြောင့် ရင်ထဲ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ" သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

【ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက် နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဘေးဒုက္ခ ဖြစ်သော်လည်း စွမ်းအင်ပမာဏ ပုံမှန်မဟုတ်ပါ။ သိရှိထားသော အတိုင်းအတာများကို ကျော်လွန်နေပါသည်။ အန္တရာယ်အဆင့် ခန့်မှန်း၍မရပါ။】

ခန့်မှန်း၍မရသော အန္တရာယ်အဆင့် ဟုတ်လား။

သူ့ရင်ထဲ တုန်လှုပ်သွားပြီး ထွက်ပြေးရန် အသိစိတ်က အော်ဟစ်သတိပေးနေသည်။

သို့သော် စနစ်က သူ့ကို "ငတုံး" ဟု ခေါ်လိုက်သည်ကို သတိရလိုက်ရာ ခေါင်းမာသော ဒေါသစိတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုစဉ် စနစ်က စိုးရိမ်နေပုံရပြီး နောက်ထပ် မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ပို့လာသည်

【ပိုင်ရှင်... ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာပါ။ ဒါက မင်းအဆင့်နဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး... ငတုံးရ။】

သောက်ကျိုးနည်း...

လီထယ်ကျူး သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

"မင်းက ငါ့ကို ငတုံးလို့ ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့။ လိတောင်မှ မင်းစကားနားမထောင်ဘူးကွာ" သူ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဒေါသထွက်နေသော ခေါင်းဖြင့် သူသည် ဖူမိုပင်လယ်ဘက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးထွက်သွားသည်။

"မင်းက မသွားနဲ့လို့ ပြောတာလား။ ဒီနေ့ ငါ သွားကြည့်မယ်... ပြီးတော့ ဘယ်သူက ဆရာကြီးလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

အဝေးကနေပဲ ကြည့်မယ်၊ လုံးဝ ဝင်မပါဘူးလို့ သူ့ကိုယ်သူ ပြောလိုက်သော်လည်း ဒီနေ့တော့ ဒီစနစ်ခွေးမသားကို ဘယ်သူက အကြီး ဘယ်သူက အငယ်လဲဆိုတာ သင်ပေးရမည်။

လမ်းတစ်ဝက်အရောက်တွင် ရှေ့မှ ကမ္ဘာပျက်မတတ် မြင်ကွင်းကြောင့် သူ လေထဲတွင် ခဲသွားသည်။

ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို အနက်ရောင် ဘေးဒုက္ခတိမ်တိုက်များက ဝါးမျိုထားပြီး အတွင်းတွင် လျှပ်စီးများ လူးလွန့်နေကာ မျက်စိကျိန်းစေသော အလင်းရောင်များသည် ကမ္ဘာလောကကို ဖြူဖွေးသွားစေသည်။

ကမ္ဘာပျက်မတတ် ထိုအရှိန်အဝါကြီးသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ခါစ ကျင့်ကြံသူလေးတစ်ဦး၏ ခြေထောက်များကို ဂျယ်လီကဲ့သို့ ပျော့ခွေသွားစေသည်။

"အမေရေ..."

လီထယ်ကျူး တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ စနစ် ပြောတာ... မှန်ကောင်းမှန်နိုင်တယ်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

အခု ချက်ချင်း လှည့်ပြေးရင်... မီသေးလား မသိဘူး။