ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခ ရောက်ရှိလာပြီ၊ သို့သော် လုံးဝ မရောက်ရှိသေးပါ

လီထယ်ကျူး၏ ခြေထောက်များ တုန်ရီနေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့ရှေ့မှောက်မှ မြင်ကွင်းသည် တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူဤလောကသို့ဝိညာဉ်မကူးပြောင်းခင်က ကြည့်ခဲ့ဖူးသော ကမ္ဘာပျက်ရုပ်ရှင်များထက်ပင် ပိုမို ချဲ့ကားထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူ လှည့်ပြေးတော့မည့်အချိန်တွင် ခေါင်းထဲမှ "တင်း" ဆိုသည့် အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

【အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့ရှိရပါသဖြင့် အရေးပေါ် ရှောင်တိမ်းမှု အစီအစဉ်ကို စတင်လိုက်ပါပြီ။】

【ပိုင်ရှင်အတွက် "ကိုယ်ပျောက်" စနစ်ကို အလိုအလျောက် ဖွင့်လိုက်ပါပြီ။ စနစ်အမှတ် ၅၀၀၀ ကုန်ကျပါသည်။】

【လက်ရှိအမှတ် (၄၇၅၀)။ ကြွေးကျန်များအတွက် နေ့စဉ် အတိုးတွက်ချက်မည်ဖြစ်ပြီး နှစ်စဉ်အတိုးနှုန်းမှာ...】

လီထယ်ကျူး ကြောင်သွားပြီးနောက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းအဖိုးကြီးတော်ကိုကွ... ငါးထောင်တောင်လား။ ပြီးတော့ အတိုးနဲ့ ဟုတ်လား။ ဓားပြသာ သွားတိုက်လိုက်ပါတော့လား။ မင်းလို အသည်းနှလုံးမဲတဲ့ စနစ်စုတ်..."

【စနစ်၏ လှိုက်လှဲစွာ သတိပေးချက် အကြွေးဆပ်ခြင်းသည် သဘာဝကျသော ကိစ္စဖြစ်သည်။ ရက်လွန်သွားပါက အတင်းအဓမ္မ ပြန်လည်သိမ်းယူရေး လုပ်ငန်းစဉ်ကို စတင်မည်ဖြစ်ပြီး အကန့်အသတ်မရှိ...】

လီထယ်ကျူး ထပ်မံဆဲဆိုတော့မည့်အချိန်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ် စတင် ကြည်လင်လာသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုစဉ် လူရိပ်အချို့သည် သူ့ခေါင်းပေါ်မှ "ဝှီး" ခနဲ ဖြတ်ပျံသွားပြီး သူ့အနီးနားရှိ လေထဲတွင် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့သည် ကျောပေးထားကြပြီး အောက်ဘက်တွင် ကိုယ်ပျောက်လူတစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို လုံးဝ သတိမထားမိကြပေ။

ထိုကျင့်ကြံသူများသည် နက်နဲသော အရှိန်အဝါများ ရှိကြပြီး တန်ဖိုးကြီးသော ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ သာမန် လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူများ မဟုတ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။ လီထယ်ကျူး ကြောက်လွန်းသဖြင့် အသက်အောင့်ထားလိုက်ပြီး မလှုပ်ရဲတော့ပေ။

"ဒီနေရာပဲ..."

အသက်ကြီးပုံရသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည် "ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တဲ့ ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခပါလား။ ချင်းရွှမ်အဆင့်သတ်မှတ်ချက်က လိမ်မပြောဘူးပဲ။"

ဘေးနားရှိ အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူတစ်ယောက်က ဝင်ပြောသည် "ပါရမီရှင် ဖြစ်တော့ရော ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ ဒီလို ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင် သူလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ မနည်းကြိုးစားရမှာပဲလေ။ အဲဒီ စစ်ချန်ဆိုတဲ့ကောင်က တခြားအရာတွေကို ဂရုစိုက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

တတိယလူက အစီအရင်အလံတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "ဘာမှ အမှားအယွင်း မရှိရအောင် အစီအစဉ်အတိုင်း အစီအရင်ကို ခင်းကျင်းလိုက်။ ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခအောက်မှာ သူ သေသွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ကံကောင်းလို့ အောင်မြင်သွားရင်တောင် သေချာပေါက် အားနည်းနေမှာပဲ။ အဲဒီအချိန်က ငါတို့ လှုပ်ရှားရမယ့် အချိန်ပဲ။"

အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းနေသော လီထယ်ကျူးသည် ကြောက်လွန်းသဖြင့် ရင်တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေသည်။

စစ်ချန် ဟုတ်လား။ အဲဒါ သူ့ရဲ့ပေါချောင်ကောင်း ဆရာသခင် မဟုတ်ဘူးလား။

ဒီကမ္ဘာပျက်မတတ် မြင်ကွင်းကြီးက သူ့ဆရာသခင် ဘေးဒုက္ခ ခံယူနေတာများလား။

ဒီလူတွေ ပြောတာက ဘာသဘောလဲ။ သူတို့က... အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာလား။

ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဆရာသခင်လို ကျောက်စိမ်းတုံးလေးလို နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး မြင်ရသူတိုင်း သနားချစ်ခင်စေတဲ့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ကို...

တိရစ္ဆာန်တွေ... ဒီလို လူကောင်းတစ်ယောက်ကို ဒုက္ခပေးချင်ကြတာလား။

လီထယ်ကျူး၏ စိတ်ထဲတွင် ပဋိပက္ခ ဖြစ်နေသည်။

သူ ဘာလုပ်သင့်သလဲ။ ပြေးမလား... မပြေးဘူးလား။

မပြေးရင် ဒီအခြေအနေကြီးက ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းသည်။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ခါစ ပုစွန်ဆိတ်လေးတစ်ကောင် အတွက်မူ ဤနေရာတွင် ဆက်နေခြင်းသည် ငွေလင်ပန်းပေါ် တင်ပြီး ဆက်သလိုက်သလို ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

ဒါပေမဲ့ ပြေးလိုက်ရင်... နွေးထွေးသော အသားပေါက်စီတစ်လုံးနှင့် သူ့ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးခဲ့သော ကျင့်စဉ်များကို ပြန်တွေးမိပြီး လီထယ်ကျူး၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့လာသည်။

သူက စိတ်မချရသူ ဖြစ်သော်လည်း ကျေးဇူးတရားကို ပြန်ဆပ်ရမည်ဟူသော အခြေခံ လူ့ကျင့်ဝတ်ကိုတော့ နားလည်သည်။ အကယ်၍ သူ လီထယ်ကျူးသာ ဒီအတိုင်း ထွက်ပြေးသွားခဲ့ရင် အဲဒီ လူယုတ်မာတွေနဲ့ ဘာကွာခြားတော့မှာလဲ။

"မုန်တိုင်းအသစ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီ... ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် ရပ်တန့်နေလို့ ရမှာလဲ..."

အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ဝိညာဉ်မကူးပြောင်းခင်က သူ ရင်းနှီးခဲ့သော တိုက်ပွဲဝင်သီချင်းတစ်ပုဒ် သူ့ခေါင်းထဲတွင် အချိန်အခါမရွေး ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"အချိန်နဲ့ နေရာတွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး..."

"ငါ့ရဲ့ အစွမ်းအကုန် ထုတ်သုံးပြီး..."

"မင်းရဲ့ ဘေးနားကို ငါ ရောက်လာပါ့မယ်..."

သူ မသိစိတ်ဖြင့် သီချင်း လိုက်ညည်းနေမိသည်။

ထို့နောက် သူ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းကို ချက်ချင်း ခါလိုက်သည်။ သေစမ်းကွာ... ငါ ဘာလို့ သီချင်းဆိုနေတာလဲ။

"ဒါပေမဲ့... သွေးဆူစရာတော့ ကောင်းသား..." လီထယ်ကျူး သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။

"လုပ်လိုက်မယ်ကွာ... ငါ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာတာ သူရဲဘောကြောင်ဖို့မှ မဟုတ်တာ" နောက်ခံဂီတသံစဉ်အောက်တွင် သူ စိတ်အားတက်ကြွလာသည်။

ဒီစနစ်ခွေးမသား ရှိနေမှတော့ ငါက အဓိကဇာတ်လိုက်ပဲ၊ ငါ... သေတော့ မသေလောက်ပါဘူး... ဟုတ်တယ်မလား။

သူ ထွက်ပြေးမည့် အကြံအစည်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ့ဆရာသခင်ကို ကူညီနိုင်မည့် အရာတစ်ခုခု ရှိမလားဟု ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ပြီးတော့ သူ လီထယ်ကျူးက အနာဂတ်မှာ မသေမျိုးအင်ပါယာ ဖြစ်လာမယ့်သူလေ။ ဒီလောက် သတ္တိလေးတောင် မရှိရင် ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ စကြာဝဠာအနှံ့ကို လွှမ်းမိုးမယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် ပြောနိုင်တော့မလဲ။

"စနစ်ရေ... မင်း စိတ်ချရဖို့တော့ လိုမယ်နော်။ ငါသာ အမိခံလိုက်ရရင် သရဲဖြစ်သွားရင်တောင် မင်းကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

... တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖူမိုပင်လယ် အထက်၌...

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့သည် မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာနှစ်ကောင် လေထဲတွင် ရပ်နေကြပြီး မျက်နှာထားများ လေးနက်နေသည်။

"ဒီလှုပ်ရှားမှုက... နည်းနည်း များလွန်းမနေဘူးလား..."

ဟေးစန်းသည် ကောင်းကင်တွင် ပိုမိုထူထဲလာသော ဘေးဒုက္ခတိမ်တိုက်များကို မော့ကြည့်ရင်း တံတွေးမမြိုဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "ငါ အသွင်ပြောင်းတုန်းက လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခက ဒီပမာဏရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံတောင် မရှိဘူး။ ဒါကို ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်း လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခလို့ ပြောရင်တောင် ငါ ယုံလိုက်မိမှာပဲ"

ဟုန်ဖုန်း၏ မျက်ခုံးများ တင်းကျပ်စွာ တွန့်ချိုးနေပြီး အသံမှာ တိုးလျနေသည်။ "တကယ်ကို မမှန်တော့ဘူး။ ဒါက နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခ ရှိသင့်တဲ့ ပမာဏ မဟုတ်တော့ဘူး"

သူတို့နှစ်ယောက်လုံး၏ လက်ဖဝါးများတွင် ချွေးစေးများ ထွက်နေသည်။

စစ်ချန်၏ အစွမ်းအစကို သူတို့ မြင်ဖူးကြပြီး လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခ ပိုမိုပြင်းထန်လေလေ၊ ခံယူသူ၏ အလားအလာ ပိုမိုကြီးမားလေလေ ဆိုသည်ကို သိကြသည်။ သို့သော် လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခများသည် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းအတိုင်း ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဆောင်တတ်ပေ။

လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခအောက်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ရသော ပါရမီရှင်များ အများအပြား ရှိခဲ့သည်။

ပဲနီလေးသာလျှင် တည်ငြိမ်နေသည်။ သူမသည် ဟေးစန်း၏ စုတ်ဖွားနေသော ဆံပင်များကြားတွင် လှိမ့်ဝင်လိုက်ပြီး အပေါ်မှ ကမ္ဘာပျက်မတတ် မြင်ကွင်းကြီးက သူမနှင့် မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ ဆက်လက် အိပ်စက်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် စစ်ချန်သည် ဘေးဒုက္ခတိမ်တိုက်များအောက် တည့်တည့်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ဝဲပျံနေသည်။

သူသည် ကျင့်ကြံမှု ကန့်သတ်ချက်များကို လုံးဝ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပလက်တီနမ်နှင့် ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးများဖြင့်လုပ်ထားသော ထူးဆန်းသည့် ဆေးလုံးအမြူတေသည် ပြန်လည် တောက်လောင်လာသည်။

"လာခဲ့" သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

သူ့ခေါ်သံကို တုံ့ပြန်လိုက်သကဲ့သို့ တခဏချင်းမှာပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

ထို့နောက်...

"ဘုန်း!!!!!"

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆက်စပ်ပေးထားသည့် ဟိန်းဟောက်နေသော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးတစ်ခုသည် ဘေးဒုက္ခတိမ်တိုက်များ၏ အလယ်ဗဟိုမှ တည့်တည့် မတ်မတ် ကျဆင်းလာသည်။ အလင်းရောင်သည် မျက်စိဖွင့်၍ မရနိုင်လောက်အောင် စူးရှလှပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားကြောင့် မိုင်တစ်ရာအကွာရှိ ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ပင် အသက်ရှူရ ခက်ခဲသွားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး အရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရာခပ်သိမ်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အဝေးမှ ခိုးကြည့်နေကြသော ကျင့်ကြံသူ အားလုံး အသက်ရှူအောင့်ထားလိုက်ကြသည်။ ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့၏ နှလုံးများ လည်ချောင်းဝသို့ ရောက်လာပြီး အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းနေသော လီထယ်ကျူးပင်လျှင် မျက်စိမမှိတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ညီလေး..." ဟေးစန်း အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်သီးများကို အလိုအလျောက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သွားပြီ... သွားပြီ... ဒီတစ်ချက်တည်းနဲ့ ပြာကျသွားတော့မှာပဲ။

သို့သော်... လျှပ်စီးများ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ စစ်ချန်သည် လေထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး လုံးဝ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရရှိပေ။

ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရရှိရုံသာမက သူ့မျက်နှာပေါ်တွင်... ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်လား။

စောစောက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မည့်ပုံ ပေါက်နေသော မိုးကြိုးသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ရုတ်တရက် အလွန် နူးညံ့သွားသည်။

အန္တရာယ် ဖြစ်စေမည့်အစား သန့်စင်သော စွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့သွေးကြောများနှင့် ရိုးတွင်းခြင်ဆီများကို တက်ကြွစွာ ဆေးကြောပေးလိုက်သည်။

ရိုက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်မည့်အစား လန်းဆန်းစေသော ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအား... နှိပ်နယ်ပေးမှုနှင့် ပိုတူနေသည်လား။

ထို့နောက် ဒုတိယ၊ တတိယ၊ စတုတ္ထ... တစ်ခုပြီးတစ်ခု မိုးကြိုးများသည် ပိုမို ထူထဲလာပြီး ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာသည်။ အရောင်များမှာ ခရမ်းရောင်မှ ခရမ်းရင့်ရောင်၊ ထိုမှတဆင့် ပျက်စီးခြင်း အနက်ရောင်ချီများ ပါဝင်သော အရောင်ရင့်ရင့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

တစ်ခုစီသည် သာမန် နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ရုပ်ရော နာမ်ပါ ဖျက်ဆီးပစ်ရန် လုံလောက်သည်။ သို့သော် စစ်ချန်အပေါ် ကျရောက်သောအခါ အားလုံးသည် ချက်ချင်းပင် နာခံမှုအရှိဆုံး စွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အလုအယက် ဝင်ရောက်ကာ ကျင့်ကြံမှု၏ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်လာကြသည်။

အဝေးမှ ကြည့်နေသူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ စစ်ချန်၏ ပုံရိပ်သည် လျှပ်စီးများ၏ အကြိမ်ကြိမ် ဝါးမျိုခြင်းကို ခံနေရသည်ဟု မြင်နေရသည်။

"ဘယ်နှကြိမ်မြောက် ရှိသွားပြီလဲ။"

"ငါးကြိမ်မြောက်... စွမ်းအားက မြင့်တက်နေတုန်းပဲ။ ဒီလို ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။"

"ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ။ ကောင်းကင်အာဏာစက်အောက်မှာ လူသားရဲ့ စွမ်းအားက အကန့်အသတ် ရှိတာပဲ။ သူ ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်လေလေ ပိုပြီး ကုန်ခမ်းလေလေပဲ။ ငါတို့အတွက် ပိုအကျိုးရှိတာပေါ့။"

အခြားတစ်ယောက်က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်

"ရန်သူကို လျှော့မတွက်နဲ့။ မိုင်တစ်ရာ ပတ်လည် ပင်လယ်ရေပြင်ကို ရေနွေးပွက်သလို ဆူပွက်စေတဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဘေးဒုက္ခမျိုး မင်းတို့ မြင်ဖူးလို့လား။ ဒီကောင်လေးကို... သာမန် အသိဉာဏ်နဲ့ ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူး။"

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့သည် အသက်ရှူဖို့ပင် မေ့လျော့နေလောက်အောင် စိုးရိမ်နေကြသည်။ လျှပ်စီးလက်လိုက်တိုင်း သူတို့၏ နှလုံးများ နစ်မြုပ်သွားကြသည်။

စစ်ချန် ကိုယ်တိုင်သာလျှင် ဘာဖြစ်နေသလဲ ဆိုတာ သိသည်။

မိုးကြိုးမုန်တိုင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်လျက် သန့်စင်သော စွမ်းအင်များက သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ရွှေအမြုတေကို အကြိမ်ကြိမ် ဆေးကြောပေးနေသည်ကို ခံစားရင်း သူ့ရင်ထဲမှ သေးငယ်သော ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုသည် တဖြည်းဖြည်း နားလည်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဒီကမ္ဘာလောကကြီး၊ သို့မဟုတ် ဒီကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စည်းမျဉ်းများသည်... သူ့ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်လား။

သူ့ရဲ့... ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမှုကို ကြောက်ရွံ့နေတာလား။

ဒီကမ္ဘာလောကကြီးက ဒီရုပ်ခန္ဓာ ပျက်စီးသွားမှာကို မလိုလားသလို၊ ပျက်စီးအောင်လည်း မလုပ်ရဲဘူး ဖြစ်နေတာလား။

သြော်... ဒီလိုကိုး။

ဒါကို သဘောပေါက်လိုက်သောအခါ စစ်ချန် ရုတ်တရက် ရယ်ချင်သွားသည်။ ဒီကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခကို ခံယူရတာ ရေပူစမ်း စိမ်ရတာနဲ့ တူနေပါလား။

ထိုစဉ် မမျှော်လင့်ထားသော ကြားဖြတ်အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းတွင် အမြဲတမ်း ဝီရိယရှိပြီး ကြိုးစားလုပ်ကိုင်နေသော အလုပ်သမား မိုးကြိုးလေးအစအနသည် အပြင်ဘက်မှ အရင်းအမြစ်တူသော်လည်း အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ကြမ်းတမ်းသော ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခ အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။

ဒီဆွေမျိုးတွေက သူ့ကို ပြန်လာခေါ်ကြတာလို့ သူ ထင်လိုက်သည်။

ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ။

သူက အခု အရှင်သခင်ကြီးနောက် လိုက်နေပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေနေရတာလေ။ အလုပ်က တည်ငြိမ်တယ်၊ အနာဂတ် ရှိတယ်၊ ရာထူးတိုးဖို့ အခွင့်အလမ်းတောင် ရှိသေးတယ်။

ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ ထမင်းပေါင်းအိုးကြီးဆီ ပြန်သွားပြီး စားရမယ် ဟုတ်လား။ ဟာသ လုပ်နေတာလား။

ထို့ကြောင့် အလွန် အားနည်းသော်လည်း ထူးခြားစွာ ခိုင်မာသော အတွေးတစ်ခုသည် လျှပ်စီးဆက်သွယ်မှုမှတဆင့် လိမ့်ဝင်လာသော ကောင်းကင်အာဏာစက်ဆီသို့ ပြန်လည် ပေးပို့လိုက်သည်

"ငါ့ကို လာမရှာကြပါနဲ့တော့..."

"ငါ... ငါ့ရဲ့အရှင်သခင်ကြီး အထင်လွဲသွားမှာ စိုးလို့ပါ..."