ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခ ရောက်ရှိလာပြီ၊ သို့သော် မင်းကိုပဲ ပစ်မှတ်ထားတယ်

စစ်ချန် "..."

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ယန်မိုးကြိုးထံမှ ဆန္ဒသဘောထားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စစ်ချန် ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

ကြမ်းတမ်းပြီး လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်တတ်ရမည့် နဂါးအသွင်ပြောင်း လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခသည် ယခုအခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဝီရိယရှိရှိ အလုပ်လုပ်နေရုံသာမက သစ္စာခံယူတတ်အောင်ပါ သင်ယူလိုက်ပြီလား။

'အရှင်သခင်ကြီး အထင်လွဲသွားမှာ စိုးလို့ပါ' တဲ့... ဒီလို စကားလုံးတွေကို ဘယ်ကများ သွားတတ်လာတာလဲ။

သို့သော် ၎င်းသည် အမြဲတမ်း လိမ္မာခဲ့သဖြင့် စစ်ချန် လွှတ်ထားလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ့အာရုံတစ်ခုလုံးသည် ဖွဲ့စည်းတော့မည့် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အပေါ်တွင်သာ ရှိနေသည်။

ကြယ်တာရာ မူလအစနှင့် ယန်မိုးကြိုးတို့ ပေါင်းစပ်ရာမှ မွေးဖွားလာသော "ထူးဆန်းသည့် ဆေးလုံး" သည် စောစောက 'ဘေးဒုက္ခ နှိပ်နယ်ပေးမှု' မှ ပေးပို့လိုက်သော သန့်စင်သည့် စွမ်းအင်များကို အငမ်းမရ ဝါးမျိုနေသည်။

ပလက်တီနမ်နှင့် ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးများ ယှက်နွယ်နေသည်။ ရွှေအမြုတေသည် လူသားပုံသဏ္ဌာန်သို့ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိဘဲ စစ်ချန်၏ မူလပုံစံနှင့် တူညီလာသည်... တောက်လောင်တော့မည့် ကြယ်အူတိုင်တစ်ခု ကဲ့သို့ပင်။

ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများ အတွင်း၌ လှုပ်ရှားနေသော်လည်း ၎င်းသည် ကြီးမားလွန်းပြီး မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်။

ပူပြင်းသော မီးတောက်များနှင့် ကြမ်းတမ်းသော လျှပ်စီးများသည် အဆက်မပြတ် စိမ့်ထွက်နေပြီး အသားကျခါစ ရုပ်ခန္ဓာကို စုတ်ဖြဲပစ်ရန် ခြိမ်းခြောက်နေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပိုမိုကြီးမားသော ဖိအားတစ်ခု ကောင်းကင်ယံ၌ စုဝေးလာသည်။

ထိုအရှိန်အဝါသည် ဤကမ္ဘာလောက၏ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သော အင်အားဖြင့် ဆင်းသက်လာရန် ရည်ရွယ်ထားပုံရပြီး ခန့်မှန်း၍မရနိုင်သော နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးများကို ဂရုစိုက်ပုံမရပေ။

စစ်ချန် အာရုံခံမိလိုက်ပြီး မော့ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"စိတ်လျှော့ပါ... ငါ့ဘာသာ ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်။"

ထိုအတွေး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် အသင့်ပြင်ထားသော ကောင်းကင်ကပ်ဘေးသည် တုန့်ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားသည်။

လိမ့်ဝင်နေသော ဘေးဒုက္ခတိမ်တိုက်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မွန်းကြပ်ဖွယ် ဖိအားများ မှေးမှိန်သွားသည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် ဖူမိုပင်လယ်ထက်ရှိ ကောင်းကင်ပြင်သည် ကြည်လင်သွားပြီး စောစောက ကမ္ဘာပျက်မတတ် မြင်ကွင်းကြီးမှာ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်သွားသည်။

စစ်ချန် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး စိတ်အာရုံအားလုံးကို အတွင်းဘက်သို့ နှစ်မြှုပ်လိုက်သည်...

"ပြီး... ပြီးသွားပြီလား။"

အဝေးမှ ဟေးစန်းသည် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး တောက်ပနေသော ကောင်းကင်ကြီးကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေသည်။

"ဘေးဒုက္ခ ပျောက်သွားပြီ... စစ်ချန် အောင်မြင်သွားတာလား။" ဟုန်ဖုန်းလည်း လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော ပုံရိပ်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး မရေရာသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူ တကယ်ပဲ အောင်မြင်သွားတာလား။

တစ်ခုခု မှားနေသလို ခံစားရသည်။

စစ်ချန်သည် ထိုနေရာတွင် ဝဲပျံနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မျက်လုံးများ မှိတ်ထားပြီး မျက်နှာထား ကင်းမဲ့နေသည်။ သူတို့၏ စိုးရိမ်တကြီး စိတ်ချင်းဆက်သွယ် မေးမြန်းမှုများကိုလည်း ပြန်လည် ဖြေကြားခြင်း မရှိပေ။

ဝိညာဉ်မရှိတော့သော အခွံလွတ်တစ်ခု ကဲ့သို့ပင်။

"ညီလေး... စစ်ချန်... ငါပြောတာ ကြားလား။" ဟေးစန်း ထပ်မံ ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။

မိစ္ဆာနှစ်ကောင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပေါ်လာသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက... အတွင်းနတ်ဆိုးဖောက်ပြန်နေတာလား"

ဟုန်ဖုန်း၏ အသံ တိုးဝင်သွားပြီး အဆိုးရွားဆုံး ခန့်မှန်းချက်ကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ် ထိခိုက်မှု မရှိဘဲ အသိစိတ် ပျောက်ဆုံးနေခြင်း... ဒါက စိတ်နတ်ဆိုး ဘေးဒုက္ခ၏ ဂန္ထဝင် လက္ခဏာရပ်များပင်။ ပြင်ပလူများ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်၍ မရနိုင်ဘဲ စစ်ချန် တစ်ယောက်တည်း ကျော်ဖြတ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခကို ခံနိုင်ရည် ရှိသော်လည်း စိတ်နတ်ဆိုးကိုမူ ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခက်ခဲသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ပါရမီရှင် ကျင့်ကြံသူများသည် ဤအဆင့်တွင် ကျဆုံးခဲ့ကြသည်။

သူတို့ စိုးရိမ်ပူပန်နေစဉ် ပုန်းအောင်းနေသော လီထယ်ကျူးသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

"ဆရာသခင် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ အိပ်ပျော်သွားတာလား။ ကြည့်ရတာ မတူပါဘူး..."

သူ ရေရွတ်လိုက်စဉ် သူ့ခေါင်းထဲတွင် သတိပေးသံ ကျယ်လောင်စွာ မြည်လာသည်။

【သတိပေးချက် အလွန်ပြင်းထန်သော အမည်မသိ စွမ်းအင်များ စုစည်းနေပါသည်။ အလွန် အန္တရာယ်များပါသည်။】

【အကြံပြုချက် ပိုင်ရှင်အနေဖြင့် ကြယ်တာရာကြား အကွာအဝေးထိ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသင့်ပါသည်။】

လီထယ်ကျူး "ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောစမ်းပါ။"

【သူ ပေါက်ကွဲတော့မယ်... ပြေးတော့။】

လီထယ်ကျူး "..."

... ဘက်ပေါင်းစုံမှ တုန့်ဆိုင်းနေကြစဉ် ပုန်းအောင်းနေသော ဖန်မိသားစု ကျင့်ကြံသူများ စိတ်မရှည်တော့ပေ။

စစ်ချန် ဘယ်လိုအခြေအနေပဲ ဖြစ်နေပါစေ၊ ဒါက သူ အားအနည်းဆုံး အချိန်ပဲ။

သူတို့ခေါင်းဆောင် သက်လတ်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူ ဖန်လီသည် ရက်စက်သော အကြည့်ဖြင့် "ဘေးဒုက္ခ ပျောက်သွားပြီ... အခုပဲ... ဝိညာဉ်ချုပ် နဂါးဖမ်း အစီအရင်ကို ဖွင့်လိုက်။"

သူ့အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် ပုန်းအောင်းနေသော ဖန်မိသားစု ကျင့်ကြံသူ ၁၂ ဦး ထွက်ပေါ်လာပြီး နေရာယူလိုက်ကြသည်။

"ဝီ..."

အလင်းတန်း ၁၂ ခု ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး ခေါက်ချိုးကျကာ ဧရာမ ရွှေရောင်တိုင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားပြီး စစ်ချန်ကို လှောင်ပိတ်လိုက်သည်။

တိုင်ကြီးထဲတွင် စစ်ချန်သည် မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး မျက်လုံးများ မှိတ်ထားဆဲပင်။

"အောင်မြင်ပြီ" ဖန်မိသားစု ကျင့်ကြံသူများ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"ဝိညာဉ်ချုပ် နဂါးဖမ်း အစီအရင်အောက်မှာ နဂါးတစ်ကောင်တောင် ဝိညာဉ်ချုပ်နှောင်ခံရမှာပဲ" ဖန်လီက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘိုးဘေးတွေကို ငါတက်လုပ်ပစ်မယ်... ငါ့ညီလေးကို ဘယ်သူ ထိရဲလဲ။"

ဟေးစန်း ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ဧရာမ ဝက်ဝံကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တောင်ကုန်းသဖွယ် လက်ဝါးကြီးဖြင့် ရွှေရောင်တိုင်ကြီးကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဟုန်ဖုန်းသည်လည်း သူ့မူလပုံစံကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လေဓားများဖြင့် အစီအရင် ပြုလုပ်သူများကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

"အဲဒီ တိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင်ကို တားထားလိုက်။"

ဖန်လီ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ့လူတစ်ဝက်ကို စေလွှတ်လိုက်သည်။ မိစ္ဆာစွမ်းအားနှင့် ဝိညာဉ်အလင်းရောင်များ ဘုန်းခနဲ ဝင်ဆောင့်မိကြသည်။

ပုန်းအောင်းနေသော လီထယ်ကျူး ထိတ်လန့်တကြား ခုန်ထလိုက်ပြီး သူ့စနစ်ကို အော်ဟစ်လိုက်သည်

"စနစ်ခွေးမသား... မှော်ရတနာဖြစ်ဖြစ် တားမြစ်သိုင်းကွက်ဖြစ်ဖြစ် တစ်ခုခု အရင်ချေးပေးစမ်းပါကွ။ အမှတ် တစ်သန်း အကြွေးတင်ခံမယ်... မြန်မြန်လုပ်။"

【သတိပေးချက် ပိုင်ရှင်၏ အကြွေးအဆင့် နိမ့်လွန်းပါသဖြင့် တောင်းဆိုမှု ပယ်ချလိုက်ပါသည်...】

လီထယ်ကျူး "..."

【အကြံပြုချက် ပိုင်ရှင်အနေဖြင့် ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်ကြည့်နေပါက အလောင်းလှလှလေး ကျန်ရစ်နိုင်ပါသည်။】

လီထယ်ကျူး "...မင်းကို သေမထူး နေမထူး တိုက်မယ်ကွာ။"

... စစ်ချန် ပြန်လည် တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန်လီ၏ နောက်ဆုံး စိုးရိမ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လက်ကို နောက်ပစ်လိုက်ပြီး အောင်နိုင်သူအပြုံးဖြင့် လည်ချောင်းရှင်းလိုက်သည်

"စစ်ချန်... မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ပါရမီပါပါစေ၊ ဒီနေ့တော့..."

"ဘုန်း...!!!"

ခရမ်းရင့်ရောင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု လေဟာနယ်ထဲမှ ပစ်ချလိုက်ပြီး ဖန်လီ၏ ငယ်ထိပ်တည့်တည့်ကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။

အော်သံပင် မထွက်နိုင်လိုက်ဘဲ ဖန်လီသည် မျက်စိကျိန်းစေသော အလင်းရောင်ထဲတွင် အငွေ့ပျံသွားသည်။

တကယ်ကို အငွေ့ပျံသွားခြင်း ဖြစ်သည်... ပြာမှုန့်ပင် မကျန်ရစ်တော့ပေ။

လူတိုင်း ခဲသွားကြသည်။ ဟေးစန်း၊ ဟုန်ဖုန်းနှင့် ဖန်မိသားစု ကျင့်ကြံသူ အားလုံး ရပ်တန့်သွားကြပြီး မှင်သက်နေကြသည်။

"အ... အကြီးအကဲလီ..." ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူတို့ ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင်

"ဘုန်း! ဘုန်း! ဘုန်း!"

နောက်ထပ် လျှပ်စီးများ ကျဆင်းလာသည်။ တစ်ကြိမ်ထက် တစ်ကြိမ် ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး အားလုံးက ဖန်လီ ရပ်ခဲ့သော နေရာကိုသာ အလောင်းကောင် ရိုက်နှက်သကဲ့သို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ပစ်ချနေသည်။

"က... ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခလား။"

ဒါပေမဲ့ ဘေးဒုက္ခက ပျောက်ကွယ်သွားပြီလေ။

ဒီလျှပ်စီးတွေက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ။

ပြီးတော့ အကြီးအကဲက ဘေးဒုက္ခ ခံယူသူမှ မဟုတ်တာ... ဘာလို့ လျှပ်စီးတွေက သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားပြီး ရက်ရက်စက်စက် ပစ်ချနေရတာလဲ။

အဖြေပေးလိုက်သကဲ့သို့ "ဘုန်း! ဘုန်း! ဘုန်း! ဘုန်း!"

ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးများသည် မျက်လုံးပါသကဲ့သို့ ဖန်မိသားစု ကျင့်ကြံသူများကြားတွင် ကခုန်နေပြီး လက်ခနဲ ဖြစ်လိုက်တိုင်း လူတစ်ယောက် အငွေ့ပျံသွားသည်။

ကိုးလွှာသော ကောင်းကင်ထက်တွင် ညမိုးစွေမျှော်စင်သခင်မသည် မြှောက်ထားသော လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သူမပင်လျှင် ဤအရာကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

မိမိ၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည် "မဖြစ်ဘူး... ကောင်းကင်တာအိုက မတရားဘူး။"

ထိုစကားလုံးများ သူ့ပါးစပ်မှ ထွက်သွားသည်နှင့် ပိုမိုထူထဲသော လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး သူ့ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

စကားလုံးမလိုသော မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ပေးပို့လိုက်သကဲ့သို့ပင်

ငါ ပစ်မှတ်ထားနေတာ မင်းတို့လို မျက်စိကန်းတဲ့ ငတုံးတွေကိုကွ။

လူတိုင်း "..."