နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဟုတ်လား၊ မဟုတ်ဘူး... ဒါက မူလကြယ်တာရာ

ဖန်မိသားစု ကျင့်ကြံသူများသည် ကောင်းကင်မိုးကြိုး၏ တိကျစွာ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံရပြီး တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပြာကျသွားသည့် မြင်ကွင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့သည် လေထဲတွင် ခဲနေကြပြီး သူတို့၏ အမွေးပွနေသော မျက်နှာများတွင် နားမလည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

တိုက်ပွဲအော်သံများနှင့် ရှုပ်ထွေးနေသော အစီအရင် အလင်းတန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မြင်ကွင်းသည် ရုတ်တရက် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

"ကြောင်... ကြောင်အိုကြီး..."

ဟေးစန်းသည် ဧရာမ ဝက်ဝံပုံစံကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး ဝက်ဝံမျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေသည် "ငါ မျက်စိမှားနေတာလား။ တကယ်တမ်း ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲကွ။"

ဟုန်ဖုန်း ဘာမှ မပြောပေ။ သူ့ခေါင်းထဲတွင်လည်း အရာရာကို စဉ်းစားတွေးခေါ်ဖို့ နှေးကွေးနေသည်။

သို့သော် မိစ္ဆာနှစ်ကောင်သည် လက်တွေ့ဘဝသို့ အမြန်ပြန်ရောက်လာသည်။ အခုအချိန်က ကြောင်ငေးနေရမည့် အချိန် မဟုတ်ပေ။ စစ်ချန်က လေထဲတွင် မလှုပ်မယှက် ဝဲပျံနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ရှိ ဘေးဒုက္ခတိမ်တိုက်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရုတ်တရက် မိုးကြိုးပစ်ချလာမည်ကို ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ။ စစ်ချန်၏ လက်ရှိ အခြေအနေသည် မည်သည့် အနှောင့်အယှက်ကိုမျှ ခံနိုင်ရည် ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

"သေစမ်းကွာ..."

ဟေးစန်း တိုးတိုးလေး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ဧရာမ ဝက်ဝံခန္ဓာကိုယ်ကြီးဖြင့် စစ်ချန်ကို တုန့်ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ကာကွယ်လိုက်သည်။ သူ၏ ထူထဲသော အမွေးများ လေထဲတွင် လှုပ်ရှားနေသည်။ "ပစ်ချင်ရင် ငါ့ကို အရင် ပစ်စမ်း။"

ဟုန်ဖုန်း၏ ပုံရိပ် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး စစ်ချန်၏ ဘယ်ဘက်သို့ နေရာယူလိုက်သည်။ ဟေးစန်းက ညာဘက်တွင် နေရာယူထားပြီး စစ်ချန်ကို အလယ်တွင် ထားကာ ကာကွယ်ပေးထားကြသည်။ မိစ္ဆာစွမ်းအားများ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေပြီး ကောင်းကင်ယံကို သတိကြီးစွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့သည် လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းသော်လည်း ကောင်းကင်ပြာကြီးသည် ကြည်လင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လျှပ်စီး မပြောနှင့်၊ တိမ်တစ်စလေးတောင် မရှိပေ။

တကယ်ကို ငြိမ်းချမ်းပြီး သာယာလှပသော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်နေသည်။

စောစောက ဖန်မိသားစုကို သုတ်သင်လိုက်သူမှာ စိတ်နှစ်ခွ ဖြစ်နေသော ကောင်းကင်တာအို၏ အခြားကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးတစ်ခု ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်...

ကျောက်တုံးနောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော လီထယ်ကျူးသည် လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခကြောင့် ကြောက်လွန်းသဖြင့် ခြေထောက်များ တုန်ရီနေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် ရိုင်းစိုင်းစွာ ညည်းညူနေခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်ပေ။

သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားပြီ။

ဒီသောက်ကျိုးနည်း လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခမှာ ကိုယ်ပိုင် အကြံဉာဏ်တွေ ရှိနေတာပဲ။

ဒီသောက်ကျိုးနည်း လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခမှာ ကိုယ်ပိုင် ရပ်တည်ချက်တွေ ရှိနေတာပဲ။

"စနစ်ခွေးမသား..."

သူ စိတ်ထဲတွင် အော်ဟစ်လိုက်သည် "ဘာ... ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။"

【ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ၍ မရပါ။】

【ဆုံးဖြတ်ချက် ဆုံးဖြတ်၍ မရပါ။】

【မှန်းဆချက် ...ကမ္ဘာ့ဆန္ဒ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် အသက်ရှင်သန်ရေး ဗီဇအပေါ် အခြေခံထားပါသည်။】

"လူလို ပြောစမ်းပါ။"

【သူ မသေချင်လို့။】

လီထယ်ကျူး "..."

... ထိုအချိန်တွင် စစ်ချန်သည် ထူးခြားဆန်းပြားသော အခြေအနေတစ်ခုတွင် နစ်မြုပ်နေသည်။

ကြယ်တာရာ မူလအစနှင့် ယန်မိုးကြိုး စွမ်းအားတို့ ပေါင်းစပ်ရာမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ "ထူးဆန်းသော ဆေးလုံး" သည် အံ့ဩဖွယ်ရာ ပြောင်းလဲမှုများကို ကြုံတွေ့နေရသည်။

သာမန်ကျင့်ကြံသူများ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဖွဲ့စည်းသောအခါ သူတို့၏ ရွှေအမြုတေသည် လူသားနှင့်တူသော ကလေးငယ်လေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေ့ ရှိသည်။

သို့သော် သူ၏ ရွှေအမြုတေသည် ကလေးငယ်အဖြစ် မပြောင်းလဲသည့်အပြင် ရင်းနှီးသော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည် ပြောင်းလဲနေသည်... တောက်လောင်တော့မည့် မူလကြယ်တာရာ နေမင်းတစ်လုံးအဖြစ်သို့။

တောက်လောင်နေသော အဖြူရောင် မီးတောက်များသည် ၎င်း၏ အူတိုင်တွင် လောင်ကျွမ်းနေပြီး ခရမ်းရွှေရောင် လျှပ်စီးမြွေများသည် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် တွားသွားနေကြသည်။ လှပသော်လည်း အလွန် အန္တရာယ်များလှသည်။

၎င်းသည် အလွန် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်။ ကြမ်းတမ်းသော စွမ်းအင်များသည် အတွင်း၌ ရိုင်းစိုင်းစွာ လှုပ်ရှားနေပြီး လေထိုးသွင်းနေသော ပူဖောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အကယ်၍ ဤအရာသာ ပေါက်ကွဲသွားပါက စစ်ချန်၏ ရုပ်ခန္ဓာသည် ချက်ချင်း ပြာကျသွားပေလိမ့်မည်။

သူ့အတွက်မူ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ဆုံးရှုံးလိုက်ရသော မနှစ်မြို့ဖွယ် အတွေ့အကြုံတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤကမ္ဘာလောကအတွက်၊ အပြင်ဘက်ရှိ ဟေးစန်း၊ ဟုန်ဖုန်းနှင့် ပဲနီလေးတို့အတွက်၊ အဝေးရောက် မိဘဆွေမျိုးများအတွက်၊ ဆေးပေါင်းဖိုမြို့တော်တွင် သံဒယ်အိုးကို စောင့်ရှောက်နေသော လူငယ်လေးအတွက်... ကြီးမားသော ဘေးဒုက္ခတစ်ခု ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်။

ထို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုးကို ဖြစ်ခွင့် မပေးနိုင်ပေ။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ အသိစိတ်သည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နေရာတစ်ခုဆီသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်... သူ၏ မူလအစ ပိုင်ဆိုင်သော အသိစိတ်နယ်ပယ်ဆီသို့။

ထိုနေရာတွင် အချိန်ဟူသော သဘောတရား မရှိ၊ နေရာဟူသော အကန့်အသတ် မရှိပေ။ တောက်လောင်နေသော နေလုံးကြီးတစ်စင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အဆုံးမရှိသော အလင်းရောင်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ထိုအရာသည် သူ၏ တည်ရှိမှု အစမှတ်ဖြစ်ပြီး နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော ကြယ်တာရာဘဝ၏ အနှစ်ချုပ် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒီတစ်ခါတွင် စစ်ချန်သည် သူ၏ အတိတ်ပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်သည်။

စတင်မွေးဖွားလာချိန်မှစ၍ မူလအစ၏ တည်ရှိမှုသည် ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုတည်း၏ ချုပ်နှောင်မှုကို ကျော်လွန်ကာ အချိန်အတိုင်းအတာကို ဖောက်ထွက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် တောက်လောင်နေသော အတိတ်တွင် တည်ရှိပြီး ဝါးမျိုတတ်သော အနာဂတ်တွင် ပုန်းအောင်းနေသည်။

သူသည် ကြယ်တာရာ ဖြစ်သလို တွင်းနက်ကြီးလည်း ဖြစ်သည်။

သူ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ ရှေ့တွင် ရှိနေသည်မှာ တောက်လောင်နေသော နေလုံးကြီး မဟုတ်တော့ဘဲ အလင်းရောင်ပင် လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိသော နက်ရှိုင်းတိတ်ဆိတ်သည့် တွင်းနက်ကြီး ဖြစ်နေသည်။

ယခင်က ရွှေအမြုတေ ဖွဲ့စည်းစဉ်က "အတိတ်" နှင့် သက်ဆိုင်သော ကြယ်တာရာ စွမ်းအား အစအနတစ်ခုကို ထည့်သွင်းခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ဒါဆိုရင် အခု... စစ်ချန် လုံးဝ မတုန့်ဆိုင်းတော့ပေ။ သူ၏ အသိစိတ်သည် တွင်းနက်ကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အူတိုင်ကို ထိတွေ့လိုက်ပြီး "အနာဂတ်" တွင်းနက်ကြီး အခြေအနေမှ မူလအစ စွမ်းအား အစအနတစ်ခုကို ဂရုတစိုက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဤစွမ်းအား အစအနလေးသည် မှောင်မည်းပြီး အေးစက်နေသည်။

သူသည် ဤမူလအစ စွမ်းအား အစအနလေးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အသိစိတ်၏ နက်ရှိုင်းသော အလွှာများမှ ပြန်ဆုတ်ခွာလာကာ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေသော "မူလကြယ်တာရာ" ထဲသို့ ညင်သာစွာ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

အံ့ဩဖွယ်ရာ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

စောစောက ရိုင်းစိုင်းစွာ လှုပ်ရှားနေသော ကြမ်းတမ်းသည့် စွမ်းအားများသည် ဤအေးစက်သော တွင်းနက် မူလအစနှင့် တွေ့ဆုံလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းလိမ္မာသွားကြသည်။

တစ်ဖက်တွင် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေသော ပူပြင်းသည့် မီးတောက်များ ရှိပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင် အတွင်းဘက်သို့ အဆက်မပြတ် ဆွဲယူနေသော ဆွဲငင်အား ရှိနေသည်။

ဤစွမ်းအားနှစ်ခုသည် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခြင်း မရှိဘဲ ဂီယာများကဲ့သို့ ပြီးပြည့်စုံစွာ ချိတ်ဆက်သွားကြသည်။

မင်း နည်းနည်း ကျယ်ပြန့်လာရင် ငါ နည်းနည်း ပြန်ဆွဲထားမယ်။ မင်း တောက်ပလာရင် ငါ နက်ရှိုင်းစွာ မှောင်မည်းပေးမယ်။

ကျယ်ပြန့်ခြင်းနှင့် ကျုံ့ဝင်ခြင်း၊ မွေးဖွားခြင်းနှင့် ဖျက်ဆီးခြင်းတို့သည် မျှခြေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

အတိတ်နှင့် အနာဂတ်၊ အစနှင့် အဆုံးတို့သည် ဤအချိန်တွင် ပြီးပြည့်စုံသော စက်ဝိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေသော မူလကြယ်တာရာသည် လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားသည်။ အလင်းရောင်များကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ပုံသဏ္ဌာန် တည်မြဲသွားကာ ပေါက်ကွဲမည့် အန္တရာယ် မရှိတော့ပေ။

သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာ အောင်မြင်စွာ အဆင့်တက်သွားပြီး သူ၏ အသက်ဝိညာဉ် အနှစ်သာရသည် ကြီးမားသော ခုန်ပျံကျော်လွှားမှုတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့ဒန်တျန်ထဲတွင် ဝဲပျံနေသော အရာသည် ရွှေအမြုတေ မဟုတ်တော့သလို ရိုးရာအယူအဆအရ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်လည်း မဟုတ်တော့ပေ။

နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဟုတ်လား။ မဟုတ်ဘူး... မူလကြယ်တာရာလို့ ခေါ်သင့်သလား။

၎င်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေသော အလွန် တည်ငြိမ်သည့် နေလုံးငယ်လေး ဖြစ်နေပြီး နွေးထွေးသော်လည်း ခမ်းနားသော စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သို့သော် စစ်ချန် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

သူသည် မျှခြေဖြစ်စေရန် တွင်းနက် မူလအစကို အောင်မြင်စွာ ထည့်သွင်းခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ယုတ္တိအရဆိုလျှင် ထိုအဆုံးစွန် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်း စွမ်းအားကို သူ အာရုံခံစားနိုင်ရမည်။ ဘာကြောင့် သူ့ရှေ့တွင် အသက်ရှင်ခြင်းအငွေ့အသက်သက်သက်သာ ရှိနေရသနည်း။

ထိုအတွေး ဝင်လာသည်နှင့်... တည်ငြိမ်သော နေလုံးငယ်လေး၏ အူတိုင်အလင်းရောင်သည် လျင်မြန်စွာ စုစည်းသွားပြီး နွေးထွေးသော အငွေ့အသက်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ဝါးမျိုတတ်သော အမှောင်ထုနှင့် အေးစက်မှုတို့ဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။

အတွေးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ၎င်းသည် နတ်အာရုံကိုပင် စုပ်ယူနိုင်မည့်ပုံ ပေါက်သော တွင်းနက်ငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ် အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲသွားသည်လား။

စစ်ချန် အံ့ဩသွားသည်။ ပုံသဏ္ဌာန် နှစ်မျိုးကို စိတ်ကြိုက် ပြောင်းလဲနိုင်သည်လား။

ဒါက... သူ့ကိုယ်ပိုင် မူလအစနဲ့ တစ်ထပ်တည်း တူညီနေတာပဲ။

သူ့စိတ် ထပ်မံ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ တွင်းနက်ကြီးသည် နွေးထွေးသော နေလုံးငယ်လေးအဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အကြိမ်ကြိမ် ထပ်ခါတလဲလဲ စမ်းသပ်ကြည့်ရာ ပြောင်းလဲမှုသည် ချောမွေ့ပြီး ပြီးပြည့်စုံစွာ သဟဇာတ ဖြစ်နေသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ မကြုံဖူးလောက်အောင် မျှတမှုနှင့် စွမ်းအားများကို ခံစားရင်း စစ်ချန် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူသည် လေဟာနယ်နယ်ပယ်ရှိ နေရာတစ်ခုသို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါအတွက် ကျေးဇူးပါပဲ။"

ထိုလေဟာနယ် နယ်ပယ်ထဲမှ နူးညံ့သော ကောင်းကင်ကပ်ဘေး၏ သဘာဝအတွေးတစ်ခု ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သက်သာရာရခြင်း အရိပ်အယောင်နှင့် "ကိစ္စမရှိပါဘူးကွာ... လူအိုကြီးရယ်" ဟူသော သဘောထား ပါဝင်နေပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်ပါးသွားသည်။

(စစ်ချန်က နေမင်းအိုကြီးဖြစ်ခဲ့လို့ ဒီကမ္ဘာလောကရဲ့ ကောင်းကင်တာအိုက ကြောက်ရွံ့နေတာပါ)

စစ်ချန် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ လူအိုကြီးတဲ့လား။ ဒီအရာက တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ...

ဖူမိုပင်လယ် အထက်၌...

စစ်ချန်၏ မျက်တောင်များ လှုပ်ခတ်သွားပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

"ညီလေး..."

"စစ်ချန်..."

သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ သတိထားမိလိုက်ကြသည်။ သူတို့ ချက်ချင်း အပြေးရောက်လာပြီး စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ရှုစစ်ဆေးကြသည်။

"အဆင်ပြေရဲ့လား။"

"စောစောက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ငါ့ကို သေလောက်အောင် ခြောက်နေတာပဲ။"

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။" စစ်ချန် ပြုံးလိုက်သည်။ သူတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ပြီး "နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဖွဲ့စည်းတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်က... နည်းနည်းလေး ထူးခြားသွားရုံပါ။"

"မင်း အောင်မြင်သွားပြီလား။"

ဟေးစန်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီးနောက် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ စစ်ချန်ကို နှစ်ပတ်လောက် ပတ်ကြည့်ပြီး ကြမ်းတမ်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည် "ထူးဆန်းတယ်... မင်း နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အဆင့် ရောက်သွားပြီလို့ ငါ ခံစားရပေမဲ့... တခြား နတ်ဘုရားဝိညာဉ်တွေနဲ့ မတူဘူးလို့ ခံစားနေရတယ်။"

ဟုန်ဖုန်းလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ့ကျားမျက်လုံးများထဲတွင်လည်း အလားတူ နားမလည်နိုင်မှုများ ရှိနေသည်။ အဆင့်အတန်းက မှန်ကန်သော်လည်း တစ်ခုခု လွဲနေသလို ခံစားရသည်။ ဘာလဲဆိုတာတော့ တပ်အပ်မပြောနိုင်ပေ။

စစ်ချန် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး သင့်တော်သော ရှင်းပြချက်တစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်သည် "အင်း... ငါလျှောက်တဲ့လမ်းက နည်းနည်း အရိုင်းဆန်သွားလို့ နေမှာပါ။"

ဟေးစန်း ခေါင်းကုတ်လိုက်သည် "အရိုင်းဆန်တယ် ဟုတ်လား။ ဘယ်လောက်တောင် အရိုင်းဆန်လို့လဲ။ မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်က ဘောလုံးလို ဖြစ်သွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။"

စစ်ချန် "..."

သူ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဒီခေါင်းစဉ်ကို ကျော်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အဝေးမှ လီထယ်ကျူးသည် စစ်ချန် ဘေးကင်းစွာ နိုးထလာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး မိစ္ဆာဘုရင်နှစ်ပါးနှင့် စကားပြော ရယ်မောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လေထဲတွင် တန်းလန်းဖြစ်နေသော သူ့နှလုံးသားသည် ရင်ဘတ်ထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။

"ဟူး... ဒီသခင်လေးကို သေလောက်အောင် ခြောက်တာပဲ။" သူ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ထိုအခါမှ သူ့ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ချွေးစေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

သူ ချွေးစေးများကို သုတ်ပစ်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် စနစ်ကို စတင် ဆဲဆိုတော့သည် "စနစ်ခွေးမသား... အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျရင် လုံးဝ အသုံးမကျဘူး။ ပိုက်ဆံချေးတာနဲ့ စောင်းမြောင်းပြောတာကလွဲရင် မင်း ဘာလုပ်တတ်သေးလဲ။"

【...】

စနစ်သည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ပြန်မပြောပေ။ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဟေး... သေချင်ယောင် ဆောင်နေပြန်ပြီလား။"

လီထယ်ကျူး နှစ်ခါလောက် ထပ်ခေါ်သော်လည်း စနစ်က ပြန်မထူးပေ။

သူ မျက်လုံးလှန်လိုက်ပြီး ဆက်လက် ညည်းညူတော့မည့်အချိန်တွင် သူ့နားထဲ၌ စူးစမ်းလိုစိတ် ပါဝင်နေသော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်

"အယ်..."

လီထယ်ကျူး တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

စစ်ချန်သည် မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်း မသိဘဲ သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူ့ကို အပေါ်အောက် ကြည့်ရှုနေသည်။

"မင်းက အဲဒီ... မသေမျိုးအင်ပါယာ မဟုတ်လား။"