အခန်း (၂၇၀)

ရှန်းယွီနှင့် လီယောင်းတို့သည် ရှေ့ဆုံးတွင် ဘေးချင်းယှဉ် ထိုင်နေကြပြီးသူတို့၏ တည့်တည့်တွင် ဝမ်ကျန့်က ထိုင်နေသည်။ ဘေးတစ်ဖက်တွင်မူ လီမေနှင့် လျိုဖုန်းတို့မှာ ယခင်အတိုင်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြ၏။

ဝမ်ကျန့်သည် နေရာမှ ထလိုက်ပြီး အခန်း၏အလယ်သို့ လျှောက်သွားသည်။ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်အတွင်းမှ ဝိုင်းစက်သော ပုံဆောင်ခဲတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အလယ်တွင် ချထားလိုက်သည်။

သူသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ထိုပစ္စည်းအတွင်းသို့ ချီစွမ်းအင်များကို မှန်မှန်စီးဆင်းစေပြီး ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ သူ၏စွမ်းအင်မှာ ပုံဆောင်ခဲနှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် တပြိုင်နက် ၎င်းမှာ ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လာ၏။ မျက်နှာပြင်မှ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု အထက်သို့ ပန်းထွက်လာပြီးနောက် ထိုအလင်းမှာ ပုံသဏ္ဌာန်ပြောင်းလဲလာကာ လူပုဂ္ဂိုလ်လေးဦး၏ ရှင်းလင်းလှသော ပုံရိပ်များကို ဖော်ပြလာတော့သည်။

အရိပ်ဂိုဏ်းမှ အန်ကျင်း၊ အလင်းရောင်ချိုင့်ဝှမ်းမှ ဟွမ်းမန်၊ ဓားလက်တစ်ထောင်ဂိုဏ်းမှ ဓားသခင် ပိုင်ဝူနှင့် သံမဏိလက်သီးဂိုဏ်းမှ ကျင်းကွမ်တို့ပင်။

ယခုအခါ အရှေ့ဘက်တိုက်ကြီး၏ အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်ခြောက်ဦးစလုံး စုံညီစွာ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ အစည်းအဝေးကို စတင်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ လက်ရှိရင်ဆိုင်နေရသော မိစ္ဆာကျူးကျော်မှုပြဿနာကို ချက်ချင်း ဆွေးနွေးကြတော့သည်။ ညစ်ညမ်းမှုများမှာ သူတို့၏ နယ်မြေများတစ်လျှောက် ကပ်ရောဂါပမာ ပျံ့နှံ့နေပြီဖြစ်ရာ အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးမှ စစ်ကူများကို ထိုင်စောင့်နေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ အချိန်ဆွဲလေလေ အမှောင်ထု၏ လွှမ်းမိုးမှုမှာ ပိုမိုအားကောင်းလာကာ နယ်မြေများကို ပိုမိုဝါးမြိုသွားလေလေပင်။

နည်းဗျူဟာများ ဖလှယ်ခြင်း၊ ဖြစ်နိုင်ခြေများကို ချိန်ဆခြင်းနှင့် အကြိတ်အနယ် ဆွေးနွေးခြင်းများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့အားလုံး သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရရှိခဲ့ကြသည်။ ၎င်းမှာ မိစ္ဆာကြာပန်းအားနည်းနေသေးသည့် အချိန်တွင်ပင် အရင်းအမြစ်ကို တိုက်ရိုက်သွားရောက် ဖျက်ဆီးရန်ဖြစ်သည်။ ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံး၏ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုကို အနည်းဆုံးဖြစ်စေမည့်အပြင် အနိုင်ရရှိရန် အခွင့်အလမ်း ပိုမိုသာလွန်မည် ဖြစ်သည်။

“အခုလောလောဆယ်မှာတော့ ဒါက ငါတို့နယ်မြေ ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ ဒီအချိန်မှာ သူတို့ကို သွားတိုက်တာက အကောင်းဆုံးပဲလို့ ငါပြောချင်တယ်”

ဟွမ်းမန်က သူမ၏ ယပ်တောင်ကို ပိတ်လိုက်ရင်း ပြောသည်။

“ညစ်ညမ်းမှုတွေ ပိုပြန့်လာလေလေ သူတို့က ပိုသန်မာလာလေလေပဲ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဒါက ငါတို့နယ်မြေ မဟုတ်တော့ဘဲ သူတို့နယ်မြေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

ကျန်သော ခေါင်းဆောင်များကလည်း ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံကြသည်။

“ဒါပေမဲ့ ပြဿနာတစ်ခုတော့ ရှိတယ်”

ဓားသခင် ပိုင်ဝူက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“ညစ်ညမ်းမှုခံရတဲ့ သူတွေကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတဲ့ စိတ်ချရတဲ့ နည်းလမ်း ငါတို့မှာ မရှိသေးဘူး။ အကယ်၍ ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်သာ စိတ်ဖောက်ပြန်သွားရင် ရန်သူ့ဆီကို အင်အားတွေ ထပ်ဖြည့်ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

ထိုအချက်ကို စဉ်းစားမိကြသဖြင့် အခန်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ အတွေးကိုယ်စီဖြင့် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

လူတိုင်း စဉ်းစားနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ လီယောင်းက သူမ၏ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး သူတို့ကို အားပေးသည့်အနေဖြင့် “စိတ်မပူကြပါနဲ့ အကယ်၍ ရှင်တို့သာ စိတ်ဖောက်ပြန်သွားရင် ကျွန်မကိုယ်တိုင် ရှင်တို့ကို သတ်ပေးပါ့မယ်” ဟု တည်ငြိမ်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။

အခြားခေါင်းဆောင်များမှာ သူမကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။

“နင်က ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောလိုက်ရတာလဲ”

ရှန်းယွီက စိတ်အာရုံပင်လယ်ထဲမှနေ၍ သူမကို မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်မက သူတို့ကို အားပေးနှစ်သိမ့်ပေးလိုက်တာလေ”

လီယောင်းက ရှန်းယွီ၏ တုံ့ပြန်မှုအပေါ် အမှန်တကယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်ဟန်ဖြင့် အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

[အဲဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အားပေးနှစ်သိမ့်ရာ ရောက်မှာလဲ]

ဧကရီက မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။

“အင်းလေ... သူတို့တွေ စိတ်ဖောက်ပြန်ပြီး လျှောက်သွားနေတာမျိုး မဖြစ်စေရဘူးဆိုတာ သိထားရင် စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ သေနိုင်တာပေါ့”

လီယောင်းက ရိုးသားစွာ ရှင်းပြသည်။

ရှန်းယွီမှာမူ ဤသည်ကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းသာ ချနိုင်တော့သည်။ ထို့နောက် သူက ကျန်သောသူများကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

“ဒီပြဿနာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ အကြံအစည်တချို့တော့ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့မစမ်းသပ်ရသေးတော့ အတိအကျ ပြောဖို့တော့ ခက်နေဦးမှာပါ”

အခြားခေါင်းဆောင်များမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားကြပြီး အားကိုးတကြီးနှင့် ကြည်ညိုသော မျက်နှာပေးများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မဟာအကြီးအကဲပီသပါပေတယ်။

ဤကဲ့သို့ မကြုံစဖူးသော အကျပ်အတည်းမျိုးမှာတောင် အဖြေရှာနိုင်သေးသည်။

မဟာအကြီးအကဲလို စင်ကြယ်ပြီး ပညာရှိတဲ့လူက ဘာလို့များ ဒီလို စိတ်မမှန်တဲ့ မိန်းကလေးလက်ထဲ ရောက်နေရတာလဲ။

သူတို့ စဉ်းစားမရပေ။

“ကျွန်တော်တို့ ဘာများ ကူညီပေးရမလဲ မဟာအကြီးအကဲ”

ဝမ်ကျန့်က စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။

လူတိုင်းက ရှန်းယွီအပေါ် ဤမျှ ထောက်ခံအားပေးနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ လီယောင်းမှာ နှုတ်ခမ်းလေးစူသွားပြီး “ဟွန့်... ကျွန်မလည်း ကူညီဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲကို” ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

အခြားခေါင်းဆောင်များက သူမ၏ ညည်းညူသံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသော်လည်း မကြားချင်ယောင်ဆောင်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

“ဘာအကူအညီလဲ... အသတ်ခံရမယ်ဆိုတဲ့ ကတိကို ဘယ်သူက လိုချင်မှာလဲ”

သူတို့ စိတ်ထဲမှ တွေးနေကြသော်လည်း မည်သူမျှ အပြင်ထုတ်မပြောရဲဘဲ အားနာပါးနာ အပြုံးများဖြင့်သာ အခြေအနေကို ထိန်းထားကြသည်။

...

“ပထမဦးဆုံးအနေနဲ့ အဲဒီသတ္တဝါတွေရဲ့ နမူနာတစ်ခု လိုအပ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ညစ်ညမ်းမှုကို ဖယ်ရှားနိုင်မယ့် နည်းလမ်းရှိမရှိ စမ်းသပ်ဖို့အတွက် အစမ်းသပ်ခံတစ်ယောက်လည်း လိုမယ်”

ရှန်းယွီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်များက သူ၏တောင်းဆိုချက်ကို စဉ်းစားရင်း ခေါင်းညိတ်ကြသည်။ မိစ္ဆာသတ္တဝါတွေကို ဖမ်းဆီးဖို့ဆိုတာ ဤအခန်းထဲက ဘယ်သူမဆို ရာနဲ့ချီပြီး အလွယ်တကူ ဖမ်းပေးနိုင်သည်။

သို့သော် မိမိကိုကိုယ် တမင်တကာ စိတ်ဖောက်ပြန်အောင် အစမ်းသပ်ခံမည့်သူကို ရှာရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ ညစ်ညမ်းမှုဖြစ်စဉ်မှာ အန္တရာယ်ရှိရုံသာမက ရှန်းယွီ၏ စမ်းသပ်မှုသာ ကျရှုံးခဲ့ပါက မူလအတိုင်း ပြန်မဖြစ်နိုင်တော့သည့် အခြေအနေမျိုးလည်း ရှိနိုင်သည်။

“ကျွန်တော် ကျွန်တော် ကျွန်တော် လုပ်မယ်”

လျိုဖုန်းသည် လက်ကို အပေါ်သို့ မြှောက်ကာ ထိုင်ခုံမှပင် ခုန်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

အခြားခေါင်းဆောင်များက သူ့ကို ထူးဆန်းသောအကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူ ဘာဖြစ်သွားတာလဲဟု တွေးနေမိကြသည်။

သူ ညစ်ညမ်းမှုရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို တကယ်ပဲ နားမလည်တာလား။

အမှောင်စွမ်းအင်က ခန္ဓာကိုယ်ကိုတင် ထိခိုက်စေတာမဟုတ်ဘဲ စိတ်ကိုပါ ပုံပျက်စေကာ အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့ပြီး သွေးဆာနေသည့် လူသတ်စက်ရုပ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်မှာ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျန့်သည်လည်း ဤမျှော်လင့်မထားသော အပြုအမူကြောင့် အံ့ဩသွားရသည်။ “သခင်လေး... ဒါကတော့...”

သူက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

“မလိုဘူး”

လျိုဖုန်းက ဝမ်ကျန့်ကို ဆက်မပြောရန် လက်ကာပြလိုက်သည်။

“လူရှာဖို့ အချိန်အများကြီး မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော်ပဲ လုပ်လိုက်မယ်”

သူ၏ လေသံမှာ ပြတ်သားလွန်းလှသဖြင့် ငြင်းခုံရန် နေရာမရှိပေ။

“မိစ္ဆာတွေကိုလည်း သွားဖမ်းရင်း တစ်ခါတည်း လုပ်ခဲ့မယ်”

ထိုသို့ပြောကာ အခန်းထဲမှ အမြန်ဆုံး ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ဝမ်ကျန့်သည် လျိုဖုန်း ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဂုဏ်ယူမှုနှင့် စိုးရိမ်မှုတို့ ရောပြွမ်းနေမိသည်။ ဤသခင်လေးသည် အမြဲတမ်း ကိုယ်ကျိုးစွန့်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အရှေ့ဘက်တိုက်ကြီး၏ အကျိုးအတွက်ဆိုလျှင် မိမိအသက်ကိုပင် မနှမြောဘဲ စွန့်စားဝံ့သူဖြစ်သည်ဟု သူတွေးနေမိ၏။

သို့သော် လျိုဖုန်း၏ စိတ်ရင်းမှာမူ ဝမ်ကျန့်ထင်သလို မဟုတ်ဘဲ လုံးဝ တခြားစီပင်။ ဂိုဏ်းဝင်းအတွင်း ပြေးလွှားနေစဉ် သူ၏မျက်နှာတွင် ပြုံးဖြီးဖြီး အမူအရာကြီး ပေါ်ပေါက်နေသည်။ ရှန်းယွီအတွက် သူက ဘယ်လောက် အသုံးဝင်ကြောင်း သက်သေပြဖို့ ရွှေရောင်အခွင့်အရေးကြီး ရပြီဟု သူတွေးနေမိသည်။

ဒီအတွက် တစ်ခုခု ဆုလာဘ်များ ရမလားဟုပင် သူ မျှော်လင့်နေသေးသည်။ ထိုအကြောင်းကို တွေးမိရုံနှင့်တင် ဟားဟားဟု သူကိုယ်တိုင်ပင် ခိုးရယ်မိရင်း ဂိုဏ်း၏ ကာကွယ်ရေး အတားအစီးအပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်မျှသာ ကြာပြီးနောက် လျိုဖုန်း ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ၏ လက်မောင်းများကြားတွင် သူ၏ချုပ်ကိုင်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် ရုန်းကန်နေကြသော မိစ္ဆာသတ္တဝါ သုံးကောင်ကို သယ်ဆောင်လာ၏။

ရှန်းယွီသည် နေရာမှထကာ လျိုဖုန်း ဖမ်းလာသော သတ္တဝါများကို စစ်ဆေးရန် လျှောက်သွားသည်။ သူသည် သူ၏ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်အတွင်းမှ အထူးပြုလုပ်ထားသော ချုပ်တည်းမှုခုံသုံးခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းတို့ကို သတ္တုဓာတ်ခံပုံရိပ်ယောင်က ချီစွမ်းအင် ဖောက်ပြန်နေသူများ သို့မဟုတ် ကုသမှုခံယူနေစဉ် အသိဉာဏ်မကပ်သူများကို ထိန်းချုပ်ရန် သီးသန့်ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ချင်းစီကို ခုံတစ်ခုစီပေါ်တွင် တင်ကာ အသေအချာ ချည်နှောင်ထားလိုက်သည်။

လီယောင်းသည် မိစ္ဆာများမှာ ရုန်းကန်နေကြသည်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေမိသည်။

“ငါလည်း အဲဒီလို စမ်းကြည့်ချင်လိုက်တာ”

သူမ ကိုယ့်ဘာသာ တွေးမိ၏။

[သူတစ်ပါးကို ချုပ်နှောင်ဖို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်တိုင် ချုပ်နှောင်ခံရဖို့လား... အဲဒါကတော့ စဉ်းစားစရာပဲ...]

ဧကရီ၏ အသံက လှောင်ပြောင်သလိုလိုဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း...”

လီယောင်းက တစ်ခုခုကို တွေးတောနေဟန်ရှိသည်။

မိစ္ဆာများကို အသေအချာ ချုပ်နှောင်ပြီး အန္တရာယ်မရှိနိုင်တော့ကြောင်း သေချာစေပြီးနောက် ရှန်းယွီသည် ပထမဆုံးသတ္တဝါထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ သူ၏လက်ကို ထိုရုန်းကန်နေသော သတ္တဝါပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်တင်လိုက်ရာ ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ညစ်ညမ်းစွမ်းအင်များကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ အာရုံစူးစိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ ယင်ယန် သဟဇာတနတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

သူသည် ထိုစွမ်းရည်ကို ဂရုတစိုက် ထိန်းချုပ်ပြီး မိစ္ဆာ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အမှောင်

စွမ်းအင်များကို ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ ထိုသတ္တဝါသည် ချက်ချင်းပင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်တော့ရာ ဘေးမှကြည့်နေသော ဂိုဏ်းချုပ်များမှာ ရှန်းယွီ ဘာလုပ်နေတာလဲဟု အံ့ဩနေကြသည်။

ထို့နောက် ရှန်းယွီ၏လက်နှင့် မိစ္ဆာထိတွေ့နေသည့် နေရာမှ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု စတင်ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအလင်းသည် သတ္တဝါ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ နွယ်ပင်သဏ္ဌာန် ပျံ့နှံ့သွားပြီး အချိန်နှင့်အမျှ ပိုမိုတောက်ပလာရာ လူတိုင်းပင် မျက်စိကျိန်းစပ်သဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရသည်။

မိစ္ဆာသည် နောက်ဆုံးအကြိမ် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းများအောက်တွင် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ခဏချင်းမှာပင် ထိုသတ္တဝါသည် မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းမှုန်များအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ လေထုထဲတွင် ပျော်ဝင်သွားလေတော့သည်။

လူတိုင်းမှာ ရှန်းယွီကို အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

“အလင်းဓာတ်ပါလား”

သူတို့အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း တွေးလိုက်မိကြသည်။

မဟာအကြီးအကဲက အလင်းဓာတ်ကိုပါ အသုံးပြုနိုင်တာလား။

အရင်းအမြစ်နှင့် ပါရမီရှင်များ ပေါများလှသော အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးမှာပင် အလင်းဓာတ်ခံ ပိုင်ဆိုင်သူမှာ လက်ချိုးရေတွက်လို့ ရနိုင်သည်အထိ ရှားပါးလှသည်ဟု လျိုဖုန်းက တွေးနေမိသည်။

ရှန်းယွီသည် ရလဒ်ကို ကျေနပ်စွာ စောင့်ကြည့်နေ၏။ သူ၏ ယူဆချက်မှာ မှန်ကန်နေပုံရသည်။ ညစ်ညမ်းမှု၏ ဓာတ်သဘာဝကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်ခြင်းက ထိုသတ္တဝါများကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပေသည်။ ယခုကျန်ရှိနေသည်မှာ ဤပြောင်းပြန်လှန်သည့် နည်းစနစ်သည် လူတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စွဲကပ်သွားသော ညစ်ညမ်းမှုကို ဖယ်ရှားရာတွင် အလုပ်ဖြစ်မဖြစ် စမ်းသပ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဘေးတွင် ရပ်နေသော လျိုဖုန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ”

လျိုဖုန်းက ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာပြီး ကျန်ရှိနေသော မိစ္ဆာသတ္တဝါတစ်ကောင်ပေါ်သို့ သူ၏လက်ကို တိုက်ရိုက်တင်လိုက်သည်။ သူသည် ကာကွယ်ရေး ချီစွမ်းအင်ကို တမင်တကာ မသုံးစွဲဘဲ ညစ်ညမ်းစွမ်းအင်များကို သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာအောင် ခွင့်ပြုလိုက်တော့သည်။