အခန်း (၃၂၉-၃၃၀)

အခန်း (၃၂၉)။

“မင်းနာမည်က ဟုန်ယွိ ဟုတ်တယ်မလား။ ကြည့်ရတာ ငါ 'နဂါးအသွင်ပြောင်းကန်'ထဲမှာ တစ်ကျော့ပြန် မွေးဖွားပြီး၊ မင်းကို ပြန်လာမရှာခင် စွမ်းအားတွေ လုံလုံလောက်လောက် စုဆောင်းရဦးမယ် ထင်တယ်။ မင်းရဲ့တာအိုပညာက တကယ်ကို အစွမ်းထက်လွန်းတယ်။ ငါ မင်းကို အထင်သေးခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ ငါပြန်လာတဲ့အခါ ငါတစ်ယောက် တည်း ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။”

ဟုန်ယွိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်ထားသော မီးလျှံနဂါးထံမှ ပြင်းထန်သော နဂါးဟိန်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဟုန်ယွိ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရုတ်တရက် အလွန်ပြင်းထန်သော အန္တရာယ် အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝုန်း..။

မီးလျှံနဂါး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ အတိုင်းအဆမဲ့သော 'နေနတ်ဘုရားအလင်း'၊ 'မြေကမ္ဘာမီးလျှံအလင်း' နှင့် 'ကြယ်တာရာပေါင်းစုံ မီးလျှံအလင်း' တို့သည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပွင့်ထွက်သွားသည်။ ပေါက်ကွဲမှု၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဟုန်ယွိ၏ ဧရာမဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော် ကိုယ်ထည်၏ ထက်ဝက်ခန့်မှာ ပဲ့ထွက်သွားပြီး သူ၏ ဗုဒ္ဓကိုယ်ပွားသည် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားရသည်။

“အတိုင်းအဆမဲ့အတိတ်၊ အတိုင်းအဆမဲ့အသက်။”

ဟုန်ယွိသည် သူ၏မန္တန်ကို အလျင်အမြန် ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ ပျက်စီးသွားသော သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ပြန်လည်ပြည့်စုံသွားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်ထားသော မီးလျှံနဂါး မှာမူ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ စိတ်ဝိညာဉ်အတွေး တစ်စမျှပင် မကျန်တော့ဘဲ လွင့်စင် ပျောက်ကွယ်သွားပုံရသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ် ဖန်တီးထားတဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာ 'နဂါးအသွင်ပြောင်းကန်' ဆိုတာ ရှိတယ်။ မီးလျှံနဂါးတစ်ကောင် ပျက်စီးသွားပြီးရင် ခုနစ်ရက်အကြာမှာ အဲဒီကန်ထဲမှာ ပြန်လည် မွေးဖွားလာလိမ့်မယ်။ ပြီးရင် အဲဒီကန်ထဲက ဆေးဝါးစွမ်းအားတွေနဲ့ သူ့ရဲ့ခွန်အားကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းလိမ့်မယ်။”

ဆုမူသည် ထိုပေါက်ကွဲမှုကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဟုန်ယွိ မသေဘဲ စိတ်ဝိညာဉ် ပြန်လည် စုစည်းနိုင်သည်ကို သူမအနေဖြင့် မအံ့သြပေ။ သူမက အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောနေသည်။

“အို? မိုနိုဂိုတာရီက ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာငယ်လေးကို ဖန်တီးထားတာလား။ ဒါက မဆန်းပါဘူး။ မိုးကြိုးကပ်ဘေး ရှစ်ကြိမ်ဖြတ်ကျော်ထားတဲ့ တစ္ဆေအင်မော်တယ် တစ်ပါးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနဲ့ တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေအရဆို ဒါဟာ ခက်ခဲတဲ့အလုပ် မဟုတ်ပါဘူး။” ဟုန်ယွိက နားထောင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ၏အသံမှာ အရေးမစိုက်သလို ရှိသော်လည်း သူ့ရင်ထဲတွင်မူ တုန်လှုပ်နေမိ၏။

မီးလျှံနဂါးကိုးကောင်းသည် အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး သေဆုံးပြီးနောက် ပြန်လည်မွေးဖွားနိုင် စွမ်းမှာ အတိတ်အမိတ္တဘကျမ်းနှင့်ပင် ဆင်တူနေ၏။ မိုနိုဂိုတာရီသည် ဤအရာကို မည်သို့ ကျင့်ကြံခဲ့သည်ကို သူ သိလိုလှသည်။

ဟုန်ယွိသည် မီးလျှံနဂါး တစ်ကောင်တည်း၏ စွမ်းအားကို မြည်းစမ်းခဲ့ရပြီးပြီ။ ၎င်းသည် တကယ်ပင် သန်မာလှ၏။ ကျိချန်ယွဲ့လောက် မသန်မာသော်လည်း ရှောင်အန်ရန်၊ နတ်လင်းယုန်ဘုရင်၊ ကြင်ယာတော်ယွမ်၊ မဟူရာဝံပုလွေဘုရင်နှင့် ရွှေပင့်ကူဘုရင်တို့ ထက်ပင် သာလွန်သည်။

ဟုန်ယွိအနေဖြင့် တစ်ကောင် သို့မဟုတ် နှစ်ကောင်ကို ကိုင်တွယ်နိုင်သော်လည်း ကိုးကောင်စလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လာပါက သူ ထွက်ပြေးရုံမှတစ်ပါး အခြား မရှိပေ။ အမှန်တကယ်ဆို, ထွက်ပြေးဖို့ပင် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ မီးလျှံနဂါးကိုးကောင် မှာ မိုးကြိုးကပ်ဘေးအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ကိုးဦးနှင့် ညီမျှသည်။ ဤစွမ်းအားသည် အမှန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ဟုန်ယွိသည် ဆုမူ၏ ကောင်းကင်တာအိုနတ်ဆိုး ချိတ်ပိတ်ဓားကိုလည်း သတိပြုမိသည်။ သူမသည် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ထားသူ ဖြစ်သော်လည်း မိုးကြိုးကပ်ဘေး ပထမအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သေးသည်။

သို့သော် သူမလက်ထဲတွင် ထိုကောင်းကင်တာအိုနတ်ဆိုး ချိတ်ပိတ်ဓားအပြင် တိုင်ရှန် တာအိုဂိုဏ်း၏ 'ထာဝရခေါင်းလောင်း' နှင့် 'စကြာဝဠာမျှော်စင်' တို့ ရှိနေသောကြောင့် သူမသည် သူမထက် နှစ်ဆသန်မာသော ကျွမ်းကျင်သူများကိုပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည်။

သူမ အနားတွင် မီးလျှံနဂါးကိုးကောင် ရှိနေသည်ကိုလည်း မမေ့သင့်ပေ။

ဆုမူနှင့် မီးလျှံနဂါးကိုးကောင်တို့သည် ဟုန်ယွိကို အန္တရာယ်ထဲသို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့ သည်။ အကယ်၍ ဟုန်ယွိသာ အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်နှင့် အနာဂတ် ကျမ်းစာများအပေါ် အမြင်သစ်များ မရရှိခဲ့ပါက ယခုအချိန်တွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်နေပေလိမ့် မည်။ သူ ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူဖြင့် အနိုင်ရခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

ဟုန်ယွိသည် သူ အနိုင်ရမည်ဟု ယုံကြည်မှုရှိသော်လည်း စွမ်းအင် အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်း သွားပေလိမ့်မည်။ အမှန်တကယ်တော့ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်စဉ်ကထက်ပင် စွမ်းအင် ပိုကုန်နိုင်ပါသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ကောင်းကင်အနှစ်သာရဆေး ဖော်စပ်ဖို့အတွက် 'နတ်ဆိုးနတ်ဘုရား သွေး' သုံးစက်ကို အလိုရှိနေတယ်။ အဲဒီသွေးစက်တွေက ငါ့အတွက် အရမ်းအရေးကြီး တယ်။ ဟုန်ယွိ… မင်း အဲဒါတွေကို ငါ့ကို ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။” ငါတို့ တိုင်ရှန် တာအိုဂိုဏ်းက ဒီအတွက် မင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါလိမ့်မယ်။”

ဆုမူသည် မီးလျှံနဂါး ပေါက်ကွဲသွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက် ချက်ချင်း ထွက်မသွားပေ။ သူမသည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ သိမ်မွေ့သောအသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက် ခြင်း ဖြစ်သည်။

“အို…၊ ကောင်းကင်အနှစ်သာရဆေးကို ဖော်စပ်မှာလား။” ဟုန်ယွိ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားပြီ။ သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်ရှိ အလင်းကွင်း ခုနစ်ကွင်းထဲမှ သွေးစက်သုံးစက်သည် သူ၏လက်ထဲသို့ ကျဆင်းလာသည်။

၎င်းတို့သည် 'နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားသွေး' သုံးစက်ပင် ဖြစ်သည်။

“တိုင်ရှန်တာအို ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်က ကျယ်ပြောလှတယ်။ တစ်ခါတုန်း က သူဟာ အနှစ်သာရနတ်ဘုရားကျောင်းကို သွားပြီး သွေးသုံးစက်ကို လုယူခဲ့ဖူးတာပဲ။ အခု ငါ့ဆီက သွေးသုံးစက်ကို လိုနေသေးတာလား။” ဟုန်ယွိက မေးလိုက်သည်။

“ဒီတစ်ခါမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက နတ်ဆေးလုံး တစ်လုံးတည်း မဟုတ်ဘဲ ခုနစ်လုံးတောင် ဖော်စပ်မှာ။ ဒါကြောင့် နတ်ဆိုးနတ်ဘုရား သွေးတစ်စက်လေးတောင် လိုလို့မရဘူး။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးဟာ အခု အနှစ်သာရနတ်ဘုရားကျောင်းကို သွားပြီး အဲဒီက ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို သတ်ဖြတ်ဖို့နဲ့ သူတို့ရဲ့ အစောင့်အရှောက် နတ်ဘုရားတွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီ။” ဆုမူက ပြန်ဖြေသည်။

“ဒါဆို မိုနိုဂိုတာရီက ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။ ယုတ္တိကျကျဆိုရရင်, သူက တော်ဝင် ချန်ဧကရာဇ်ကို အရင်သတ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ အနှစ်သာရ နတ်ဘုရား ကျောင်းကို သွားရတာလဲ။ တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေက တကယ်ကို ယုတ္တိ မရှိဘူး။”

ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် ဟုန်ယွိသည် ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။ မိုနိုဂိုတာရီ ဘာလုပ်ချင်နေသည်ကို သူ မသိတော့ပေ။

“ကောင်းကင်အနှစ်သာရဆေး ခုနစ်လုံးလား။ ဒါဆိုရင် လူသားအင်မော်တယ် ကျွမ်းကျင်သူ ခုနစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာစေနိုင်တာပဲ။” ဟုန်ယွိက ဆုမူကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သခင်မလေး ဆုမူသာ… တကယ်လို့ အဲဒီဆေးလုံး ဖော်စပ်ပြီး ရင် ငါ့ကို တစ်လုံး ပေးမယ်လို့ ကတိပေးရင် ဒီသွေးသုံးစက်ကို ငါပေးမယ်။”

“ငါ သွေးစက်ကို ယူပြီးရင် ကတိမတည်မှာကို မင်း မကြောက်ဘူးလား။” ဆုမူက ဟုန်ယွိကို ထူးဆန်းသော အပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်းက ကတိမတည်ဘူးဆိုရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့။ ငါ ဘာလို့ ကြောက်နေရမှာလဲ။” ဟုန်ယွိက ရယ်မောလိုက်သည်။

“စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ဆေးလုံး ခုနစ်လုံးအတွက် လူတွေကို ရွေးချယ်ပြီး ပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကတည်းက ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးဟာ ကမ္ဘာအနှံ့ လှည့်လည်ပြီး လူငယ်ပါရမီရှင် ငါးယောက်ကို ရွေးထားပြီးသား။” ဟုန်ယွိ၏ အကြည့်ကို ကြည့်ရင်း ဆုမူ က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

“လူငယ်ပါရမီရှင် ငါးယောက်လား။ တစ်ယောက်က ချန်ပီယံမြို့စား မဟုတ်လား။” ဟုန်ယွိ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

“ဟုတ်တယ်၊ တစ်ယောက်က ချန်ပီယံမြို့စားပဲ။ ကျန်တဲ့ လေးယောက်ကိုလည်း ဂိုဏ်းချုပ် ကြီးက ရွေးချယ်ပြီးပြီ။ သူတို့ရဲ့ ပါရမီတွေက မင်းထက်တောင် သာလွန်ပြီး၊ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်တွေပဲ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူတို့တွေက မင်းဆက်အသစ်တစ်ခုကို တည်ထောင် မယ့်လူတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ မင်းက မင်းသားယုကို ထီးနန်းရအောင် ကူညီနေတာကို ငါသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မင်းဆက်အသစ်တစ်ခုက လာတော့မှာ။ တော်ဝင် ချန်မင်းဆက်ရဲ့ တော်ဝင်မိသားစုဝင်အားလုံး လွတ်လမ်းမရှိတော့မှာကို ငါ စိုးရိမ်မိတယ်။”

“တကယ်ကို လက်ဝါးတစ်ဖက်နဲ့ မိုးတိမ်တွေကို အမိန့်ပေးနိုင်တဲ့ တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်းပါပဲ။ ချန်ပီယံမြို့စားအပြင် တခြားလူတွေကိုပါ ရွေးထားတာကိုး။” ဟုန်ယွိက သွေးသုံးစက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက မင်းလို ပါရမီရှင်မျိုးကို သတိမထားမိခဲ့တာ နှမြောစရာပဲ။ မဟုတ်ရင် မင်းလည်း ရွေးချယ်ခံရနိုင်တယ်။ အခု မင်း စိတ်ဝင်စားရင် ငါ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို ပြောပေးနိုင်တယ်။” ဆုမူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဟားဟား… ဟားဟားဟား… ဟားဟားဟား။” ဤစကားကို ကြားသောအခါ, ဟုန်ယွိ သည် မအောင့်နိုင်ဘဲ အူလှိုက်သည်းလှိုက် ရယ်မောမိတော့သည်။ သူသည် ရယ်မောရင်း ရှေ့ယိင်းနောက်ယိင်း ဖြစ်နေသည်မှာ အရက်မူးပြီးနောက် ကဗျာဆန်သော စိတ်ကူးများ ပွင့်ထွက်နေသည့် နာမည်ကျော် ပညာရှင်တစ်ဦးနှယ်ပင်။

“ဟုန်ယွိ… မင်း ဘာကို ရယ်တာလဲ?” ဆုမူက တည်ငြိမ်စွာ မေးသည်။

“တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်းက ဘာမို့လို့လဲ။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးက နတ်ဘုရားတွေတောင် ကျုပ်ဟုန်ယွိရဲ့ ကံကြမ္မာကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး။ ငါ့ကို ထိန်းချုပ်ချင်တာလား။ ရယ်စရာပဲ။ ဆုမူ… ကျုပ်အမေရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး ဒီနေ့ မင်းကို ဘာမှမလုပ်ဘူး။ အခု ချက်ချင်း ထွက်သွားတော့။ 'နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားသွေး' အကြောင်းကို စိတ်တောင် မကူးနဲ့။ အတင်းအကျပ် လုယူဖို့ ကြိုးစားရင် ကျုပ် သက်ညှာမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ဟုန်ယွိ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သွားသည်။

“မင်းက တကယ်ကို ကြီးကျယ်တဲ့သူပဲ။ တကယ်လို့, တစ်နေ့မှာ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း မခံရဘူးဆိုရင် မင်းဟာ 'ယန်စိတ်ဝိညာဉ်' အထိ ကျင့်ကြံနိုင်မယ့်သူ ဖြစ်မှာ အသေအချာပဲ။ ဒါက တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ဟန်ပန်ပဲ။ မင်းဟာ ငါတို့ဂိုဏ်းက မဟုတ်ပေမဲ့ မင်းမှာ ငါတို့ရဲ့ ဟန်ပန်မျိုး ရှိနေတယ်။ အပြင်ပန်းမှာ သန်မာဟန်ဆောင်ပြီး အတွင်းပိုင်း အားနည်းတဲ့ ချန်ပီယံမြို့စားနဲ့ မတူဘူး။ သူဟာ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို မြင်တဲ့အခါ အနားကပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ သူ့ရင်ထဲမှာ အခြားအတွေးတွေရှိနေပေမဲ့ မင်းလို ရူးသွပ်တဲ့ ကိုယ်ရည် ကိုယ်သွေးမျိုး မရှိဘူး။”

ဆုမူက ဟုန်ယွိကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏ ဆဲဆိုမှုများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ ယင်းအစား, သူမမျက်လုံးထဲတွင် ချီးကျူးသည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာပြီးနောက်, အသာယာ သက်ပြင်းချလိုက်သည် “ငါဆုမူဟာလည်း မပြတ်မသားတဲ့ လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီနေ့ ငါ မင်းရဲ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး။ နောက်မှ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့။”

ပြောပြီးနောက် သူမသည် ဓားဖြင့် လေထုကို ပိုင်းဖြတ်ကာ ပေါ်လာသော အက်ကွဲကြောင်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ ဟုန်ယွိလည်း သူမကို မတားဆီးခဲ့ပေ။

“ငါတို့လည်း သွားကြစို့။”

ဟုန်ယွိသည် လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်ရာ နွေးထွေးသော လေပြေတစ်ခုက စကြာဝဠာ အိတ်ကို မတင်လိုက်သည်။ သူတို့ သုံးဦးသည် မူလသွေးဝိညာဉ်ကော်ဇောပျံနှင့်အတူ အိတ်အတွင်းရှိ လေဟာနယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ စကြာဝဠာအိတ်သည် တုန်ခါ သွားပြီး အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းသည် လေဟာနယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အဝေးမှ နတ်ဘုရားအလင်းကိုးခု ရုတ်တရက် ပျံသန်းလာသည်။ ထိုအလင်းတန်းအတွင်းမှာ ကျောက်စိမ်းသရဖူ ဆောင်းထားသော လူတစ်ဦး ရှိနေသည်။ ထိုသူမှာ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ယန်ယွမ်ပင် ဖြစ်သည်။

“အာ…၊ ဒါ စကြာဝဠာအိတ်ပဲ။ ထွက်သွားဖို့ မကြိုးစားနဲ့။”

ယန်ယွမ်၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။ သူသည် လေထုကို ဖောက်ထွက်လာရာ သူ့နောက်တွင် မီးလျှံတန်းတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူ၏အသံက သူရောက်ရှိပြီးမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ပျံသန်းနှုန်းမှာ အသံထက်ပင် မြန်နေပုံရသည်။

ယန်ယွမ်သည် ကြည်လင်သော အလင်းတန်းကို မြင်သည်နှင့် သူ၏ နှလုံးသားမှာ တုန်ခါ သွားသည်။ သူသည် ဟစ်အော်လိုက်ရာ သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်မှ ကိုးရောင်ခြယ် အလင်းတန်းသည် လေထဲတွင် ဧရာမ လက်ဝါးကြီးတစ်ဖက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤလက်ဝါးသည် ဟုန်ယွိ၏ 'မဟာလေဟာနယ် လက်ဝါး' နှင့် အလွန်ဆင်တူသော်လည်း နတ်ဘုရား အလင်းတန်းနှစ်ခု ပိုများနေသည်။

ထို့အပြင် ၎င်း'မဟာလေဟာနယ် လက်ဝါး'ကို ထုတ်ဖော်သည့်အခါ လေထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ကျမ်းစာများ ကခုန်နေပြီး၊ ကျမ်းစာတစ်ခုချင်းစီသည် အသက်ဝင်နေ ကဲ့သို့ ‘သက္ကတ ရွတ်ဆိုသံ’များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ထိုသက္ကတကျမ်းစာရွတ်ဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်တစ်ခု လုံး ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ကမ္ဘာလောကကြီး တစ်ခုလုံးမှာ သက္ကတကျမ်းစာ ရွတ်ဆိုသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး၊ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်မြင့်မားသော ဘုန်းတော်ကြီးပေါင်း ထောင်သောင်းချီ၍ နတ်ဆိုးနှိမ်ကျမ်းစာများကို တစ်ပြိုင်နက် ရွတ်ဆိုနေကြသကဲ့သို့ပင်။

ထိုကျမ်းစာရွတ်ဆိုသံမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အသံကိုမျှ မကြားရတော့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုအားလုံးသည် စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီး လေဟာနယ် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ၊ အဆုံးမဲ့ ဖိအားကြီးက အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ဝိုင်းဝန်း ဖိနှိပ်လာ တော့သည်။

၎င်းသည် တိုက်ခိုက်ရေးမိခင် နတ်ဘုရားမ အင်မော်တယ် မူလဝိညာဉ်အဆင့် အစစ်မှန် မဟာလေဟာနယ် လက်ဝါးပင် ဖြစ်သည်။

“ဟင်။ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ယန်ယွမ်က ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး။ ‘ထာဝရမိခင်’ ထက်တောင် အဆပေါင်းများစွာ ပိုအစွမ်းထက်နေတယ်။ ငါ သူနဲ့ အကောင်းဆုံး တိုက်ခိုက်ချင်ပေမဲ့ အခုက အချိန်မဟုတ်သေးဘူး။ ငါ သူနဲ့ တစ်ချက် လောက် ယှဉ်ပြီးမှပဲ သွားတော့မယ်။”

ထိုအချိန်တွင် စကြာဝဠာအိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နေပြီဖြစ်သော ဟုန်ယိသည် အိတ်တစ်ခု လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး လေဟာနယ်ကို ဖြတ်ကျော်၍ မရအောင် ဖြစ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သို့သော် အကယ်၍ စကြာဝဠာအိတ်သာ လေဟာနယ်ထဲသို့ အမှန်တကယ် ဝင်ရောက်သွား ပါက အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ယန်ယွမ်သည် ယခုထက် ဆယ်ဆမျှ ပိုမို အစွမ်းထက်နေလျှင်ပင် ၎င်းကို ကြားဖြတ် တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ယခုမူ စကြာဝဠာအိတ်သည် လေဟာနယ် နှင့် လက်တွေ့ ကမ္ဘာကြား နယ်ခြားမှတ်တွင် ရှိနေသဖြင့် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ယန်ယွမ်က အခွင့်အရေးကို အရယူကာ အစစ်မှန် မဟာလေဟာနယ် လက်ဝါးကို အသုံးပြု၍ စကြာဝဠာအိတ်ကို တခဏ ရပ်တန့်သွားအောင် လုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တိုက်ပွဲအတွင်း အခွင့်အရေးကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်သော ယန်ယွမ်၏ စွမ်းရည်မှာ နတ်ဘုရားကဲ့သို့ လျင်မြန်ပြီး 'အထွတ်အထိပ် သိုင်းသူတော်စင်' တစ်ဦးထက်ပင် မနိမ့်ကျပေ။ ပုံမှန် တာအို ပညာရှင်များသည် ထိုကဲ့သို့ လျင်မြန်သော အတွေးမျိုး မရှိနိုင်ပေ။

ယန်ယွမ်၏ မဟာလေဟာနယ်လက်ဝါး စကြာဝဠာအိတ်၏ အက်ကြောင်းဆီသို့ ပြေးဝင် လာစဉ်မှာပင် အက်ကြောင်း၏ အလယ်မှ ဆေဘာအလင်းတန်းငါးခု ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက် လာသည်။ ၎င်းမှာ ဟုန်ယိက သူ၏ တာအိုမှော်ပညာ ဖြစ်သော “မဟာကျိ နတ်ဘုရား ဆေဘာ” ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝုန်း…၊ ဝုန်း…၊ ဝုန်း…၊

ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသော ဆေဘာအလင်းတန်း ငါးခုသည် ကိုးရောင်ခြယ် မဟာ လေဟာနယ် လက်ဝါးကို ထိမှန်သွားရာ အရောင်စုံ အလင်းတန်းများ ပွင့်ထွက်သွားပြီး လေထုမှာ တုန်ခါသွားသည်။ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ပိတ်ဆို့ထားသော ဖိအားများမှာလည်း နှင်းများ အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ချက်ချင်း လွတ်ကျသွားတော့သည်။

ကြင်လင်သော အလင်းတန်းသည် အကာအကွယ်များ လျော့ရဲသွားသည်နှင့် ရွှီးခနဲအသံနှင့် အတူ စကြာဝဠာအိတ်တစ်ခုလုံးသည် လေဟာနယ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွား တော့သည်။ ခုနက တိုက်ခိုက်လိုက်သော ဆေဘာအလင်းတန်း ငါးခုကိုလည်း သူနှင့်အတူ ယူဆောင်သွားရာ ဘာမှမကျန်ရစ်တော့ပေ။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ယန်ယွမ်၏ မဟာလေဟာနယ် လက်ဝါးသည် လေထဲတွင် ဟင်းလင်းပြင်ကိုသာ ဆုပ်ကိုင်မိတော့သည်။

“ဘယ်သူက ငါ့ထက် လက်ဦးသွားတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ သတင်းအချက်အလက်က ပြိုင်ဘက်ကင်း တယ်။ သူတော်စင် တောက်ဖူ ရှိတဲ့နေရာကို ချက်ချင်းသိပြီး လာသတ်တာတောင် ဘယ်သူ က ငါ့ထက် အရင်ရောက်နေတာလဲ။ ချန်ပီယံမြို့စားလား။ ဟုတ်တယ်၊ ချန်ပီယံမြို့စားရဲ့ သတင်းအချက်လက်က ငါ့ထက် ပိုကောင်းတယ်။ သူဆိုရင်လည်း သူတော်စင်တောက်ဖူ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ကျိန်းသေ သိမှာပဲ။ စကြာဝဠာ အဝတ်အိတ်က သူ့လက်ထဲမှာလား။ ဟုတ်တယ်၊ သူက တောရိုင်းဒေသကို သွားခဲ့သလို ‘မြေအနှစ်သာရဆေးလုံး’ ကိုလည်း ရခဲ့တယ်။ သူက မိုနိုဂိုတာရီရဲ့ အထောက်အပံ့ကို ရထားတာ သေချာတယ်။ စကြာဝဠာ အဝတ်အိတ်က သူ့လက်ထဲမှာ ဖြစ်ရမယ်၊ ခမည်းတော် ဧကရာဇ်က မကြာသေးခင်က သူ့ကို သံသယဝင်လာပြီး အဲဒီ ဟုန်ယွိကို သူ့နဲ့ယှဉ်ဖို့ မြှောက်ပင့်ပေးနေတာ မဆန်းတော့ ဘူး။ အခုလည်း, သူက သူတော်စင် တောက်ဖူကို အရင် လုယူသွားပြန်ပြီ။ ခုနက အလင်းတန်းမှာ ‘ဖန်ဟွမ် အသက်ဝိညာဉ်ဓား’ရဲ့ အငွေ့အသက်အချို့ ပါနေတယ်။ သူပဲ ဖြစ်ရမယ်။”

စကြာဝဠာအိတ်ကို မဖမ်းမိလိုက်သဖြင့် အိမ်ရှေ့မင်းသား ယန်ယွမ်သည် ချက်ချင်း စဉ်းစား ခန်း ဝင်လေသည်။ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကျောက်စိမ်း မြို့တော်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

လျှပ်စီးလက်သလို ရောက်လာပြီး လျှပ်စီးလက်သလို ပြန်သွားခြင်း။

သူ ရောက်လာခြင်း၊ တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ စဉ်းစားခြင်းနှင့် ပြန်သွားခြင်း စသည့် လုပ်ဆောင်ချက် အားလုံးမှာ အသက်ရှူချိန် အကြိမ် နှစ်ဆယ်ထက် မပိုခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ရုန်ပြည်နယ်ရှိ ထိုအိမ်တော်ကြီး၏ အောက်ဘက်မှာ ပျက်စီးနေပြီး အပေါ် ဘက် ကောင်းကင်ယံမှာမူ တိတ်ဆိတ်ကာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတော့သည်။

“အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ယန်ယွမ်ရဲ့ မဟာလေဟာနယ် လက်ဝါးက တကယ်ကို စစ်မှန်တယ်။ သူက အသက်မဲ့အနာဂတ်ကျမ်း အစစ်အမှန်ကို ရထားတာလားလို့ ငါ သံယယဝင်မိတယ်။ မဟုတ်ရင်, သူ့တိုက်ကွက်က ဒီလောက် အစွမ်းမထက်နိုင်ဘူး။ ငါ့ ဆေဘာအလင်းတွေက တောင် သူ့လက်ဝါးတိုက်ကွက်ကို အလွယ်တကူ မထိုးဖောက်နိုင်ဘူး။ ငါ အစွမ်းကုန်တိုက် ရင် သူ့ကို နိုင်နိုင်ပေမဲ့ ငါ့ဘက်ကလည်း ပေးဆပ်ရမူတွေ ရှိလာနိုင်တယ်။” ဟုန်ယွိက ပြောလိုက်သည်။

စကြာဝဠာ အဝတ်အိတ်အတွင်းတွင် ရွှေပင့်ကူသည် သူတော်စင် တောက်ဖူ၏ အလောင်း ကို စစ်ဆေးနေသည်။

သို့သော် ဟုန်ယိမှာမူ သူသိမ်းပိုက်လိုက်သော မှော်ရတနာများကို ချက်ချင်း မကြည့်ဘဲ တွေးတောနေသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ယန်ယွမ်အတွက် စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခုနက ဆုမူ ပြောစကားအရဆို ချန်ပီယံမြို့စားအပြင် မိုနိုဂိုတာရီက ပါရမီရှင် လူငယ်လေးယောက်ကို အစောကြီးကတည်းက ကျင့်ကြံပေးထားတယ်ဆိုပဲ။ အဲဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေများ ဖြစ်မလဲ။”

ချန်ယင်းရှာက မေးလိုက်သည်။

“တခြား ပါရမီရှင် လေးယောက်လား..။”

ဟုန်ယွိသည် တွေးတောနေမိ၏။

အခန်း (၃၃၀)။

“မိုနိုဂိုတာရီက ကောင်းကင်အနှစ်သာရဆေး ခုနစ်လုံးကို ဖော်စပ်ဖို့အတွက် 'နတ်ဆိုး နတ်ဘုရားသွေး' ကို လုယူချင်နေတာလား။ ဒီသတင်းက တကယ့်ကို ကမ္ဘာပျက်မတတ် တုန်လှုပ်စရာပဲ။ တကယ်လို့ သူသာ အောင်မြင်သွားရင် ဒီလောကမှာ နောက်ထပ် 'လူသား အင်မော်တယ်' ခုနစ်ယောက်တောင် ထပ်တိုးလာတော့မှာ။ ဒါဟာ တကယ်ကို အင်အား ချိန်ခွင်လျှာကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တယ့် စွမ်းအားပဲ။ တကယ်လို့ လူသားအင်မော်တယ် ခုနစ်ယောက်သာ ပူးပေါင်းလိုက်ရင် 'တော်ဝင်ချန်' မင်းဆက်ကို ချက်ချင်း မှောက်လှန်ပစ် လို့ ရတယ်။ ဟုန်ရွှန်ကျိ ဒါမှမဟုတ် တော်ဝင်ချန်ဧကရာဇ် ယန်ဖန်တို့ ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်ပါစေ၊ ဘာမှ အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”

အစိမ်းရောင် မိုးမခစံအိမ်တွင်….။

ကောင်းကင်ယံမှာ လင်းပွင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ငှက်ကလေးများ၏ သာယာကြည်လင်သော တေးဆိုသံများကို ကြားနေရသည်။ နွေဦး၏ နံနက်ခင်းတွင် ငှက်ကလေးများသည် နိုးထလာကြပြီး စားစရာ အင်းဆက်များကို ဖမ်းယူနေကြသည်။ ပျံလွှားငှက်များမှာလည်း ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေကြပြီး ရွှံ့စေးခဲလေးများကို သယ်ယူကာ အမိုးစွန်းများ အောက်တွင် သူတို့၏ အသိုက်များကို ဆောက်လုပ်နေကြသည်။

ဟုန်ယွိသည် အမိုးစွန်းအောက်တွင် ရပ်နေပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ကပ်ကြေးတစ်စုံကဲ့သို့ ပျံသန်းနေသော ပျံလွှားငှက်များကို ကြည့်ရူနေ၏။ သူတို့၏ လျင်မြန်လှပသော ခန္ဓာကိုယ် လေးများသည် အဝေးရှိ ရေကန်မျက်နှာပြင်ကို ရှပ်၍ ပျံသန်းသွားကြသည်။ ရေကန်၏ မျက်နှာပြင်မှာ မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသော်လည်း ပျံလွှားငှက်ကလေးများ ဖြတ်သွားသည့်အခါ ဓားဖြင့် ပိုင်းဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ လှိုင်းတွန့်လေးများ ဖြစ်ပေါ်သွား သည်။

နွေဦးပျံလွှားငှက်လေးများ ရေပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားပုံမှာ သဘာဝကျကျနှင့် ချောမွေ့လှ သည်။

သိုင်းပညာဆိုင်ရာ အသိအမြင် တစ်ခုက ဟုန်ယွိ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သို့သော် ဟုန်ယွိသည် ထိုပျံလွှားငှက်များကဲ့သို့ လှုပ်ရှားမှုမျိုးကို လက်တွေ့ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ ပေ။ ယင်းအစား ထိုအသိအမြင်ကို သူ၏နှလုံးသားထဲတွင်သာ သိမ်းဆည်းထားပြီး နောင်တွင် ဂရုတစိုက် လေ့လာအားဖြည့်ရန် အတွက်သာ ပြုလုပ်ထားလိုက်သည်။

မည်သည့်အရာကိုမဆို ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်မှု လိုအပ်သကဲ့သို့ သိုင်းပညာလမ်းစဉ်တွင် လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုညက ရုန်ပြည်နယ်မှ ရတနာများကို ရရှိခဲ့ပြီး သူတော်စင် တောက်ဖူကို သတ်ဖြတ်ပြီး နောက် သူသည် အရာအားလုံးကို စီစဉ်ကာ ကြင်ယာတော်ယွမ်ကို နန်းတော်သို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ခေတ္တမျှ စကားပြောခဲ့ကြပြီးနောက်တွင် ကောင်းကင်မှာ လင်းထိန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ဟုန်ယွိသည် 'နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားသွေး'စက်နှင့် အမှောင်နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းမှတ်တမ်းတို့ကို ရရှိခဲ့သည့်အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားမနေဘဲ ယင်းအစား ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ကျရောက်တော့မည်ကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ခံစားနေရ သည်။

ထို့ပြင်, ရည်ရွယ်ချက်ရှိ၍ ဖြစ်စေ၊ မရှိဘဲဖြစ်စေ ဆုမူ ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သော ယုံကြည်မှုများ က ပို၍ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။ ၎င်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပန်းချီကား တစ်ချပ်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

“ငါ ကောင်းကင်အနှစ်သာရဆေးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသလို၊ ဒီနတ်ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်တဲ့ နည်းလမ်းကိုလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီဆေးလုံးဟာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ကံကြမ္မာကို လုယူဖန်တီးထားတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတစ်မျိုးပဲ။ မိုနိုဂိုတာရီက ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါ စေ၊ ချက်ချင်းလက်ငင်း ဖော်စပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် ဒီနတ်ဆေးလုံးကို သောက်မယ့်သူဟာ အထွက်အထိပ် သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်မှာ ရှိရမယ်၊ သာမန်လူတွေက တော့ လုံးဝ သောက်လို့မရဘူး။”

ချန်ယင်းရှာ၏ စကားကို ကြားရသည့်အခါ ဟုန်ယွိက စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် ပြန်ပြော လိုက်သည်။ “'လူသားအင်မော်တယ်' ဆိုတာ ဂေါ်ဖီထုပ်တွေလို ပေါများနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလောကမှာ ဟုန်ရွှန်ကျိ တစ်ယောက်ပဲ လူသားအင်မော်တယ် ဖြစ်သေးတာ။ သူကလွဲရင် အထွက်အထိပ် သိုင်းသူတော်စင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ အနည်းငယ်ပဲ ရှိတယ်။ မိုနိုဂိုတာရီ ပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့ လူငယ်ပါရမီရှင်တွေထဲမှာ အဲဒီအဆင့်ရှိတဲ့သူ မပါနိုင်ပါ ဘူး။ အထွက်အထိပ် သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ လွယ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် မိုနိုဂိုတာရီဟာ နတ်ဆိုးနတ်ဘုရား သွေးစက်ကို ရဖို့အတွက် အနှစ်သာရ နတ်ဘုရားကျောင်းကို ဖျက်ဆီးရဦးမယ်၊ ပြီးမှ ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ရမှာ။ အနှစ်သာရ နတ်ဘုရားကျောင်းကို ဖျက်ဆီးဖို့ဆိုတာကလည်း မလွယ်ကူဘူး။”

“ဆုမူက သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကို ကြွားလုံးထုတ်ဖို့ ဒီလိုပြောတာပဲ ဖြစ်မှာပါ” ဟု ချန်ယင်းရှာက ဆိုသည်။ “ဆုမူက အခု ဒီလိုပြောပေမဲ့ မိုနိုဂိုတာရီရဲ့ နာမည်က အရမ်းကြီးလွန်းတော့ ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အကျိုးဆက်တွေကို ငါ မတွေးထားဘဲ မနေနိုင်ဘူး။”

“လူငယ်ပါရမီရှင် လေးယောက်၊ အားလုံးက ပါရမီထူးချွန်သူတွေ။ သူတို့တွေက ဘယ်သူ တွေလဲဆိုတာ ငါ စောင့်ကြည့်ရမယ်။ မိုနိုဂိုတာရီ ကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်ထားတာဆို တော့ သူတို့တွေက သာမန် မဟုတ်မှာတော့ သေချာတယ်။” ဟုန်ယွိသည် တစ်ခုခုကို မြည်းစမ်းကြည့်ချင်သကဲ့သို့ စဉ်းစားခန်းဝင်နေသည့် အမူအရာဖြင့် “ကောင်းကင် အနှစ်သာရ ဆေးခုနစ်လုံး… တစ်လုံးက မိုနိုဂိုတာရီအတွက်၊ တစ်လုံးက ဆုမူအတွက်၊ တစ်လုံးက ချန်ပီယံမြို့စား အတွက်၊ ကျန်တဲ့ လေးလုံးက လူငယ်ပါရမီရှင် လေးယောက် အတွက်။ အဲဒါဆို ခုနစ်လုံး ကွက်တိပဲ။”

“ဟုတ်တယ်၊ ဆုမူက မင်း ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိသွားပြီ။ မင်းဟာ တာအိုပညာရှင် တစ်ယောက်ဆိုတာ သူမ သိတယ်။ သူမက ချန်ပီယံမြို့စားကို ထောက်ခံနေတာဆိုတော့ မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သူ့ကို ပြောပြမလား။ အဲဒီလိုဆိုရင် မင်း 'ကျောက်စိမ်းနဂါးတောင်' ကို သွားပြီး 'ဦးလူလက်' ကို ခိုးယူခဲ့တာကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ချန်ပီယံ မြို့စားရဲ့ ဉာဏ်ရည်နဲ့ဆိုရင် မင်းလက်ချက်ပဲဆိုတာ သူ သေချာပေါက် ခန့်မှန်းမိလိမ့်မယ်။” ချန်ယင်းရှာသည် ထိတ်လန့်သွားရသည်။

“ဆုမူဟာ ချန်ပီယံမြို့စားနဲ့ တွေ့ချင်မှ တွေ့လိမ့်မယ်။ ချန်ပီယံမြို့စားက သူမကို မယားငယ်အဖြစ် သိမ်းပိုက်ချင်နေတာကို သူမ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမလဲ။ ဒါ့အပြင် တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်းက ချန်ပီယံမြို့စားကို ထောက်ခံတာဟာ သူ့ရဲ့အထက်မှာ နေချင်လို့ပဲ၊ သူ့ရဲ့အစေခံ ဖြစ်ချင်လို့ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီမိန်းကလေး ဆုမူ မထွက်သွားခင် ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက နည်းနည်းတော့ လွန်နေတယ်။ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်လက်ကို ခဏတဖြုတ် တော့ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ဦးမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အကြာကြီးတော့ မရနိုင်ဘူး။”

ဟုန်ယွိသည် ရေကန်ပေါ်တွင် ပျံသန်းနေသော ပျံလွှားငှက်များကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် လတ်ဆတ်သော လေကို ရှူသွင်းလိုက်ရာ အေးမြပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိ သော ရနံ့မှာ သူ၏အဆုတ်အတွင်းသို့ လှည့်ပတ်သွားသည်။

“ငါတို့ ဘယ်တော့ အစစ်မှန် ခုနှစ်စဉ်ကြယ်ဂိုဏ်းကို သွားကြမှာလဲ။ အဲဒီမြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်နေရာအတွက် ပြိုင်ပွဲက အရှိန်အဟုန် ပြင်းနေလောက်ပြီ။ ချန်ပီယံမြို့စားလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေတယ်။ တကယ်လို့ သူသာ အောင်မြင်သွားရင် သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက စိတ်မကူးနိုင် လောက်အောင် မြင့်တက်သွားလိမ့်မယ်။” ချန်ယင်းရှာက မေးလိုက်သည်။

“အစစ်မှန် ခုနှစ်စဉ်ကြယ်ဂိုဏ်းဆိုတဲ့ မြင့်မြတ်နယ်မြေက ထိန်းချုပ်ဖို့ အဲဒီလောက် မလွယ်ကူဘူး။ အဲဒီမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ မိုးကြိုးကပ်ဘေး ဖြတ်ကျော် ထားသူတွေလည်း ပါတယ်။ အဆုံးမဲ့ နှင်းရေခဲပြင်ကြီးထဲမှာ တောထွက် ကျင့်ကြံနေတဲ့ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရှိသေးတယ်။ ဂိုဏ်းမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ပြီဆိုတာနဲ့ သူတို့တွေ ထွက်လာကြလိမ့်မယ်။ ငါ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ဦးမယ်။ ခဏလောက် ကျင့်ကြံပြီး အင်ပါယာစာမေးပွဲ ပြီးမှပဲ အစစ်မှန် ခုနှစ်စဉ်ကြယ်ဂိုဏ်းကို သွားတော့မယ်။ အချိန် သိပ်မကြာတော့ပါဘူး။”

ဟုန်ယွိသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပခုံးတွန့်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အစေခံမိန်းကလေးများကို ပျားရည်လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက် ယူလာခိုင်းလိုက် သည်။ တစ်ခွက်ကို ချန်ယင်းရှာကို ပေးလိုက်ပြီး ကျန်တစ်ခွက်ကို သူကိုယ်တိုင် ကိုင်ကာ တစ်ငုံသောက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပါသည်။

“ဒါ့အပြင် ငါ့မှာ ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်… ဒီတစ်ခါ စာမေးပွဲမှာ မိုနိုဂိုတာရီ လေ့ကျင့်ပေးထားတဲ့ လူငယ်ပါရမီရှင်တွေနဲ့ ငါ တွေ့နိုင်တယ်… ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် တွေ… ဟဲဟဲ…၊ မိုနိုဂိုတာရီ လေ့ကျင့်ပေးထားတဲ့ ပါရမီရှင်တွေက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ငါ မြင်ချင်ပါသေးတယ်။”

ပျားရည်လက်ဖက်ရည် သောက်ပြီးနောက် သူသည် လက်ဆေးကာ စာကြည့်ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ဟုန်ယွိသည် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ထွန်းလိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေ၏။ ရုတ်တရက် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွား သည်။ ဤအလင်းတန်းသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အတွေးများအားလုံးကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည့် ဓားအလင်းတန်းကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး သူ၏စိတ်မှာ တည်ငြိမ် အေးချမ်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

“ဟုန်ယွိ… မင်းရဲ့ ဒီ 'အတွေးဖြတ်တောက်ခြင်း အတတ်ပညာ' က အကြိမ်ပေါင်း ထောင်ချီ ပြီး လေ့ကျင့်ထားရတာပဲ။” ဟုန်ယွိ တရားထိုင်ပြီးနောက် အတွေးများကို ဖြတ်တောက်ကာ တည်ငြိမ်သွားသည်ကို မြင်သည့်အခါ ချန်ယင်းရှာက မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ပေ။

“ငါ ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီနည်းလမ်းကို လေ့ကျင့်ခဲ့တာ။ ငါ့အမေက သင်ပေးခဲ့တာပါ။ အဲဒီတုန်းကတော့ ဒါဟာ သာမန် လှည့်ကွက်လေးတစ်ခုလို့ပဲ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ နောက်မှ သိလိုက်ရတာက ဒါဟာ စာဖတ်ခြင်းရဲ့ ကြီးကျယ်တဲ့ အသိပညာဆိုတာပဲ။ စာမဖတ်ခင်မှာ အမွှေးတိုင်ထွန်းမယ်၊ ရေချိုးမယ်၊ တရားထိုင်မယ်၊ ပြီးရင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အတွေးတွေကို ဖြတ်တောက်မယ်။ အဲဒီလိုလုပ်မှပဲ စာဖတ်တဲ့အခါ အဓိပ္ပာယ်ကို ဆယ်ဆ လောက် ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်နိုင်မှာ။ အခုခေတ် နန်းတွင်းက မဟာပညာရှင် တွေနဲ့ အရာရှိကြီးတွေတောင် စာမဖတ်ခင်မှာ ဒီလိုမျိုး မလုပ်ကြဘူး။”

ဟုန်ယွိသည် အမှောင်နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းမှတ်တမ်းကို လှန်ဖွင့်ရင်း တည်ငြိမ် စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝှစ်…။

ဟုန်ယွိ၏ လက်က ကျမ်းစာအုပ်၏ အဖုံးကို ထိလိုက်ပြီး လှန်ဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် စာမျက်နှာများသည် အလွန်လေးလံနေပြီး လှန်ရန်ခက်ခဲနေကြောင်း သူ ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။

“ဟင်…။”

အတွေးတစ်ခုနှင့်အတူ ဟုန်ယွိ၏ လက်မှ သက်တန့်ရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာ ပြီး အားစိုက်ကာ လှန်ဖွင့်လိုက်၏။

ရွတ်…။

စာအုပ်အဖုံး ပွင့်သွားသည်နှင့် စာအုပ်အတွင်းမှ ပြင်းထန်သော အလင်းရောင်များ ပေါက်ကွဲ ထွက်လာသည်။ ကန့်နံ့များ၊ မီးလျှံများ၊ ချော်ရည်များနှင့် သန်းပေါင်းများစွာသော တစ္ဆေဝိညာဉ်များ၏ ဟစ်ကြွေးသံများကို ကြားလိုက်ရ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်ယင်းရှာနှင့် ဟုန်ယွိတို့သည် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပတ်ဝန်းကျင် မှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ချော်ရည်များ ပြည့်နှက်နေသော ငရဲကမ္ဘာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား သည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရ၏။ ထိုငရဲကမ္ဘာ၏ အထက်တွင် မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး၊ ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ နက်မှောင်သည့် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမှောင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး ရှိနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် စိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်လုံးတစ်စုံကို သာ မြင်ရသည်။

ဤအမှောင်နတ်ဘုရားသည် သူ၏လက်တွင် အဖြူရောင် လှံရှည်တစ်စင်းကို ကိုင်ထား သည်။ လှံပေါ်တွင် မှော်သင်္ကေတများစွာ ပါရှိပြီး ထိုမှော်သင်္ကေတများသည် ပြင်းထန်သော သေမင်းအငွေ့အသက်များကို သယ်ဆောင်လာသည်။

ထိုအငွေ့အသက်ကို ရှူရှိုက်မိသည်နှင့် လူတစ်ယောက်၏ ဝိညာဉ်သည် သေမင်း၏ အဆုံးမဲ့ ချောက်နက်ထဲသို့ ဆွဲချခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဟားဟား… ဟားဟား…

စူးရှသော ရယ်မောသံက ဟုန်ယွိနှင့် ချန်ယင်းရှာတို့၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုအသံမှာ ဓားထက်ပင် ပို၍ စူးရှပြီး လူတစ်ဦး၏ စိတ်အတွေးတိုင်းကို လှုံ့ဆော်ပေးသည်။ နားပင်းနေသူလျှင်ပင် အသုံးမဝင်ပေ။

“အမှောင်နတ်ဘုရားရဲ့ ဟိန်းဟောက်သံ။” ချန်ယင်းရှာ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲ သွားပါသည်။ “ဒီအမှောင်နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းမှတ်တမ်းကို ကျိန်စာတစ်ခုနဲ့ အားဖြည့်ထားတာပဲ။ သူတော်စင် တောက်ဖူ ကိုယ်တိုင်ပဲ ဒီစာအုပ်ကို ဖွင့်နိုင်မှာ။ မင်း အတင်းအကျပ် ဖွင့်လိုက်ရင် အမှောင်နတ်ဘုရားရဲ့ ကိုယ်ပွားဆီက တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရလိမ့်မယ်။ ဒီ 'ဟိန်းဟောက်သံ' က လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ဆွဲထုတ်ပြီး ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်။ မင်းရဲ့ 'ချီဝိညာဉ်ဝဲဂယက်'နဲ့ ယှဉ်ရင်တောင်, သူမှာ လည်း သူ့အစွမ်းနဲ့ သူ ရှိနေတာပဲ။ သတိထားပါ၊ အမှောင်နတ်ဘုရားရဲ့ ကိုယ်ပွားက လေဟာနယ်ထဲကနေ ထွက်လာတော့မယ်။”

“ငါ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဟိန်းဟောက်သံက ငါတို့ကို မနာကျင်စေနိုင်ပါဘူး။”

ဟုန်ယွိက သူ၏လက်ကို ရုတ်တရက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လေဟာနယ်ခွဲထုတ်ခြင်းနည်းလမ်း ကို အသုံးပြုကာ ထိုအခန်းကို အပြင်လောကမှ သီးခြားခွဲထုတ်လိုက်သည်။

ထိုအတောအတွင်း ဟုန်ယွိသည် အမှောင်နတ်ဘုရား၏ ကိုယ်ပွားက ပိုမိုထင်ရှားလာပြီး ဟိန်းဟောက်သံမှာလည်း ပိုမို ကျယ်လောင်လာသည်ကို မြင်နေရသည်။ ၎င်းသည် အခြား ကမ္ဘာတစ်ခုမှနေ၍ အတားအဆီးကို ဖောက်ထွက်ကာ ဤကမ္ဘာသို့ ဆင်းသက်လာရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ပင်။

“ဒီစာအုပ်မှာ 'မမြဲတည်ခြင်းဓား' လိုမျိုး ကျိန်စာရှိတယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ။ ငါ အတင်း အကျပ် ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ အမှောင်နတ်ဘုရား ကိုယ်ပွားက ဒီလောကကို ဆင်းသက်လာမှာ ပဲ။ ဒီနတ်ဘုရားဟာ အနှစ်သာရနတ်ဘုရားကျောင်းကို ယုံကြည်ကိုးကွယ်သူတွေဆီကနေ ဖြစ်တည်လာတာ ဖြစ်ရမယ်။ သူက တကယ်ကို သန်မာပြီး နတ်ဘုရား ခုနစ်ပါးထက် တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ယုံကြည်မူစွမ်းအားတွေ ပါဝင်နေတယ်။ ဒါဟာ တကယ့်ကို စစ်မှန်ပြီး သန့်စင်တဲ့ အမွှေးတိုင်ယုံကြည်မှုစွမ်းအားပဲ။”

ဟုန်ယွိသည် ပိုမိုထင်ရှားလာသော အမှောင်နတ်ဘုရားကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပါသည်။

“မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ။” ချန်ယင်းရှာမှာ ထိတ်လန့်သွားရသည်။

“ငါ့ရဲ့ မဟာလေဟာနယ် လက်ဝါး ပြီးပြည့်စုံဖို့အတွက် နတ်ဘုရားဝိညာဉ် နှစ်ပါး လိုနေသေးတယ်။ ငါက ဂိုဏ်းတစ်ခုတည်ထောင်ပြီး နတ်ဘုရားကိုးပါးရအောင် ကျင့်ကြံဖို့နဲ့ အင်မော်တယ်မူလဝိညာဉ်ရဖို့ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အမွှေးတိုင် ယုံကြည်မှုစွမ်းအားတွေ ကို စုဆောင်းနေဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒီအမှောင်နတ်ဘုရား ကိုယ်ပွားက ငါ့အတွက် အကောင်းဆုံးပဲ။ ငါ သူ့ကို သိမ်းပိုက်ချင်တယ်။ သူ့ကို မဟာလေဟာနယ် လက်ဝါးထဲမှာ သန့်စင်ပြီး ငါ့ရဲ့ အဓိကနတ်ဘုရားအဖြစ် ထားရှိမယ်။ သူ့ကို ငါ့ဦးခေါင်းနောက်မှာ အလင်းကွင်းအဖြစ် တွဲချိတ်ထားချင်တယ်။ ဒီအမှောင်နတ်ဘုရားကိုယ်ပွားကို သန့်စင်ပြီး ရင် 'ဖျက်ဆီးခြင်းခန်းမ'သခင် နာလန်ယန်လူးဆီက ငါလုယူထားတဲ့ 'မမြဲခြင်းဓား' ကို လည်း အတင်းအကျပ် သန့်စင်ပြီး 'မဟာဖျက်ဆီးခြင်း မန္တာန် ၃၆' ကို အသုံးပြုပြီး၊ 'မဟာဖျက်ဆီးခြင်း နတ်ဘုရား' ရဲ့ ကိုယ်ပွားကို ဆွဲခေါ်မယ်။ အဲဒီကိုယ်ပွားကိုပါ သန့်စင်ပြီး ရင် ငါဟာ အလင်းကွင်း ကိုးကွင်းနဲ့ အင်မော်တယ် မူလဝိညာဉ်ကို ချက်ချင်း ရရှိမှာဖြစ်ပြီး ငါ့ရဲ့ မဟာလေဟာနယ် လက်ဝါးဟာ အိမ်ရှေ့မင်းသား ယန်ယွမ်ရဲ့ အဆင့်ကို ရောက်ရှိသွား လိမ့်မယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ထက်တောင် အများကြီး သာလွန်သွားလိမ့်မယ်။”

ဟုန်ယွိက အသာအယာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့။ ဒီအမှောင်နတ်ဘုရားဟာ သူ့ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ်ရှိတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ။ သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် သန့်စင်လို့ ရမှာလဲ။ မင်းရဲ့ မဟာလေဟာနယ် လက်ဝါးထဲက နတ်ဘုရား ခုနစ်ပါးက အသိစိတ်မရှိဘူး။ ဒီနတ်ဘုရားက သူတို့ထက် အများကြီး ပိုသန်မာတယ်။ တကယ်လို့ မင်း မသန့်စင်နိုင်ရင် အန္တရာယ်ရှိလိမ့်မယ်။ မင်း သူ့ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ရင်တောင် သူက အမြဲတမ်း ပြဿနာရှာနေလိမ့်မယ်။ အဲဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ မဟာလေဟာနယ် လက်ဝါး ကို သုံးလို့မရတော့သလို, မင်းရဲ့အမိန့်ကိုလည်း နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါဆို တကယ်ကို ဆိုးရွားလိမ့်မယ်။”

ချန်ယင်းရှာက အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်သည်။

“မစမ်းကြည့်ဘဲနဲ့ ဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ။” ဟုန်ယွိက ဆိုသည်။

ထိုအချိန်တွင်… ဖျစ်… ဖျစ်… ဖျစ်…။

မှန်တစ်ချပ် ကွဲသွားသကဲ့သို့ အသံက လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ လေဟာနယ်က အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အမှောင်နတ်ဘုရားသည် နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

“မင်း… ငါနဲ့အတူ… ငရဲကို… လိုက်ခဲ့…”

ပြင်းထန်သော အတွေးတစ်ခုက ဟုန်ယွိနှင့် ချန်ယင်းရှာတို့၏ ဝိညာဉ်များအတွင်းသို့ တိုးဝင်လာသည်။

ဟုန်ယွိက အသာယာ ပြုံးလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်တော့သည်။

စာစဉ် (၃၀) ပြီးပါပြီ။

ဘာသာပြန်သူ နေဇင်။