အခန်း (၁၃၉)
Vol. 13 Ch. 139
အခန်း(၁၃၉)
စုန့်ဝမ်လည်း ထပ်ရောက်လာသော အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ရသည်။
ရုန်ကျင့်ယွမ်က စုန့်ဝမ်ကို သတိဖြင့် စောင့်ကြည့်ကာ ဒဏ်ရာရနေသော ဟန်ချန်းအနား ချဥ်းကပ်သွားရင်း ရှင်းပြလာသည်။
“ဟန်ချန်းက ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းပါ။ ကျွန်မ သူ့ကို ကယ်ချင်ရုံတင်ပါ၊ ရှင့်ရဲ့ ရန်သူ မဖြစ်ချင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှင်က ကျွန်မခင်ပွန်းကို သတ်ဖို့ပဲ ကြိုးစားနေဦးမယ်ဆိုရင်တော့ အသက်နဲ့လဲပြီး တိုက်ခိုက်ရပါလိမ့်မယ်”
စုန့်ဝမ်လည်း အကြံတစ်ခု ရသွားပြီး ငွေရောင်အလောင်းရုပ်သေးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ အနီးအနားတွင် ရှိနေနိုင်သော သားရဲသခင်ဂိုဏ်းမှ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူများ သတိမထားမိစေရန် ရုပ်သေး၏ အရှိန်အဝါကိုတော့ ထိန်းချုပ်ထားရသည်။
ငွေရောင်အလောင်းရုပ်သေးကို မြင်သောအခါ ရုန်ကျင့်ယွမ်မှာ ပို၍ စိုးရိမ်သွားသော်လည်း တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားသည်။
“မိတ်ဆွေ... စိတ်မလိုက်ပါနဲ့။ ရှင့်ရဲ့ တတိယအဆင့် ငွေရောင်အလောင်းရုပ်သေးနဲ့ဆိုရင် ကျွန်မက ရှင့်ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ....”
ထို့နောက် သူမသည် ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ဝါဂွမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ကျောက်ပြားတစ်ခု ပါရှိသည်။
“ဒီကျောက်ပြားက သားရဲသခင်ဂိုဏ်းရဲ့ အရေးပေါ်ဆင့်ခေါ်အမိန့်ပဲ။ ကျွန်မ သားရဲဆေးလုံး အသစ်တစ်ခု တီထွင်နိုင်ခဲ့တုန်းက ဂိုဏ်းက ဆုချထားတာ။ ဒါကို အသက်သွင်းလိုက်ရင် မိုင်တစ်ရာအတွင်းမှာရှိတဲ့ ဂိုဏ်းသားအားလုံးဆီ အရေးပေါ် ဆင့်ခေါ်စာ ရောက်သွားပြီး လာကူညီကြလိမ့်မယ်။ လာမကူညီတဲ့သူ သစ္စာဖောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမှာ”
စုန့်ဝမ်သည် ထိုကျောက်ပြားကို ကြည့်ပြီး ၎င်းမှာ အစစ်အမှန် ဟုတ်၊ မဟုတ် ချက်ချင်း မသိနိုင်ပေ။ သို့သော် သူသည်လည်း အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ချင်စိတ် မရှိပေ၊ သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ငွေရောင်ဂျိုမြက်နှင့် ဆေးလုံးများ ရရန်သာ ဖြစ်သည်။ သူက တဖြည်းဖြည်း နောက်ဆုတ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ခင်ဗျားခင်ပွန်းနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ သူကိုယ်တိုင် သေလမ်းရှာခဲ့တာပါ။ ခင်ဗျား သူ့ကို ကယ်ပြီး နှစ်ယောက်လုံး ထွက်သွားဖို့ ကျွန်တော် ခွင့်ပြုနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် လိုချင်တဲ့ ငွေရောင်ဦးချိုမြက်တွေနဲ့ သားရဲသန့်စင်ဆေးလုံးတွေအပြင် အပို လျော်ကြေးအချို့လည်း လိုချင်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တည်ရှိမှုကို လျှို့ဝှက်ထားပေးဖို့ ခင်ဗျား ကျိန်ဆိုရမယ်”
ရုန်ကျင့်ယွမ်က ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။
“ရှင့်တောင်းဆိုချက်တွေကို ကျွန်မ သဘောတူတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ခင်ပွန်းကို အရင် ပြုစုခွင့်ပေးရမယ်။ သူ အရမ်း အခြေအနေ ဆိုးနေလို့ပါ”
ဤအချိန်တွင် စုန့်ဝမ်သည် ပေသုံးရာခန့်အထိ နောက်ဆုတ်သွားပြီး ဖြစ်ရာ “ရပါတယ်” ဟု ပြောပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ရုန်ကျင့်ယွမ်လည်း ဟန်ချန်းဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ ဟန်ချန်းမှာ သွေးများစွာ ထွက်ထားသလို အတွင်းဒဏ်ရာများလည်း ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် သေလုနီးပါး ဖြစ်နေရှာသည်။ ဘေးအန္တရာယ်များကြားမှ သူ့ကို လာကယ်သော ဇနီးဖြစ်သူကို မြင်သောအခါ ဟန်ချန်းသည် အလွန် နောင်တရမိသွားသည်။
ရုန်ကျင့်ယွမ်က ဘယ်လက်ကို ဟန်ချန်း၏ ခါးမှ ဒဏ်ရာပေါ်တွင် တင်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ပို့လွှတ်၍ ဒဏ်ရာကို ပိတ်ကာ သွေးထွက်ရပ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရွှေရောင်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် အရည်ပျော်အောင် လုပ်ပေးသည်။ ထိုဆေးလုံးမှာ အစွမ်းထက်သော ဆေးတစ်မျိုးဖြစ်ပုံရပြီး၊ ဟန်ချန်း မျိုချလိုက်သည်နှင့် သူ၏ အခြေအနေမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်။
အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင် ထိုဆေးလုံးက ဟန်ချန်းကို သေမင်းလက်မှ ပြန်လည် ဆွဲတင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် အားနည်းနေသေးသော်လည်း အသက်အန္တရာယ် မရှိတော့ပေ။
ဟန်ချန်း၏ အခြေအနေ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာသည်ကို ကြည့်ပြီး ရုန်ကျင့်ယွမ်သည် သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားတော့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူအပေါ် ကြင်နာမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“ယောက်ျား ... အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ”
ဟန်ချန်းက ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ငါ .. ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ရုန်ကျင့်ယွမ်က ညင်သာစွာ ပြုံးပြသည်။
“ကျွန်မတို့က လင်မယားတွေပဲလေ၊ ကျေးဇူးတင်နေဖို့ မလိုပါဘူး”
“ဒါပေမဲ့ ငါ အပြင်မှာ လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်”
ရုန်ကျင့်ယွမ်က သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါတွေ နောက်မှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။ အခုလောလောဆယ် လက်ရှိပြဿနာကို အရင် ဖြေရှင်းရအောင်”
ရုန်ကျင့်ယွမ် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး စုန့်ဝမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ “ကျွန်မ ခင်ပွန်းကို ကုသခွင့်ပေးတဲ့အတွက် မိတ်ဆွေကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် မခံယူရဲပါဘူး။ ခင်ဗျားခင်ပွန်းကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တာ ကျွန်တော်ပဲလေ။ အချိန်မဖြုန်းပါနဲ့တော့။ ခင်ဗျား ပေးထားတဲ့ ကတိကို မြန်မြန် ဖြည့်ဆည်းပေးပါ။”
“နားလည်ပါပြီ!”
ရုန်ကျင့်ယွမ် လက်တစ်ချက် လှုပ်လိုက်သည်နှင့် သစ်သားသေတ္တာ နှစ်လုံးနှင့် ကျောက်စိမ်းဗူးတစ်ဗူး ပေါ်လာသည်။
“ဒီမှာ ငွေရောင်ဦးချိုမြက် ၁၀ ပင်နဲ့ သားရဲသန့်စင်ဆေးလုံး အလုံး ၆၀ ရှိပါတယ်”
သူမ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် သစ်သားသေတ္တာနှင့် ကျောက်ဘူးများမှာ စုန့်ဝမ်ထံသို့ ပျံထွက်သွားတော့သည်။
စုန့်ဝမ်က ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးအတည်ပြုပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
“ဒါက မလုံလောက်သေးဘူး။ ကျွန်တော်တို့ သဘောတူညီချက်က ကလေးရှိတဲ့နေရာကို ပြောပြဖို့အတွက် ငွေရောင်ဂျိုမြက် ၁၀ ခုနဲ့ သားရဲသန့်စင်ဆေးလုံး ၁၀၀ လေ”
ရုန်ကျင့်ယွမ်သည် ဖားပြုတ်ကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ဟန်ချန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဟန်ချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ဟန်ချန်းမှာ အားနည်းလွန်းသဖြင့် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို မဖွင့်နိုင်တော့ပေ။
ရုန်ကျင့်ယွမ်က ဟန်ချန်းအနားသွားပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို သုံး၍ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ သစ်သားသေတ္တာ တစ်လုံးနှင့် ကျောက်စိမ်းဗူး ၂ ဗူး ပေါ်လာသည်။ ရုန်ကျင့်ယွမ်က သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို သုံး၍ ထိုပစ္စည်းများကို စုန့်ဝမ်ထံသို့ တွန်းပို့ပေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံးမှာ ရှိသမျှ ငွေရောင်ဂျိုမြက်နဲ့ သားရဲသန့်စင်ဆေးလုံးတွေက ဒါကုန်ပါပဲ”
စုန့်ဝမ်သည် သစ်သားသေတ္တာနှင့် ကျောက်ဘူးများကို ယူကာ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးလိုက်ရာ၊ ငွေရောင်ဦးချိုမြက် ၁၀ ခုမှာ ပြည့်သော်လည်း ဆေးလုံးမှာ ၇၀ သာ ရှိကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ စုန့်ဝမ် လောဘမကြီးပေ၊ လက်ရှိ ရရှိထားသာ ပမာဏက အချိန်အတော်ကြာ သုံးရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
“ကဲ … အခု ခင်ဗျားတို့ ဝိညာဉ်ကျိန်ဆိုမှု လုပ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ”
စုန့်ဝမ် တောင်းဆိုသည့်အတိုင်း ရုန်ကျင့်ယွမ်နှင့် ဟန်ချန်းတို့သည် ဝိညာဉ်ကျိန်ဆိုမှု ပြုလုပ်လိုက်ကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် စုန့်ဝမ်၏ တည်ရှိမှုကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့လျှင် သူတို့၏ ဝိညာဉ်များ ပျက်စီးပြီး ဘယ်သောအခါမှ ပြန်လည်ဝင်စားခွင့် ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။
စုန့်ဝမ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
“ခဏလောက် စောင့်ပါဦး”
ရုန်ကျင့်ယွမ်က ရုတ်တရက် လှမ်းခေါ်ကာ စုန့်ဝမ်ကို ရပ်တန့်စေလိုက်သည်။
“မိတ်ဆွေ... ရှင်က အကျိုးကျေးဇူးတွေကို ယူပြီးပြီ၊ ကျွန်မတို့လည်း ဝိညာဉ်ကျိန်ဆိုမှု လုပ်ပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကလေး ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ရှင် ကျွန်မတို့ကို မပြောရသေးဘူး”
ဟန်ချန်းသည် သူ့ဇနီးက ကလေးအကြောင်း မေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားသဖြင့် အံ့သြသွားသလို၊ ပို၍ပင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
စုန့်ဝမ်လည်း ထင်မထားမိသဖြင့် အံအားသင့်သွားပြီး ရုန်ကျင့်ယွမ်ကို လှည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ ပေးတဲ့ ဆေးလုံးအရေအတွက်က မပြည့်ဘူးလေ။ အခုပေးလိုက်တာက ခင်ဗျားခင်ပွန်းရဲ့ အသက်ဖိုးလို့ပဲ သတ်မှတ်လို့ရမယ်။ ကလေးရှိတဲ့နေရာကို သိချင်ရင်တော့ အဖိုးအခ နောက်တစ်ခု ပေးရလိမ့်မယ်”
“ကျွန်မတို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တွေနဲ့ တန်ကြေးပေးနိုင်ပါတယ်”
“ကျွန်တော် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို မလိုချင်ဘူး”
“ဒါဆို မိတ်ဆွေက ဘာကို လိုချင်တာလဲ။ ကျွန်မက သားရဲသခင်ဂိုဏ်း ဆေးဝါးခန်းမက အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ပါ၊ အရင်းအမြစ် တချို့ ရှိပါတယ်။ ရှင် ဘာလိုချင်တယ်ဆိုတာ ပြောပြရင် ကျွန်မ တတ်နိုင်သရွေ့ ဖြည့်ဆည်းပေးပါ့မယ်”
စုန့်ဝမ်သည် ရုန်ကျင့်ယွမ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း စဉ်းစားနေပြီး ချက်ချင်း မတုံ့ပြန်ပေ။ သူမ၏ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို တောင်းဆိုရန်မှာ လက်တွေ့မကျပေ၊ ထို့ကြောင့် အရေးတကြီး လိုအပ်နေသည့် အရာကိုသာ တောင်းရမည်။
ခဏအကြာတွင် စုန့်ဝမ်က စိတ်ဆုံးဖြတ်ပြီး တန်ကြေးတစ်ခု ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ ဆေးဖော်စပ်နည်း အတွေ့အကြုံတွေကို လိုချင်တယ်။ အဲဒါ ဖြစ်နိုင်မလား”
ရုန်ကျင့်ယွမ်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
“ရှင်လည်း ဆေးဖော်စပ်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေမယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဆေးဖော်စပ်နည်း အတွေ့အကြုံတွေကို လိုချင်ရင် ပေးနိုင်ပါတယ်”
ပြောပြီးနောက် ရုန်ကျင့်ယွမ်က ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို စုန့်ဝမ်ဆီ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
စုန့်ဝမ်သည် ထိုကျောက်စိမ်းပြားကို ယူပြီး ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရာ၊ ဆေးဖော်စပ်နည်း မန္တန်များနှင့် အတွေ့အကြုံပေါင်း တစ်ရာထက်မနည်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုအရာများ၏ တိကျမှုကို ချက်ချင်း မသိနိုင်သော်လည်း၊ ဆေးဖော်စပ်နည်းများကို အကြမ်းဖျင်း ကြည့်လိုက်ရာတွင် သိသာသော မှားယွင်းမှု မတွေ့ရပေ။
စုန့်ဝမ် ကျေနပ်သွားပြီး ထိုကျောက်ပြားကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ၎င်း၏ တန်ဖိုးမှာ အပြင်လောကတွင် အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သိန်းခန့် ရှိပေလိမ့်မည်။ ဤအချိန်တွင် သူသည် ဤအမျိုးသမီးကို မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဤမျှ တန်ဖိုးရှိသော ကျောက်ပြားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပေးလိုက်နိုင်သည်မှာ အလွန် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းသည်။ မိမိခင်ပွန်းနှင့် မယားငယ်၏ ကလေးကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ရုန်ကျင့်ယွမ်သည် ဤမျှ ရက်ရောနိုင်သည်မှာ တကယ့်ကို လေးစားထိုက်ပေသည်။
သို့သော် ရုန်ကျင့်ယွမ်အတွက်မူ ဤကျောက်ပြားကို ပေးလိုက်ခြင်းကြောင့် ကြီးကြီးမားမား ဆုံးရှုံးမှု မရှိပေ။ ဆုံးရှုံးမှု ရှိမည်ဆိုလျှင်လည်း သားရဲဘုရင်ဂိုဏ်းအတွက်သာ ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုကျောက်ပြားထဲရှိ ဆေးနည်းများ၏ ထက်ဝက်မှာ ဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
ကျောက်ပြားကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် စုန့်ဝမ်သည် သူ၏ ကတိအတိုင်း ကျင့်ယွီနှင့် ရွှီကျန့်တို့ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုကို ထုတ်ပြောပြလိုက်သည်။
၎င်းကို ကြားသောအခါ ဟန်ချန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မင်း လုပ်ကြံပြောနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်”
စုန့်ဝမ်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။
“ငါက မင်းနဲ့ ဘာရန်ငြိုးရှိလို့ လိမ်ရမှာလဲ။ မယုံရင် ဈေးအနောက်ဘက် မိုင် ၁၃၀ အကွာမှာရှိတဲ့ ကမ်းပါးယံကို သွားကြည့်လိုက်။ အဲဒီ ကမ်းပါးခြေရင်းမှာ ဂူတစ်ခု ရှိတယ်၊ ကလေးက အဲဒီဂူထဲမှာ။ ရွှီကျန့်က ချီစုစည်းခြင်း တတိယအဆင့်ပဲ ရှိတာဆိုတော့ ပျံသန်းခြင်းမန္တန်ကို မသုံးနိုင်ဘူး။ သူ့အမေ ကိုယ်တိုင် ကြိုးနဲ့ချည်ပေးလိုက်တဲ့ ကလေးကို သယ်သွားပြီး အဲဒီဂူထဲကို ပစ်ချထားခဲ့တာ။ သနားစရာကောင်းတဲ့ အဲဒီကလေးက နှစ်ရက်လုံး ဘာမှ မစားသောက်ရသေးဘူး။ ခင်ဗျားတို့ အမြန်မသွားရင် အဲဒီဂူထဲမှာ သူ ငတ်ပြီး သေသွားလိမ့်မယ်”
ပြောပြီးနောက် စုန့်ဝမ်သည် သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မှောင်ရိပ်ထဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
စုန့်ဝမ် အမှန်တကယ် ထွက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် အတည်ပြုပြီးနောက် ရုန်ကျင့်ယွမ်သည် သက်ပြင်းချပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ပေ ၃၀ ခန့် ရှည်လျားသော လှေပျံတစ်စင်း လေထဲတွင် ပေါ်လာသည်။
“သွားကြစို့။ အဲဒီကလေးကို သွားကယ်ရမယ်”
ရုန်ကျင့်ယွမ်သည် သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို သုံး၍ ဟန်ချန်းကို ပျံသန်းလှေပေါ်သို့ မတင်ပေးလိုက်ပြီး၊ သူတို့သည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကြတော့သည်။
ဟန်ချန်းသည် အနာကျက်ဆေးအချို့ကို သောက်ပြီး ကုသနေစဉ်၊ ရုန်ကျင့်ယွမ်က သူ၏ နောက်ကွယ်မှနေ၍ ဆေးများ အာနိသင်ထိရောက်အောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် ကူညီပေးနေသည်။
“ကျင့်ယွမ်... ငါ လုပ်ခဲ့တာတွေအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ အပြင်မှာ မယားငယ် မထားခဲ့သင့်ဘူး” ဟု ဟန်ချန်းက အပြစ်ရှိစိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ယောက်ျား … အတိတ်က အကြောင်းတွေကို ထားလိုက်ပါတော့။ နောင်မှာ ကျွန်မတို့ အချင်းချင်း ဖေးမကူညီပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တန်ဖိုးထားကြတာပေါ့။ ဒီရှည်လျားလှတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းခရီးမှာ ကျွန်မတို့ အချင်းချင်းပဲ ရင်ဖွင့်နိုင်ကြတာပါ။ တကယ်လို့ ကျွန်မတို့ချင်း သံသယဝင်ပြီး လှည့်ဖျားနေကြရင် ဒီခရီးက အရမ်း အထီးကျန်လိမ့်မယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် ထာဝရအသက်ရှင်ဖို့ဆိုတာ ကြိုးစားရတာနဲ့ မတန်တော့ဘူး”
ဟန်ချန်းက လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကျင့်ယွမ်... ဒီကိစ္စပြီးရင် ငါ မင်းအပေါ်မှာပဲ သစ္စာရှိပါ့မယ်၊ ငါတို့ အမြဲ အတူတူ နေကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကလေးကရော၊ ကလေးက ဘာမှ မသိရှာဘူး”
ရုန်ကျင့်ယွမ်သည် အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ သက်ပြင်းကို လေးလေးပင်ပင် ချလိုက်သည်။
“ကလေးကို ဂိုဏ်းကိုပဲ ခေါ်သွားကြတာပေါ့။ ကျွန်မ သူ့ကို ကိုယ့်သားအရင်းလို ပြုစုပေးပါ့မယ်။ သူက ငယ်သေးတော့ အခြေအနေတွေကို နားမလည်သေးဘူး။ သူ ကြီးလာရင် ဒီဖြစ်ရပ်ကို မေ့သွားပြီး ကျွန်မကိုပဲ သူ့မိခင်အရင်းလို့ ထင်သွားမှာပါ”
၎င်းကို ကြားသောအခါ ဟန်ချန်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျင့်ယွမ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
……….