အခန်း (၂၀၂)

အခန်း။ ၂၀၂

သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေသော မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း ဧရာမမြွေကြီးကို ကြည့်ရင်း လုချွမ်း အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပီတိဖြစ်မိသွားသည်။ နောက်ထပ် အဆင့် ၃ အမြုတေတစ်လုံးကို သူ ပိုင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့သည်။

တကယ်တော့ ဤအဆင့် ၃ မြွေကြီးမှာ ကံဆိုးလွန်းသည်ဟု ဆိုရပေလိမ့်မည်။ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာသည့် စွမ်းရည်များစွာထဲမှာမှ သူရွေးချယ်မိသည်မှာ အဆိပ်ငွေ့စွမ်းရည် ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများမှာ အဆိပ်ငွေ့ကို အနည်းငယ်မျှပင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိကြပေ။

အကယ်၍သာ ဤအဆင့် ၃ မြွေကြီးသည် ယခင်က ကျားကြီးကဲ့သို့ ဇွန်ဘီများကို ထိခိုက်စေနိုင်သည့် နှင်းခဲစွမ်းရည် မျိုးသာ ပိုင်ဆိုင်ထားပါက ယခုကဲ့သို့ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အသတ်ခံရမည်မဟုတ်ဘဲ အနည်းဆုံး မိနစ်အနည်းငယ်ခန့်တော့ တောင့်ခံနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လုချွမ်းသည် ဇွန်ဘီရုပ်သေး ဆယ်ကောင်ကို စေခိုင်း၍ မြွေကြီးအနားသို့ ချဉ်းကပ်ကာ သွေးအိုင်ထဲက မြွေလောင်းကို အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ မြွေကြီးမှာ အတော်လေး သနားစဖွယ် သေဆုံးခဲ့ရကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

အသားကို ကာကွယ်ပေးထားသည့် အနက်ရောင်အကြေးခွံများမှာ လျှပ်စီး ၁ နှင့် အခြားရုပ်သေးများ၏ ဓားချက်များကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မကွဲအက်ဘဲ ကျန်ရစ်သည့်နေရာ မရှိသလောက်ပင်။ အရိုးပေါ်သည်အထိ နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာများမှာ သွေးပန်းပွင့်များအလား ပွင့်အာနေပြီး သံမဏိဓားဖြင့် အပိုင်းပိုင်း အလှီးခံထားရသည့် အသားနုများမှာလည်း မှန်သားပြင်ကဲ့သို့ ချောမွတ်နေကာ သွေးစများ စိမ့်ထွက်နေသည်။

မြွေကြီး၏ ဦးခေါင်းမှာလည်း အားဖန် နှင့် အခြားသူများ၏ တရစပ် ထုနှက်မှုကြောင့် မှတ်မိနိုင်စွမ်းပင် မရှိတော့ပေ။ ဦးခေါင်းခွံကို ဖုံးအုပ်ထားသော အသားနှင့် အကြေးခွံများမှာ ပြင်းထန်သော အရှိန်ကြောင့် အသားဖတ်များအဖြစ် ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ မြွေကြီး၏ မျက်လုံးအိမ်နှစ်ခုစလုံးမှာလည်း ပေါက်ထွက်သွားပြီး သွေးပေါက်ကြီးနှစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"အင်း... ဒီမြွေကြီးက အားဖန်တို့ ထုသတ်လို့ သေသွားတာလား။ ဒါမှမဟုတ် လျှပ်စီး ၁ တို့ရဲ့ ဓားချက်တွေကြောင့် သွေးလွန်ပြီး သေသွားတာလားတောင် မပြောတတ်တော့ဘူး"

လုချွမ်းမှာ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ရင်း အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ လျှပ်စီး ၁ ကို စေခိုင်းကာ မြွေကြီး၏ ဦးခေါင်းကို ခွဲထုတ်စေပြီး အဖိုးတန်လှသော အဆင့် ၃ အမြုတေကို ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ဤအဆင့် ၃ မြွေလောင်းကြီးကို စီမံရန်သာ ကျန်တော့သည်။ လုချွမ်းသည် အားဖန် နှင့် အားဖန် ၂ တို့ကို ထိုဧရာမမြွေကြီးအား ထမ်းခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကို ထိန်းချုပ်ကာ တောင်ပေါ်မှ ပြန်လည် ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

အမဲလိုက်ရရှိထားသော သားရဲအလောင်းများကို ကားများပေါ်သို့ စနစ်တကျ တင်ဆောင်ပြီးနောက် ယာဉ်တန်းသည် ချင်းရွှေခြံဝင်းဆီသို့ ပြန်လည်၍ ဦးတည်ကာ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် လုချွမ်းသည် မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း မြွေကြီး၏ အလောင်းကို စတင်စီမံတော့သည်။ အဆင့် ၃ မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း သားရဲ၏ အသားမှာ အလွန်အာဟာရဖြစ်သော်လည်း ဤမြွေကြီးမှာ အဆိပ်ငွေ့မှုတ်ထုတ်နိုင်သည့် သတ္တဝါဖြစ်သဖြင့် ၎င်း၏အသားထဲတွင် အဆိပ်အတောက် အနည်းငယ် ပါဝင်နေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် လုချွမ်းသည် ချီချီလေးကို ထိုအသားများအား မကျွေးရဲပေ။

လုချွမ်းသည် ရေစည်ပိုင်းထက်ပင် ကြီးမားသော မြွေ၏အဆိပ်အိတ်ကိုသာ သီးသန့်ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ နောင်တစ်ချိန်တွင် အသုံးဝင်လာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိသော မြွေကိုယ်ထည်ကြီးကိုမူ အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ကာ ကားပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်သည်။ ဤအသားများကို ဇွန်ဘီများ ကျွေးရန်အတွက်သာ သူ အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၃ မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း သားရဲများ၏ အသားမှာ ဇွန်ဘီများကို ဆင့်ကဲပြောင်းလဲစေရန်အတွက် အလွန်ပင် ထိရောက်လှသည်။ ဤအဆင့် ၃ အသားများ တင်ဆောင်ထားသော ကားကြီးတစ်စီးစာ ရိက္ခာသည် အားကစားကွင်းအတွင်းရှိ ဆင့်ကဲဇွန်ဘီအရေအတွက်ကို တဟုန်ထိုး တိုးပွားလာစေလိမ့်မည်ဟု လုချွမ်း ခန့်မှန်းထားသည်။

သယ်ယူလာသော သားရဲအလောင်းများကို စီမံပြီးနောက် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ယာဉ်တန်းသည် ကျန်းနန်မြို့ပြ အားကစားကွင်းဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ခွာခဲ့သည်။ အားကစားကွင်းသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ဧရာမဇွန်ဘီ ၁ က တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး ကားပေါ်မှ အဆင့် ၃ အသားများကို ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးထဲသို့ ကြဲချပေးလိုက်သည်။

ထိုခဏမှာပင် ဇွန်ဘီများသည် ငါးညှီနံ့ရသော ကြောင်များအလား အဆင့် ၃ အသားများဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် အင်အားတိုးရန်နှင့် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲရန်အတွက် ထိုအသားများကို စားသုံးရန်မှာ ၎င်းတို့၏ ဗီဇစိတ်ပင်။

အားကစားကွင်းတစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားပြီး ဇွန်ဘီများသည် အဆင့် ၃ အသားများကို အလုအယက် လုယူကြတော့သည်။ အသားတစ်ဖဲ့အတွက် ဇွန်ဘီ သုံးလေးကောင်မှာ တစကောင်နှင့်တစ်ကောင် အညှိုးတကြီး ကိုက်ခဲကာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်မှသာ အားကစားကွင်းအတွင်းရှိ ဆူညံမှုများ ငြိမ်သက်သွားပြီး အဆင့် ၃ အသားများအားလုံး ကုန်စင်သွားတော့သည်။

ဧရာမဇွန်ဘီ ၁ ၏ အမြင်အာရုံမှတစ်ဆင့် အားကစားကွင်းအတွင်း၌ ဆင့်ကဲဇွန်ဘီ အသစ်အဆန်းများစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုချွမ်းမှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားမိသည်။ အဆင့် ၃ သားရဲသား၏ အစွမ်းမှာ တကယ်ကို အံ့မခန်းပေ။

"နောက်ထပ် ရက်နည်းနည်းကြာရင် ငါ ရိတ်သိမ်းလို့ ရဦးမှာပဲ"

ကျန်းဟိုင်အခြေစိုက်စခန်းအတွင်းရှိ ယာယီစားသောက်ဆိုင်လေးတစ်ခု၏ သီးသန့်ခန်းထဲ၌

ဝမ်လေ့သည် ကိုယ်ပျောက်တပ်ဖွဲ့မှ ကျန်ရှိနေသော အဖွဲ့ဝင်များကို အရက်အတူသောက်ရန် အောင်မြင်စွာ ဖိတ်ကြားနိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ ပါးစပ်မှ အမှန်တရားကို သိရှိနိုင်ရန်အတွက် သူသည် အရက်ပုလင်းများထဲတွင် အထူးဖော်စပ်ထားသော စိတ်ငြိမ်ဆေးတစ်မျိုးကို တိတ်တဆိတ် ရောစပ်ထားခဲ့သည်။

ဤစိတ်ငြိမ်ဆေးမှာ ပန်းနွယ်ပင်ဟုခေါ်သော မျိုးရိုးဗီဇပြောင်းအပင်တစ်မျိုးမှ ရရှိခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ပန်းပွင့်များသည် လူကို သတိလစ်သွားစေနိုင်ကာ အိပ်တစ်ဝက်နိုးတစ်ဝက် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားစေနိုင်သည်။ ၎င်းကို အခြေစိုက်စခန်းမှ သုတေသီများက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူများ ယုံကြည်စိတ်ချစေရန်အတွက် ဝမ်လေ့သည် ထိုအပင်၏ အစေ့များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အဆိပ်ဖြေဆေးကို ကြိုတင်သောက်သုံးထားခဲ့သည်။

"အားလုံးပဲ... ကပ္ပတိန်လျူ သေဆုံးရတာ ကျွန်တော့်မှာလည်း တာဝန်ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်သာ အခြေအနေကို မှားယွင်းတွက်ချက်ပြီး သတင်းမပို့ခဲ့ရင် အခြေစိုက်စခန်းက ကပ္ပတိန်လျူနဲ့ ခင်ဗျားတို့ကို ကျန်းနန်ကို လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလိုဆိုရင် သူလည်း ဆင့်ကဲဇွန်ဘီတွေလက်ချက်နဲ့ သေရမှာမဟုတ်ဘူး"

ဝမ်လေ့သည် နောင်တရနေသော မျက်နှာဘေးဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်ပေးသည့်အနေဖြင့် အရက်တစ်ခွက်ကို မော့ချလိုက်သည်။ ဝမ်လေ့၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကိုယ်ပျောက်တပ်ဖွဲ့ဝင် ၄ ဦးစလုံး စိတ်ထဲတွင် အပြစ်မကင်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အမှန်စင်စစ် ကပ္ပတိန်လျူသည် ဆင့်ကဲဇွန်ဘီများ သတ်၍ သေဆုံးခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ရန်

အတွက် သူတို့ ပေးထားသော ဆင်ခြေတစ်ခုသာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

“ကပ္ပတိန်ဝမ်က ငါတို့ကို အရက်သောက်ဖို့ ဖိတ်တာ ဘာရည်ရွယ်ချက်လဲ။ သူ တစ်ခုခုကို ရိပ်မိနေတာလား”

လီယင်းသည် သူ၏ အရက်ခွက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်လိုက်ရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိသည်။

“ရိုးရိုးတမ်းတမ်း သောက်တာပဲ ဖြစ်မှာပါ... ကပ္ပတိန်လျူကို ငါတို့သတ်တာမှ မဟုတ်တာ။ ငါတို့ အသက်ရှင်ဖို့အတွက်ပဲ အဲဒီလို ပြောခဲ့ရတာလေ”

အခြားအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက ဝမ်လေ့၏ မျက်နှာကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ ကျန်ရှိသည့် နှစ်ဦးမှာလည်း ဝမ်လေ့ဘက်မှ သံသယရှိပုံမရသည်ကို မြင်သောအခါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း စိတ်လျှော့လိုက်ကြတော့သည်။

"ကဲ... ကပ္ပတိန်လျူအတွက် ဂုဏ်ပြုပြီး အတူတူ သောက်ကြရအောင်"

ဝမ်လေ့သည် အရက်ခွက်ကို ထပ်မံမြှောက်လိုက်ပြီး ထိုလေးဦးအား အတူသောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြန်သည်။

ကိုယ်ပျောက်တပ်ဖွဲ့ဝင် လေးဦးမှာလည်း ဝမ်လေ့ကို သံသယမဝင်စေရန်အတွက် မဝံ့မရဲဖြင့်ပင် လိုက်သောက်ကြရသည်။ ခေတ္တမျှအကြာ အရက်သုံးခွက်ခန့် သောက်ပြီးသည်နှင့် ထိုလေးဦးစလုံး သတိလစ်ကာ မှောက်သွားကြတော့သည်။

ခုနကတင် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် အရက်ခွက်မြှောက်နေသော ဝမ်လေ့သည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ၏အပြုံးများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် အရက်ခွက်ကို အသာအယာ ချလိုက်ပြီး ထိုလေးဦးကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

အရက်သောက်နေစဉ်အတွင်း သူတို့၏ အမူအရာမှာ အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။ အထူးသဖြင့် သူက ကပ္ပတိန်လျူအကြောင်း ပြောလိုက်တိုင်း သူတို့၏ မျက်နှာပျက်သွားပုံမှာ လုံးဝကို မသဘာဝကျပေ။ ယခုအချိန်တွင်မူ သူတို့ထံမှ အမှန်တရားကို မကြားရသေးသော်လည်း တစ်ခုခုတော့ အကြီးအကျယ် မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ဝမ်လေ့ သေချာပေါက် အတည်ပြုနိုင်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

"ကပ္ပတိန်ချိန်... အခုပဲ အလုပ်စလို့ ရပါပြီဗျာ"

ဝမ်လေ့က လေသံအေးအေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခန်းတံခါးအပြင်ဘက်မှ လူတစ်ဦး လမ်းလျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဗိုက်ရွှဲရွှဲဖြင့် ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် ခန္ဓာကိုယ်ရှိသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ကပ္ပတိန်ချိန်သည် စိတ်ညှို့စွမ်းရည်ကို ရရှိထားသူဖြစ်ပြီး အခြေစိုက်စခန်းအတွင်းရှိ ရာဇဝတ်သားများနှင့် ပြစ်မှုကျူးလွန်သော ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူများကို စစ်ဆေးမေးမြန်းရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဝမ်လေ့က ကပ္ပတိန်ချိန်ကို ယခုကဲ့သို့ လာရောက်ကူညီရန် ဖိတ်ကြားနိုင်ခဲ့သည်မှာ သူတို့အကြား ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ခင်မင်မှုရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကပ်ဘေးစတင်ချိန်က ဝမ်လေ့သည် ကပ္ပတိန်ချိန်ကို ဆင့်ကဲဇွန်ဘီများလက်မှ အသက်ကယ်တင်ပေးခဲ့ဖူးသည်။

"ဟားဟား... ဝမ်လေ့ရာ မင်းကလည်း အားနာစရာတွေ ပြောနေပြန်ပြီ"

ကပ္ပတိန်ချိန်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ အလုပ်ကို ချက်ချင်း စတင်တော့သည်။ ကပ္ပတိန်ချိန်သည် ကိုယ်ပျောက်တပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးကို ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တွဲဖက်ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး သူ၏ စွမ်းရည်ကို စတင်အသုံးပြုလိုက်သည်။ မျက်စိဖြင့် မမြင်ရသော စွမ်းအင်တစ်ခုသည် ထိုသူ၏ စိတ်အာရုံအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။

"ငါ့ကို ပြောစမ်း... မင်းတို့ရဲ့ ကပ္ပတိန်လျူ ဘယ်လိုသေသွားတာလဲ"

မျက်လုံးမှိတ်လျက် အိပ်ပျော်နေပုံရသော ကိုယ်ပျောက်တပ်ဖွဲ့ဝင်မှာ အိပ်မက်ယောင်နေသကဲ့သို့ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်မှာ "မိန်းကလေးငယ်လေး... မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝမ်လေ့၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားရသည်။

"မိန်းကလေးငယ်လေး ဟုတ်လား"

သေချာသွားပြီ။ ဒီကိစ္စမှာ ကြီးမားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေပြီ။