ပြန်လည် ဝင်စားခြင်း သံသရာထဲ ငါ မဝင်နိုင်တာ စိတ်မကောင်းစရာပဲ

ကောင်းကင်ဘုံကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကွဲပျက်စီးသွားသလား အောက်မေ့ရသည်။

ထိုခဏ၌ ဝူကျန်းယွဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာပင်လျှင် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

*မကောင်းတော့ဘူး*

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး သူ၏ပုံရိပ်မှာ အနောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာကာ အရှိန်အကုန်မြှင့်၍ ပြေးထွက်လိုက်သည်။

“ဝုန်း”

နားစည်ကွဲမတတ် အော်သံကြီးနှင့်အတူ အတိုင်းအဆမရှိသော စွမ်းအားများသည် လှိုင်းဂယက်များအလား အပြင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကျောက်စိမ်းလောင်းကစားရုံ၏ အမိုးတစ်ခုလုံး လွင့်ထွက်သွားကာ အဆောက်အအုံ တစ်ခုလုံးလည်း ပြိုကျသွားတော့သည်။

ယဲ့ဖန်၏ လက်သီးချက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်နှင့်အမျှ နဂါးတိုင်ကြီးတစ်ခုပမာ ကြီးမားလှသော နတ်ဘုရား အလင်းတန်းသည် ကောင်းကင်ယံသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးတက်သွားပြီး မိုင်ပေါင်းထောင်ချီရှိသော တိမ်တိုက် ပင်လယ်ကြီးကို ချက်ချင်းပင် ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ကြည်လင်သွားတော့သည်။

ထိုလက်သီးတစ်ချက်က ရာသီဥတုကိုပင် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝူကျန်းယွဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဘေးဒုက္ခမှ ကံကောင်းထောက်မစွာ လွတ်မြောက်လာသူ တစ်ဦး၏ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဝူကျန်းယွဲ့ ကြောက်ရွံ့နေသည်ကို လူတိုင်း သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။

ခန့်ညားထည်ဝါလှသော အင်မော်တယ် အရှင်သခင်။

နတ်ဘုရား မျိုးနွယ်စုက အလွန်ဂုဏ်ယူရသော၊ တစ်နယ်လုံးတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း အောင်ပွဲခံ ဒဏ္ဍာရီပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် ကျော်ကြားသည့် သူရဲကောင်းကြီးသည် တကယ်ပဲ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

ထိုမျှတင် မကသေးပါ။

ဝူကျန်းယွဲ့၏ နူးညံ့သော ပါးပေါ်တွင် သွေးစတစ်စက် စိမ့်ထွက်လာသည်ကိုလည်း ရောက်ရှိနေသူများ မြင်လိုက်ကြရသည်။

*သူ ဒဏ်ရာရသွားပြီ*

*အင်မော်တယ် အရှင်သခင် တကယ်ပဲ ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ပြီ*

၎င်းမှာ လုံးဝကို မယုံနိုင်စရာပင်။

လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြပြီး သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ဝင်လာတော့သည်။

*အင်မော်တယ် အရှင်သခင်က သူ့ဘဝရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ပြိုင်ဘက် အစစ်အမှန်နဲ့ နောက်ဆုံးတော့ တွေ့လိုက်ရပြီပဲ*

အိုးရန်ယိနှင့် ဝူရို့ဟုန်တို့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ထိတ်လန့်မှုမှသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲ သွားတော့သည်။

ဤလူသည် ဝူကျန်းယွဲ့၏ တိုက်ကွက်ကို တားဆီးနိုင်ရုံတင်မကဘဲ ဝူကျန်းယွဲ့ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရအောင်ပင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

*ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ*

*သူက ဝူကျန်းယွဲ့နဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်နေတာလား*

အိုးရန်လင်းတို့ ဇနီးမောင်နှံမှာလည်း ဆွံ့အလျက် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူတို့၏ တူဖြစ်သူတွင် ဤမျှအထိ ထူးခြားဆန်းပြားသော စွမ်းရည်များ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။

လေထုတစ်ခုလုံးသည် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် စကားတစ်လုံးမှ မပြောနိုင်ဘဲ ကြောင်အကြည့်နေကြရသည်။

“ဆရာ ... တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ”

“ဆရာ... ဆရာက တကယ့်ကို အရှိန်အဝါကြီးတာပဲ”

ဘေးနားတွင်ရှိသော အိုးရန်ယွင်သော်နှင့် ကုန်းမင်တို့မှာ ယဲ့ဖန်၏ ခန့်ညားလှသော အနေအထားကို ကြည့်ပြီး တပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်အားပေးလိုက်ကြသည်။

“ဒီတိုက်ပွဲကို သေချာကြည့်ပြီး အနှစ်သာရကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် မှတ်သားထားကြ”

ယဲ့ဖန်က သူ၏ တပည့်နှစ်ဦးကို အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

*ဘာ*

လူတိုင်း သူတို့ကြားလိုက်ရသော စကားကို မယုံနိုင်ဘဲ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

*ဒီလူက ဝူကျန်းယွဲ့လို ပြိုင်ဘက်နဲ့ ရင်ဆိုင်နေရချိန်မှာတောင် အာရုံပြန့်လွင့်ပြီး သူ့တပည့်တွေကို သင်ပြရဲ တာလား*

*သူက ဝူကျန်းယွဲ့ကို လေ့ကျင့်ဖော် တစ်ယောက်လို သဘောထားနေတာလား*

*အထင်သေးခြင်း*

*ဒါက အတိအလင်း အထင်သေးလိုက်ခြင်းပင်*

“မင်းက ငါ့ရဲ့ သံသရာ ကောင်းကင်ဘုံသိုင်းကို ဘယ်လိုလုပ် ခုခံနိုင်ရတာလဲ”

ဝူကျန်းယွဲ့သည် လုံးဝကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေပြီး မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေသည်။

မဟာ တာအိုကိုပင် ဖြတ်တောက်နိုင်ပြီး နိယာမအားလုံးကို ချိုးဖျက်နိုင်သည့် သူ၏ သိုင်းပညာမှာ သူ့အရှေ့မှလူ၏ လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့် တားဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်လား။

“တိုက်ဆိုင်တာ၊ ဒါ တိုက်ဆိုင်တာပဲ ဖြစ်မယ်”

ဝူကျန်းယွဲ့သည် ကြွေးကြော်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ထပ်မံ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ပြန်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အလင်းတန်းပေါင်းများစွာ ဖြာထွက်လာပြီး သူ၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းမှ ကောင်းကင်ကို အာခံနိုင်သော နတ်ဘုရား စွမ်းအား ခြောက်မျိုးကို ထုတ်လွှတ်ကာ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်တော့သည်။

သူ၏ ရည်မှန်းချက်ကို တားဆီးနိုင်သည့်သူ ဤလောကတွင် မည်သူမျှ မရှိကြောင်း သူ သက်သေပြလိုနေသည်။

“နှမြောစရာပဲ၊ ယဲ့ဖန်သာ နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်လောက် အချိန်ရမယ်ဆိုရင် ဝူကျန်းယွဲ့ကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်နိုင်မှာ။ အခုတော့ သူက စိတ်လောသွားပြီ”

ရှိနေသော လူအုပ်ကြီးမှာ ယဲ့ဖန်၏ ပါရမီကို အလွန်ပင် အံ့အားသင့်နေကြရသည်။ အကယ်၍ သူသာ ဤမျှအထိ စိတ်မစောခဲ့လျှင် နောင်တစ်ချိန်တွင် ကျုံးကျိုး ပြည်နယ်တိုက်ကြီး၏ အနာဂတ်တွင် နေရာတစ်နေရာကို သေချာပေါက် ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထိုခဏ၌ အိုးရန်ယိနှင့် အခြားသူများလည်း တင်းမာနေကြသည်။ ဝူကျန်းယွဲ့သည် တကယ်ကို အတည်အလင်း စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီး ယဲ့ဖန်ကို သတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။

သူသည် သူ၏လက်သီးများကို အစွမ်းကုန် ဖြန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်လှသော လက်သီးချက်များမှာ မိုးကြိုးသံများ နှင့်အတူ ဝုန်းခနဲ ကျဆင်းလာတော့သည်။

“ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း”

ကောင်းကင်ယံကို တုန်ခါစေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဝူကျန်းယွဲ့၏ လက်သီးများမှ သွေးမြူမှုန်များ ပွင့်ထွက်သွားပြီး၊ အရိုးများနှင့် အကြောများမှာ ကျိုးကြေကာ အသားစများမှာလည်း စုတ်ပြတ်သတ်ကုန်တော့သည်။

မဟာ တာအိုကိုပင် ဖြတ်တောက်နိုင်သော တိုက်ကွက်မှာ ယခုအခါတွင်မူ ကျရှုံးသွားခဲ့ရလေပြီ။

“ဒါ ... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ ပြာနှမ်းကုန်ကြပြီး မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။

ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ အဆက်မပြတ် ဖိနှိပ်မှုများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ခုခံနိုင်ပြီး သံသရာ ကောင်းကင်ဘုံ သိုင်းမှာလည်း ထပ်ခါထပ်ခါ ကျရှုံးနေရသည့် ဤမြင်ကွင်းမှာ တကယ့်ကို တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝူကျန်းယွဲ့၏ မျက်လုံးအိမ်များမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာတော့သည်။ သူ၏ ကမ္ဘာပျက်မတတ် တိုက်ကွက်များကို ဘာမှမဟုတ်သလို သဘောထားသည့် ဤကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်မျိုးကို သူ၏ တစ်သက်တာတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးခြင်းဖြစ်ရာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။

*ချီးပဲ၊ ဒီကောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က နတ်ဘုရားသံမဏိလိုပဲ မာကျောနေတာလား*

“မင်း ငါ့ရဲ့ သံသရာ ကောင်းကင်ဘုံသိုင်းကို ခုခံနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

ဝူကျန်းယွဲ့သည် ဤမြင်ကွက်ကို လက်မခံနိုင်ဘဲ စိတ်ရူးပေါက်သလို အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး လက်သီးချက်များကို ဆက်တိုက် ပစ်လွှတ်တော့သည်။

“သံသရာ ခြောက်ဘုံ”

ဘုံခြောက်ဘုံ၏ စွမ်းအားများမှာ တစ်နေရာတည်းသို့ စုစည်းလာပြီး အလင်းတံတိုင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ယဲ့ဖန်ကို ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်တော့သည်။

သူတို့သည် ယဲ့ဖန်ကို လုံးဝ ချေဖျက်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

*ဘာ*

*သံသရာ ခြောက်ဘုံရဲ့ လည်ပတ်မှုကြီးလား*

လူအုပ်ကြီးမှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြပြန်သည်။

ဤကြီးမားလှသော စွမ်းအားမှာ ဤလောကရှိ အရာခပ်သိမ်းကို တိုက်စားပစ်ရန် လုံလောက်လှသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤလောကရှိ အရာအားလုံးသည် သူတော်စင်အဆင့်သို့ မရောက်ရှိဘဲ တရားမရသေး သရွေ့ သံသရာစက်ဝန်းထဲမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သံသရာ ကောင်းကင်ဘုံသိုင်း၏ အမြင့်ဆုံး လူသတ်ကွက်ပင် ဖြစ်သည်။

*သွားပြီ*

*ဒီကောင်လေးတော့ သေချာပေါက် သေတော့မှာပဲ*

သံသရာခြောက်ဘုံ၏ စွမ်းအားမှာ လူ့လောကရှိ အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

“မင်း ငါ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာကို ဂုဏ်ယူသင့်ပါတယ်။ နောင်မျိုးဆက်တွေ ငါ့ကို ကြည်ညို လေးစားကြ တဲ့အခါ မင်းရဲ့နာမည်ကိုလည်း တိုက်ဆိုင်ရင် ထည့်ပြောကြလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် အခု စိတ်အေးလက်အေးနဲ့သာ သေလိုက်တော့”

ဝူကျန်းယွဲ့က ယဲ့ဖန်ကို အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်းက နှမြောတသစွာ ညည်းတွားလိုက်ကြသည်။

“နှမြောစရာပဲ၊ ဒီလို ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဒီလိုမျိုး ကျရှုံးသွားရတော့မယ်။ ပိုဆိုးတာက သူက ဒီအဆင့်မှာ အသန်မာဆုံးဖြစ်တဲ့ ဝူကျန်းယွဲ့နဲ့ သွားတိုးတာပဲ။ သူ့ကံကြမ္မာက အရမ်းကံဆိုးလွန်းတယ်”

အိုးရန်ယိနှင့် ဝူရို့ဟုန်တို့လည်း နှမြောတသ ဖြစ်နေကြသည်။ ဤလူသည် အမှန်တကယ်ပင် အိုးရန် မျိုးနွယ်စု၏ မဏ္ဍိုင်ဖြစ်လာပြီး နောင်တစ်ချိန်တွင် ဝူကျန်းယွဲ့နှင့် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နိုင်မည့် အရည်အချင်းရှိသူ ဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူက မောက်မာလွန်းသွားသည်။ ဝူကျန်းယွဲ့ အရှိန်အဟုန် အကောင်းဆုံးဖြစ်နေချိန်တွင် သွားရောက် ရင်ဆိုင်ခြင်းမှာ သေနတ်ပြောင်းဝထဲ တည့်တည့်တိုးဝင်သကဲ့သို့ပင်။ သူတော့ သွားပြီ။

“သံသရာလား”

သို့သော် ယဲ့ဖန် သည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိသည့်အပြင် မထီမဲ့မြင်ပြုသော အပြုံးဖြင့် သရော်လိုက်သည်။

“စိတ်မကောင်းပါဘူး ... ငါက သံသရာစက်ဝန်းထဲကို ဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ရုတ်တရက် ယဲ့ဖန်သည် ကောင်းကင်ယံကို တုန်ခါစေသည့် ပြင်းထန်သော လက်သီးချက်များဖြင့် ပစ်သွင်းလိုက်ပြီး သန့်စင်သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားများမှာ လွှမ်းမိုးသွားကာ သံသရာစွမ်းအင်ကို ပြင်းထန်စွာ စိန်ခေါ်လိုက် တော့သည်။ ဝိညာဉ်ကိုပင် ဖမ်းစားနိုင်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

“ရှဲ”

လူအုပ်ကြီး၏ ထိတ်လန့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အလင်းတံတိုင်းကြီးမှာ အက်ကွဲသွားကာ ယဲ့ဖန်၏ လက်ချက်ဖြင့် ဆုတ်ဖြဲခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ တိုက်စစ်ကို ဖောက်ထွက်ရုံတင်မကဘဲ မဟာ တာအို တစ်ခုလုံး ပြိုလဲပျက်စီးသွားခြင်း၏ သင်္ကေတပင် ဖြစ်သည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။

“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

ဝူကျန်းယွဲ့သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အသက်ရှူမှားသွားရသည်။

တစ်ကြိမ်ဆိုလျှင် တိုက်ဆိုင်မှု၊ နှစ်ကြိမ်ဆိုလျှင် တိုက်ဆိုင်မှုဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း အကြိမ်တိုင်း တိုက်ဆိုင်နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သူ၏ သံသရာ ခြောက်ဘုံသည် အစွမ်းထက်လှသော ရန်သူပေါင်းများစွာကို သုတ်သင်ခဲ့ပြီး သူ့ကို ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်စေခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံခဲ့ဖူးပေ။

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက ဘုံသုံးဘုံနဲ့ သံသရာခြောက်ဘုံထဲမှာ မရှိလို့ပဲ”

ယဲ့ဖန်သည် ကြွေးကြော်လိုက်ရင်း သံသရာစွမ်းအားကို လုံးဝ ချေမှုန်းပစ်ကာ အလင်းတံတိုင်းကို ဆုတ်ဖြဲ ပစ်လိုက်သည်။

“ရွှစ် ရွှစ် ရွှစ်”

လေထုထဲတွင် အကြိမ်အနည်းငယ် တုန်ခါပေါက်ကွဲပြီးနောက် အစအနပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ် သွားတော့သည်။

*ဘုံသုံးဘုံနှင့် သံသရာခြောက်ဘုံအတွင်းမှာ မရှိဘူးလား*

ဝူကျန်းယွဲ့၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။

*ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ*

*ဒီကောင်က ပြင်ပကမ္ဘာက လာတာလား*

သို့သော် သူ ထပ်မံ စဉ်းစားချိန်မရမီမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များသည် ဝူကျန်းယွဲ့ ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာပြီး ဝုန်းခနဲ တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

“ဝုန်း”

နားစည်ကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ ဝူကျန်းယွဲ့သည် မီတာတစ်ရာကျော်ခန့် လွင့်ထွက်သွားပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများ စုတ်ပြတ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးများ နေရာအနှံ့ စင်သွားတော့သည်။

သွေးချင်းချင်းနီနေ၏။

ရက်စက်လှသည်။

တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာပင်။

ဝူကျန်းယွဲ့၏ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြပြီး ဆွံ့အသွားကြသည်။

သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ဝူကျန်းယွဲ့သည် အမြဲတမ်း ရှုံးနိမ့်ခြင်းမရှိခဲ့ဘဲ ဒဏ်ရာရရှိခြင်းမှာပင် အလွန်တရာ ရှားပါးလှသည်။ ယခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာမျိုးမှာ တကယ့်ကို မကြုံစဖူး ထူးခြားသည့် ဖြစ်ရပ်ပင်။

ဤသည်က သူတို့ကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

*ငါ့ရှေ့က ဒီလူက လုံးဝကို လူသား မဟုတ်ဘူး*

*ဒါက ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်*

သူသည် ပြိုင်ဘက်များသာမကဘဲ ဝူကျန်းယွဲ့ကို သတ်ရန် မွေးဖွားလာသည့် ကမ္ဘာရန်သူအလားပင်။

အိုးရန်ယိနှင့် ဝူရို့ဟုန်တို့မှာလည်း အံ့ဩမှင်တက်နေပြီး ယဲ့ဖန်က ဝူကျန်းယွဲ့ကို ဆက်တိုက် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်သည်ကို မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

ခြေမွပစ်ခြင်း။

ဤသည်က လုံးဝကို ခြေမွပစ်လိုက်ခြင်းပင်။

“မျိုးမစစ်ကောင်၊ မင်း ငါ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့”

ဝူကျန်းယွဲ့သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပြီး အရှက်ရနေသည်။ သူ ဤနယ်မြေတွင် ကျင်လည်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ စော်ကားခံရခြင်းမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးပေ။ သူ၏ မုန်းတီးမှုများမှာ ရူးသွပ်စွာ ပေါက်ကွဲလာတော့သည်။

ရုတ်တရက် ဝူကျန်းယွဲ့သည် လကို ဖော်ဆောင်လိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ် တုန်ခါမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အလွန်တရာ နက်နဲလှသော တာအို အမှတ်အသားများနှင့်အတူ ထည်ဝါလှသော ကမ္ပည်းစာချပ် ခြောက်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

အသူရာဘုံ။

နတ်ဘုံ။

ပြိတ္တာဘုံ။

လူ့ဘုံ။

ဤစာချပ်တစ်ခုစီတွင် အမှတ်အသား ခြောက်မျိုး ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက်တွင် သံသရာခြောက်ဘုံသည် ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာတော့သည်။

“ထူးခြားသော ဖြစ်ရပ်ဆန်း - သံသရာစက်ဝန်း”

လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး လုံးဝ ဆွံ့အသွားကြရသည်။

“ဝူကျန်းယွဲ့က ဒီလိုမျိုး ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်ဆန်းကို တကယ်ပဲ တတ်မြောက်ထားတာလား၊ ကြောက်ဖို့ ကောင်းလိုက်တာ၊ အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်အဆင့်ထဲမှာ သူ့ကို ဘယ်သူကများ ယှဉ်နိုင်ဦးမှာလဲ၊ သူက တကယ့်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းနေပြီ”

လူတိုင်း ထိတ်လန့်နေကြသည်။

ဝူကျန်းယွဲ့သည် သံသရာခြောက်ဘုံကို တကယ် ဆင့်ခေါ်နိုင်နေသည်။ ဤနည်းလမ်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံကို အာခံခြင်းပင်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများက အဆုံးမဲ့လှသည်။

တခြားသော အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်များပင်လျှင် ထိတ်လန့်နေလေသည်။

“ဟားဟားဟား ... အမှိုက်တွေ၊ မြင်ပြီလား၊ ငါတို့ အင်မော်တယ် အရှင်သခင်က အခုမှ သူ့ရဲ့ ခွန်အား အစစ်အမှန်ကို ထုတ်သုံးတော့မှာ၊ သေဖို့သာ ပြင်ထားကြတော့”

“သံသရာ ခြောက်ဘုံစလုံးကို ထုတ်သုံးလိုက်ပြီဆိုတော့ မင်းမှာ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိသေးတယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ ဒူးထောက်ပြီး အသေခံရမယ့်သူက မင်းပဲ”

နတ်ဘုရား မျိုးနွယ်စုဘက်မှ လူတိုင်းသည် ယုတ်မာရက်စက်သော မျက်နှာထားများဖြင့် ယဲ့ဖန်ကို မလိုတမာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးများ ရှိနေကြသည်။

“ယဲ့ဖန်... သတိထား”

အိုးရန်ယိ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ ထူးခြားဆန်းပြားသော ဖြစ်ရပ်ဆန်း တစ်ခု ပေါ်ပေါက် လာသည်နှင့် ၎င်းသည် ကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်ပြီး ၎င်းကို သံသရာ ခြောက်ဘုံနှင့် ကောင်းကင်ဘုံထံမှ ကာကွယ်ထားသဖြင့် ဝူကျန်းယွဲ့သည် အစကတည်းက ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အနေအထားတွင် ရှိနေပြီး မည်သူမျှ ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“ယဲ့ဖန် ... သေဖို့သာ ပြင်ထားတော့”

ဝူကျန်းယွဲ့သည် ထပ်ခါတလဲလဲ ကြုံးဝါးလိုက်ပြီး ထူးခြားဆန်းပြားသော ဖြစ်ရပ်ဆန်းများသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားခြောက်မျိုးသည် လောကကြီးကို တုန်ခါစေလျက် ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော မန္တန်တံဆိပ်တော်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဝုန်းခနဲ ကျဆင်း လာတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝူကျန်းယွဲ့သည် သူ၏ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ကွက်ကို ရူးသွပ်စွာ ထုတ်သုံးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လောကကြီးတစ်ခုလုံးသည် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး နေမင်းပေါင်း တစ်သောင်းကို ဤနေရာတွင် ချုပ်နှောင်ထားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အလင်းများက လူတိုင်း၏ မျက်စိကို ကွယ်သွားစေလောက်သည်။

သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာလည်း ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာတော့သည်။

လူတိုင်း အံ့ဩသွားပြီး သူတို့၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်လန့်မှုတို့နှင့် ပြည့်နှက်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သည် အဝေးသို့ ရှောင်ထွက်သွားကြပြီး ယဲ့ဖန် သေချာပေါက် သေတော့မည်ဟု ယုံကြည်ကာ သူနှင့် အဝေးဆုံးတွင် နေကြတော့သည်။

ထိုထူးခြားဆန်းပြားသော ဖြစ်ရပ်ဆန်းကြီးအောက်တွင် ယဲ့ဖန်၏ ပုံရိပ်မှာ ဖုန်မှုန့်တစ်စက်ကဲ့သို့ပင် သေးငယ် လွန်းလှသည်ဟု ထင်ရသည်။

“ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ ဖြစ်ရပ်ဆန်းလား”

ယဲ့ဖန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“မင်းတစ်ယောက်တည်းမှာပဲ ဒီလို ဖြစ်ရပ်ဆန်းတွေ ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား”

*ဘာ*

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြသည်။ ယဲ့ဖန်တွင်လည်း ထူးခြား ဆန်းပြားသော ဖြစ်ရပ်ဆန်းတစ်ခု ရှိနေသေးသည်လား။

“မင်းမှာ ဖြစ်ရပ်ဆန်းတစ်ခု ရှိနေတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ မင်းရဲ့ ဖြစ်ရပ်ဆန်းက ငါ့ထက် သာလွန်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ ဟားဟားဟား”

ဝူကျန်းယွဲ့က လှောင်ပြောင်သရော်လိုက်သည်။ သူ၏ ဖြစ်ရပ်ဆန်းမှာ သံသရာခြောက်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး သူသည် အသက် ဥပဒေသနှင့် သံသရာလည်ခြင်းဆိုင်ရာ နိယာမစွမ်းအားများကို လုံးဝ ချုပ်ကိုင်ထားနိုင်သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ ရယ်မောသံမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ယဲ့ဖန်၏ ထူးခြားဆန်းပြားသော ဖြစ်ရပ်ဆန်း ပေါ်ပေါက်လာချေပြီ။

၎င်းမှာ အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှသော အင်မော်တယ်တို့၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ထိုကမ္ဘာထဲတွင် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ထိုးတက်နေသော မြင့်မားလှသည့် တောင်တန်းကြီးများရှိနေပြီး ၎င်းတို့၏ ခန့်ညားထည်ဝါမှုမှာ ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကိုပင် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့မည့်အလားပင်။

နဂါးအရှိန်အဝါများသည် ပင်လယ်ပြင်ကြီးအလား အဟုန်ပြင်းစွာ ပျံ့နှံ့စီးဆင်းနေပြီး၊ တိမ်တိုက်များနှင့် တောက်ပ လှသော အလင်းတန်းများ ရောယှက်ကာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးထားသည်!

အမျိုးမျိုးသော ဥပဒေသများမှာလည်း တစ်နေရာတည်းသို့ စုစည်းလာနေတော့သည်။