ဧကရာဇ် ချင်းတိ၏ အမွေအနှစ်၊ ထာဝရ နတ်ပန်း

ခန့်ညားထည်ဝါလှသော လမ်းမကြီးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်း၍ ဆန့်တန်းလာနေသည်။

၎င်းက ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားသည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ အရာခပ်သိမ်း စတင်ရာ အချိန်ကာလဦးကဲ့သို့ပင်။ အရာအားလုံးသည် ဝေဝါးသော ဟင်းလင်းပြင် အခြေအနေတွင် ရှိနေပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အနှစ်သာရအရှိဆုံး အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်းဆန်လှသည်။

ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။

အလွန်တရာ တင့်တယ်လှသည်။

ဤကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ခန့်ညားလှသော အပြာရောင်ကြာပန်းတစ်ပွင့်သည် ကောင်းကင်ဘုံကိုးလွှာ၏ အထက်တွင် လွင့်မျောနေပြီး ကောင်းကင်ယံ ဖြစ်ရပ်ဆန်းအားလုံးကို ဖိနှိပ်ထားလေသည်။

ကမ္ဘာဦးအစ၏ ခရမ်းရောင်အရှိန်အဝါများ ဆင်းသက်လာသည်မှာ နိယာမအားလုံး၏ မြစ်ဖျားခံရာအလားပင်၊ ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်း စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ အကြွင်းမဲ့သော ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရသည်။

ရောက်ရှိနေသူတိုင်း လုံးဝကို ဝေခွဲမရအောင် မှင်တက်နေကြတော့သည်။

“ကောင်းကင်ဘုံပန်း... ထာဝရပွင့်လန်းတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်”

ဤသည်မှာ ရှေးဟောင်းကာလမှ ကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး ဖြစ်ရပ်ဆန်းများထဲမှ တစ်ခုပင်။

အသူရာ ဧကရာဇ်၏ ထူးခြားဆန်းပြားသော ဖြစ်ရပ်ဆန်းပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး စတင်ချိန်၊ အရာခပ်သိမ်း၏ အစဦး မြင်ကွင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒီလူက အသူရာ ဧကရာဇ်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို တကယ်ပဲ ဆက်ခံထားတာလား၊ သူက အသူရာ ဧကရာဇ်ရဲ့ မျိုးဆက်ပဲ”

လူတိုင်း မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် အစွန်းကုန် ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

ထိုခဏ၌ ဝူကျန်းယွဲ့ပင်လျှင် လုံးဝ ဆွံ့အသွားရသည်။

အသူရာ ဧကရာဇ်သည် ဧကရာဇ်ကိုးပါးထဲမှ တစ်ပါးဖြစ်ပြီး၊ တစ်ချိန်က အဆင့်အတန်းအရှိဆုံးနှင့် ပါရမီအရှိဆုံး ဧကရာဇ်အဖြစ် ချီးကျူးခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကဗျာများ ရေးဖွဲ့ပြီး တေးဂီတများ ဖန်တီးသည်ကာ ငြိမ်းချမ်းသာယာမှုကို မြတ်နိုးပြီး ကမ္ဘာအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာရင်း လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူ့ကို ကြည်ညိုလေးစားသူများမှာ မြစ်ကိုဖြတ်ကူးနေသော ငါးကြင်းအုပ်ကြီးအလား မရေမတွက်နိုင်အောင်ပင်။

ဤလောကရှိ မည်သည့်အမျိုးသမီးကမျှ သူ့ကို မချစ်ဘဲ၊ မလွမ်းဆွတ်ဘဲ၊ မတောင့်တဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြပေ။

သူရေးစပ်ခဲ့သော ကဗျာများသည် မျိုးဆက် တစ်ခုပြီးတစ်ခု လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သည့် နိုင်ငံတော်အဆင့် ရတနာများဖြစ်ပြီး လူအများ၏ ကြည်ညိုလေးစားမှုကို ခံရသည်။

ဒဏ္ဍာရီများအရ သူသည် မူလအစကမ္ဘာဦးရှိ အပြာရောင်ကြာပန်းတစ်ပွင့်မှ အသွင်ပြောင်းလာသူဖြစ်ပြီး တာအို အပေါင်းတို့၏ ပြုစုပျိုးထောင်မှုကို ခံခဲ့ရကာ သူ၏ကံကြမ္မာမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ကံကြမ္မာနှင့် ဆက်နွှယ်နေသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံရှိ သန့်စင်သော ဝိညာဉ်အားလုံးကို ဖိနှိပ်ထားသဖြင့် ၎င်းတို့မှာ ပြန်လည်ဦးမော့ရန် အခွင့်အရေးပင် မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် မဟာတာအို၏ အနှစ်သာရအားလုံးကို တစ်ဦးတည်း ဝါးမြိုခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူသည် မဟာ တာအို၏ အနှစ်သာရကို နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းတိုင် စုပ်ယူခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လူသား ခန္ဓာကိုယ် အဖြစ်သို့ အသွင်ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခေတ်အဆက်ဆက် ထာဝရစိမ်းလန်းနေသော ကြာပန်းတစ်ပွင့်၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် မသေမျိုးအဖြစ် တည်ရှိနေပြီး မည်သည့်အရာကမျှ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်ပေ။

အသူရာ ဧကရာဇ်၏ အကြောင်းကို အကျယ်တဝင့် ရှင်းပြနေရန် မလိုတော့ပေ။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာကိုပင် အရှက်ခွဲနိုင်ခဲ့သည်ဟူသော အချက်ကပင် သူ မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း သက်သေပြရန် လုံလောက်လှသည်။

ယခုမူ သူ့ရှေ့မှ လူသည် အသူရာ ဧကရာဇ်၏ အမွေအနှစ်ကို အမှန်တကယ်ပင် ဆက်ခံထားခဲ့လေပြီ။

ထာဝရ ကာလပတ်လုံး တည်ရှိနေသော ကောင်းကင်ဘုံ ပန်းတစ်ပွင့်။

၎င်းသည် အသူရာ ဧကရာဇ်၏ တာအို ကိန်းဝပ်ရာ အရာဝတ္ထုပင် ဖြစ်ပြီး အတိုင်းအဆမရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

သံသရာ ခြောက်ဘုံပင်လျှင် ၎င်းကို ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိမည်မဟုတ်ပါ။ အတိတ်ကာလက အသူရာ ဧကရာဇ်သည် ဘုံသုံးဘုံနှင့် သံသရာခြောက်ဘုံအတွင်း မည်သူမျှ တားဆီး၍မရဘဲ လှည့်လည်သွားလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သံသရာ စွမ်းအားပင်လျှင် သူ့ကို ဖျောက်ဖျက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ကျယ်ပြောလှသော မသေမျိုးကမ္ဘာကြီးသည် နားစည်ကွဲမတတ် အော်သံများ ထွက်ပေါ်လာစေပြီး ကောင်းကင်ယံ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ထောက်ပံ့ထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ထိုကမ္ဘာကြီးမှ တုန်ခါ ဟိန်းဟောက် နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများသည် လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

၎င်းသည် လမ်းတွင်ရှိသမျှ အရာရာကို တိုက်ရိုက်ဗုံးကြဲဖျက်ဆီးပစ်သည့် တားဆီး၍မရသော အင်အားတစ်ခုပင်။ ဝူကျန်းယွဲ့၏ ဖြစ်ရပ်ဆန်းလည်း ထိုအထဲတွင် ပါဝင်နေသည်။

မဟာ တာအို၏ စွမ်းအားမှာ ပြင်းထန်ကျယ်ပြောလှပြီး ချောက်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုအလားပင်။ ၎င်းသည် သံသရာ ခြောက်ဘုံ၏ အပြင်လွှာနှင့် အကြောအမျှင်များကို တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ ဆွဲခွာကာ အစအနမကျန်အောင် ဆုတ်ဖြဲပစ် လိုက်တော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ လုံးဝကို ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှသည်။

ဝူကျန်းယွဲ့၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားရသည်၊ သူသည် သေမတတ် ကြောက်ရွံ့ နေချေပြီ။ သူ၏ ထူးခြားဆန်းပြားသော ဖြစ်ရပ်ဆန်းမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အမှုန့်ခြေခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

*ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ*

*ဒါက ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံး လူသတ်ကွက်လေ*

*ဒါက ငါ့ရဲ့ အပြင်းထန်ဆုံး လူသတ်ကွက်လေ*

သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။

လူတိုင်း လုံးဝကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကုန်ကြသည်။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

ဝူကျန်းယွဲ့က မည်သူနည်း။ သူသည် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်အဆင့်ထဲတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသူ ဖြစ်သည်။ အင်မော်တယ် အရှင်သခင်အဖြစ် သူ့ကိုယ်သူ သက်သေပြနိုင်ခဲ့ချိန်မှစ၍ သူသည် တစ်ခါမျှ မရှုံးနိမ့်ဖူးဘဲ အရပ်မျက်နှာ အားလုံး၏ လေးစားမှုကို ရရှိခဲ့သူဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ သူ့ကို လျှော့တွက်ရဲခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် ယခုမူ ၎င်းတို့သည် သူ့အရှေ့မှလူ၏ လက်ထဲတွင် အရှက်တကွဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ရှုံးနိမ့်နေရသည်။

“ဂျွတ် ဂျွတ် ဂျွတ်”

ဝူကျန်းယွဲ့၏ ပဉ္စမမြောက် ထူးခြားဆန်းပြားသော ဖြစ်ရပ်ဆန်းသည် စူးရှသော အသံများနှင့်အတူ စတင်ပြိုကွဲ ပျက်စီးလာတော့သည်။

“ပြီးသွားပြီ ဖြစ်ရပ်ဆန်းကြီး ဖောက်ခွဲဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီ”

“သံသရာ ကောင်းကင်ဘုံသိုင်းကလည်း ဒီမိစ္ဆာကို မသတ်နိုင်တော့ဘူး။ သူက ဘုံသုံးဘုံနဲ့ သံသရာခြောက်ဘုံထဲက သတ္တဝါတောင် မဟုတ်ဘူး”

လူအုပ်ကြီးထဲမှ အတိုင်းအဆမရှိသော ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုခဏ၌ အိုးရန်လင်းသည် လီဟွမ်ဟွမ်ကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်နေရှာသည်။

“အဆင်ပြေသွားမှာပါ ... အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ယဲ့ဖန် ငါတို့ကို လာကယ်ပြီ”

ယခုအချိန်တွင် ယဲ့ဖန်သည် သူတို့ကို ဤအခက်အခဲမှ သေချာပေါက် ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

လီဟွမ်ဟွမ်မှာမူ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ မျက်နှာနှင့် နှုတ်ခမ်းများမှာ လူသေကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေပြီး အလွန်အမင်း အားအင်ချည့်နဲ့နေသည်။

“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မင်း ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ”

ဝူကျန်းယွဲ့သည် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မယုံကြည်နိုင်စရာပင်။

အစကတည်းက သူသည် ယဲ့ဖန်၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို အပြတ်အသတ် ခံထားရသည်။ ယခုမူ သူ၏ ထူးခြား ဆန်းပြားသော ဖြစ်ရပ်ဆန်းများပင် ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရလေပြီ။

၎င်းမှာ သူ့အတွက် လက်ခံနိုင်စရာ မရှိပေ။ သူသည် ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ယဲ့ဖန်၏ ရှေ့တွင်မူ အမှိုက်တစ်စကဲ့သို့ ဖြစ်နေရသည်လား။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယဲ့ဖန်သည် သူ၏အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဝူကျန်းယွဲ့၏ ရင်ဘတ်တည့်တည့်သို့ သူ၏လက်သီးဖြင့် အရှိန်ပြင်းစွာ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ဝူကျန်းယွဲ့သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ သူသည် သူ၏လက်သီးနှစ်ဖက်ကိုသာ အသုံးပြု၍ ထိုတိုက်ကွက်ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်ရတော့သည်။

ဝူကျန်းယွဲ့၏ လက်မောင်းများထံမှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် ဤသည်မှာ နောက်ဆုံးသော တိုက်ကွက်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သတိထားမိပြီး လူတိုင်းက အသက်ရှူအောင့်၍ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

“ဂျွတ်”

သို့သော် ကျိုးသွားသော အသံနှင့်အတူ လူတိုင်း ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားကြရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယဲ့ဖန်၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ဝူကျန်းယွဲ့၏ လက်နှစ်ဖက်လုံး ပြတ်ထွက် သွားသည်ကို သူတို့ အထင်အရှား မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အထဲသို့ ကွေးဝင်သွားလေပြီ။

ဤမြင်ကွင်းမှာ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ရှုံးသွားပြီ။

ဝူကျန်းယွဲ့သည် တကယ်ပဲ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့လေပြီ။

လူတိုင်းသည် ယဲ့ဖန်ကို မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

*ငါ့ရှေ့ကလူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ကြောက်ဖို့ကောင်းနေရတာလဲ*

အစမှ အဆုံးတိုင်အောင် သူသည် ဝူကျန်းယွဲ့ကို အပြတ်အသတ် လွှမ်းမိုးထားခဲ့သည်။

ဝူကျန်းယွဲ့မှာ ပြန်လည်ခုခံရန်ပင် အခွင့်အရေး မရခဲ့ပေ။

ဒုတိယမြောက် အိုးရန်ချင်းရွှယ်ဟု အမည်ကျော်ပြီး အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်အဆင့်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသည်ဟု ဆိုသော ဝူကျန်းယွဲ့သည်ပင် ယခုအခါ လုံးဝဥဿုံ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် အလွန်ပင် ပြတ်ပြတ်သားသား ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရက်ရက်စက်စက် အရှက်ခွဲခံလိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းသည် ရောက်ရှိနေသူ အားလုံးအတွက် စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

အိုးရန်ယိနှင့် ဝူရို့ဟုန်တို့ပင်လျှင် မှင်တက်သွားကြပြီး လုံးဝ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြတော့သည်။

ယဲ့ဖန် ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်လာတူးခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူတို့က အစက ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ဤလူသည် လျင်မြန်ပြီး နားလည်ရခက်လှသော နည်းလမ်းဖြင့် ရောက်ရှိနေသူအားလုံးကို ချက်ချင်း အနိုင်ယူလိုက်သည်။

ထို့အပြင် ၎င်းမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အပြတ်အသတ် သတ်ဖြတ်နိုင်သည့် အစွမ်းမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

ဝူကျန်းယွဲ့ မည်မျှအစွမ်းထက်ကြောင်း သူတို့ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ဝူကျန်းယွဲ့၏ တစ်ကွက်တည်းသော တိုက်ခိုက်မှုကိုပင် မခံနိုင်ခဲ့ကြပေ။

သို့သော် ယခုမူ ယဲ့ဖန်သည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝူကျန်းယွဲ့ကို ချက်ချင်း အနိုင်ယူလိုက်လေပြီ။

ဤမြင်ကွင်းက သူတို့၏ အရိုးထဲအထိ အေးစိမ့်သွားစေသည်။ အကယ်၍ သူတို့မျက်စိနှင့် တပ်အပ်မမြင်ခဲ့လျှင် ၎င်းမှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

*ဒီလူက လူမှ ဟုတ်ရဲ့လား*

ထိုခဏ၌ အိုးရန်ယိနှင့် ဝူရို့ဟုန်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ယဲ့ဖန်သည် မောက်မာပြီး ဘာမှမသိနားမလည်သူဟု ထင်မှတ်ကာ ခုနကပင် ယဲ့ဖန်ကို အထင်သေးခဲ့ ကြသော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တွင်မူ သူတို့ကိုယ်တိုင်ကသာ အမြင်ကျဉ်းမြောင်းခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် သူတို့ကို အဝေးကြီးမှာပင် ကျန်ရစ်ခဲ့စေပြီ ဖြစ်သည်။

ဝူကျန်းယွဲ့ကိုပင် အလွယ်တကူ ခြေမွနိုင်သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးက သူတို့ကို "အမှိုက်" ဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သူတို့တွင် ပြန်လည်ငြင်းခုံရန် သတ္တိရော ရှိပါဦးမည်လော။ ငြင်းခုံပိုင်ခွင့်ရော ရှိပါဦးမည်လော?

အမှိုက်ဟူသော စကားလုံးကို သုံးနှုန်းသွားခြင်းအပေါ် သူတို့မှာ လက်ခံရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ဤမြင်ကွင်းကို မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။ ဝူကျန်းယွဲ့သည် တကယ်ပင် ယဲ့ဖန်၏ လက်ထဲတွင် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့လေပြီ။

ရှုံးနိမ့်ခြင်းမရှိဟူသော ဒဏ္ဍာရီသည် ယနေ့တွင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့လေပြီ။

“မင်း ...”

ဝူကျန်းယွဲ့သည် ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ယဲ့ဖန်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ ဤမျှအထိ အပြတ်အသတ် ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ယဲ့ဖန်၏ အေးစက်သော မျက်ဝန်းများတွင် စိမ့်ထွက်နေသော အလင်းတန်းများ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့မိန်းမက ငါ့ကို သစ္စာဖောက်တယ် ဟုတ်လား၊ နဂါးတစ်ကောင်ရဲ့ ကာကွယ်မှုကို ခံယူဖူးတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်က လမ်းဘေးက ခွေးလေခွေးလွင့်တစ်ကောင်ကို စိတ်ဝင်စားဦးမယ် ထင်နေတာလား”

*ဘာ*

ဝူကျန်းယွဲ့သည် ရုတ်တရက် အိပ်မက်မှ နိုးလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏အနောက်ရှိ ကျုံးဝမ်ကို လှည့်ကြည့် လိုက်သည်။ သို့သော် ကျုံးဝမ်မှာမူ ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော အပြုံးမျိုးဖြင့် ပြုံးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ လှောင်ပြောင်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ကိန်းဝပ်နေသည်။

*ငါ အလှည့်စားခံလိုက်ရပြီ*

ဤအမျိုးသမီးသည် ဤကဲ့သို့သော ရလဒ်ထွက်လာမည်ကို ကြိုသိနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူ့ကို ဤနေရာသို့ လာပြီး အသေခံရန် တမင်ဆွပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ သူ ပြေးစရာ မြေမရှိတော့ပေ။

“ဝုန်း”

ယဲ့ဖန်သည် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုအပမာ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးထွက်လိုက်သည်။

*ပြေးမှဖြစ်မယ်*

ဝူကျန်းယွဲ့သည် အနည်းငယ်မျှပင် မတွန့်ဆုတ်တော့ဘဲ သူ၏ လူများကို ပစ်ပယ်ကာ ချက်ချင်း ထွက်ပြေး တော့သည်။

*ဟာ*

လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြသည်။

*ဝူကျန်းယွဲ့က ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား*

*ဒါက လုံးဝကို မယုံနိုင်စရာပဲ*

အလွန်အမင်း မောက်မာလှသော ထိုလူသည် တိုက်ပွဲတွင် ရင်ဆိုင်နေရစဉ် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လှည့်ထွက်ပြေးသွားသည်လား။ ၎င်းမှာ သူတို့အတွက် အိပ်မက်တစ်ခုလိုပင် ခံစားနေရသည်။

သို့သော် ဤသည်က ဝူကျန်းယွဲ့မှာ အမှန်တကယ်ပင် နည်းလမ်းအားလုံး ကုန်ခမ်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ယဲ့ဖန်ကို မယှဉ်နိုင်မှန်း သိသွားသဖြင့် လှည့်ပြေးခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

ဝူကျန်းယွဲ့ ရှုံးနိမ့်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ရောက်ရှိနေသူအားလုံးမှာ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် ဘောင်းဘီထဲ ဖုန်ထွက်မတတ် ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ သို့သော် ယဲ့ဖန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ပြေးချင်တာလား၊ မင်းရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ၊ ငါ့ကို သေချာပေါက် သတ်မယ်လို့ ဘယ်သူက ကြွားလုံးထုတ်ခဲ့တာလဲ”

ဝူကျန်းယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ပျက်ယွင်းနေပြီး အရှက်ရနေချေပြီ။

သို့သော် သူသည် အနောက်သို့ လှည့်ပင်မကြည့်ရဲဘဲ အရှိန်အကုန်မြှင့်၍ ထွက်ပြေးနေတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် သိက္ခာကို ဂရုစိုက်နေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။

အိုးရန်ယိနှင့် ဝူရို့ဟုန်တို့မှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားကြသည်။ ဝူကျန်းယွဲ့၏ အရှိန်အဝါနှင့် အစွမ်းထက်လှသော ခွန်အား များမှာ သူတို့စိတ်ထဲတွင် အထင်အရှား ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့ရှေ့တွင် ထွက်ပြေးနေသည့်သူမှာ သူတို့သိသော ဝူကျန်းယွဲ့ ဟုတ်ပါလေစ။

ယခုမြင်နေရသော ဝူကျန်းယွဲ့နှင့် အရင်က သူတို့ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော ဝူကျန်းယွဲ့ကို ဆက်စပ်၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။

*ဒါ... ဒါ အမြင်မှားတာ ဖြစ်ရမယ်*

“အင်မော်တယ် အရှင်သခင်... ကျွန်တော်တို့ကို ပစ်မသွားပါနဲ့ဦး”

နတ်ဘုရား မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ဝူကျန်းယွဲ့က သူတို့ကို ပစ်ပယ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လုံးဝ ကြောင်အသွားကြတော့သည်။

ဝူကျန်းယွဲ့ပင်လျှင် ယဲ့ဖန်၏ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ပါက သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နိုင်ပါတော့မည်နည်း။ အခြေအနေများက ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း။

တကယ့်ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စရာပင်။

သို့သော် လူတိုင်း ဘာပြောပြော ဝူကျန်းယွဲ့ကတော့ အသက်လု၍ ပြေးနေပြီး ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဆယ်မိုင်ခန့် ဝေးကွာသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

လူတိုင်းမှာ ဆွံ့အလျက် တိတ်ဆိတ်နေကြတော့သည်။ ရယ်စရာကောင်းသည်မှာ အမောက်မာဆုံးသူက အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးသွားခြင်းပင်။

“သူ့ကို ထွက်ပြေးခွင့် မပေးနဲ့”

ဝူကျန်းယွဲ့ကို သတ်နိုင်ခြင်းက နတ်ဘုရား မျိုးနွယ်စုကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေမည်ဖြစ်ကြောင်း အိုးရန်ယိ ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤရွှေရောင်အခွင့်အရေးကို သူ ဘယ်လိုမှ အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ပေ။

သူ ပြောပြောဆိုဆိုပင် ဝူရို့ဟုန်နှင့်အတူ လိုက်ဖမ်းရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။

“ပြေးမယ်၊ သူ ပြေးနိုင်မယ် ထင်လို့လား”

ယဲ့ဖန်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ထူးဆန်းလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ယဲ့ဖန်က မြေကြီးပေါ် ဖနောင့်တစ်ချက် ပေါက်လိုက်ရာ ဖြစ်ရပ်ဆန်းအတွင်းရှိ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ လွင့်မျော နေသော အပြာရောင်ကြာပန်းသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို ချက်ချင်းပင် အက်ကွဲသွားစေသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို အက်ကွဲစေခြင်းပါလား။

ထိုကြီးမားလှသော စွမ်းအားမှာ မဟာ တာအိုပင် တောင့်မခံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသည်။

ဟင်းလင်းပြင်ကြီး အက်ကွဲသွားပြီးနောက် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်း တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အသက်လုပြေးနေသော ဝူကျန်းယွဲ့၏ ပုံရိပ်ကို ခဏမျှ မြင်လိုက်ရသည်။

ယဲ့ဖန်က သူ၏လက်တစ်ဖက်ကို လှမ်းထုတ်လိုက်ရာ ငရဲပြည်မှ ဆန့်ထွက်လာသော နတ်ဆိုး လက်သည်းကြီးအလား ဝူကျန်းယွဲ့၏ လည်ပင်းကို ချက်ချင်း လှမ်းဖမ်းလိုက်တော့သည်။

“အား”

ဝူကျန်းယွဲ့၏ ပုံရိပ်မှာ ရုတ်တရက် တန့်သွားပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် အစွန်းကုန် ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ဤမျှအထိ ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်နေပါလျက် ယဲ့ဖန်က သူ့ကို ဖမ်းမိနိုင်သေးသည်ကို သူ မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

ထို့နောက်တွင် ယဲ့ဖန်သည် သူ့ကို အားဖြင့် ပြန်လည်ဆွဲယူလိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်း လောင်းကစားရုံထဲသို့ ဝုန်းခနဲ ပြန်လည် ပစ်ပေါက်လိုက်တော့သည်။

“ဘုန်း”

ကြမ်းပြင်ကြီးမှာ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

ယဲ့ဖန်သည် ဝူကျန်းယွဲ့၏ ကျောပေါ်သို့ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို နင်းခြေသကဲ့သို့ နင်းချလိုက်သည်။

“ဝေါ့”

ဝူကျန်းယွဲ့ ရုတ်တရက် သွေးတစ်လုပ် အန်လာသည်။

သူ၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ထူးဆန်းစွာ ချိုင့်ဝင်သွားပြီး ခါးရိုးမှာလည်း လုံးဝ ကျိုးကြေသွားကာ အရိုးစများမှာ အသားကို ဖောက်ထွက်လျက် လေထဲသို့ ပေါ်ထွက်နေတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ သွေးပျက်စရာကောင်းလှပြီး တကယ့်ကို ရက်စက်လှသည်။