သူတော်စင် ဖြစ်လာဖို့ ငါ့လမ်းငါ ဖောက်မယ်
Vol. 117 Ch. 1748
တိတ်ဆိတ်နေ၏။
လူတိုင်း၏ ဆံပင်များမှာ ထောင်ထလာကြပြီး သူတို့၏မျက်ဝန်းများတွင် ပြင်းထန်သော ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
*ဒါက ဘယ်လိုနည်းလမ်းလဲ၊ ဟင်းလင်းပြင်ကို တိုက်ရိုက်ခွဲပြီး မိုင်ရာချီဝေးတဲ့ နေရာကလူကို လှမ်းဖမ်းတယ် ဆိုတာ*
*ဒီလို နတ်ဘုရား သိုင်းပညာနဲ့သာဆိုရင် ဒီလောကက ဘယ်အရာကမှ သူ့စွမ်းအားအောက်ကနေ လွတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး*
*ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်*
*ဒါ တကယ် ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်*
ထို့နောက်တွင် ယဲ့ဖန်သည် ဝူကျန်းယွဲ့၏ ကျောကို နင်းလိုက်သဖြင့် ဝူကျန်းယွဲ့မှာ ခွေးသေတစ်ကောင်အလား သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ပြားပြားဝပ်သွားရတော့သည်။
ရောက်ရှိနေသူအားလုံး အံ့သြတုန်လှုပ်လွန်းသဖြင့် အသက်ရှူပင် မှားသွားကြရသည်။
တကယ့်ကို တုန်လှုပ်စရာကောင်းလှသည်။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် သန်မာလွန်းသည်။
အတိုင်းအဆမရှိသော စွမ်းအားကြီးပင်။
ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ဝူကျန်းယွဲ့သည် ယခုအခါတွင်မူ ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခြေဖဝါးအောက်တွင် နင်းခြေခံ ထားရသည်မှာ မြင်ရသူအဖို့ အရိုးထဲအထိ အေးစိမ့်သွားစေသည်။
ထိုအခိုက်တွင် ဝူကျန်းယွဲ့သည် အိုးရန်လင်းတို့ ဇနီးမောင်နှံ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် မှောက်လျက်သား ဖြစ်နေပြီး သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အိုးရန်လင်း၏ နာကျည်းမုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်နှင့် တည့်တည့်တိုး တော့သည်။
သူ၏ဇနီးကို ဤကဲ့သို့ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့သည့် ဝူကျန်းယွဲ့ကို အိုးရန်လင်းအနေဖြင့် အပိုင်းပိုင်း အစစ ဆုတ်ဖြဲပစ်ချင် နေမိသည်။
“ခင်ဗျား ဘာလုပ်မလို့လဲ”
ဝူကျန်းယွဲ့သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိလိုက်ပုံရပြီး ချက်ချင်းပင် အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ယဲ့ဖန်က အညှာအတာ ကင်းမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်း မကြာခင် သိရမှာပါ”
“ဘုန်း”
ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် ကန်ချလိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဂျွတ်”
ချက်ချင်းဆိုသလို တစ်စုံတစ်ခု ကွဲကြေသွားသည့်အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက်တွင် ဝူကျန်းယွဲ့သည် သူ၏ ဒန်ထျန်မှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ယန်စွမ်းအင် များမှာ သိသိသာသာ လျင်မြန်စွာ ဆုံးရှုံးသွားတော့သည်။
“မင်း... မင်း ငါ့ကို မသန်စွမ်းအောင် လုပ်လိုက်တာလား”
ဝူကျန်းယွဲ့သည် ထပ်ခါတလဲလဲ အော်ဟစ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ခက်ထန် နေသည်။ ယဲ့ဖန်သည် သူ၏ စွမ်းအားများကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ ယခုအချိန်မှစ၍ သူသည် သာမန် ဒုက္ခိတ တစ်ဦးသာ ဖြစ်တော့မည်။
ယဲ့ဖန်က သူ့ကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ အိုးရန်လင်းထံသို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“ဦးလေးရဲ့ ဇနီး ဒဏ်ရာတွေကို ကျွန်တော် ကုပေးမယ်။ သူ့ကိုတော့... ဦးလေး ကြိုက်သလိုသာ စီရင်လိုက်ပါ”
အိုးရန်လင်းက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ ဝူကျန်းယွဲ့ထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားတော့သည်။
“အိုးရန်လင်း၊ ခင်ဗျား လုပ်ရဲလား”
ဝူကျန်းယွဲ့၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး အိုးရန်လင်းကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။
*ဒီလို ပုရွက်ဆိတ်လိုကောင်က သတ်ဖို့ ထိုက်တန်တယ်လို့ ထင်နေတာလား*
“ရွှစ်”
သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဝူကျန်းယွဲ့၏ ပါးစပ်ထဲမှ ပြတ်တောက်သွားသော လျှာတစ်ဖက် လွင့်ထွက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ကျသွားသည်။
အိုးရန်လင်း၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာခက်ထန်နေပြီး သွေးစွန်းနေသော ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်း အခု ပါးစပ်ပိတ်ထားလို့ ရပြီ၊ တစ်သက်လုံး ပါးစပ်ပိတ်လိုက်တော့”
“ဝေါ...”
ဝူကျန်းယွဲ့သည် စကားပြောချင်သော်လည်း ထူးဆန်းသော အသံများသာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အဆုံးမဲ့သော မုန်းတီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အရှက်ရလွန်းသဖြင့် သေပင် သေချင်သွားတော့သည်။
“ရွှစ်”
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အိုးရန်လင်းသည် သူ၏ဓားကို မြှောက်ကာ ဝူကျန်းယွဲ့၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ခုတ်ချလိုက်သည်။
လတ်ဆတ်သော သွေးများမှာ ပန်းထွက်လာပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့ စင်ဟပ်သွားတော့သည်။
မြေပြင်တစ်ခုလုံး သွေးချင်းချင်းနီသွားရသည်။
တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာ ကောင်းလှသည်။
လုံးဝကို ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှသည်။
ထိုးစိုက်သည်။
ကလော်ထုတ်သည်။
အရှင်လတ်လတ် လှီးဖြတ်သည်။
အင်အားသုံး၍ ပိုင်းဖြတ်သည်။
အိုးရန်လင်း၏ လက်ထဲတွင် ဝူကျန်းယွဲ့မှာ သတ်ဖြတ်ခြင်းခံရမည့် သိုးသူငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ စိတ်ကြိုက်စီရင်ခြင်းကို ခံနေရသည်။
စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံများမှာ တစ်ခုထက်တစ်ခု ပိုမိုကျယ်လောင် လာတော့သည်။
*ငါ အရမ်း နာတယ်*
လူတိုင်း ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်ကြတော့ပေ။
ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ဝူကျန်းယွဲ့သည် ယခုအခါ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံနေရလေသည်။
ယင်းက မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလှသည်။
လီဟွမ်ဟွမ်က ယဲ့ဖန်ကို အားယူ၍ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်အေးသွားသည့် အပြုံးတစ်ခုကို အနိုင်နိုင်ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက မင်းအမေထက် အများကြီး ပိုတော်တာပဲ”
“စကားမပြောပါနဲ့ဦး၊ ကျွန်တော် ကုပေးပါ့မယ်”
ယဲ့ဖန်၏ ထူးခြားဆန်းပြားသော ဖြစ်ရပ်ဆန်းကြီးမှာ လီဟွမ်ဟွမ်ကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အသက်စွမ်းအားများ အဟုန်ပြင်းစွာ စီးဝင်သွားတော့သည်။
“အားးးးးး...”
ရုတ်တရက် လီဟွမ်ဟွမ်၏ ပါးစပ်မှ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သို့သော် ဝူကျန်းယွဲ့၏ အော်ဟစ်သံနှင့် မတူသည်မှာ သူမ၏ အော်ဟစ်သံမှာ အသစ်တဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ကိုယ်စားပြုနေခြင်းပင်။
“ဂျွတ်”
ရုတ်တရက် လီဟွမ်ဟွမ်၏ ပြတ်တောက်သွားသော လက်မောင်းမှာ လျင်မြန်စွာ ပြန်ပေါက်လာပြီး သူမ၏ ဒဏ်ရာ များမှာလည်း လျင်မြန်စွာပင် ကျက်သွားတော့သည်။
ဤမြင်ကွင်းမှာ တကယ့်ကို တုန်လှုပ်စရာကောင်းပြီး အံ့ဩစရာ ကောင်းလှသည်။
“ဒါ အသူရာ ဧကရာဇ်ရဲ့ တာအိုလား၊ သေတွင်းထဲ ခြေတစ်ဖက် နစ်နေတဲ့သူကိုတောင် တကယ်ပဲ ပြန်ဆွဲခေါ်နိုင်တာလား”
အားလုံး အလွန် မှင်တက်သွားကြသည်။ အသူရာ ဧကရာဇ် ကွယ်လွန်သွားသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ တာအိုမှာ ယနေ့တိုင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် အစွမ်းထက်နေဆဲပင်။
တကယ့်ကို အံ့အားသင့်စရာပင်။
“ဗျိ”
ရုတ်တရက် ဆုတ်ဖြဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝူကျန်းယွဲ့၏ ခြေလက်များမှာ လုံးဝ ဆုတ်ဖြဲခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
အိုးရန်လင်းသည် ရူးသွပ်နေသူတစ်ဦးအလား ဖြစ်နေပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် အေးစက်လှသော အငြိုး အတေးများ၊ ရက်စက်မှုများနှင့် လျစ်လျူရှုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ထိုမျှတင် မကသေးပါ။
သူသည် သူ၏သားသတ်ဓားကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဝူကျန်းယွဲ့၏ အရေပြားကို တစ်လက်မချင်း ခွာကာ အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက် တော့သည်။
ဤမြင်ကွင်းကြောင့် လီဟွမ်ဟွမ်မှာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ပြီး မျက်နှာဖြူလျော်သွားရသည်။ အိုးရန်လင်း၏ ဤမျှအထိ အရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော မျက်နှာထားကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြည့်နှက်နေသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။ တကယ့်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။
သူမသည် ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် အကြည့်ကို လွှဲဖယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ယဲ့ဖန်က သူမ၏မျက်နှာကို အတင်းအကျပ် ပြန်လှည့်စေသည်။
ယဲ့ဖန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“သူက ဒေါ်လေးကြောင့် နတ်ဆိုး တစ်ကောင် ဖြစ်သွားရတာ။ တစ်ကမ္ဘာလုံးက သူ့ကို ကြောက်လို့ရပေမဲ့ ဒေါ်လေး ကတော့ ကြောက်လို့မရဘူး”
လီဟွမ်ဟွမ် တုန်ယင်သွားပြီး အိုးရန်လင်းကို ကြည့်လိုက်သော သူမ၏အကြည့်တွင် ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။
အိုးရန်လင်းသည် သူမကြောင့် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သူမအတွက် ဒေါသထွက်ခဲ့ရသဖြင့် ရူးသွပ်သွားခဲ့ခြင်းပင်။
*ငါ့ကြောင့် သူ ဘယ်လိုများ ဒီလောက်အထိ ကြမ်းတမ်းသွားရတာလဲ*
ဤသည်မှာ သူမ ယခင်က သိထားခဲ့သော အိုးရန်လင်း၏ ပုံစံနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။
ထိုခဏ၌ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အိုးရန်လင်းက ဝူကျန်းယွဲ့ကို လူရေခွံမီးအိမ်အဖြစ် ပြောင်းပစ်ဖို့ ကြံနေတာလား”
*လူရေခွံမီးအိမ်လား*
ရောက်ရှိနေသူအားလုံး ချက်ချင်းပင် သွေးပျက်သွားကြသည်။ ၎င်းမှာ အိုးရန် မျိုးနွယ်စု၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော လျှို့ဝှက်အတတ်ပညာ မဟုတ်ပါလား။
သေဆုံးသူ၏ ဝိညာဉ်ကို ထာဝရချုပ်နှောင်ထားရန် လူ့အရေပြားကို မီးအိမ်အဖြစ် ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုမီးအိမ် လောင်ကျွမ်းနေသရွေ့ သေဆုံးသူသည် မည်သည့်အခါမျှ ငြိမ်းချမ်းမှု ရရှိမည်မဟုတ်ပေ။
၎င်းတို့သည် လူရေခွံမီးအိမ်အတွင်း၌ ထာဝရ ဒုက္ခခံစားနေကြရမည် ဖြစ်သည်။
ဤနည်းလမ်းမှာ ငြင်းမရအောင် ရက်စက်လွန်းလှသည်။
သို့သော် အစမှအဆုံးတိုင် အိုးရန်လင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အသက်ရှူရကျပ်လောက်အောင်ပင် အေးစက် တည်ငြိမ် နေခဲ့သည်။
“ပြေး”
နတ်ဘုရား မျိုးနွယ်စုဝင်အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ဤအတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။
သူတို့သည် လူရေခွံမီးအိမ်အဖြစ် ပြုလုပ်ခံရပြီး ထိုဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ထာဝရ ဒုက္ခမခံလိုကြပေ။
သို့သော် ထိုအခိုက်တွင် နိယာမပေါင်းစုံကြားတွင် ဖိနှိပ်ထားသော အပြာရောင်ကြာပန်းသည် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး နတ်ဘုရားလှိုင်းဂယက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ အပြင်သို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။
“ရွှစ် ရွှစ် ရွှစ်”
ထိုလှိုင်းဂယက် ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းရှိ နတ်ဘုရား မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ချက်ချင်း အသတ်ခံလိုက်ရပြီး သွေးမိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော ယွိချီသဲ၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
“မစ္စတာယဲ့... ဒီလိုအမှိုက်မျိုးတွေကို ရှင်းဖို့အတွက် လူကိုယ်တိုင် ဘာလို့ လက်စွမ်းပြနေဦးမှာလဲ”
“စစ်သည်တို့ ... အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်ကြစမ်း”
မြို့စောင့်တပ်သားများမှာလည်း ထိတ်လန့်မှုမှ သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး ထွက်ပြေးနေသော နတ်ဘုရား မျိုးနွယ်စုဝင် များကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် တိုက်ခိုက်တော့သည်။
ယခုအချိန်တွင် ယွိချီသဲသည် သူ၏ရပ်တည်ချက်ကို ပြသလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ရှန်းမြို့သည် ယဲ့ဖန်နှင့်အတူ အေးအတူ ပူအမျှ ရပ်တည်သွားမည်ဖြစ်သည်။
ယဲ့ဖန်က သူ့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ ခဏ အပြင်ထွက်ဦးမယ်။ ဒီအချိန်အတွင်း ဒီဇနီးမောင်နှံနဲ့ အိုးရန် မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးကို မင်းတို့ဆီမှာ အပ်ခဲ့မယ်”
“ငါပြန်လာတဲ့အခါ... မင်းတို့ ဝမ်ရှန်းမြို့ကို ကြီးမားတဲ့ ကံလာဘ်တစ်ခု ပေးသနားမယ်”
၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး လုံးဝ ဆွံ့အသွား ကြတော့သည်။
"ငါ တကယ်ပဲ အမြင်မှားနေတာလားလို့ သံသယတောင် ဖြစ်မိတယ်"
လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြသည်။ သူတို့ ဘာများ ကြားလိုက်ရသနည်း။ ဤလူငယ်က ဝမ်ရှန်းမြို့ကို ကြီးမားသော ကံလာဘ်တစ်ခု ပေးသနားမည်ဟု အမှန်တကယ် ပြောလိုက်ခြင်းလော။
*ဒါ နောက်နေတာလား*
ဝမ်ရှန်းမြို့သည် အလွန်တရာ ကြွယ်ဝချမ်းသာလှသည်။ သူတို့တွင် မရှိသောအရာဟူ၍ ဘာရှိသနည်း။ အိုးရန် မျိုးနွယ်စုမှ မျိုးဆက်သစ်လူငယ်တစ်ဦးက သူတို့ကို ကံလာဘ်ပေးရန် လိုအပ်နေသလော။
အိုးရန်ကျန်းပင်လျှင် ဤကဲ့သို့ စကားမျိုးကို ပြောဝံ့မည်မဟုတ်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် မင်းက ဘာမို့လို့ ဤမျှအထိ ပြောဆိုပိုင်ခွင့် ရှိနေရသနည်း။
ယွိချီသဲသည် သေချာပေါက် ဒေါသထွက်ပြီး ယဲ့ဖန်၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို ကျိန်ဆဲလိမ့်မည်ဟု လူတိုင်း ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ယွိချီသဲသည် တုန်ယင်သွားတော့သည်။ အကယ်၍ ဤစကားကို အခြားသူတစ်ဦးက ပြောခဲ့လျှင် သူသည် လှောင်ပြောင် ရယ်မောပစ်မည်မှာ သေချာသည်။ သူတို့သည် ဝမ်ရှန်းမြို့တွင် ဩဇာကြီးမားသော မိသားစုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ရာ အခြားသူပေးမည့် ကံလာဘ်ကို အဘယ်ကြောင့် လိုအပ်မည်နည်း။
ပြဿနာမှာ ဤစကားကို ပြောလိုက်သူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဧကရာဇ် ကိုးပါး ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ဤစကား၏ အလေးအနက်ထားမှုမှာ မယုံကြည်ဘဲ မနေနိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။
ယွိချီသဲသည် ယဲ့ဖန်၏ရှေ့တွင် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“စိတ်ချပါ မစ္စတာယဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ ဝမ်ရှန်းမြို့က ပေးအပ်တဲ့ တာဝန်ကို ပျက်ကွက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
ယဲ့ဖန်က သူတို့၏ ဝမ်ရှန်းမြို့ကို မည်ကဲ့သို့သော ကံလာဘ်မျိုး ပေးသနားမည်နည်းဆိုသည်ကို သူ အလွန်ပင် သိချင်နေမိသည်။
*ဘာ*
ပရိသတ်ကြီးမှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြပြန်သည်။ ဝမ်ရှန်းမြို့၏ အနာဂတ်အရှင်သခင် ဖြစ်လာမည့် ယွိချီသဲက ဤလူငယ်၏ရှေ့တွင် အမှန်တကယ်ပဲ ဒူးထောက်လိုက်သည်လား။
*ဒါက...*
*ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ*
ဝမ်ရှန်းမြို့ တစ်မြို့တည်း၏ တန်ဖိုးမှာ အိုးရန် မျိုးနွယ်စုဝင် ငါးဦးထက်ပင် ပို၍ တန်ဖိုးရှိသည်ကို လူတိုင်း သိကြသည်။ အကယ်၍ တစ်ဦးဦးက ဒူးထောက်ရမည်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ ယဲ့ဖန်သာ ဖြစ်သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။
ဤသည်က လုံးဝကို မယုံနိုင်စရာပင်။
အိုးရန်ယိနှင့် ဝူရို့ဟုန်တို့ပင်လျှင် ဆွံ့အသွားကြသည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ယွိချီသဲနှင့် တွေ့ဆုံလျှင် အလွန်တရာ ရိုသေသမှု ပြုကြရသည်။
ယွိချီဖုန်းရှောင်သည် အသက်ကြီးမှ ရရှိခဲ့သော သားဖြစ်သူ ယွိချီသဲကို အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ထားသည်။ အခြေခံအားဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ရှန်းမြို့တစ်ခုလုံးကို ယွိချီသဲကသာ ထိန်းချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုမူ သူသည် ယဲ့ဖန်၏ရှေ့တွင် အမှန်တကယ်ပင် ဒူးထောက်၍ ကြီးကျယ်သော ဂါရဝပြုမှုကို ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။
ယွိချီသဲ ဒူးထောက်သည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်ရာ အိုးရန်ယိနှင့် ဝူရို့ဟုန်တို့အတွက်မူ မယုံကြည်နိုင် လောက်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ များသောအားဖြင့် အလွန်မောက်မာလှသော ဝမ်ရှန်းမြို့သားများ ဤမျှအထိ နှိမ့်ချနေသည်ကို မြင်ရခြင်းမှာလည်း ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူတို့ရှေ့မှ ဤလူသည် အိုးရန် မျိုးနွယ်စု၏ သာမန်မျိုးဆက်သစ် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးသာ ဆိုလျှင် ဝမ်ရှန်းမြို့က ဤမျှအထိ မြှောက်ပင့်နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
*သူက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ*
အိုးရန်ယိ နှင့် သူ၏အဖော်တို့သည် ယဲ့ဖန်ကို သိချင်စိတ်ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများ မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာများဖြင့် စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေကြတော့သည်။
“ဒီမှာပဲ ငါ့ကို စောင့်နေပါ”
ယဲ့ဖန်က ကျုံးဝမ်ကို ပြောလိုက်သည်။ လောလောဆယ်တွင် ဝမ်ရှန်းမြို့သည် အလုံခြုံဆုံးနေရာ ဖြစ်သည်။
ကျုံးဝမ်က လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“လမ်းမှာ သတိထားပါဦး”
ယဲ့ဖန်၏ အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် သူ ဘာလုပ်မည်၊ ဘယ်တော့ပြန်လာမည်ကို မည်သည့်အခါမျှ မမေးမြန်းပေ။ သူမ အလိုရှိသည်မှာ သူ့ကို အစစအရာရာ ပံ့ပိုးကူညီပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။
ယဲ့ဖန်သည် မိမိအနားတွင် အမျိုးသမီးကောင်းများ ဝန်းရံနေသည်ကို သိရှိပြီး ထိုခဏ၌ ကျုံးဝမ်ကို ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
“သွားကြစို့”
ယဲ့ဖန်သည် ကုန်းမင်နှင့် အိုးရန်ယွင်သော်တို့ကိုပါ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူတို့အတွက် အတွေ့ အကြုံသစ်များ ရရှိရန် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု သင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယဲ့ဖန် မျှော်လင့် ထားသည်။
ထိုစဉ် အိုးရန်ယွင်သော်သည် အိုးရန်ယိ ကို မထီမဲ့မြင်ပြုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ရင့်သီးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“အရူး”
၎င်းမှာ အိုးရန်ယိ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းမှုနှင့် မောက်မာမှုများကို လှောင်ပြောင်လိုက်ခြင်းပင်။ အိုးရန်ယိသည် ရှက်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပူထူသွားရပြီး အိုးရန်ယွင်သော်ကို မျက်လုံးချင်းပင် မဆိုင်ရဲတော့ပေ။
ယခင်က အိုးရန်ယွင်သော်သည် ယဲ့ဖန်၏တပည့်အဖြစ် ခံယူခြင်းကို သူက လှောင်ပြောင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အိုးရန်ယွင်သော်သည် တကယ့်ကို အဖိုးတန်သော အခွင့်အရေးကို ရရှိထားမှန်း သိသာလှသည်။
ယခုတစ်ကြိမ် တွင်မူ သူနှင့် ဝူရို့ဟုန်တို့သည် လုံးဝဥဿုံ ရှုံးနိမ့်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း လက်ခံလိုက်ကြရသည်။
အိုးရန်ယိက အပြစ်ရှိသလို ခေါင်းငုံ့နေသည်ကို မြင်သောအခါ အိုးရန်ယွင်သော်သည် အောင်ပွဲရ တိုက်ကြက် တစ်ကောင်ပမာ ခေါင်းကို အမြင့်ဆုံးမော့၍ ယဲ့ဖန်နောက်သို့ လိုက်သွားတော့သည်။
“ဆရာ... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်ကို သွားကြမှာလဲ”
ဝမ်ရှန်းမြို့မှ ထွက်လာပြီးနောက် ကုန်းမင်က မေးလိုက်သည်။
ယဲ့ဖန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ အရင်ဘဝက ရုပ်အလောင်းကို သွားရှာမလို့”
“ဆရာက အစားထိုးတဲ့ အတတ်ပညာကို သုံးဖို့ ပြင်နေတာလား”
အိုးရန်ယွင်သော်က အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ မေးလိုက်သည်။ သေဆုံးသူ၏ ရုပ်အလောင်းတွင် ယခင်က ရှိခဲ့သော စွမ်းအားနှင့် တာအို စကားများ ကျန်ရှိနေနိုင်ကြောင်း သူမ ရှေးဟောင်းစာအုပ်တစ်အုပ်တွင် ဖတ်ဖူးသည်။
သူတော်စင်ကြီးများ ကွယ်လွန်ခဲ့သော နေရာအချို့တွင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တာအို စွမ်းအားကြောင့် နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီတိုင်အောင် မပုပ်မသိုးဘဲ ရှိနေတတ်ခြင်းမှာ ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
“အိုးရန် မျိုးနွယ်စုက အတွင်းရော အပြင်မှာပါ ပြဿနာတွေ ဝိုင်းနေတယ်။ ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာကလည်း သူတို့ရဲ့ လက်သည်းတွေကို ဆန့်ထုတ်နေပြီ။ ငါ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ် အဆင့်ကို ပြန်မရောက်မချင်း ငါ သူတို့ကို ယှဉ်နိုင်ဦးမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဆရာက ဘဝတိုင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံကိုးလွှာကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ ဒီဘဝမှာ ဧကရာဇ် ကိုးပါးရဲ့ စွမ်းအားတွေ အကုန်စုစည်းထားပြီဆိုတော့ ဆရာ ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းနေမလဲ”
အိုးရန်ယွင်သော်သည် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်နေပြီး သိချင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“ဒီဘဝမှာ ... ငါ သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းမယ်”