ကောင်းကင်ဘုံတက်လမ်းကို ဘာကြောင့်မလျှောက်လှမ်းတာလဲ

ရှန်းယီသည် မိမိကိုယ်ပေါ်ရှိ အကာအကွယ်အစီအရင် ၃ ခုကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ဤဒေါ်လေးနှင့် တူမက သူသည် အတင်းအဓမ္မ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လိမ့်မည်ဟု ထင်နေကြခြင်းလော။

စောစောက သူ ရုတ်တရက် အကြမ်းဖက်ခဲ့ခြင်းမှာ လက်ဖက်ရည်ထဲတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့၍သာ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ရှန်းယီအနေဖြင့် ကျန်းမိသားစု တစ်ခုလုံးကို တစ်ယောက်တည်း အမြစ်ပြတ်သုတ်သင်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေခြင်းကို မဆိုလိုပေ။

အရိုးရှင်းဆုံး အချက်တစ်ခုကို စဉ်းစားကြည့်လျှင် ယခုအချိန်အထိ ကျန်းမိသားစုသည် သူတို့၏ တောင်အကာအကွယ် အစီအရင်ကို အသက်မသွင်းရသေးပေ။

လီပြည်နယ်ရှိ လက်နက်ဂိုဏ်းတွင် သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ပင် မည်သည့်ဂိုဏ်း သို့မဟုတ် မိသားစုမဆိုခုခံ၍မရသော အင်အားနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ရန် အစီအရင်များကို ဦးစွာ အသုံးပြုကြမြဲဖြစ်သည်။

ယခု အခြေအနေအရ ရှန်းယီ ပြသခဲ့သော ခွန်အားသည် ကျန်းမိသားစုကို အမှန်တကယ် ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည့် အဆင့်သို့ မရောက်သေးကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။ ၎င်းကို တွေးမိရင်း ရှန်းယီသည် အားချင်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးထားသော အစီအရင်မြေပုံကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး "တကယ်လို့ သူတို့ ဒါကို အပြည့်အဝ အသက်သွင်းလိုက်ရင် အကျိုးသက်ရောက်မှုက ဘယ်လောက်ရှိမလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

အားချင်းသည် ရွှီမိသားစု၏လက်ရာဖြစ်သော ထိုအစီအရင်ကို ကောင်းစွာ နားလည်သူဖြစ်ရာ ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြေသည်။

"စိတ်ဝိညာဉ်သာလွန်ထူးကဲခြင်းအဆင့် အစောပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကိုတောင် ဦးတည်တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံး ၁၀ ရက်လောက် ပိတ်လှောင်ထားနိုင်ပါတယ်။ အဲဒီလူက အစီအရင်တွေအကြောင်း ဘာမှနားမလည်ဘူးဆိုရင် သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ဖို့တောင် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိပါတယ်" (ဟွမ်ယွမ်အဆင့်အထက်ကအဆင့်ပါ ဖြတ်လမ်းမဟုတ်တဲ့သမားရိုးကျလမ်းစဉ်ပေါ့)

"ဒါပေမဲ့ အစီအရင်တွေဆိုတာ သက်မဲ့အရာတွေပဲလေ၊ကျင့်ကြံသူတွေက စံအိမ်ကနေ ထွက်ပြေးပြီး လွတ်အောင် ရှောင်နိုင်ကြတာပဲ"

ထိုသို့ပြောရင်း အားချင်းသည်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ စံအိမ်တော်တစ်ခုလုံးသည် သေခြင်းတရားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ကျန်းမိသားစုဝင် အားလုံးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ပင်။

လုံခြုံရေး လုံးဝမရှိဘဲ သူတို့ ၃ ယောက်ကို နေချင်နေ၊ သွားချင်သွားဟု လွှတ်ထားပေးသကဲ့သို့ပင်။

သူမ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နားလည်ပြီ၊ တောင်အကာအကွယ် အစီအရင်ကို အသက်သွင်းလိုက်တာနဲ့ သူတို့ မျိုးဖြုတ်သုတ်သင်ခံရတော့မယ့် ဘေးဒုက္ခနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပြီဆိုတာကို ပြသရာရောက်သွားမယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီလောက် ကြီးမားတဲ့အရှိန်အဝါကို အပြင်လူတွေ သေချာပေါက် သတိထားမိသွားလိမ့်မယ်"

"ကျန်းမိသားစုက ရွှမ်ကွမ်းဂူရဲ့ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိထားတာဆိုတော့ အပြောရခက်တယ်။ဒီကိစ္စ ပြီးသွားတာနဲ့ ပုံမှန်အတိုင်းဆိုရင် သူတို့က ကျူးကျော်သူတွေကို ရှုတ်ချပြီး လက်စားချေရမှာပဲ၊ ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်နေလို့ မရဘူး။ အဲဒီလိုလုပ်ရင် သူတို့က သူရဲဘောကြောင်ရာ ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့က ဒီမှာဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို တခြားအင်အားစုတွေ သတိမထားမိစေချင်တာပဲ"

အားချင်းသည် သူမ၏ဒေါ်လေးကို တွဲထားရင်း သံသယကို ထပ်မံထုတ်ဖော်ပြောဆို၏။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က ဒီလူတွေရဲ့ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ ပုံစံတွေကို မြင်ဖူးသွားပြီလေ၊ ကျန်းမိသားစုက သမီးတို့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးရဲပါ့မလား"

လွှတ်ပေးရဲပါ့မလား။

ရှန်းယီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ရွှေလင်းတ နတ်စွမ်းရည်ကြောင့် အသေးငယ်ဆုံး လှုပ်ရှားမှုပင် သူ၏မျက်စိအောက်မှ မလွတ်နိုင်ပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သေခြင်းတရားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်သည် အလစ်တွင် တိုက်ခိုက်ရန် ချောင်းမြောင်းနေသကဲ့သို့ အလွန်ကြီးမားသော အန္တရာယ်အရိပ်အယောင်ကို ခံစားနေရသည်။

မြောက်၊ တောင်၊ အရှေ့၊ အနောက်၊ မိုးနှင့်မြေ။ မည်သည့်နေရာကို ကြည့်ကြည့် အန္တရာယ်ခံစားချက်မှာ လျော့ပါးမသွားပေ။ ဤစိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများကြားတွင် မည်သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါကြီး ပုန်းအောင်းနေသနည်း။

"ပိုမြန်မြန်လာပါ"

ရှန်းယီသည် စိတ်ထဲမှအမိန့်ပေးလိုက်ပြီး ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေလိုက်သည်။ ရန်သူက မလှုပ်ရှားသေးသရွေ့ သူလည်း အလျင်မလိုပေ။

"သတင်းပို့ပါတယ် သခင်၊ နောက်တစ်နာရီအတွင်း ရောက်ပါမယ်" ချင်းဟွာ၏အသံမှာ အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူမသည် ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်ကို အမြန်ဆုံး မောင်းနှင်ကာ လာနေခြင်းဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်း ရွှေရောင်ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အရှိန်အဝါသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သက်ရှိအားလုံးကို လန့်ဖျန့်သွားစေရန် လုံလောက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသော် ရှန်းယီသည် စိတ်ကို စုစည်းလိုက်ပြီး သူ၏အရေပြားအောက်တွင် တာအိုဝိညာဉ်၏ နီရဲသော အလင်းတန်းများ လှုပ်ခတ်နေသည်။

ထိုခဏတွင်ပင် သူသည် မြေပြင်ကို ဆောင့်နင်းကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လိုက်၏။ ရှန်းယီ ရပ်နေခဲ့သော နေရာမှဆူးများပြည့်နှက်နေသည့် နွယ်ပင်တစ်ပင်သည် မြေကြီးထဲမှ ပေါက်ထွက်လာပြီး သူ၏မျက်လုံးများကို လှံကဲ့သို့ ထိုးစိုက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ရှန်းယီသည် လေထဲတွင် ဝဲပျံရင်း ထိုနွယ်ပင်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကိုဘေးသို့ လွှဲလိုက်သည်။ သူ၏လက်ဖဝါးထဲမှ ခရမ်းရောင်ရွှေမီးတောက်များထွက်ပေါ်လာပြီး နွယ်ပင်ပေါ်သို့ လောင်မြိုက်သွားသည်။

ကျန်းမိသားစုဝင်များမှာ နာကျင်မှုကို မသိသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း ဤနွယ်ပင်မှာမူ အသက်ရှိသကဲ့သို့ နာကျင်စွာ တုန်ခါနေသည်။

ရှန်းယီသည် လက်မောင်းကို အားစိုက်ကာ နွယ်ပင်ကို အမြစ်ပါပါဆွဲနုတ်လိုက်၏။ ပေတစ်ထောင်နီးပါးရှည်သော နွယ်ပင်ကြီးသည် လေထဲတွင် လွင့်ထွက်သွားပြီး စံအိမ်တော်၏ မြေပြင်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာလည်း ကွဲအက်သွားသည်။

ရှန်းယီ အမုန်းဆုံးအရာမှာ အလစ်တိုက်ခိုက်ခံရခြင်းပင်။

စွေ့သစ်သား၏ အဓိက ကိုယ်ထည်ကို ဖမ်းမိထားပြီးမှ သူက မည်သို့ လွှတ်ပေးပါမည်နည်း။ သူ၏ ပုံစံမှာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပြီး သူ၏တာအိုဝိညာဉ်ထဲမှ အရှိန်အဝါများသည် ခရမ်းရောင် ရွှေမီးတောက်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ တောက်လောင်နေသည်။

မီးလျှံများသည် နွယ်ပင်များတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားပြီး တစ်ောင်လုံးရှိ စံအိမ်ကို ဝါးမြိုတော့မည့်အလား ရှိနေသည်။

တကယ်တော့ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှ မရှိဟု ထင်ရသော်လည်း သူသည် အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်ခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစွေ့သစ်သားသည် သူ၏ရွှေလင်းတမျက်လုံး ကို အားကိုးနေသည်ကို သိပြီး မျက်လုံးများကို ဦးစွာ ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းဖြစ်လေ၏။

ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း

မြေကြီး ပေါက်ထွက်သံများနှင့်အတူ နွယ်ပင်သစ် ၁၀ ခုထက်မက မြေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှန်းယီကိုအရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှ ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်တော့သည်။ ရှန်းယီသည် လေထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ရှောင်ကွင်းနေသော်လည်း သူ၏လက်မောင်းများကို နွယ်ပင်များက ရစ်ပတ်မိသွား၏။

အကယ်၍တခြားသူသာဆိုလျှင် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရှန်းယီ၏မျက်နှာမှာ ပို၍ အေးစက်လာကာ လက်မောင်းများကို အားဖြင့် ဆောင့်ယမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ နတ်ဆိုးဘုရင်များ အားလုံးဟိန်းဟောက်လိုက်ကြပြီး ခရမ်းရောင် ရွှေမီးတောက်များနှင့်အတူ ကြီးမားသော ခွန်အားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာလေ၏။

ဘန်း..

နွယ်ပင်များသည် တဖြည်းဖြည်းပြတ်တောက်သွားပြီး မြေအောက်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ဖုန်မှုန့်များကြားတွင် အားချင်းနှင့် သူမ၏ဒေါ်လေးမှာ အစီအရင်ကြောင့်သာ ဘေးကင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါ... ဒါက အရမ်း ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းတယ်"

အားချင်းသည် နားကိုပိတ်ကာ ဖုန်မှုန့်များကြားမှ ကောင်းကင်ရှိ ရှန်းယီ၏ ပုံရိပ်ကို မော့ကြည့်နေ၏။

ဤအချိန်တွင် တာအိုဝိညာဉ်မှာ တစ္ဆေတစ်ရာ၏ကိုက်ခဲမှုကို ခံနေရသော ရွှီဝမ်ယွမ်မှာ မျက်တောင်ခတ်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

စံအိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို နွယ်ပင်များဖြင့် လွှမ်းမိုးထားသော နတ်ဆိုးကြီးမှာ အမှန်ပင် ကြောက်စရာကောင်းသော်လည်း၊ ထိုနတ်ဆိုးကြီးကို ခွန်အားသက်သက်ဖြင့် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်အနိုင်ယူနေသော ရှန်းယီမှာ ကျင့်ကြံသူလော သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးလော ဆိုသည်ကို ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှသည်။

နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခု ရှိသေး၏။ ကျန်းမိသားစုသည် အစီအရင်ကို အသက်မသွင်းသေးခြင်းမှာ ဆူညံမှုများများစားစား မဖြစ်စေလို၍ ဖြစ်သော်လည်း ရှန်းယီ၏တိုက်ခိုက်မှု အရှိန်အဝါမှာ တောင်အကာအကွယ် အစီအရင်ထက်ပင် မလျော့တော့ပေ။

နောက်တစ်ဆင့်မှာ အစီအရင်ကို အသက်သွင်းပြီး ရွှမ်ကွမ်းဂူထံမှ အကူအညီတောင်းရန် သို့မဟုတ် အခြားသော အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေရန်သာ ဖြစ်သည်။

ရွှီဝမ်ယွမ်၏အတွေးများကို အတည်ပြုပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင် ထူးဆန်းသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် အဝေးမှ ပျံသန်းလာလေ၏။ ၎င်းမှာ လူထက် သစ်သားတုံးနှင့် ပိုတူပြီး၊ အသားအရေမှာ တွန့်လိပ်ကာ လူ့အရေခွံများ တွဲလောင်းကျနေသည်။

ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများမှာလည်း ဆွေးမြည့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် တောင်တန်းကြီးတစ်ခုလုံးနှင့် ဆက်သွယ်ထားသော နွယ်ပင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် ကြိုးဆွဲရုပ်ကြီး တစ်ရုပ်နှင့် တူလှ၏။

သူ၏ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေသော မျက်တွင်းများက ရှန်းယီကို စိုက်ကြည့်နေပြီး အသံမှာသံချေးတက်နေသော သံပြားများကို ပွတ်တိုက်သကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းလှသော်လည်း လူသားတစ်ယောက်၏အငွေ့အသက်အရိပ်အယောင် ပါဝင်နေဆဲပင်။

"ဘာဖြစ်လို့... မင်းက... ကောင်းကင်ဘုံတက်လမ်းကို... မတက်လှမ်းတာလဲ"

"ကျန်းမိသားစုရဲ့ ခေါင်းဆောင်လား"

အားချင်းသည် မျက်လုံးကို ပွတ်ကြည့်ရင်း ဆွေးမြည့်နေသော အဝတ်အစားများကို ကြည့်ကာ ထိုသူ၏မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ခက်ခဲစွာ ဖြင့်မှတ်မိသွားသည်။

ကောင်းကင်ဘုံတက်လမ်း

ရွှီမိသားစုဝင် တစ်ယောက်အနေဖြင့် အားချင်းသည် ကျင့်ကြံသူများ၏နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလိုသော ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒကို မည်သူထက်မဆို ပိုနားလည်သည်။ ၎င်းကို ကောင်းကင်ဘုံတက်လမ်းဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ မမှားပေ။

သို့သော် ဤကဲ့သို့တစ္ဆေသရဲ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် မည်သူက ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရမည်နည်း။ ၎င်းသည် ကျန်းမိသားစုဝင် တစ်ယောက်အဖြစ် ကျန်ရှိနေပါဦးမည်လော။

"တက်လာခဲ့"

ညည်းတွားသံကြီးမှာ လေထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ ဆွေးမြည့်နေသော အဘိုးအိုသည် ရှန်းယီကို ကြိုဆိုသကဲ့သို့ လက်မောင်းများကို ဖြန့်လိုက်သည်။

သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူ၏လက်မောင်းများသည် ခြောက်သွေ့သော သစ်ပင်ကြီးများကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဖောင်းကားလာပြီး ရှန်းယီ၏ ပုံရိပ်ကို ကောင်းကင်ယံတွင် လုံးဝ ဝါးမြိုလိုက်တော့သည်။

ထိုသစ်ပင်ကြီးများကြားမှ စိမ်းလန်းသော အဖူးအပွင့်များစွာမှာ ရှန်းယီ၏ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ပစ်မှတ်ထားကာ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

၎င်းသည် ရှန်းယီအား ကျန်းမိသားစု ခေါင်းဆောင်ကဲ့သို့ပင် စွေ့သစ်သား၏ အရှင်သခင် ဖြစ်လာစေရန် ဖိတ်ခေါ်နေခြင်းပင်။