အခန်း (၂၇၉)

ဒြပ်စင်ဝိညာဉ်ငါးပါး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဟင်းလင်းပြင်ကြီး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ အက်ကွဲသွားပြီး ထိုအက်ကွဲကြောင်းအတွင်းမှ လီယောင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမကို မြင်သည်နှင့် ဝိညာဉ်များသည် ချက်ချင်းပင် ရိုသေစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြပြီး သူမကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေကြ၏။ ဤနေရာသို့ ရောက်ကတည်းက သူတို့သည် လီယောင်း၏ ဓားစာခံများအလား ခံစားနေရသည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင်လည်း သူမက သူတို့ကို အတင်းအကျပ် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ထိုခံစားချက်မှာ လက်တွေ့နှင့် သိပ်မဝေးလှပေ။

“သွားကြမယ်”

သူမက တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဘာမှမဆိုင်းမတွဘဲ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကွဲကြောင်းထဲသို့ ပြန်လည်၍ ခြေလှမ်းလှည့်ကာ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဝိညာဉ်များကလည်း လိမ္မာပါးနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူမနောက်မှနေ၍ ထိုအတိုင်းအဆမဲ့ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းထဲသို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

ခေတ္တအကြာတွင် သူတို့အားလုံးသည် ဂိုဏ်းအပြင်ဘက်ရှိ ကွင်းပြင်တစ်ခု၌ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

လီယောင်းက ဝိညာဉ်များကို တည်ကြည်သော မျက်နှာပေးဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

“ငါ မင်းတို့နဲ့ ကစားနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ အရင်သွားနှင့်မယ်။ မင်းတို့အလုပ်ပြီးရင်တော့ ဒီနေရာကိုပဲ ပြန်လာခဲ့ကြ”

လီယောင်းက အမိန့်ပေးသည့်လေသံဖြင့် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်များက နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြကြပြီးနောက် လီယောင်းသည် သူမပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ နောက်ထပ်အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူမနောက်တွင် ထိုအက်ကွဲကြောင်းမှာ အလိုအလျောက် ပြန်လည်စေ့ပိတ်သွားခဲ့၏။

သူမ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားမှသာ ဝိညာဉ်များအားလုံး စုပေါင်း၍ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ လျှပ်စီးဝိညာဉ်နှင့် ဆက်ဆံရသည်မှာ အမြဲတမ်း စိတ်ဖိစီးစရာ ကောင်းလှသည်။ သူမသည် နည်းပညာအရ သူတို့၏ မဟာမိတ်ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အဆမတန်ကြီးမားသော အစွမ်းနှင့် ခန့်မှန်းရခက်သော သဘောသဘာဝတို့က သူတို့ကို အလွန်ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် အနက်ရောင်ကြာပန်းရှိရာ အရပ်မျက်နှာသို့ အတူတကွ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မိစ္ဆာချုပ်နှောင်ရာ မျှော်စင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အထပ် ၁၀၀ တွင် အလွန်ခမ်းနားထည်ဝါသော ခေါင်းတလားကြီး၏ လေးလံသော အဖုံးမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားသည်။

အတွင်းရှိ လူသည် သူ၏ နားခိုရာနေရာမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထလာခဲ့၏။

သူသည် အသက် ၃၀ အလယ်ပိုင်းခန့်ရှိပုံရပြီး ထူးခြားသော အနီရောင်ဆံပင်များနှင့် နဖူးမှ ထွက်နေသော အနက်ရောင်ဦးချိုနှစ်ခု ရှိသည်။ ထိုဦးချိုများ၏ ထိပ်ဖျားမှာမူ သွေးနီရောင်သန်းနေသည်။ အသိသာဆုံးအချက်မှာ သူ၏ ရင်ဘတ်တည့်တည့်တွင် ကြီးမားသော အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သို့သော် သူကမူ ထိုဒဏ်ရာကို ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ပင် လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ ရှိနေသည်။

သူသည် သူ၏ လက်ချောင်းများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ကာလရှည်ကြာစွာ အသုံးမပြုနိုင်ခဲ့သော လက်ချောင်းများကို ပြန်လည် လေ့ကျင့်ယူနေသကဲ့သို့ပင်။

“အချိန်တန်ပြီပဲ”

သူ၏နက်ရှိုင်းသော အသံက ဟိန်းထွက်လာသည်။

“ဟင်း... ငါထင်ထားတာထက်တောင် အတော်လေး စောနေပါလား”

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရင်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။ အဲဒီ စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးတဲ့ ကောင်မလေးလည်း မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ငါ စတင်လှုပ်ရှားလို့ရပြီ”

ထိုသို့ပြောကာ သူသည် ခေါင်းတလားအတွင်းမှ အပြည့်အဝ ထရပ်လိုက်သည်။

“ဘယ်နှစ်နှစ်တောင် ကြာသွားပြီလဲ မသိဘူး”

သူ၏ ဗလာဖြစ်နေသော ခြေထောက်များက အေးစက်သော ကျောက်သားကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ထိတွေ့လိုက်ချိန်တွင် သူက ရေရွတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝဲပျံနေသော အနက်ရောင်အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ပေးမည့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူသည် မျှော်စင်၏ ခိုင်ခံ့သော နံရံဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ မည်သည့် ပြတင်းပေါက် သို့မဟုတ် အပေါက်မျှ မရှိသော်လည်း သူသည် နံရံကိုဖောက်၍ အပြင်ဘက်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။ အသိဉာဏ်မဲ့သော မိစ္ဆာများက ဂိုဏ်း၏ အကာအကွယ် အတားအဆီးကို ထပ်တလဲလဲ ဝင်တိုက်ကာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားကြသည်ကို သူက သဘောကျစွာ ကြည့်နေမိသည်။

သူသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်ရင်း ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်၏။ အတားအဆီးပေါ်တွင် စင်ထွက်သွားသော မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်များသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီးနောက် မြေကြီးက ဝါးမြိုလိုက်သကဲ့သို့ မြေအောက်သို့ နစ်ဝင်သွားကြသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူဆန့်ထုတ်ထားသော လက်ဖဝါးပေါ်တွင် အနက်ရောင် ချီစွမ်းအင်လုံးလေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

“ဒီအစီအရင်က မဆိုးဘူးပဲ။ ဖန်တီးတဲ့သူကို မသိစေဘဲ ကျော်ဖြတ်ဖို့က ငါ့အတွက်တောင် ခက်ခဲလိမ့်မယ်”

သူက တွေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် တရားထိုင်သည့်အနေအထားဖြင့် ထိုင်လိုက်ပြီး ထိုအနက်ရောင်စွမ်းအင်လုံးကို စတင်စုပ်ယူလိုက်သည်။ စွမ်းအင်များ သူ၏အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသည်နှင့်အမျှ သူ၏ရင်ဘတ်ရှိ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ဒဏ်ရာကြီးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ကျန်းမာလာတော့သည်။

သူသည် လက်ကို ထပ်မံဆန့်ထုတ်လိုက်ပြန်ရာ အတားအဆီးအပြင်ဘက်ရှိ မိစ္ဆာများစွာမှာ တုန်ခါသွားပြီး မြေအောက်သို့ နစ်ဝင်သွားကြပြန်သည်။ သူ၏လက်ဖဝါးထဲတွင် နောက်ထပ် စွမ်းအင်လုံးတစ်ခု ထပ်မံဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းကို စုပ်ယူရင်း သူ၏အရှင်သခင်မသည် ပြင်ဆင်မှုများတွင် အလွန်ပင် စေ့စပ်သေချာလှသည်ဟု သူတွေးနေမိသည်။

သူမက ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာပေးဖို့ လိုလို့လား။ ကောင်းပြီလေ... သူမဘက်ကကြည့်ရင်တော့ ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်။

အကယ်၍ သူသာ ဒီလောက်အထိ ဒဏ်ရာမရခဲ့ရင် အချိန်တန်တဲ့အထိ အိပ်ပျော်နေမှာမဟုတ်ဘဲ ဒီလူသားကမ္ဘာဂြိုဟ်တစ်ခုလုံးကို အချိန်မတိုင်ခင်ကတည်းက ဝါးမြိုပစ်မိမှာပဲဟု သူက လျှာဖြင့်သပ်ရင်း တွေးနေမိသည်။

သူသည် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော ခွန်အားအချို့ ပြန်လည်ရရှိရန်အတွက် ညစ်ညမ်းနေသော စွမ်းအင်များကို လုံလောက်အောင် စုပ်ယူရန်သာ လိုအပ်သည်။ သူ၏ လက်ရှိအစီအစဉ်များအတွက် ဟင်းလင်းပြင်အဆင့်လောက်ဆိုလျှင် လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏အစစ်အမှန် အထွတ်အထိပ်စွမ်းအားနှင့် ယှဉ်လျှင် အလွန်ပင် အားနည်းလှသော်လည်း အလုပ်ဖြစ်ရန်အတွက်မူ လုံလောက်ပါသည်။ ထို့ပြင် ဤကဲ့သို့ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော နေရာမျိုးတွင် သူ၏စွမ်းအားအပြည့်ကို ပြန်လည်ရရှိရန်မှာလည်း လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။

သူသည် အခြားအရပ်မျက်နှာတစ်ခုသို့ တွက်ချက်သောအကြည့်များဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်

သည်။

“တကယ်လို့ ငါအဲဒီပန်းပွင့်ကို ဝါးမြိုနိုင်မယ်ဆိုရင် မဟာယာနအဆင့်ထဲကို ဝင်နိုင်လောက်

တယ်”

ထိုအဆင့်မှာလည်း သူ့အတွက် အတော်လေး အားနည်းသေးသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူသည် ပြင်ပသို့ ထွက်ခွာနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာပေါင်း ထောင်သောင်းချီကို ဝါးမြိုကာ သူ၏ မူလစွမ်းအားများကို ပြန်လည်ရယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

“ဒီကအလုပ်တွေ ပြီးသွားရင်တော့ အဲဒါကို လုပ်ရမှာပဲ”

သူ တွေးလိုက်သည်။

...

တောင်ခြေလမ်းမထက်ရှိ ကုန်သည်ယာဉ်တန်းတစ်ခုကို ရက်ရက်စက်စက် တိုက်ခိုက်နေသော မိစ္ဆာအုပ်ကြီး၏ အပေါ်ယံတွင် လီယောင်းက ဝဲပျံနေသည်။ မိစ္ဆာသတ္တဝါများသည် သူတို့၏ အသက်နှင့် ကုန်စည်များကို အသည်းအသန် ကာကွယ်နေကြသော ထိတ်လန့်တကြား ခရီးသွားများကို ဟိန်းဟောက်ရင်း ပိုင်းဖြတ်နေကြ၏။

ကုန်သည်များသည် သူတို့အပေါ်တွင် ဝဲပျံနေသော သူမကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အသည်းအသန် အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းကြတော့သည်။

“မသေမျိုး အရှင်မ... ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်ပါဦး”

သို့သော် လီယောင်းမှာမူ သူတို့၏ အသံများကို မကြားဘဲ တစ်ခုခုကို အလေးအနက် စဉ်းစားနေပုံရပြီး သူမ၏ နဖူးမှာ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် တွန့်ချိုးနေသည်။

“ဘာလို့ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ပစ္စည်းကို လုဖို့ ကြံစည်နေသလိုမျိုး ခံစားနေရပါလိမ့်”

ဂိုဏ်းထဲက ထွက်လာကတည်းက သူမ၏ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုမှာ တစ်စက္ကန့်ထက်တစ်စက္ကန့် ပိုမိုတိုးပွားလာနေသည်။

[မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ သူတို့ကို ကူညီလိုက်ဦးလေ]

ဧကရီက သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းမှ အရေးတကြီး လှမ်းပြောလိုက်သည်။

လီယောင်းသည် သူမ၏ အတွေးများထဲမှ ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး အောက်ဘက်မှ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာဘက်သို့ သူမ၏လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ဖဝါးမှနေ၍ ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်သွားပြီး ကုန်သည်များကို တိုက်ခိုက်နေသော မိစ္ဆာ ၁၀၀ ကျော်ခန့်ကို သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စွာ ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။ ထိုသတ္တဝါများမှာ ချက်ချင်းပင် တစ်စစီပြတ်တောက်သွားပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အနက်ရောင် မြူခိုးများအဖြစ် ပျော်ဝင်ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် မသေမျိုးအရှင်မ အရှင်မက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကယ်တင်ရှင်ပါပဲ”

ကျေးဇူးတင်လှသော ကုန်သည်များသည် တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်ရင်း ဒူးထောက်ကာ ဂါရဝပြုကြတော့သည်။

သို့သော် လီယောင်းကမူ သူတို့ကို အာရုံမစိုက်ဘဲ ထိုနေရာမှ တိုက်ရိုက်ထွက်ခွာသွားကာ သူတို့၏ ကျေးဇူးတင်စကားများကိုပင် တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူမ ထိုနေရာမှ လုံးဝထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင်မှ ဦးညွှတ်နေသော ကုန်သည်များသည် သူတို့၏ အနေအထားမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ကျေးဇူးတင်နေသည့် အသွင်မှနေ၍ ချက်ချင်းပင် အေးစက်တည်ကြည်သော အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြ၏။

သူတို့၏ ရထားလုံးများထဲမှ တစ်စီးမှာ တကျိကျိမြည်ကာ ပွင့်လာပြီး လှပချောမောသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး အိန္ဒြေရရ ဆင်းလာသည်။ သူမတွင် နုနယ်သော ရုပ်ရည်နှင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အရှိန်အဝါရှိသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ တွက်ချက်တတ်သော အေးစက်မှုတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသည်။

“သူတော်စင်... အရှင်မ ဘယ်လိုထင်ပါသလဲ”

ရုပ်ဖျက်ထားသော ကုန်သည်တစ်ဦးက ရိုသေစွာ မေးလိုက်သည်။

“ဒါ သူအစစ်ပဲ”

သူမက အတည်ပြုလိုက်သည်။

“အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ”

သူတို့က သူမ၏ အမိန့်ကို စောင့်မျှော်ရင်း မေးမြန်းကြသည်။

“သူ့နောက်ကိုလိုက်ပြီး ဖမ်းဆီးမယ်”

သူမက ယုတ်မာသောအပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့... သူက အရမ်းအစွမ်းထက်မနေဘူးလား”

တစ်ယောက်က လီယောင်း မိစ္ဆာအုပ်ကြီးကို အားစိုက်စရာမလိုဘဲ အလွယ်တကူ ရှင်းထုတ်ပစ်လိုက်ပုံကို မြင်ယောင်ရင်း တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

“ဘယ်က ခွန်အားလဲ”

သူတော်စင်က အထင်သေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမက လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စုစည်းထားသော ချီပေါက်ကွဲမှု ရာပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် သစ်တောအတွင်းရှိ သစ်ပင်များစွာကို တိုက်ရိုက်ထိမှန် ပျက်စီးသွားစေသည်။

ဤမျှ ကြီးမားသော စွမ်းဆောင်ရည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အခြားသူများမှာ အမှန်တကယ်

ပင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

“သန့်စင်သော နယ်မြေ ၁၀ ခုထဲက တစ်ခုရဲ့ သူတော်စင်ဆိုတော့လည်း ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲလား”

သူတို့က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် တွေးလိုက်ကြသည်။

သူတော်စင်သည် သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ လီယောင်း၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အတိအကျ အာရုံမခံနိုင်သော်လည်း သူတို့မှာ မျိုးဆက်တစ်ခုတည်းဖြစ်သဖြင့် သူမထက် အများကြီး ပိုမိုသန်မာနေစရာ အကြောင်းမရှိဟု သူမ တွေးနေသည်။

သူမသည် သူမတို့မျိုးဆက်၏ ပါရမီရှင်တစ်ဦးအဖြစ် လူသိများပြီး ငယ်ရွယ်သော်လည်း အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရန် အလွန်နီးစပ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် အတွေ့အကြုံရှိပြီးသား အခြေတည်ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူများကိုပင် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။ လီယောင်းသည် ဝိညာဉ်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရသဖြင့် အင်အားအချို့ တိုးတက်လာလျှင်ပင် သူမအနေဖြင့် အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသည်။

...

လီယောင်းသည် တောင်တန်းများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပျံသန်းနေစဉ် ရုတ်တရက် လူတစ်စုက အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ သူမကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

“ရှင်တို့တွေပါလား”

သူမက သူတို့ကို မှတ်မိသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဟဲဟဲ... ဝိညာဉ်မလေး မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာကတော့ ဒီမှာပဲ ကုန်ဆုံးပြီ။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နဲ့ ငါတို့နောက်ကို လိုက်ခဲ့စမ်း...”

လူတစ်ယောက်က ယုတ်မာသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါမှမဟုတ် မကောင်းမွန်တဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ ခေါ်သွားရမလား...”

သူ၏ အဖော်ဖြစ်သူက ခြိမ်းခြောက်လိုက်ရင်း ဧရာမ ဝိညာဉ်ပုဆိန်ကြီးကို ထုတ်ယူကာ လီယောင်းကို တည့်တည့်ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။