အခန်း (၂၈၃)

ရှန်းယွီသည် သူ၏လက်ဖဝါးကို နောက်တစ်ကြိမ်မြှောက်လိုက်ပြီး နယ်ပယ်ကို ထပ်မံအသက်

သွင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် အလင်းကိုယ်ပွါးအစား သူ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ ဖြန့်ထားသော လက်ဖဝါးပေါ်တွင် အစပိုင်း၌ အပ်ဖျားခန့်သာရှိသော အနက်ရောင်အစက်လေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထိုအစက်သည် လျင်မြန်စွာ ကျယ်ပြန့်လာပြီး ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တစ်မီတာခန့် အရွယ်အစားသို့ ရောက်ရှိသွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အလင်းရောင်အားလုံးကို ဝါးမြိုပစ်သည့် အကြွင်းမဲ့ပုံစံတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ရှန်းယွီသည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်မိ၏။ သူ၏ အကြံအစည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူသည် လက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး အကြွင်းမဲ့ကို ဖျောက်ပစ်လိုက်သည်။ လိုအပ်ပါက ဤထက်မက ပိုမိုချဲ့ထွင်နိုင်သည်ဟု သူ ယုံကြည်သော်လည်း ၎င်းသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အပေါ် သိသိသာသာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အားတင်းပြီး မဆင်မခြင် ဆက်မလုပ်လိုတော့ပေ။ သူသည် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော စမ်းသပ်မှုများကို တိုက်ပွဲပုံရိပ်ယောင်စနစ်ပတ်ဝန်းကျင်အတွင်း၌သာ ဘေးကင်းစွာ ဆက်လက်ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏ အစီအစဉ်က ဤကဲ့သို့ အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည်ဟု ရှန်းယွီ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူ၏ နယ်ပယ်ကို ချဲ့ထွင်၍မရကြောင်း သတိပြုမိသောအခါ သူသည် ၎င်းကို အစကနေ ပြန်လည်ဖန်တီးရန် ကြိုးစားနေခြင်းကို လက်လျှော့လိုက်သည်။

ယင်းအစား သူသည် ယခုအခါ သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်လာပြီဖြစ်သော အကြွင်းမဲ့မီးလျှံအပေါ်သို့သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အတွင်း တည်ရှိနေပြီးသား အကြွင်းမဲ့ဟင်းလင်းပြင်ကို အာရုံစူးစိုက်ရင်း အစကနေ အသစ်တစ်ခု ဖန်တီးမည့်အစား သူ၏အတွင်း၌ ရှိနှင့်ပြီးသား အကြွင်းမဲ့ကိုသာ ဘာလို့ ဆင့်ခေါ်မကြည့်ရမှာလဲဟု ရှန်းယွီ စဉ်းစားမိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ရှန်းယွီသည် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း ရှိမရှိ သိရန် သူ၏ စနစ်ကို ချက်ချင်း ဆင့်ခေါ်

လိုက်သည်။ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ သူ၏ အခြေအနေများတွင် ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိချေ။ သူသည် နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ထပ်ခါတလဲလဲ စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း ထူးခြားမှု ဘာမှမတွေ့ရပေ။

အလင်းကိုယ်ပွါး ရှန်းယွီသည် မေးစေ့ကိုကိုင်ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။

နယ်ပယ်စွမ်းရည်ကို စွမ်းရည်တစ်ခုအနေနဲ့ မသတ်မှတ်တာလား။

၎င်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ နယ်ပယ်များတွင်လည်း သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်တိုးတက်မှု လမ်းကြောင်းများ ရှိကြသဖြင့် နယ်ပယ်ကျွမ်းကျင်မှုသည် စွမ်းရည်တစ်ခုအဖြစ် သေချာပေါက် သတ်မှတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

သို့ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ စနစ်မှတစ်ဆင့် အဆင့်မြှင့်တင်၍မရသောကြောင့် မဟုတ်နိုင်ပေ။ စွမ်းရည်များမှာ အဆင့်မြှင့်တင်၍ မရနိုင်လျှင်ပင် စနစ်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပြသနေရမည်ဖြစ်သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင် သူသည် ယုတ္တိရှိသော ရှင်းပြချက်တစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် နည်းစနစ်ကျကျ စစ်မှန်သော နယ်ပယ်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း မဟုတ်သေးပေ။ ယခု သူအသုံးပြုနေသည်မှာ စစ်မှန်သော နယ်ပယ်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ သူ၏ မျိုးနွယ်စုဆိုင်ရာ အမွေရစွမ်းရည်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

၎င်းမှာ ဖီးနစ်သွေးမျိုးဆက်မှ ရရှိသော သဘာဝအလျောက် ပြန်လည်ကုသနိုင်သည့် စွမ်းရည်နှင့် ဆင်တူလှသည်။ ဒဏ်ရာများကို ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း ထိုစွမ်းရည်သည် စနစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် စွမ်းရည်တစ်ခုအဖြစ် ပေါ်မလာပေ။ ယခုလည်း ထိုသဘောတရားအတိုင်းပင်။ အကြွင်းမဲ့နယ်ပယ်သည် သူ၏ အကြွင်းမဲ့မီးလျှံ စိတ်ဝိညာဉ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး သီးခြားကျင့်စဉ်တစ်ခုမှ ရရှိလာသော နယ်ပယ်နည်းစနစ် မဟုတ်ပေ။

မူလ ရှန်းယွီသည် ဤအချက်က နောက်ပိုင်းတွင် ဘာကို ဆိုလိုမှာလဲဟု တွေးတောမိသည်။ သူ အထူးစိုးရိမ်သည်မှာ သူ၏ နယ်ပယ်သည် ရိုးရာနည်းလမ်းများဖြင့် ဖန်တီးထားသော စစ်မှန်သည့် နယ်ပယ်တစ်ခုထက် ပိုမိုအားနည်းနေမည်လား ဆိုသည်ပင်။

သူသည် ခိုင်မာသော အဖြေများရရန်အတွက် ပုံရိပ်ယောင်စနစ်တွင် စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထုံးစံအတိုင်း သူ၏ပြိုင်ဘက်အဖြစ် လီယောင်းကို ရွေးချယ်လိုက်၏။ သူမ၏ အခြားသော ပုံစံများကို အမြန်ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် ယခင်က သူ လုံးဝ အနိုင်မရနိုင်ခဲ့သော ဗားရှင်းအသစ်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ယခင်ရင်ဆိုင်တွေ့မှုများကဲ့သို့ပင် လီယောင်း၏ပုံစံသစ် ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရှန်းယွီသည် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကြီး ရုတ်တရက် ခဲသွားသကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီး အေးခဲသွားသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိနေသော်လည်း ယခင်ကကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ထားသည်ဟု မခံစားရတော့ပေ။ အထူးသဖြင့် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကကဲ့သို့ အကူအညီမဲ့စွာ ပိတ်မိနေသည်ဟုလည်း မထံတော့ချေ။

သူသည် သူ၏ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းကို စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ခြေထောက်ကို စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် မြှောက်ကြည့်လိုက်ရာ အေးခဲနေသော ဟင်းလင်းပြင်၏ တားဆီးမှုကို လုံးဝမခံရတော့ဘဲ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်နေသည်။ ထို့နောက် သူသည် လေထုပေါ်တွင် လီယောင်းရှိရာသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လမ်းလျှောက်သွားခဲ့ရာ အေးခဲနေသော ဟင်းလင်းပြင်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ သူ့အပေါ်တွင် လုံးဝ သက်ရောက်မှု မရှိတော့ပေ။

သူ၏ နယ်ပယ်ကို တကူးတက ချဲ့ထွင်ခြင်း မပြုဘဲပင် အေးခဲနေသော ဟင်းလင်းပြင်၏ သက်ရောက်မှုမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူ အလွန်အမင်း သန်မာနေ၍ မဟုတ်ပေ။ အမှန်တကယ် သန်မာနေလျှင်ပင်။

နယ်ပယ်တစ်ခု၏ အကျိုးကျေးဇူးများကို ရရှိရန်အတွက် ၎င်းကို အပြည့်အဝ ချဲ့ထွင်နေရန် မလိုအပ်ပေ။ နယ်ပယ်ချဲ့ထွင်ခြင်းဟူသည်မှာ များသောအားဖြင့် ဧရိယာကျယ်ကျယ်အတွင်း လွှမ်းမိုးမှုပေးရန်အတွက်သာ အသုံးပြုသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော ရန်လိုသည့် နယ်ပယ်သက်ရောက်မှုများကို ပယ်ဖျက်ရန်အတွက်မူ နယ်ပယ်စွမ်းအားကို သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင်သာ အသုံးပြုနိုင်ပြီး ၎င်းမှာ စွမ်းအင်ကို ပိုမိုသက်သာစေသည်။

သို့သော်လည်း ကျင့်ကြံသူအများစုမှာ ပြိုင်ဘက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် နယ်ပယ်ကို ချဲ့ထွင်ရန်သာ ပိုမိုနှစ်သက်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ အခြားသူတစ်ဦး၏ နယ်ပယ်အတွင်း၌ ပိတ်မိနေခြင်းက နယ်ပယ်ပိုင်ရှင်ကို ဗျူဟာမြောက် အသာစီးရစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပြိုင်ဘက်၏ နယ်ပယ်ကို မိမိ၏ နယ်ပယ်ဖြင့် တိုက်ရိုက်ချေမှုန်းခြင်း သို့မဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ထပ်နေစေရန် လုပ်ဆောင်ခြင်းက ပိုမိုကောင်းမွန်လှသည်။

လီယောင်းက ရှန်းယွီကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမက လက်သီးကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရှန်းယွီနှင့် သိသိသာသာ အကွာအဝေးတစ်ခု ဝေးနေသေးသော်လည်း သူ့ဆီသို့ ထိုးနှက်လိုက်၏။

သူမသည် သူတို့ကြားရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကို အားစိုက်စရာမလိုဘဲ ချေမှုန်းပစ်လိုက်ကာ သူမ၏ လက်သီးမှာ လှုပ်ရှားနေဆဲမှာပင် ရှန်းယွီ၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ချက်ချင်းဆိုသလို ပေါ်ထွက်လာသည်။ သို့သော် ရှန်းယွီမှာမူ သူ၏ ကြိုတင်မြင်နိုင်စွမ်းစွမ်းရည်ဖြင့် ဤတိုက်ခိုက်မှု အစီအစဉ်ကို ကြိုတင်သိရှိထားနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်သည် သူ၏ နယ်ပယ်ချဲ့ထွင်မှုကို စမ်းသပ်ရန် အကောင်းဆုံးအခိုက်အတန့်ဖြစ်ကြောင်း သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လီယောင်း၏ လက်သီးမှာ သူ၏ကိုယ်နှင့် ထိတွေ့ခါနီးမှာပင် သူ၏ အကြွင်းမဲ့နယ်ပယ်မှာ အပြင်ဘက်သို့ အဟုန်ဖြင့် ပွင့်ထွက်သွားပြီး အရာအားလုံးမှာ လုံးဝဥဿုံ မှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။

...

ရှန်းယွီသည် သူ၏ အကြွင်းမဲ့ကို ချဲ့ထွင်လိုက်ရာ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာ အမှောင်ထုကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ လီယောင်းသည် လှုပ်ရှားနေရင်း တန်းလန်းနှင့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ လက်သီးမှာ ရှန်းယွီ၏ မျက်နှာနှင့် လက်မအနည်းငယ်အကွာတွင် ခဲနေသကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားကာ လုံးဝ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။

သို့သော် သူမမှာလည်း အလွယ်တကူ အရှုံးပေးမည့်သူ မဟုတ်ချေ။ အမှောင်ထုအတွင်းမှ အက်ကွဲသံများ စတင်ကြားလာရပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် အက်ကွဲနေသော ဟင်းလင်းပြင်များ ပေါ်ထွက်လာကာ သူမ၏ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ရယူလာသည်။ သူမသည်လည်း အစွမ်းကုန် အားစိုက်ထုတ်ကာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်ကို ချဲ့ထွင်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ရှန်းယွီ၏ အကြွင်းမဲ့နယ်ပယ်နှင့် ထပ်တူကျသွားတော့သည်။

ထို့နောက် သူမသည် အသစ်ဖြစ်ပေါ်လာသော ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရှန်းယွီ၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ချက်ချင်းပေါ်ထွက်လာပြီး သူ့ကို အငိုက်ဖမ်းတိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ရှန်းယွီကမူ လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ သူ၏လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူမ၏ တိုက်ကွက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီးနောက် သူမကို ပုခုံးပေါ်မှနေ၍ လွှဲကာ ချပစ်လိုက်၏။ အခြေခံ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုအရ သူက သူမထက် ပိုမိုသန်မာပြီးသား ဖြစ်သည်။ ယခင်က သူမကို အနိုင်မရခဲ့ခြင်းမှာ သူမ၏ နယ်ပယ်ကြောင့်သာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ သူက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်ဖြင့် တန်ပြန်နိုင်ပြီဖြစ်ရာ အခြေအနေမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်းယွီသည် သူမကို အသစ်ဖြစ်ပေါ်လာသော ဟင်းလင်းပြင်ပေါ်သို့ အားပါပါ ရိုက်ချလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ အက်ကွဲသွားတော့သည်။ လီယောင်းမှာ သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အက်ကြောင်းများမှာလည်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့၏။

လီယောင်းသည် အက်ကွဲနေသော ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူမ၏ နယ်ပယ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ဒဏ်ရာများကို ပြန်လည်ကုသရန် ကြိုးစားသည်။

သို့သော် ရှန်းယွီကမူ ၎င်းကို အရေးတယူ ရှိပုံမရပေ။

သူသည် အရပ်မျက်နှာတစ်ခုသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လက်သီးဖြင့် လှမ်းထိုးလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ကို အပေါက်ဖောက်လျက် ဟင်းလင်းပြင်အလွှာများကြားတွင် ပုန်းအောင်းကာ အငိုက်ဖမ်းရန် ကြိုးစားနေသော လီယောင်းကို တည့်တည့်မတ်မတ် ထိမှန်သွားတော့သည်။

သူမသည် ပြန်ထရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားရင်း ရှန်းယွီကို မလျှော့သောဇွဲဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပျောက်ကွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုသို့လုပ်ဆောင်၍ မရတော့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ရှန်းယွီက ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူ၏ နယ်ပယ်က ပိုမိုသန်မာနေသည်မှာ အမှန်ပင်။ သူ၏ အကြွင်းမဲ့နယ်ပယ်သည် လီယောင်း၏ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်မှ ဖန်တီးထားသောနေရာအားလုံးကို တဖြည်းဖြည်း ဝါးမြိုနေခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဟင်းလင်းပြင်အားလုံးကို အကြွင်းမဲ့က လုံးဝဝါးမြိုပစ်လိုက်သဖြင့် လီယောင်းမှာ လုံးဝမလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် နောက်တစ်ကြိမ် အကြွင်းမဲ့ ဘာမှမရှိခြင်းအတွင်း၌ ပိတ်မိသွားပြန်သည်။

ရှန်းယွီသည် သူမအနားသို့ လမ်းလျှောက်သွားပြီး သူမ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ လက်ကို ညင်သာစွာ တင်လိုက်၏။

“နတ္ထိဘာဝ ပြိုကွဲခြင်း”

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏လက်ဖဝါးနှင့် သူမ၏နဖူး ထိတွေ့ရာနေရာမှာ လုံးဝမှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။ ထိုအမှောင်ထုသည် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး သူမ၏ပုံစံမှာ လုံးဝမည်းနက်သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အကြွင်းမဲ့နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ရှန်းယွီက လက်ကိုလွှတ်ပြီး နောက်သို့ဆုတ်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမှုန်အမွှားများအဖြစ် ကြွေလွင့်ပျက်စီးသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အကြွင်းမဲ့အတွင်းသို့ ပျော်ဝင်ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။ သူမ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် တစ်ခါမှ တည်ရှိမခဲ့ဖူးသည့်အလားပင်။

တိုက်ပွဲပုံဖော်မှုပြီးဆုံးသွားပြီး ရှန်းယွီသည် ဝိညာဉ်ကြောအတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

“ငါ... နိုင်သွားတာလား”

သူကိုယ်တိုင်ပင် မယုံနိုင်သလို ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ဝိညာဉ်ကြောအတွင်းသို့ ပြန်ရောက်လာသည့်တိုင်အောင် ထိုရလဒ်ကို သူ အပြည့်အဝ မယုံကြည်နိုင်သေးချေ။