အခန်း (၂၈၀)
Vol. 28 Ch. 280
သူတော်စင်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ရှေ့သို့ ဝဲပျံတက်လာသည်။
“မင်းက လီယောင်း မဟုတ်လား”
သူမက ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။
သို့သော် လီယောင်းကမူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မည်သည့်ခံစားချက်မှ ဖတ်၍မရသော မျက်နှာပေးဖြင့်သာ ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ဝဲနေသည်။
“ဖုံးကွယ်မနေပါနဲ့တော့။ ငါ အကုန်သိပြီးသားပါ”
သူတော်စင်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ဆက်ပြောသည်။
“အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးက ပါရမီရှင်တွေအားလုံးကို ငါသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုတော့ ငါမသိဘူး။ ဆိုလိုတာက မင်းက အရှေ့ဘက်တိုက်ကြီးကပေါ့။ အရှေ့ဘက်တိုက်ကြီးက လူငယ်
တစ်ယောက်က ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ”
လီယောင်းက ဘာမှပြန်မပြောသေးဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းက သူတော်စင်၏ ယုံကြည်မှုကို ပိုမိုမြင့်တက်စေသည်။
“ဘာလဲ စကားမပြောချင်ဘူးလား ကြောက်သွားပြီလား”
သူမက လှောင်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာလည်း မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
သို့သော် ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမ၏ နောက်ကျောတည့်တည့်မှ တိုးညင်းသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ငါ့ကို ဂိုဏ်းချုပ်လီလို့ ခေါ်ရမယ်လေ”
သူတော်စင်သည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ချက်ချင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လီယောင်းနှင့် အကွာအဝေးတစ်ခုရရန် နောက်သို့ဆုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ နောက်ဆုတ်မှုကို လီယောင်းက ဟန့်တားလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို သံမဏိညှပ်ကဲ့သို့ အားပါပါဖြင့် ဖမ်းချုပ်ထားလိုက်သည်။
“ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား”
သူမ ထိတ်လန့်သွားမိသည်။ လီယောင်း လှုပ်ရှားသွားသည်ကိုပင် သူမ မမြင်လိုက်ရချေ လွန်ခဲ့သည့် စက္ကန့်ပိုင်းက မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် ရှိနေသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူမ၏ နောက်ကျောတည့်တည့်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။
သူမက ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း “ဂိုဏ်းချုပ်လီက တကယ့်ကို ကျွန်မတို့မျိုးဆက်ရဲ့ ပါရမီရှင်ပဲနော်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် လီယောင်းကမူ ထိုမြှောက်ပင့်စကားများကို လုံးဝလျစ်လျူရှုကာ သူမအနားသို့ ပိုမိုတိုးကပ်လာသည်။
“နင်... နင့်ဆီက ထူးဆန်းတဲ့ အနံ့တစ်ခု ရနေတယ်”
သူမက ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီအနံ့ကို ငါ တကယ်မုန်းတယ်”
လီယောင်းက ဆက်ပြောရင်း လွတ်နေသော သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ကို သူတော်စင်၏ လည်ချောင်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
သူတော်စင်သည် သူမထံသို့ ဦးတည်လာသော တိုက်ခိုက်မှုကို သတိပြုမိလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ ဤမိန်းကလေးသည် သူမကို တိုက်ရိုက်သတ်ရန်ပင် ကြံစည်နေခြင်းဖြစ်၏။ လီယောင်းသည် အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီး၏ လက်စားချေမှုကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ မည်သည့်တွန့်ဆုတ်မှုမျှမရှိ တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။
လီယောင်းသည် သူမ၏လည်ပင်းကို ဖမ်းဆုပ်ရန် လက်တစ်ကမ်းအလိုမှာပင် သူတော်စင်သည် သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို တောက်ပသော အပြာရောင်မီးလျှံများအဖြစ်သို့ ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး နောက်သို့ခြေလှမ်းများစွာ ခုန်ဆုတ်သွားကာ သူမ၏လူသားပုံစံကို ပြန်လည်တည်ဆောက်လိုက်သည်။
“စိတ်အေးအေးထားပါဦး ဒါတွေအားလုံးက နားလည်မှုလွဲတာပါ”
သူတော်စင်က သူမ၏လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြရင်း ငြိမ်းချမ်းသောဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင်မူ အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်မလာသဖြင့် စိုးရိမ်နေမိသည်။ လီယောင်းမှာ သူမထင်ထားသည်ထက် များစွာပိုမိုသန်မာနေသဖြင့် နည်းဗျူဟာပြောင်းရန် လိုအပ်နေပြီဖြစ်သည်။
“ဖီးနစ် လား”
လီယောင်းက ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။ သူတော်စင်၏ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြန်လည်မပေါင်းစည်းမီ လေထုထဲ၌ ကျန်ရှိနေသော မီးလျှံများကို သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ စေ့စေ့စပ်စပ် အကဲခတ်နေ၏။
သူတော်စင်သည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ စိတ်သက်သာရာရသွားဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ “မှန်တာပေါ့ ငါ့မှာ ဖီးနစ်သွေးမျိုးဆက် ရှိတယ်”
သူမက ရင်ဘတ်ကို မို့မောက်လျက် ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။ လီယောင်းသည် သူမ၏ နောက်ခံအရှိန်အဝါကို ကြောက်ရွံ့သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ တွေးနေမိသည်။
သို့သော် လီယောင်းက ထိုအတည်ပြုချက်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပိုမိုတင်းမာခက်ထန်သွားတော့သည်။ သူတော်စင်မှာလည်း ထိုရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အမူအရာကြောင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။ အခြေအနေမှာ ယခင်ကထက်ပင် ပိုမိုဆိုးရွားသွားပုံရ၏ ဤမိန်းကလေးမှာ ဖီးနစ်မျိုးနွယ်စုနှင့် တစ်ကိုယ်ရည် နာကျည်းချက်များ ရှိနေသလားဟု သူမ တွေးမိသည်။
ထို့နောက် လီယောင်းက စတင်ရယ်မောတော့သည်။ ဖြည်းဖြည်းနှင့် တိုးတိုးလေး စတင်ခဲ့ရာမှ နောက်ဆုံးတွင် တောင်တန်းတစ်ခွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်အထိ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ရယ်မောခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
“သူ ရူးသွားတာလား”
သူတော်စင်က အံ့ဩနေမိသည်။
“ဪ... ဒါကြောင့်ကိုး။ ငါ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားပြီ”
လီယောင်းက ရယ်မောခြင်းကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ တည်ကြည်အေးစက်သွားသည်။
“ဘာကို နားလည်တာလဲ သူ တကယ်ပဲ စိတ်လွတ်သွားတာလား”
သူတော်စင်က စိုးရိမ်တကြီး တွေးနေမိ၏။
“နင့်ရဲ့ အစီအစဉ်ဆိုးကို ငါ ရိပ်မိသွားပြီ”
လီယောင်းက စွပ်စွဲသည့်လေသံဖြင့် ပြောရင်း ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော သူတော်စင်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်လီ... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဟင်”
သူမက စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ သူမ တိတ်တဆိတ် အကူအညီခေါ်ထားသည်ကို လီယောင်း သိသွားလေသလားဟုလည်း သံသယဝင်နေမိသည်။
“နင်က ငါ့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကို လိုချင်နေတာ မဟုတ်လား”
လီယောင်းက လုံးဝဥဿုံ သေချာနေသည့်အလား မေးလိုက်ပြီး သူမ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများမှာ စတင်လျှံထွက်လာတော့သည်။
“ဘယ်သူ့ကို... ဘာလုပ်ဖို့လဲ”
သူတော်စင်မှာ နားမလည်နိုင်တော့ဘဲ ကြောင်အသွားတော့သည်။
“ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး အရူးကွက်မပြနဲ့”
လီယောင်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများက စူးရှစွာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
“ငါ ဂိုဏ်းက ထွက်လာကတည်းက တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ပစ္စည်းကို လုဖို့ ကြံနေတယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်က အမြဲရှိနေတာ”
သူတော်စင်၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ထိုခံစားချက်က သူမနှင့် ဘာဆိုင်လို့လဲဟု သူမ တွေးနေမိ၏။
“ငါ့မှာ တစ်ယောက်ယောက်က လုယူချင်စရာဆိုလို့ အဖိုးတန်တာ စီနီယာအစ်ကိုပဲ ရှိတယ်။ နင်က စီနီယာအစ်ကို့ကို လိုချင်နေတာ မဟုတ်လား”
လီယောင်းက ပြောလိုက်သည်။
သူတော်စင်မှာ ပို၍ပင် ကြောင်အသွားတော့သည်။
“ဒါ ဘယ်လိုမျိုး အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ဆင်ခြေလဲ ပြီးတော့ ဘာလို့ နင့်စီနီယာအစ်ကိုကို ပစ္စည်းတစ်ခုလို ပြောနေရတာလဲ”
သူမ ဇဝေဇဝါဖြင့် တွေးနေမိသော်လည်း အပြင်ထုတ်ပြောရန်မူ မဝံ့ရဲပေ။
“ဒီကောင်မလေးတော့ ရူးနေပြီ”
သူမ၏ နောက်လိုက်တစ်ဦးထံမှ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်သော အသံကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။
“အခုမှ လာပြောမနေနဲ့တော့”
သူမက ပြန်တွေးလိုက်၏။
“ငါက လက်ပူးလက်ကြပ် မိသွားလို့ နင် စကားမပြောနိုင်တော့တာ မဟုတ်လား”
လီယောင်းက ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကို ဝန်ခံချက်အဖြစ် ဘာသာပြန်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်မတို့က ကျွန်မတို့ရဲ့ တာဝန်အရ မိစ္ဆာတွေကို လာနှိမ်နင်းတာပါ။ ရှင့်ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုက ဘယ်သူဆိုတာတောင် ကျွန်မတို့ မသိပါဘူး။ ဘာလို့ သူ့ကို လုမယ်လို့ ထင်နေရတာလဲ”
သူတော်စင်က မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုသိရမှာလဲ ဟုတ်လား သိသာနေတာပဲလေ”
လီယောင်းက သူမ၏မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ကိုင်ကာ စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“နင့်မှာ ဖီးနစ်သွေးမျိုးဆက်ရှိတယ်။ ငါ့စီနီယာအစ်ကိုမှာလည်း ဖီးနစ်သွေးမျိုးဆက်ရှိတယ်”
သူမက အခိုင်အမာ ပြောလိုက်၏။
“နင်က ဖီးနစ်အထီးတစ်ကောင်ကို လိုက်ရှာနေတာ မဟုတ်လား ဆိုလိုတာက နင်က ငါ့စီနီယာအစ်ကို့နောက်ကို လိုက်နေတာ သေချာတယ်။ ဒါက အရမ်းကို သိသာလွန်းပါတယ်”
လီယောင်းက ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်ကလာ သိသာရမှာလဲ။ ဒါ ဘယ်လိုမျိုး လွဲချော်နေတဲ့ ယုတ္တိဗေဒလဲ။ အဲဒါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ ပြီးတော့ ငါက တိရစ္ဆာန် မဟုတ်ဘူး။ ငါ မိတ်လိုက်ချင်တာမျိုး မရှိဘူး တကယ်လို့ မိတ်လိုက်တယ်ပဲ ထားဦး ငါ့မှာ အိမ်မှာ အာရုံစိုက်နေတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ။ ဘာလို့ နင့်စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ တွေ့ဖို့ ဒီလို ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ နေရာအထိ လာရမှာလဲ”
သူတော်စင်မှာ စိတ်ထဲမှ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ထိုအတွေးများကို အပြင်သို့ မပေါက်ကြားအောင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် လီယောင်းသည် သူမ၏ခါးမှ ဟင်းလင်းပြင်ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူမသည် ဓားကို အိမ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ရန်ပင် အားမထုတ်ဘဲ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံသာ ပြုလုပ်လိုက်၏။ ချက်ချင်းပင် ဖျက်ဆီးအား ပြင်းထန်လှသော ဟင်းလင်းပြင်ဓားသွားတစ်ခုသည် လခြမ်းပုံစံဖြင့် ထွက်ပေါ်သွားပြီး မယုံနိုင်လောက်သော အရှိန်ဖြင့် ဝန်းရံထားသော ပြိုင်ဘက်အားလုံးကို သူတို့မလှုပ်ရှားနိုင်ခင်မှာပင် လည်ပင်းမှ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စွာ ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။
သူတော်စင်သည် ချက်ချင်းသေဆုံးသွားခြင်းမရှိသော်လည်း ဟင်းလင်းပြင်ပုံပျက်ယွင်းမှုကြောင့် ပြင်းထန်စွာ နောက်သို့လွင့်ထွက်သွားပြီး ဧရာမသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ ပင်စည်နှင့် အားပါပါ ဆောင့်မိသွားသည်။ သူမသည် လှန့်ဖျန့်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် အသည်းအသန် ပြန်ထရန် ကြိုးစားနေရ၏။ လီယောင်း၏ ထိုပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်မှုတစ်ခုတည်းကပင် သူမ၏ အဖိုးတန်ကာကွယ်ရေးရတနာအားလုံးကို ချက်ချင်းဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ထိုကာကွယ်ရေးပစ္စည်းများသာ တိုက်ခိုက်မှုကို စုပ်ယူမပေးခဲ့လျှင် သူမသည်လည်း အခြားသူများကဲ့သို့ပင် ချက်ချင်း သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။
ဒါ ဘယ်လိုမျိုး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လက်နက်ကြီးလဲ။
“ဟင်း... မသေသေးဘူးပဲ...”
လီယောင်းက အနည်းငယ် စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ်တစ်ချက် ပိုင်းဖြတ်ရန် ဓားကို ပြန်မြှောက်လိုက်သည်။
“နေဦး နေဦး ခဏလေး ဒါက လုံးဝအဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး”
သူတော်စင်က အရှုံးပေးသည့်ဟန်ဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို အလျင်အမြန်မြှောက်ကာ ပျာပျာသလဲ ပြောလိုက်သည်။
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
လီယောင်းက တိုက်ခိုက်မှုကို ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်သော်လည်း လက်နက်ကိုမူ အသင့်အနေအထားဖြင့်ပင် မေးလိုက်၏။
“အားလုံးပဲလေ အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးကနေ နင့်စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ တွဲဖို့သက်သက်အတွက် ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာအထိ တစ်ယောက်ယောက်က လာလိမ့်မယ်လို့ နင်တကယ်ယုံနေတာလား” သူမက လီယောင်း၏ ဦးနှောက်ထဲရှိ ကျန်ရှိနေသေးသော ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ဉာဏ်ကို အသည်းအသန် အသနားခံရင်း မေးလိုက်သည်။
လီယောင်းသည် ထိုအချက်ကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် မေးစေ့ကိုကိုင်လိုက်၏။
“အင်း... အဲဒီလိုပြောတော့လည်း...”
သူမ၏ ဆင်ခြေမှာ ထိရောက်မှုရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူတော်စင်က မျှော်လင့်ချက်
အသစ်ဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“တွေ့လား ဒါတွေအားလုံးက နားလည်မှုလွဲတာပါ”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
လီယောင်းက စဉ်းစားသလို ပြောလိုက်၏။
“အဲဒါပေါ့”
သူတော်စင်၏ မျက်နှာမှာ စိတ်သက်သာရာရသွားသဖြင့် ဝင်းပသွားသည်။
“ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ရင်လည်း မဟုတ်ဘူးပေါ့”
လီယောင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်ရာ သူတော်စင်၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သွားပြန်သည်။
“ဆိုလိုတာက... နင်ကော တကယ်ပဲ အဲဒီလို အန္တရာယ်မျိုး အဖြစ်ခံမလား”
လီယောင်းက သူမ၏ သတ်ဖြတ်လိုသောအရှိန်အဝါများ တောက်လောင်လာရင်း ဓားကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံမြှောက်လိုက်သည်။
“ဒါက တစ်ကိုယ်ရည် နာကျည်းချက်ကြောင့် မဟုတ်ဘူးနော်”
“ဒါက တကယ့်ကို တစ်ကိုယ်ရည် နာကျည်းချက်ကြီးပါဟ”
သူတော်စင်က အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
သို့သော် လီယောင်းက နောက်ဆုံးပိုင်းဖြတ်ချက်ကို လုပ်ဆောင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော ဖိအားတစ်ခုသည် သူမ၏အပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ကျရောက်လာတော့သည်။
[ဒါ ဟင်းလင်းပြင်အဆင့်ပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ...]