အခန်း (၂၉၂)

"ဟေး... ယွင်ရှန်း ဒါက သံစမ်းကျောက် မဟုတ်ဘူးလား။ သံစမ်းကျောက်ကြီးနဲ့ ဘာလုပ်မလို့လဲ"

ဂူဖုန်းလည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။ ယွင်ရှန်းက လူနာကို ကုသပေးရမည့်အစား သူမ၏ ဆန်းကြယ်လှသော အပ်စိုက်ပညာ သို့မဟုတ် မှော်အတတ်ကို မသုံးဘဲ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး ယူလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"စောင့်ကြည့်နေလိုက်"

ယွင်ရှန်းက ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောဆိုရင်း လယ်သမား၏ ဘေးနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လယ်သမားမှာ အတော်ကြာအောင် ရုန်းကန်ထားရသည့်အပြင် ယွင်ရှန်း၏ ရေဒြပ်စင်မှော်ဖြင့် တုပ်နှောင်ထားခြင်း ခံရသဖြင့် အားအင်ကုန်ခမ်းကာ ငြိမ်ကျနေသည်။ ယွင်ရှန်းသည် သံစမ်းကျောက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ လယ်သမား၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူမသည် ထိုကျောက်တုံးကို လယ်သမား၏ ညာဘက်နားအနီးသို့ ကပ်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ အကြိမ်အနည်းငယ် ဝေ့ယမ်းပေးနေသည်။ သူမ၏ ဤနားမလည်နိုင်သော အပြုအမူကို မြင်သောအခါ ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမမှ လူများမှာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကြတော့သည်။

"ကျောက်တုံးတစ်တုံးနဲ့ လူနာကို ကုပေးမလို့လား။ မင်းကိုယ်မင်း လမ်းဘေးက မျက်လှည့်ဆရာများ မှတ်နေတာလား"

ချီထျန်းက ဘေးမှနေ၍ ယွင်ရှန်းကို အစွမ်းကုန် မထေမဲ့မြင်ပြုရင်း ဝေဖန်လိုက်သည်။

ယနေ့ ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမ အရှက်ရခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း အကယ်၍ ယွင်ရှန်းသာ ရောဂါကို အမှန်အတိုင်း ရှာမတွေ့ခဲ့ပါက သူမ၏စကားများမှာ အလကား စွပ်စွဲချက်များသာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ယွင်ရှန်းကမူ မည်သည့်စကားကိုမျှ တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏အလုပ်ကိုသာ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။

"ယားတယ်... ယားလိုက်တာ..."

နာကျင်လွန်းသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်ခဲ့သော လယ်သမားသည် နှုတ်ခမ်းကလေး လှုပ်ရုံမျှဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဦးလေး... အခု ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ယွင်ရှန်း၏ မျက်နှာလေးမှာ ဝင်းပသွားတော့သည်။ သူမ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်ကန်နေခဲ့သည်။

လယ်သမားသည် သူ၏နားအတွင်း၌ ပုရွက်ဆိတ်အများအပြား အပြင်သို့ အတင်းတိုးထွက်လာရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ တစစ်စစ် ယားယံသည့် ဝေဒနာကို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏လက်ထဲရှိ သံစမ်းကျောက်ကို မနားတမ်း ဝေ့ယမ်းပေးနေသည်။ ထိုအခါ လယ်သမား၏ နားအတွင်းပိုင်းမှ သတ္တုရောင်အသွေးအချို့ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"ကျွတ်... ကျွတ်..."

အလွန်တိုးညင်းသော အသံကလေးတစ်ခုနှင့်အတူ ချောမွေ့နေသည့် သံစမ်းကျောက်နက်ကြီး၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သေးငယ်လွန်းသော အရာဝတ္ထုအချို့ ကပ်ပါလာခဲ့သည်။

အနီးကပ် သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ...

"ဒါ... ဒါက..."

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချီထျန်းပင် စကားအရှာမရဘဲ မှင်တက်သွားရတော့သည်။

မည်းနက်နေသော သံလိုက်ကျောက်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အရေပြားအဖတ်ကလေးများလောက်သာရှိသည့် သတ္တုအပ်စကလေး အများအပြား ကပ်ပါလာခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအပ်စကလေးများမှာ အဖြူရောင် အရည်အချို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ၎င်းမှာ လယ်သမား၏ နားအတွင်းရှိ ရောင်ရမ်းမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြည်များပင်။

ဖြစ်စဉ်မှာ လွန်ခဲ့သောတစ်နှစ်က ဆေးတိုက်သားဝမ်သည် လယ်သမား၏ နားအူရောဂါကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ အပ်စိုက်ကုသပေးစဉ်က သူ၏လက်အား မမှန်ခဲ့သဖြင့် လေ့ကျင့်ရေးသုံး သံအပ်ထိပ်ဖျားကလေးများမှာ လယ်သမား၏ နားအတွင်း၌ ကျိုးပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုဆေးတိုက်သား ဝမ်သည် အပ်ကျိုးကျန်ရစ်သည့်ကိစ္စကို အရေးတကြီးကိစ္စဟု သဘောမထားခဲ့သလို သူ၏ဆရာဝန်ကိုလည်း အကြောင်းမကြားခဲ့ပေ။ လယ်သမားမှာမူ ဤအဖြစ်အပျက်ကို မသိရှိဘဲ သူ၏နားအူရောဂါ ပျောက်ကင်းသွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ရွာသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူ မသိခဲ့သည်မှာ ထိုကျိုးကျန်ရစ်သော သံအပ်စကလေးများသည် နားအတွင်း၌ ရောင်ရမ်းမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ခြင်းပင်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုအပ်စကလေးများကြောင့် ဖြစ်သော ရောင်ရမ်းမှုသည် နား၏ အာရုံကြောများကို ထိခိုက်လာပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် ဦးနှောက်အာရုံကြောများကို တိုက်ရိုက်ဖိမိလာခဲ့ရာ လယ်သမားမှာ မခံမရပ်နိုင်အောင် ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာကို ခံစားလာရခြင်း ဖြစ်သည်။

လယ်သမားသည် ဒေသခံဆရာဝန်များနှင့် မြို့ပေါ်မှ နာမည်ကြီးဆရာဝန် ချန်စီဟိုင်တို့ထံတွင် ကုသမှုခံယူခဲ့သော်လည်း ထိုရှေးဟောင်းသမားတော်များမှာ သွေးခုန်နှုန်းစမ်းခြင်းနှင့် အစားအသောက်၊ ရောဂါရာဇဝင်တို့ကိုသာ အားကိုးကြသဖြင့် အာရုံကြောထိခိုက်မှု သို့မဟုတ် ရောင်ရမ်းမှုဆိုင်ရာ ပြဿနာများကို လုံးဝထည့်သွင်းမစဉ်းစားမိကြချေ။

အစောပိုင်းက ယွင်ရှန်းသည် လယ်သမား၏ နားအနီးတွင် ရှန်းနုန်မျက်လုံးကို အသုံးပြု၍ စစ်ဆေးခဲ့သည်။ သူမ၏ ရှန်းနုန်မျက်လုံးမှာ လက်ရှိတွင် ဒုတိယအဆင့်၌သာ ရှိသေးသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းကို အသေးစိတ် ထွင်းဖောက်မမြင်နိုင်သေးသော်လည်း လယ်သမား၏ နားထဲတွင် ရောင်ရမ်းမှုရှိနေကြောင်းကိုမူ အသေအချာ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

ခေတ်သစ်ဆေးပညာအရဆိုလျှင် လယ်သမား၏ ရောင်ရမ်းမှုမှာ မပြင်းထန်လှဘဲ နားခွဲစိတ်မှုလေး တစ်ခုပြုလုပ်ရုံနှင့် ပျောက်ကင်းနိုင်သော်လည်း ရှေးဟောင်းခေတ်တွင်မူ ဤကိစ္စမှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲနက်နဲလှသော ပြဿနာတစ်ခုပင်။

အကယ်၍ ထိုကျိုးကျန်ရစ်သော အပ်စကလေးများကို သူ၏နားထဲတွင်သာ ဆက်ထားခဲ့မည်ဆိုပါက ရေရှည်တွင် နားအတွင်းရှိ အာရုံကြောထိပ်ဖျားများ ပုပ်ဆွေးသွားနိုင်ပြီး နားမကြားတော့ခြင်း သို့မဟုတ် အမြင်အာရုံကြောများအထိ ဖိမိခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။

ဤကဲ့သို့သော သိပ္ပံနည်းကျ အကြောင်းပြချက်များကိုမူ ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမမှ ခေါင်းမာလှသော ဆရာဝန်များကို ယွင်ရှန်း ရှင်းပြနေ၍ရမည်မဟုတ်ပေ။

သူမသည် အသေအချာ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ကျိုးနေသော သံအပ်ကလေးများကို သတိရသွားကာ တစ်ချိန်က ပန်းပဲဖိုတွင် မြင်ဖူးခဲ့သော သံစမ်းကျောက်ကို ရုတ်တရက် အမှတ်ရလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ လက်ရှိအခြေအနေမှာ သူမအနေဖြင့် နားကို တိုက်ရိုက်ခွဲစိတ်ရန် မဖြစ်

နိုင်သော်လည်း ကျိုးကျန်ရစ်သောအပ်မှာ သံဖြင့်ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သရွေ့ သူမအနေဖြင့် သံစမ်းကျောက်ကို အသုံးပြု၍ ဆွဲထုတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဤသည်မှာပင် လူတိုင်းကို ဇဝေဇဝါဖြစ်စေခဲ့သော ယွင်ရှန်း၏ လုပ်ရပ်များနောက်ကွယ်မှ အကြောင်းရင်းပင်။

ကျိုးကျန်ရစ်သော အပ်စကလေးများ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လယ်သမား၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများမှာလည်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ လယ်သမား၏ဇနီးမှာလည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှ ဝမ်းသာပီတိဖြစ်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ယွင်ရှန်းကို မနားတမ်း ကျေးဇူးတင်စကား ပြောနေတော့သည်။

အပ်တစ်စိုက်ပင် အသုံးမပြုဘဲ ကျောက်တုံးတစ်တုံးဖြင့်သာ ရောဂါ၏အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည့် ဤကဲ့သို့သော ဆေးပညာအရည်အချင်းမျိုးမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင်ပင် ဆန်းကြယ်လှသည်။

ကြည့်ရှုနေသော လူအုပ်ကြီး၏ စီအန်းဆေးတိုက်အပေါ် ထားရှိသော အမြင်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ လူထု၏ မျက်စိမှာ စူးရှလှသည်။ သူတို့သည် ယွင်ရှန်းက လယ်သမားဇနီးအပေါ် ထားရှိသော ယဉ်ကျေးပျူငှာသည့် ဆက်ဆံမှုနှင့် ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမ၏ မောက်မာလှသော အမူအရာတို့ကို နှိုင်းယှဉ်မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။

စောစောက ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမတွင် ဆေးကုရန် စောင့်နေကြသော လူများမှာလည်း "မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ စီအန်းဆေးတိုက်မှာပဲ သွားပြရမယ်" ဟု တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုလာကြတော့သည်။

တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာအကောင်းဆုံးလို့ ပြောတဲ့ ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမကို ကြည့်ပါဦး... အရည်အချင်းမရှိသော ဆေးတိုက်သားတစ်ဦးကို လေ့ကျင့်ရေးသုံးအပ်များဖြင့် လူနာကို ကုသခွင့်ပြုခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော တာဝန်မဲ့သည့် အပြုအမူမှာ လူ့အသက်ကို ကလေးကစားစရာကဲ့သို့ သဘောထားခြင်းပင်။

ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမမှ ဝန်ထမ်းများမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်နေကြသည်။ ကျိုးနေသော အပ်စကလေးကို တွေ့ရှိသွားပြီဖြစ်သလို ထိုအပ်မှာလည်း ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမသုံး လေ့ကျင့်ရေး သံအပ်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ သူတို့အနေဖြင့် ဝန်မခံချင်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ငြင်းကွယ်ရန် နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။

ခဏအကြာတွင် ချန်စီဟိုင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဆေးအာနိသင်မှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာမူ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။ ယနေ့ပြုလုပ်ခဲ့သော အခမဲ့ဆေးကုသပွဲမှာ အကြီးအကျယ် ကျရှုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာသိလိုက်သည်။

၎င်းသည် ကျရှုံးရုံတင်မကဘဲ ယွီကျင်းမြို့ရှိ ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုပါ အကြီးအကျယ် အညှိုးနွမ်းစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုဖြစ်ရပ်ကို သူသည် နန်းတွင်းသမားတော်ကြီး ယောင်ရုံနှင့် ဂိုဏ်းချုပ်ဆရာကြီးဝမ်တို့ကို ဘယ်လိုမျိုး ရှင်းပြရမလဲ။

ချန်စီဟိုင်သည် ယွင်ရှန်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကြည့်ရှုနေသူများ၏ လှောင်ပြောင်သော အကြည့်များကြားမှပင် အမြီးကုပ်ကာ ဆရာဝန်များနှင့် ဆေးတိုက်သားများကို ဦးဆောင်၍ ထွက်ခွါသွားတော့သည်။

"ဆရာဝန်မလေး... ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ ဘယ်လိုကျေးဇူးတင်ရမလဲတောင် မသိတော့ပါဘူး"

လယ်သမားဇနီးမောင်နှံမှာ ယွင်ရှန်းကို အခါခါဦးညွှတ်ကာ အလွန်အမင်း ကျေးဇူးတင်နေကြသည်။ ယွင်ရှန်းသည် လင်းယောင်အာကို ထိုဇနီးမောင်နှံအား ရောင်ရမ်းမှုကျစေသော ဆေးထုပ်အချို့ ပေးလိုက်ရန် ခိုင်းစေလိုက်သည်။

လယ်သမားဇနီးမောင်နှံကို လိုက်လံပို့ဆောင်ပြီးနောက် ယွင်ရှန်း၏ မျက်နှာထက်တွင် ပျောက်ကွယ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ယနေ့ပြုလုပ်ခဲ့သော အခမဲ့ဆေးကုသပွဲမှာ မထင်မှတ်ထားသော ရလဒ်ကောင်းကို ရရှိခဲ့ကြောင်း သူမ သိရှိလိုက်သည်။

ဂူဖုန်းနှင့် အခြားသူများလည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမမှာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် အကြီးအကျယ် အထိနာသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့အားလုံး နားလည်ထားကြသည်။ မနက်ဖြန်တွင်မူ ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမမှလူများ အခမဲ့ဆေးကုသရန် မျက်နှာပြရဲတော့မည် မဟုတ်ချေ။ စီအန်းဆေးတိုက်၏ အမည်နာမမှာလည်း မကြာမီ တစ်မြို့လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

"မနက်ဖြန်လည်း ငါတို့တွေ အခမဲ့ဆေးကုသတာကို ဆက်လုပ်ကြမယ်"

ယွင်ရှန်းက ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး ယနေ့ညတွင်မူ မြို့ထဲရှိ အကောင်းဆုံးစားသောက်ဆိုင်၌ စားပွဲတစ်လုံးကို ကြိုတင်မှာယူကာ အောင်ပွဲခံစားသောက်ပွဲ ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြတော့သည်။

စီအန်းဆေးတိုက်မှလူများ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လမ်းထောင့်တစ်နေရာမှ လူရိပ်နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤလူနှစ်ဦးမှာ ယွင်ရှန်း လယ်သမားကို စတင်ကုသကတည်းက ထိုနေရာတွင် တိတ်တဆိတ် ရပ်ကြည့်နေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ သူတို့ ရပ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ မည်သူမျှ သူတို့ရှိနေသည်ကို သတိမထားမိကြခြင်းပင်။

"စီမင်း... ငါတို့ ဒီလူတွေကို တစ်နေကုန် စောင့်ကြည့်နေတာ။ အဲဒီမိန်းကလေးက တကယ်ပဲ လနတ်သမီး၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့သူဆိုတာ သေချာရဲ့လား"

စကားပြောလိုက်သူမှာ ဖြူစင်ချောမောသော မျက်နှာရှိသည့် အမျိုးသား မှော်ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထိုမှော်ဆရာမှာ ငယ်ရွယ်ပြီး မှော်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သူ၏ထံမှ ပြင်းထန်သော မှော်စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ အနီးကပ် သေချာကြည့်မည်ဆိုပါက သူ၏ဝတ်ရုံပေါ်တွင် မှော်ဘုရားကျောင်း၏ အမှတ်အသားကို ပန်းထိုးထားသည်ကို တွေ့ရပေလိမ့်မည်။

"သူပဲပေါ့..."

ရှာဝမ်ရွှီသည် လမ်းထောင့်မှ ထွက်လာရင်း ထွက်ခွာသွားသော ယွင်ရှန်း၏ ကျောပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရောင်အဝါတစ်ခုမှာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။