အခန်း (၂၉၅)

အောင်ပွဲခံစားသောက်ပြီးနောက် ယွင်ရှန်းနှင့် အခြားသူများသည် ဆေးတိုက်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ဆေးတိုက်သို့ ချဉ်းကပ်လာစဉ် စီအန်း ဆေးတိုက်၏ အဝင်ဝတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် လှည့်လည်သွားလာနေသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။ အနီးကပ် ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ သာမန်ရုပ်ရည်ရှိပြီး ပိန်လှီသော ဆယ်ကျော်သက်လူငယ်လေးတစ်ဦး ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ယွင်ရှန်းနှင့် အခြားသူများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုလူငယ်၏ မျက်ဝန်းများမှာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး စကားပြောရန် ဝေခွဲမရဖြစ်နေပုံရသည်။ အတော်ကြာမှ သူက တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့က စီအန်း ဆေးတိုက်ကလား။ ဆေးတိုက်သားခေါ်နေတယ်ဆိုတာ ဟုတ်ပါသလား"

ဆေးတိုက်သားအဖြစ် လာလျှောက်ထားတာလား။

လင်းယောင်အာသည် သူ့ထံသို့ အမြန်သွားရောက်ကာ ဆီးကြိုလိုက်သည်။ အစောပိုင်းက ဝန်ထမ်းရှာဖွေရန် ခက်ခဲခဲ့သော်လည်း ယနေ့ အခမဲ့ဆေးကုသပွဲ ပြုလုပ်ပြီးပြီးချင်းမှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးဝအထိ လာရောက်လျှောက်ထားလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ထိုလူငယ်လေးမှာ အားနည်းပုံပေါ်သော်လည်း စကားပြောဆိုပုံမှာ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး အားကိုးထိုက်သူတစ်ဦးဟု ထင်ရသည်။ ယွင်ရှန်းမှာလည်း ဆေးတိုက်သားတစ်ဦး အမှန်

တကယ် လိုအပ်နေချိန်ပင်။

"မင်းနာမည် ဘယ်သူလဲ။ ဆေးတိုက်သား လုပ်ဖို့ အရည်အချင်းရော ရှိရဲ့လား"

ယွင်ရှန်းသည် ထိုလူငယ်ကို အကဲခတ်လိုက်ရာ သူမ၏ အကြည့်အောက်တွင် လူငယ်လေးမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပုံရပြီး သူ၏မျက်နှာကို ဘေးသို့ အနည်းငယ် လွှဲလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်နာမည် ကျီမိုပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇာတိမြို့မှာတင် ဆေးတိုက်သား အရည်အချင်းစစ် စာမေးပွဲ အောင်မြင်ခဲ့ပြီးသားပါ။ ဒီဆေးတိုက်မှာ စားစရိတ်နဲ့ နေစရိတ် ငြိမ်းပေးပါသလား"

ကျီမိုသည် လက်ထဲတွင် ခရီးဆောင်အိတ် အပြားလေးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေသဖြင့် နယ်မှ အခုတင် ရောက်ရှိလာပုံရသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ကျီမိုကို ဆေးတိုက်အတွင်းသို့ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်ပြီး စားစရာနှင့် သောက်စရာအချို့ ပေးလိုက်တော့သည်။

အနည်းငယ် စားသောက်ပြီးနောက် ကျီမိုသည် သူ၏ ကိုယ်ရေးအကြောင်းအရာများကို စတင်ပြောပြတော့သည်။

သူ၏ဇာတိမြို့တွင် ကပ်ရောဂါဘေးဆိုးကြီး ဆိုက်ရောက်ခဲ့သဖြင့် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် ခက်ခဲနေသောကြောင့် သူ၏ဖခင်နှင့်အတူ ယွီကျင်းမြို့ရှိ အမျိုးအဆွေများထံ အားကိုးရန် ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် လမ်းခရီးတွင် ကျီမို၏ဖခင်မှာ မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

ကျီမိုမှာ တစ်ဦးတည်းသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအဖြစ် ယွီကျင်းမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း အပင်ပန်းခံ ရှာဖွေပြီးနောက်တွင်မူ သူ၏အမျိုးအဆွေများမှာ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ကတည်းက ပြောင်းရွှေ့သွားကြပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သွားစရာနေရာမရှိ ဖြစ်နေစဉ် မြို့ရိုးပေါ်တွင် ကပ်ထားသော စီအန်း ဆေးတိုက်၏ ဆေးတိုက်သားခေါ်ယူသည့် ကြော်ငြာစာကို တွေ့ရှိခဲ့သဖြင့် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျီမို၏ အတွေ့အကြုံများမှာ ယွင်ရှန်းကို လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကျော်က သူမ၏ဘဝကို ပြန်လည်သတိရစေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ဇာတ်ကြောင်းများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆင်တူလွန်းလှသည်။

အထူးသဖြင့် ကျီမိုသည် ယခင်က သူ၏ရွာရှိ မှော်ကျောင်းတော်တွင် ဆေးခူးသည့်ကလေးငယ်အဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ သို့သော် ပို၍တိုက်ဆိုင်သည်မှာ သူသည် ဆေးတိုက်သားတစ်ဦး ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ မှော်သင်တန်းသားတစ်ဦးလည်း ဖြစ်နေခြင်းပင်။

"မင်းက မှော်သင်တန်းသားတစ်ယောက်ဆိုရင် ဘာလို့ မှော်ကျောင်းတော်မှာပဲ အလုပ်မရှာတာလဲ"

ယွင်ရှန်းသည် ကျီမို၏ နောက်ခံအကြောင်းအရာအပေါ် သံသယရှိနေဆဲပင်။ ထို့အပြင် ကျီမို၏ အတွေ့အကြုံမျိုးနှင့်ဆိုလျှင် နာမည်မရှိသေးသော စီအန်း ဆေးတိုက်လေးတွင် အလုပ်လာရောက်လျှောက်ထားရန် မလိုအပ်ဘူးဟု သူမ ထင်မြင်မိသည်။

"စိတ်မရှိပါနဲ့... ကျွန်တော်က မှော်အတတ်နဲ့ ရှေးဟောင်းဆေးပညာကို ပေါင်းစပ်ကြည့်လို့ရမလားဆိုတာ စမ်းသပ်ချင်လို့ပါ"

ကျီမို၏ စကားကြောင့် ဆရာဝန်ဖန်တစ်ယောက် အာရုံစိုက်သွားတော့သည်။

"ငါ့တူ... မင်းက မှော်နဲ့ ဆေးပညာကို ပေါင်းစပ်တဲ့ လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းချင်တယ်လို့ ပြောတာလား"

ယွင်ရှန်းနှင့် ဆုံတွေ့ပြီးကတည်းက ဆရာဝန်ဖန်သည် သူ၏အမွေကို ဆက်ခံမည့်သူကို တွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း ယနေ့အထိ ယွင်ရှန်းတစ်ဦးတည်းသာ ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ကျီမိုသည်လည်း မှော်သမားတော်လမ်းစဉ်ကို လိုက်လိုကြောင်း ကြားသိရသဖြင့် သူ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

ကျီမိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဒီမှာပဲ နေတော့။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက ယွင်ရှန်းရဲ့ ဆေးတိုက်သား ဖြစ်သွားပြီ"

လင်းယောင်အာသည်လည်း ဤလူငယ်လေးအပေါ် အတော်လေး အမြင်ကြည်လင်နေခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းတစ်ယောက် မျက်လုံးအသာလှန်လိုက်မိသည်။ အလုပ်ခန့်လိုက်သည့်လူမှာ သူမ၏ ဆေးတိုက်သားဖြစ်သော်လည်း ဘယ်သူကမျှ သူမ၏ သဘောထားကို မေးမြန်းရန် စဉ်းစားပုံမရကြချေ။

လင်းယောင်အာသည် ကျီမိုကို နေရာချထားပေးရန် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ဂူဖုန်းသည် သူတို့ဘေးတွင် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် ယွင်ရှန်းကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ယွင်ရှန်း... အဲဒီကျီမိုမှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသလိုပဲ"

"တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ယွင်ရှန်းသည် ကျီမို၏ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းအပေါ် သံသယရှိနေဆဲပင်။

"သူ့ဆီမှာ အလင်းဒြပ်စင်မှော်တွေ ရှိနေတယ်... အားနည်းနေပေမဲ့ အဲဒါတွေက အလင်းဒြပ်စင်တွေဆိုတာ သေချာတယ်"

ဂူဖုန်းက ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။

ဂူဖုန်း ပြောလိုက်မှသာ ယွင်ရှန်းလည်း သတိရသွားတော့သည်။ စောစောက သူမသည် ကျီမို၏ မှော်စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ကြည့်စဉ်က သူမ၏ ဒြပ်ငါးပါး မှော်ဝိညာဉ်မှာ ထူးခြားသည့် ခံစားချက် မရရှိခဲ့သဖြင့် ၎င်းမှာ ကျီမိုသည် မှော်စွမ်းအား အလွန်အားနည်းသော မှော်သင်တန်းသား တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့်ဟုသာ သူမ ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ်မှာ ကျီမို၏ မှော်ဒြပ်စင်များ မလုံလောက်ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူသည် အလင်းမှော်ဆရာတစ်ဦးဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

အလင်းမှော်ဆရာ တစ်ယောက် ဟုတ်လား။

မှော်ဘုရားကျောင်းကပေါ့... ကြည့်ရတာ လနတ်သမီး၏ ချီးမွမ်းခြင်းပေါ်ထွက်လာတာက မှော်ဘုရားကျောင်းရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို အမှန်တကယ်ပဲ ဆွဲဆောင်လိုက်နိုင်တာပဲ။

"သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်လောက်အထိ တောင့်တင်းလဲဆိုတာ မင်း ခွဲခြားနိုင်လား"

ထိုကျီမိုမှာ ကြည့်ရသည်မှာ လုံးဝအန္တရာယ်မရှိပုံရပြီး ယွင်ရှန်းနှင့် ဂူဖုန်းမှလွဲ၍ ကျန်လူတိုင်းက သူ့အပေါ် အမြင်ကြည်လင်နေကြသည်။

"သေချာတော့ မသိဘူး။ သူက သိပ်ပြီး စွမ်းအားမကြီးသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက သူ့ရဲ့စွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

ဂူဖုန်းက ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ဖက်လူက အလင်းမှော်ဆရာတစ်ယောက်ကို ငါတို့ဆီမှာ ဆေးတိုက်သားလာလုပ်ဖို့ စေလွှတ်ပေးတယ်ဆိုရင် ငါတို့က ဝမ်းသာရမှာပေါ့"

ယွင်ရှန်းက အကောင်းမြင်စိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ရန်သူက စစ်သည်လွှတ်လျှင် ခုခံမည် ရေလွှတ်လျှင် တမံတုတ်မည်ပင်။ ကျီမိုသည် မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် စီအန်း ဆေးတိုက်သို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဝင်ရောက်လာသည်ဖြစ်စေ သူမကမူ သူ့ကို အပြည့်အဝအသုံးချပြီး သူ၏တန်ဖိုးကို အစွမ်းကုန်ညှစ်ယူရန်သာ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

ညရောက်၍ တရားထိုင်ပြီးနောက် ကျီမိုသည် ယွင်ရှန်း၏ အစောပိုင်းစကားများကို ပြန်လည်စဉ်းစားနေမိသည်။ သူမသည် သူ၏ထူးခြားမှုကို သတိမထားမိပုံရသဖြင့် သူ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ ယခုမူ သူသည် စီအန်း ဆေးတိုက်အတွင်းသို့ ရောနှောဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အေးအေးဆေးဆေး စောင့်ကြည့်ရန် အချိန်များစွာ ရှိပေသေးသည်။

ပထမနေ့ အခမဲ့ဆေးကုသပွဲ၏ အောင်မြင်မှုကြောင့် နောက်ထပ်နှစ်ရက်အတွင်း စီအန်း ဆေးတိုက်၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ဆေးတိုက်သားအသစ် ရောက်ရှိလာခြင်းနှင့် ဂူဖုန်း၏ အခါအားလျော်စွာ ကူညီပေးမှုများကြောင့် ဆေးတိုက်၏ ဆေးဝါးများမှာ အလွန်အရောင်းသွက်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ပျော်ရွှင်စရာအချိန်များမှာ ကြာရှည်မခံခဲ့ချေ။ လင်းယောင်အာသည် ဆေးပင်လက်ကျန်စာရင်းကို စစ်ဆေးရင်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

"စီအန်း ဆေးတိုက်အတွက် ဆေးပင်ထောက်ပံ့မှုမှာ ပြဿနာတချို့ ရှိနေပြီ။ ဒေသခံဆေးဆိုင်အတော်များများက ငါတို့ကို ဆေးပင်တွေပေးဖို့ ငြင်းဆန်နေကြတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်ကွယ်ကနေ နှောင့်ယှက်နေတာလို့ ငါ သံသယရှိတယ်"

ဆေးတိုက်၏ ကုသရေးပိုင်းကို ဆရာဝန်ဖန်ထံ အပ်နှံထားသော်လည်း လင်းယောင်အာမှာမူ ဆေးဝါးကုန်ကြမ်းများ ဝယ်ယူရေးကို အဓိက တာဝန်ယူထားသူ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးပြုလုပ်ခဲ့သော အခမဲ့ဆေးကုသပွဲကြောင့် နာမည်ရလာပြီးနောက် စီအန်း ဆေးတိုက်မှာ နိုင်ငံအတွင်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လူသိများလာခဲ့သည်။ ယွင်ရှန်းနှင့် ဆရာဝန်ဖန်တို့၏ ဆေးဖော်စပ်နည်းများမှာ အမှန်တကယ်ပင် စွမ်းအားထက်မြက်လှသဖြင့် သူတို့၏ ဆေးရည်များမှာ ဈေးကွက်တွင် အလွန်အရောင်းသွက်သည်။ ပထမလ၏ ဆေးရည်ရောင်းရငွေမှာပင် ငွေပြားငါးထောင်ကျော် ရရှိခဲ့ရာ ၎င်းမှာ ဟွေချွန်ဆေးတိုက်ဟောင်း၏ တစ်နှစ်စာ ဝင်ငွေထက်ပင် ပိုမိုများပြားနေသည်။

ဆေးရည်ရောင်းရငွေ ကောင်းမွန်သော်လည်း ၎င်းနှင့်အတူ ပြဿနာတစ်ခု ပါလာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဆေးပင်ကုန်ကြမ်းများ ထောက်ပံ့မှု အထူးသဖြင့် ပုံမှန်ထောက်ပံ့ပေးနိုင်မှုပင်။ ဝူကျိတိုက်ကြီးပေါ်ရှိ ဆေးစိုက်တောင်သူ အများစုအတွက် ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမသို့ ဆေးပင်များ ရောင်းချရခြင်းမှာ ဂုဏ်ယူစရာကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သလို ဆေးဆိုင်များကလည်း ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမနှင့် လက်တွဲလုပ်ဆောင်ရန် ဆန္ဒရှိကြသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမသည် ကျိုးအင်ပါယာအတွင်းရှိ ဆေးပင်ထောက်ပံ့မှု အများစုကို လျင်မြန်စွာ လက်ဝါးကြီးအုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယွင်ရှန်း၏ စီအန်း ဆေးတိုက် ဖွင့်လှစ်ပြီး တစ်လခွဲအကြာတွင် ဆေးတိုက်ရှိ ဆေးပင်လက်ကျန်များမှာ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လင်းယောင်အာသည် ယခင်က တောက်ယဲ့တောင်ပေါ်တွင် ရှိနေစဉ်က ယနေ့ကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ကြုံရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့မိချေ။ သူမသည် ယွီကျင်းမြို့သို့ ရောက်ခါစဖြစ်ပြီး နယ်မြေမကျွမ်းကျင်သဖြင့် ဒေသခံဆေးဆိုင်အချို့သို့ သွားရောက်ချဉ်းကပ်ခဲ့သော်လည်း ဆေးပင်မလုံလောက်ခြင်းနှင့် ထောက်ပံ့မပေးနိုင်ခြင်းဟူသော အကြောင်းပြချက်များဖြင့် ငြင်းပယ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ငြင်းပယ်ခံရခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်လာသောအခါ လင်းယောင်အာမှာ တစ်ခုခုမှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း စတင်အာရုံခံမိလာတော့သည်။

"ဟဲဟဲ... ဒါမျိုးဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ငါ တွေးထားပြီးသားပါ။ အဲဒီဒေသခံ လူမိုက်ကြီး ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမက ငါတို့ကို ဒီအတိုင်း အေးအေးဆေးဆေး ကြီးထွားခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလေ"

ယွင်ရှန်းမှာမူ အံ့သြခြင်းမရှိပေ။ သူမသည် ချန်စီဟိုင်၏ အခမဲ့ဆေးကုသပွဲကို ဖျက်ဆီးခဲ့စဉ်ကတည်းက ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမက ဤအတိုင်း ငြိမ်နေမည်မဟုတ်ကြောင်း ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရန်သူက ဆေးပင်ဝယ်ယူမှုအထိ နှောင့်ယှက်ကာ ဤမျှအောက်တန်းကျလိမ့်မည်ဟုမူ သူမ မထင်ထားခဲ့ချေ။

"သခင်မလေး... ဒီအတိုင်း ဆက်သွားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ ဆေးရည်ဖော်စပ်ဖို့ ဆေးပင်တွေ ကုန်တော့မယ်"

လင်းယောင်အာက အားကိုးရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။