အခန်း (၂၉၈)

ကျောက်စိမ်းခြင်ဆီကျင့်စဉ်သည် ယန်မိသားစု၏ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် ဆင်းသက်လာသော အမွေအနှစ်ကျင့်စဉ်ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ထူးခြားသော သွေးကြောမကြီး ရှစ်သွယ်ကို ကျင့်ကြံရာတွင် အထိရောက်ဆုံး ဖြစ်သည်။

ယန်ချန်းလန်သည် တိုက်ခိုက်လိုစိတ် စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေသူဖြစ်သော်လည်း တာအိုကျင့်စဉ်မျိုးကိုမူ တစ်ခါမျှ မလေ့ကျင့်ဖူးချေ။ ၎င်းမှာ တာအိုကျင့်စဉ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ အာနိသင်မှာမူ သာမန်ကာလျှံကာ မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ယန်ချန်းလန်ကို သူမ၏ မိသားစုဝင်အရင်းအချာကဲ့သို့ သဘောထားပြီးဖြစ်ရာ မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုတော့ပေ။

ယန်ချန်းလန်သည် ယွင်ရှန်းပေးသော စိတ်အာရုံကျင့်စဉ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ဤကျင့်စဉ်မှာ အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားလှကြောင်း ခဏအတွင်းမှာပင် သတိပြုမိသွားသည်။

"ရှန်းအာ... ဒီကျင့်စဉ်က တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ။ ဒါကို မင်း ဘယ်ကနေ ရခဲ့တာလဲ"

ယန်ချန်းလန်မှာ အံ့အားသင့်လျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဦးလေး... ကျွန်မမှာ အင်မတန် အစွမ်းထက်တဲ့ ဆရာတစ်ယောက်ရှိတယ်ဆိုတာ ကြားဖူးမှာပေါ့"

ယွင်ရှန်းသည် ရှင်းပြရန် ခက်ခဲနေသဖြင့် အခြေအမြစ်မရှိသော သူမ၏ ဆင့်ခေါ်ခြင်းဧကရာဇ် အဆင့်ရှိ ဆရာကြီးကိုသာ အကာအကွယ်အဖြစ် ထပ်မံထုတ်သုံးလိုက်ရပြန်သည်။

ယန်ချန်းလန်သည် တောက်ယဲ့တောင် စောင့်တပ်မြို့တွင် ရှိနေစဉ်က သူ၏တူမဖြစ်သူသည် ယန်ယွင်ဟူသော အမည်ဖြင့် ဟွမ်ထိန်ဟုခေါ်သော အဆင့် B အမဲလိုက်စစ်သည်အဖွဲ့တွင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးကြောင်း ကြားသိခဲ့ရသည်။ ယန်ယွင်ကိုယ်တိုင်မှာလည်း လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်က တောက်ယဲ့တောင်တစ်ခွင်တွင် အလွန်ပင် နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ပို၍ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ... ယခင်က ကျိုးအမဲလိုက်စစ်သည်လောကတွင် လုံးဝအမည်မရှိခဲ့သော ဤ ယန်ယွင်ဆိုသည့် မိန်းကလေးမှာ ဆင့်ခေါ်သူတစ်ဦး ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ သူမတွင် နတ်ဘုရားကဲ့သို့ အစွမ်းထက်ပြီး လျှို့ဝှက်နက်နဲသော ဆရာတစ်ဦးလည်း ရှိနေခြင်းပင်။ ထိုဆရာဖြစ်သူမှာ သားရဲဒီရေလှိုင်းတိုက်ခိုက်စဉ်အတွင်း အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ကာ စစ်သည်စောင့်တပ်မြို့ တစ်ခုလုံးကို ကယ်တင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ဤအချက်များကြောင့် ယန်ချန်းလန်သည် သူ၏တူမအပေါ် ထားရှိသော အသိအမှတ်ပြုမှုကို နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုသို့ မြှင့်တင်လိုက်ရတော့သည်။

ဤမျှ ငယ်ရွယ်သောအသက်နှင့် မှော်ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်း၊ အထူးအဆင့် မြင့်မြတ်ဆေးရည်များကို ဖော်စပ်နိုင်ခြင်းနှင့် ဆင့်ခေါ်သူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်နေခြင်းတို့မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယွင်ရှန်း၏ ဤကဲ့သို့ များပြားလှသော အမှတ်အသားများကို လူအနည်းငယ်သာ သိရှိကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူမ၏ ကျော်ကြားမှုသည် သူမထံသို့ မည်မျှကြီးမားသော အန္တရာယ်များကို သယ်ဆောင်လာမည်ကို ဘယ်သူမျှ ခန့်မှန်းနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သူ့တူမလေး၏ ပါရမီမှာ အမှန်တကယ်ပင် သူတစ်ပါး ငြူစူလောက်စရာ ဖြစ်သော်လည်း ယန်ချန်းလန်မှာမူ မနာလိုစိတ် အလျဉ်းမရှိဘဲ အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်နေမိသည်။

သူမသည် ယန်မိသားစု၏ သွေးသားပင်။

ယန်အိမ်တော်မှာ ဆက်ခံမဲ့သူ မရှိတော့ဘူးလို့ ဘယ်သူက ပြောတာလဲ။

အချိန်တန်လျှင် ယွင်ရှန်းသည် ကျိုးအင်ပါယာ၏ အတောက်ပဆုံးနှင့် အထူးခြားဆုံး ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။

ယန်ချန်းလန်သည် အချို့သောကိစ္စများကို အလွန်အကျွံ စူးစမ်းခြင်းမပြုသင့်ကြောင်း နားလည်ထားသဖြင့် ထပ်မံ၍ မမေးမြန်းတော့ဘဲ ကျောက်စိမ်းခြင်ဆီကျင့်စဉ်၏ စိတ်အာရုံကျင့်စဉ်ကိုသာ နားလည်သဘောပေါက်စေရန် ယူဆောင်သွားသည်။

ယန်ချန်းလန် ပြန်ရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် ယွင်ရှန်းနှင့် အခြားသူများသည် ကျိုးအင်ပါယာ၏ တောင်ဘက်နယ်စပ်သို့ စတင်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ဤတာဝန်မှာ ကျိုးအင်ပါယာ၏ ခရမ်းရွှေမိုင်းနှင့် ပတ်သက်နေသဖြင့် အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်။ ထို့ကြောင့် ယွင်ရှန်းသည် ဂူဖုန်းနှင့် အခြားသူများကို လိုက်ပါခွင့်မပြုခဲ့သလို သူမ၏ အစီအစဉ်များကို ရဲ့ပေမင်ကိုပင် အရိပ်အယောင်မျှ မပြခဲ့ချေ။

ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း ယွင်ရှန်းသည် ရဲ့ပေမင်နှင့် ခပ်ခွာခွာသာ ရှိနေခဲ့သည်။ သူသည် ရှီလီ၏ ညွှန်ကြားချက်ဖြင့် တာဝန်တစ်ခု ထမ်းဆောင်ရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်ဟု သိရသည်။ တော်ဝင်မိသားစုဝင်ချင်း တူညီကြသော်လည်း ရဲ့ပေမင်နှင့် အသုံးမကျသော အိမ်ရှေ့မင်းသား ရဲ့ပေလျန်တို့၏ ဆက်ဆံခံရပုံမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှသည်။ တစ်ဦးမှာ တစ်နေ့ကုန် အပျော်အပါးဖြင့် အချိန်ဖြုန်းနေပြီး နောက်တစ်ဦးမှာမူ လူမြင်ကွင်း၌ပင် တွေ့ရခဲလှသည်။

ယန်ချန်းလန်သည် အမဲလိုက်စစ်သည်အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ဟွမ်ချွဲကိုလည်း ခေါ်ဆောင်၍ လူတစ်ရာနီးပါးနှင့်အတူ ယွီကျင်းမြို့မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

ဆယ်ရက်ကျော် ကြာပြီးနောက် ကောင်းကင်အမဲလိုက်တပ်ဖွဲ့ သည် တောင်ဘက်နယ်စပ်သို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် တောင်တန်းတစ်ခုအနီးသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ယန်ချန်းလန်က အားလုံးကို ရပ်တန့်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ရှေ့က ဧရိယာကို ရာမတောင်တန်းလို့ ခေါ်တယ်။ ငါ စစ်ထဲဝင်ခါစ အစောပိုင်းနှစ်တွေက ဒီကို ရောက်ဖူးတယ်။ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်က အရမ်းကြမ်းတမ်းပြီး ဓားပြတွေ ချုံခိုတိုက်ခိုက်လေ့ရှိတဲ့ နေရာပဲ။ ဒီက ဓားပြအများစုဟာ တိုက်ခိုက်ရေးမှာ ကူညီဖို့အတွက် မိစ္ဆာသားရဲ တွေကိုလည်း မွေးထားကြတယ်။ ဒါကြောင့် တောင်ထဲဝင်ရင် လူတိုင်း သတိကြီးကြီးထားကြပါ။ အားလုံးက ပင်မတပ်ဖွဲ့နဲ့ပဲ အတူရှိနေရမယ်။ အဖွဲ့ကနေ ဘယ်တော့မှ ခွဲမထွက်ကြနဲ့"

ယန်ချန်းလန်၏ စစ်ရေးအတွေ့အကြုံများမှာ ဤတာဝန်တွင် ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။

သူသည် အမြဲတမ်း ရှေ့ပြေးကင်းထောက်များကို စေလွှတ်၍ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို စစ်ဆေးခိုင်းပြီး ဘေးကင်းသော လမ်းကြောင်းဖြစ်မှသာ ရှေ့သို့ ဆက်သွားလေ့ရှိသည်။ ဤအချက်တွင် သူသည် ဖန်းကုထက် များစွာ ပိုမိုဝါရင့်လှသည်။

အဖွဲ့သားများက ပြန်လည်ထူးကြပြီး အထုပ်အပိုးများကို စစ်ဆေးကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်ချီတက်ကြသည်။ ၁၅ မိနစ်ခန့် လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် ကျိုးချွမ်သည် လမ်းဘေးရှိ ခြေရာများကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "တပ်မှူး... ဒါတွေက ကုန်သည်ယာဉ်တန်းက မြင်းတွေရဲ့ ခြေရာတွေပဲဗျ"

ရာမတောင်တန်းသည် ကျိုး၊ ထန်ယွမ်နှင့် ဟောက်ချင်းနိုင်ငံများကို ဆက်သွယ်ပေးထားသည့် မဖြစ်မနေ ဖြတ်သန်းရသော လမ်းကြောင်းဖြစ်သဖြင့် ကုန်သည်ယာဉ်တန်းများ မကြာခဏ ဖြတ်သန်းသွားလာလေ့ ရှိသည်။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ယွင်ရှန်းနှင့် သူမ၏အဖွဲ့သည် တစ်ကိုယ်တော်အမဲလိုက်သမားများနှင့် ကုန်သည်များကို စောင့်ရှောက်ရန် စေလွှတ်ထားသော အမဲလိုက်စစ်သည်အဖွဲ့ အများအပြားနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။

"ဦးလေး... ကျွန်မက မှော်ဆရာဆိုတော့ ရှေ့ကနေ အရင်သွားပြီး အခြေအနေကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

လက်ရှိတွင် ကျိုးအင်ပါယာရှိ အမဲလိုက်တပ်ဖွဲ့အများစုကဲ့သို့ပင် ကောင်းကင်အမဲလိုက်တပ်ဖွဲ့ ရင်ဆိုင်နေရသော အကြီးမားဆုံးပြဿနာမှာ မှော်ဆရာ သို့မဟုတ် ဆင့်ခေါ်သူ အလုံအလောက်မရှိခြင်းပင်။ ယွင်ရှန်းသည်သာ ထိုတပ်ဖွဲ့၏ တစ်ဦးတည်းသော မှော်ဆရာ ဖြစ်သည်။

သူမသည် လေမှော်ကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ အသုံးချနိုင်သူဖြစ်သဖြင့် လမ်းခရီးတစ်လျှောက် ကင်းထောက်သည့်တာဝန်ကို သဘာဝကျကျပင် တာဝန်ယူခဲ့သည်။

စွဲမက်ဖွယ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို ရရှိပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ယွင်ရှန်းအတွက် လေမှော်ကို အသုံးပြုရသည်မှာ ပို၍ပင် လွယ်ကူချောမွေ့လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မှော်လှံတံကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် သူမ၏ခြေဖဝါးအောက်တွင် လေပြေအေးလေးများမှာ လေဆင်နှာမောင်းအသေးစားလေးသဖွယ် ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

လေကိုစီးနှင်ကာ သွားလာနေသကဲ့သို့ပင် ယွင်ရှန်း၏ ပုံရိပ်သည် မြင့်မားမညီညာသော သစ်ပင်များကြားထဲသို့ ချက်ချင်းပင် တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"ဝါး... တပ်မှူးရေ သခင်မလေးရဲ့ အစွမ်းကတော့ တကယ်ကို လန်းတာပဲဗျာ။ စစ်သည်တော်တွေရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအင်တောင်ပံတွေနဲ့တောင် ယှဉ်လို့ရနေပြီ"

ကျိုးချွမ်နှင့် အခြားသူများက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။

ကျိုးချွမ်နှင့် အခြားသူများသည် ယွင်ရှန်းကို မီးမှော်တွင်သာ ကျွမ်းကျင်သည်ဟု ထင်မှတ်

ထားခဲ့ကြရာ ယခုကဲ့သို့ သူမ၏ လေမှော်မှာလည်း အားကောင်းလှသည်ကို မြင်ရသောအခါ အလွန်အံ့ဩသွားကြခြင်းဖြစ်သည်။ ခန့်ညားထည်ဝါမှုအပိုင်းတွင်မူ မှော်ပညာသည် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များထက် ပို၍ကြည့်ကောင်းသည်မှာ သဘာဝပင်။

သို့သော် ၎င်းမှာ စစ်သည်တော်များ မပျံသန်းနိုင်ဟု မဆိုလိုပေ။ စစ်သည်တော်များသည် နယ်စားမင်းအဆင့် ကျင့်စဉ်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက သူတို့၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအင်တောင်ပံများကို ဖော်ဆောင်ကာ ပျံသန်းနိုင်ကြသည်။

ယန်ချန်းလန်သည်လည်း တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို အသုံးပြု၍ ဝေဟင်ထက်တွင် ပျံသန်းနိုင်သူဖြစ်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ပင် ယွင်ရှန်းကဲ့သို့ လေဝိညာဉ်လေး တစ်ကောင်ပမာ ပေါ့ပါးသွက်လက်စွာ ပျံသန်းနိုင်ခြင်းမရှိကြောင်း ဝန်ခံရပေလိမ့်မည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ယွင်ရှန်း၏ ပုံရိပ်မှာ တောအုပ်နက်ကြီးထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ကောင်းကင်အမဲလိုက်တပ်ဖွဲ့ မှ အဖွဲ့သားများမှာမူ ယွင်ရှန်းထံမှ သတင်းစကားကို ထိုနေရာတွင်ပင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

လေသံများမှာ ယွင်ရှန်း၏ နားစည်ကို တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်သွားပြီး ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူမသည် မိုင်ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရာမတောင်တန်း၏ ဗဟိုဒေသသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်း၏ ခြေဖျားလေးဖြင့် အသာအယာ တို့ထိကာ သွားလာနေသည့် ဟန်ပန်ကိုသာ လေနတ်ဘုရားကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရလျှင်ပင် အံ့အားသင့်သွားပေလိမ့်မည်။ လေမှော်ကိုသာ အသုံးပြု၍ ယွင်ရှန်းသည် အတောင်ပံပါသော ဝိညာဉ်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ သစ်ကိုင်းကြီးများပေါ်တွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လှမ်းနေသည်။ သူမ၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ သစ်ကိုင်းများမှာ တုန်ခါခြင်းပင် မရှိချေ။

ယွင်ရှန်းသည် အကြိမ်အနည်းငယ် ခုန်ကူးပြီးနောက် ရှေ့တွင် လှုပ်ရှားမှုအချို့ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အောက်သို့ဆင်းကာ သစ်ရွက်အုပ်ကြီးတစ်ခုအောက်တွင် ကိုယ်ရောင်ဖျောက်လိုက်သည်။

ထူထပ်သော သစ်တောအုပ်ကြီးအောက်တွင် အမဲလိုက်စစ်သည် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူနှစ်ဦးကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူတစ်ဦးစီ၏ ဘေးတွင် ထူးဆန်းသော ရုပ်ရည်ရှိသည့် မိစ္ဆာသားရဲ တစ်ကောင်စီ ပါလာသည်။ ထိုသတ္တဝါများကို မြင်ရသည်မှာ ယွင်ရှန်းအနေဖြင့် တိရစ္ဆာန်ရုံမှ သင်းခွေချပ်များနှင့် ဆင်တူသည်ဟု ခံစားရသည်။

၎င်းတို့မှာ သံမဏိရောင် အကြေးခွံထူကြီးများ ဖုံးလွှမ်းထားပြီး အရပ်မရှည်သော်လည်း ကိုယ်လုံးမှာ ရှည်လျားကာ အမြီးရှည်ကြီးများကို တရွတ်တိုက် ဆွဲလာကြသည်။ ဝမ်းဗိုက်ပိုင်းမှလွဲ၍ ထိုမိစ္ဆာသားရဲများ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို အကြေးခွံထူကြီးများဖြင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာသဖွယ် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ခြေလက်များမှာ တိုတောင်းကာ တောင့်တင်းလှသည်။ ယွင်ရှန်းကဲ့သို့ မျက်စိလျင်သူပင်လျှင် ၎င်းတို့မှာ မည်သည့်အမျိုးအစား မိစ္ဆာသားရဲများဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း ခွဲခြားနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

ထိုအမဲလိုက်စစ်သည်နှစ်ဦးမှာ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး မိစ္ဆာသားရဲများကလည်း နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ခြေလှမ်းသွက်လှသော ယွင်ရှန်းကိုမူ မယှဉ်နိုင်ကြပေ။ အနီးအနားရှိ သစ်ပင်ပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် ပုန်းအောင်းနေသည်ကို ထိုလူများ လုံးဝသတိမထားမိကြချေ။

တောအုပ်အတွင်း၌ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ ထိုအမဲလိုက်

စစ်သည်နှစ်ဦးသည် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားကို မြင်သောအခါ ဦးညွှတ်၍ နှုတ်ဆက်ကြသည်။ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော အဝတ်အစားများနှင့် လက်တွင်ဝတ်ထားသော ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်တို့က သူသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုမှ လာသူဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။ ရာမတောင်တန်းကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင် ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို တွေ့ရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။

ယွင်ရှန်းသည် အတန်ငယ် စပ်စုလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသဖြင့် ချက်ချင်း မထွက်ခွာသေးဘဲ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ပုန်းအောင်းကာ ချောင်းမြောင်းနားထောင်နေလိုက်သည်။

"ဘာလို့ မင်းတို့နှစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာလဲ"

ထိုအမဲလိုက်စစ်သည်နှစ်ဦးနှင့် သူတို့နောက်မှ မိစ္ဆာသားရဲများကို မြင်သောအခါ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပုံပင်။