နတ်ဘုရားစစ်ပွဲကုန်းမြေကြီး

“ငါ့ကို ပြောစမ်း... မင်း တကယ်ပဲ ဘယ်လိုများ ကျင့်ကြံခဲ့တာလဲ... အရိုးသက်တမ်း ၂၉ နှစ်ဆိုတာကတော့ မင်း ငါ့ကို စနောက်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်...”

ရင်းနှီးနေသော အသံမှာ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသဖြင့် ယီထျန်းယွမ်အနေဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်ရန်ပင် မလိုဘဲ စကားပြောနေသူမှာ မုရုန်ရှောင်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။ တစ်ကွင်းလုံးတွင် ဤမိန်းကလေးငယ်လေး တစ်ဦးတည်းသာ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မိမိ ပြောချင်ရာကို ပြောကာ လုပ်ချင်ရာကို လုပ်ရဲခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နတ်ဘုရားနယ်မြေတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သော ပါရမီရှင် သူဌေးသမီးလေး ဖြစ်သည်နှင့်အညီ အလိုလိုက်ခံထားရခြင်း ဖြစ်မည်မှာ သေချာသလောက်ပင် ဖြစ်၏။

“စနောက်နေတာ ဟုတ်၊ မဟုတ်ဆိုတာကိုတော့ တာဝန်ခံအကြီးအကဲဆီမှာ သွားပြီး အတည်ပြုနိုင်ပါတယ်... သူက မင်းကို အဖြေပေးပါလိမ့်မယ်...”

ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်ရန်ပင် ပျင်းရိနေခဲ့သည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဇွဲကောင်းလှပြီး သူ့ကို အရှုံးမပေးလိုဘဲ ဖြစ်နေပေသည်။

“ဟွန့်... ဒါဆိုရင်လည်း မင်း ဘယ်လို ကျင့်ကြံခဲ့လဲဆိုတာ ပြောပြလေ... ငါ့ထက်တောင် အများကြီး ပိုပြီး ငယ်နေတာကို...”

မုရုန်ရှောင်းမှာ လက်မလျှော့ဘဲ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ယီထျန်းယွမ်၏ ပါးစပ်မှ ကျင့်ကြံခြင်း လျှို့ဝှက်ချက်များကို သိရှိလိုနေခဲ့သည်။

ဤဘက်မှ အခြေအနေမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများ၏ အာရုံကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲဆောင်သွားခဲ့ပြီး လူတိုင်းက စကားတစ်ခွန်းမကျန် ကြားနိုင်ရန်အတွက် နားစွင့်နေကြတော့သည်။ ၎င်းတို့အားလုံး၏ စိတ်ထဲ၌လည်း ယီထျန်းယွမ်၏ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အပေါ် များစွာ စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေကြသဖြင့် မည်သို့ ကျင့်ကြံသနည်းဆိုသည်ကို သိရှိရမည်ဆိုပါက အကောင်းဆုံးပင် မဟုတ်ပါလော။

“အဲဒါက... ကျင့်ကြံရင်း ကျင့်ကြံရင်းနဲ့ပဲ ထိုးဖောက်သွားတာပါ၊ ကိုယ်တိုင်လည်း ဘာလို့လဲဆိုတာ သေချာ မသိပါဘူး...”

ယီထျန်းယွမ်က မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

“ဒါက ပါရမီကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ...”

ပါရမီဟူသော စကားလုံးကို သူ၏ ပါးစပ်မှ ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းသွားကြရသည်။ လူသားမျိုးနွယ် တစ်ဦးက မိမိကိုယ်ကိုယ် ပါရမီရှိသည်ဟု ပြောခြင်းမှာ ဆင်းရဲသား တစ်ဦးက မိမိကိုယ်ကိုယ် ချမ်းသာသည်ဟု ပြောနေခြင်းနှင့် တူညီနေပေသည်။

“ဟွန့်... မပြောချင်လည်း နေပေါ့...”

မုရုန်ရှောင်းမှာ အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားရသော်လည်း ယီထျန်းယွမ်၏ ဘေးနားတွင်ပင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်၍ အတူတူ ကျင့်ကြံနေလိုက်တော့သည်။

အခြားသူများမှာမူ ဆွံ့အသွားကြရသည်။ ယီထျန်းယွမ်၏ ပါးစပ်မှ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းများကို သိရှိရလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ မည်သည့် သတင်းစကားမျှ မရရှိခဲ့ချေ။ သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်လျှင်လည်း ယီထျန်းယွမ်သည် မိမိ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို မည်သို့လျှင် အလွယ်တကူ ထုတ်ပြောပါမည်နည်း။ အခြားသူများဆိုလျှင်လည်း မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းများကို ထုတ်ပြောကြလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ရူးသွပ်နေသူများမှအပ မည်သူမျှ ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ပြောကြလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ယွမ်ထျန်းယိုသည် မုရုန်ရှောင်းက ယီထျန်းယွမ်၏ ဘေးနားတွင် ဝင်ထိုင်ကာ ကျင့်ကြံနေသည်ကို မြင်သည့်အခါ မနာလိုမှုကြောင့် မျက်လုံးများမှ မီးတောက်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် မုရုန်ရှောင်းနောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်နေခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

ယခုမူ ယီထျန်းယွမ်က မုရုန်ရှောင်းကို ဂရုမစိုက်ပါလျက်နှင့် မုရုန်ရှောင်းကသာ သူ့ဘေးနားသို့ ကပ်သွားခြင်းဖြစ်ရာ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ နာကျည်းစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။

“မိန်းမယုတ်...”

သူသည် မနာလို ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းပင်။ အရာအားလုံးကို မနာလို ဖြစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ယခုအခါ အာရုံစိုက်မှု အားလုံးမှာ ယီထျန်းယွမ်အပေါ်၌သာ ရှိနေပြီး သူ့ကိုမူ မည်သူကမျှ ဂရုမစိုက်ကြချေ။

သူ မည်မျှပင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေစေကာမူ လက်ရဲဇက်ရဲ မလုပ်ရဲသလို ထုတ်ဖော် ပြောဆိုခြင်းလည်း မပြုရဲဘဲ စိတ်ထဲ၌သာ ကြိတ်၍ ခံစားနေရတော့သည်။

ဤနေရာ၌ လက်ဖျားနှင့်ပင် ထိခွင့် မရှိချေ။ စမ်းသပ်ခြင်းပင်လျှင် မပြုလုပ်ရချေ။ နတ်ဘုရားတက်လှမ်းခြင်းတိုက်ပွဲသို့ သွားရောက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြခြင်း ဖြစ်ရာ ဤနေရာ၌ ဒဏ်ရာ ရရှိသွားမည်ဆိုပါက ဆုံးရှုံးမှုမှာ ကြီးမားပေလိမ့်မည်။

ယီထျန်းယွမ်ကို ကြည့်မရသောသူများ ရှိနေစေကာမူ အောင့်အီး၍သာ နေကြရသည်။ စစ်မှန်သော အောင်မြင်မှုမှာ နတ်ဘုရားတက်လှမ်းခြင်းတိုက်ပွဲတွင် ရလဒ်ကောင်းများ ရရှိရန်သာ ဖြစ်ပြီး ဤနေရာ၌ မိုက်မဲစွာ ပြုမူရန် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ယီထျန်းယွမ်ကို မကျေနပ်သူများ ရှိနေစေကာမူ နတ်ဘုရားတက်လှမ်းခြင်းတိုက်ပွဲ ကျင်းပရာ ရည်မှန်းချက်ဖြစ်သော 'နတ်ဘုရားစစ်ပွဲကုန်းမြေကြီး'သို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

“ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း... ငါတို့ ရောက်တော့မယ်...”

ထိုစဉ် ကျင့်ကြံသူ အချို့မှာ နေရာမှ ထရပ်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဝိညာဉ်သင်္ဘောပေါ်တွင် လဝက်ခန့် ကြာအောင် နေထိုင်ခဲ့ကြရသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ရည်မှန်းချက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ မည်သို့လျှင် စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။ အထူးသဖြင့် ဤနေရာမှာ လူတစ်ဦး၏ ဘဝကို ထိပ်တန်းသို့ ရောက်ရှိစေနိုင်သည့် နေရာဖြစ်ရာ ရင်ထဲ၌ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်မှာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ကြပြီး ဝိညာဉ်သင်္ဘော၏ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ လွင့်မျောနေသော ကြီးမားလှသော ကုန်းမြေကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ယင်းမှာ ကြီးမားသော ဂြိုဟ်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ အလွန် ကျယ်ပြောလှသော ကုန်းမြေကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အဆုံးကို မမြင်နိုင်ချေ။ ဤနေရာမှာ ၎င်းတို့ ပါဝင်ရမည့် စစ်တလင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည်လည်း မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ အဆုံးအစ မရှိသော ထိုကုန်းမြေပြင်ကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဂြိုဟ်တစ်ခု မဟုတ်ချေ။ ဂြိုဟ်တစ်ခု မဟုတ်သော်လည်း နှစ်ခုကြား၌ ကွာခြားမှု မရှိလှဘဲ လူနေထိုင်၍ ရသည်မှာ အတူတူပင် ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အခြားသော ဝိညာဉ်သင်္ဘော အမြောက်အများသည်လည်း အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ပျံသန်းလာကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နတ်ဘုရားနယ်မြေ တစ်ခုစီတိုင်းတွင် မိမိတို့၏ အစုအဖွဲ့များ ရှိနေကြသဖြင့် အားလုံးမှာ တစ်နေရာတည်းတွင် စုဝေးနေခြင်း မဟုတ်ချေ။

မကြာမီမှာပင် ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်သင်္ဘောမှာ ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး နန်းတော်တစ်ခု၏ အပြင်ဘက်သို့ တိကျစွာ ဆိုက်ကပ်လိုက်သည်။ နန်းတော်အတွင်း၌ မည်သူမျှ မရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေကာ အစောင့်တစ်ယောက်ပင် ရှိမနေချေ။

“အားလုံး အထဲဝင်ကြစို့...”

အကြီးအကဲနျန်သည် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ အထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး အခြားသော အကြီးအကဲများလည်း နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။ နယ်မြေအရှင်မှာမူ အတူတူ လိုက်ပါလာခြင်း မရှိချေ။

နယ်မြေအရှင်သည် သေချာပေါက် လာရောက် ကြည့်ရှုမည် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့ သွားရောက်ရမည့် နေရာမှာ ကျင့်ကြံသူများ ရှိနေမည့် နေရာနှင့် ကွဲပြားနေမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် အကြီးအကဲများကသာ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ နန်းတော်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နောက် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြပြီး ဘေးဘက်တွင် ရပ်လျက် အကြီးအကဲနျန်၏ အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြတော့သည်။

“မင်းတို့ထဲမှာ နတ်ဘုရားတက်လှမ်းခြင်းတိုက်ပွဲကို အရင်က ပါဝင်ဖူးတဲ့သူတွေ ပါတယ်၊ မင်းတို့မှာ အတွေ့အကြုံတွေ ရှိထားကြတာဆိုတော့ ခေါင်းဆောင်တွေအဖြစ် တာဝန်ယူပြီး အသစ်ရောက်လာတဲ့ ညီငယ်တွေကို သေသေချာချာ လမ်းညွှန်ပေးကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...”

အကြီးအကဲနျန်က လူတိုင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်၏။

“ဒီနတ်ဘုရားတက်လှမ်းခြင်းတိုက်ပွဲဟာ မင်းတို့အတွက် အစပြုရာ နေရာသစ်တစ်ခုပဲ၊ တကယ်လို့ ရလဒ်ကောင်းတွေ ရရှိမယ်ဆိုရင် မင်းတို့ရဲ့ အနာဂတ်က တောက်ပလာလိမ့်မယ်... ဒါကြောင့် မင်းတို့အားလုံးမှာ ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အာဃာတတွေကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ဒီတိုက်ပွဲအတွက်ပဲ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ကြဖို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်...”

“အဓိကကတော့ မင်းတို့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ရန်သူဟာ မင်းတို့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ မဟုတ်ဘဲ အခြား နတ်ဘုရားနယ်မြေက သူတွေပဲ... တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ညီအစ်ကို အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ထိခိုက်နစ်နာစေမယ့် ကိစ္စမျိုးကို ငါ လုံးဝ မတွေ့ချင်ဘူး၊ တကယ်လို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျူးလွန်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ ဒီတိုက်ပွဲအပြီးမှာ သေချာပေါက် ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ်...”

လူတိုင်းမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဤနေရာ၌ ကိုယ်ပိုင် အာဃာတများကို ဘေးဖယ်ထားရမည်မှာ သေချာလှပေသည်။ မိမိ၏ ညီအစ်ကိုကို သတ်ဖြတ်လိုက်လျှင်ပင် အဆင့်မှာ တိုးတက်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ အကယ်၍ အချင်းချင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မည်ဆိုပါက နှစ်ဦးလုံး အကျိုးရှိနိုင်ပေသည်။

ယခုအခါ လူတိုင်းမှာ ယီထျန်းယွမ်နှင့် မုရုန်ရှောင်းတို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် အောင်မြင်မှုအတွက် မျှော်လင့်ချက်မှာ ပိုမို များပြားလာမည်မှာ သေချာလှပေသည်။ ၎င်းတို့သည် အဆင့် ၁၀၀ အတွင်း ဝင်ရောက်ရန် မမျှော်လင့်စေကာမူ အဆင့် ၅၀၀ အတွင်း ဝင်ရောက်နိုင်မည်ဆိုပါက များစွာ ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းလှပေသည်။

အခြားသော နတ်ဘုရားနယ်မြေများက ဆုလာဘ်များ မပေးစေကာမူ မိမိတို့၏ အစုအဖွဲ့ကမူ ကြီးမားသော ဆုလာဘ်များကို ပေးအပ်မည်သာ ဖြစ်၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နတ်ဘုရားနယ်မြေ အမြောက်အများ အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်ကြရာတွင် မိမိတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ အလွန် အရေးကြီးသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

“နောက်ပိုင်းမှာတော့ မင်းတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အရည်အချင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်၊ မင်းတို့ရဲ့ ရလဒ်တွေကို ငါ တကယ့်ကို မျှော်လင့်နေမိတယ်... တကယ်လို့ အလွန် ထူးချွန်တဲ့ ရလဒ်တွေ ရရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းတို့အတွက်ရော၊ ငါတို့ ထျန်ယုနတ်ဘုရားနယ်မြေအတွက်ရော များစွာ အကျိုးရှိလိမ့်မယ်...”

အကြီးအကဲနျန်က ၎င်းတို့ကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။

“ငါ ပြောချင်တာကတော့ ဒါပဲ... နောက်ထပ်ကတော့ ဆေးလုံးတွေကို ထုတ်ပေးမယ်...”

ထို့နောက် ၎င်းတို့ကို ပြန်လည် နိုးကြားစေသော ဆေးလုံးများနှင့် ကုသရေး ဆေးလုံး အမြောက်အများကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ဤစစ်ပွဲကြီးအတွင်း၌ ကုန်ဆုံးမှုမှာ များပြားလှမည် ဖြစ်သဖြင့် ဆေးလုံး အမြောက်အများ လိုအပ်မည်မှာ သဘာဝကျလှပေသည်။

ဆေးလုံးအားလုံး ထုတ်ပေးပြီးနောက်တွင်မူ အကြီးအကဲနျန်နှင့် အခြားသော အကြီးအကဲများမှာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဤနေရာ၌ ဆက်လက် ရှိနေ၍ မရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

“သေသေချာချာ ကြိုးစားကြပါ၊ ငါတို့အားလုံး မင်းတို့ကို စောင့်ကြည့်နေမယ်...”

အကြီးအကဲနျန်သည် ယီထျန်းယွမ်နှင့် မုရုန်ရှောင်းတို့၏ ဘေးမှ ဖြတ်သွားစဉ် ၎င်းတို့ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ သီးသန့် အားပေးစကား မဆိုခဲ့ချေ။

ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် ဝိညာဉ်သင်္ဘောကို စီးနင်း၍ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။ ၎င်းတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် နန်းတော်၏ တံခါးဝမှာ စွမ်းအင်တစ်ခုဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပြီး မမြင်နိုင်သော တံတိုင်းတစ်ခုအလား ၎င်းတို့ကို အတွင်း၌ ပိတ်လှောင်ထားလိုက်တော့သည်။

အခန်း ၉၈၈ ပြီးပါပြီ။