ဘက်စုံသုံးဆေးပင်နှင့် ဝံပုလွေရိုင်း
Vol. 1 Ch. 3
“ဟုတ်တယ်... ငွေခြောက်ပြားတဲ့။ ငါ့ ဦးလေး ပြောတာတော့ ခန်းယွင်ကောင်တီထဲက မိသားစုကြီးတစ်ခုက ဘက်စုံသုံးဆေးပင်တွေကို အကြီးအကျယ် လိုက်ဝယ်နေတာတဲ့လေ။ ခန်းယွင်ခရိုင်ထဲက ဆေးဆိုင်တွေမှာတောင် ပစ္စည်းပြတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီတဲ့။ အဲဒါကြောင့် ဈေးက ခေါင်ခိုက်နေတာပေါ့။ မြို့ပေါ်က ဈေးနှုန်းဆိုရင် ငွေရှစ်ပြားလောက်တောင် ပေါက်နေပြီ”
ကောယယ်က ဆက်ပြောသည်။ “ငါ့ဦးလေးဆိုရင် အဲဒီမိသားစုကြီးဆီ ရောင်းဖို့ ဘက်စုံသုံးဆေးပင်တွေ များများရအောင် တစ်ရွာပြီးတစ်ရွာပတ်ပြီး လိုက်စုနေရတာ အလုပ်ကို ရှုပ်နေတာပဲ”
“ဪ... အဲဒီလိုကိုး”
ရွှီနင်က တုံ့ပြန်မှု သိပ်မရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သို့သော် စိတ်ထဲတွင်တော့ ထိုဘက်စုံသုံးဆေးပင်ခင်းအကြောင်းကိုသာ တွေးတောနေမိလေသည်။
“မင်း တောထဲ ဆေးသွားခူးရင် ဘက်စုံသုံးဆေးပင် တွေ့မလားလို့ သတိထားကြည့်ဦး။ အဲဒါက အခု ဈေးကောင်းနေတာကွ”
.
ကောယယ်က ရွှီနင့်လက်ထဲသို့ ငွေသုံးပြား ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးပါပဲကွာ”
ရွှီနင်သည် ငွေစများကို ယူလိုက်ပြီး စကားစမြည် အနည်းငယ် ဆက်ပြောပြီးနောက် ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။
သူသည် အချိန်ဆွဲမနေတော့ပေ။ အိမ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြန်ကာ ထင်းခုတ်ဓားမတစ်လက်ကို ယူ၊ လိုအပ်သည်များကို ပြင်ဆင်ပြီး ယွင်ဇယ်တောင်တန်းဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။
ရွှီနင်သည် မိသားစု၏ လက်ရှိ ကြပ်တည်းနေသော ငွေကြေးပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်ရန် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ဝင်ငွေကောင်းကောင်း ရှာလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
…
နာရီဝက်ကျော် ကြာပြီးနောက်။
ယွင်ဇယ်တောင်တန်းအတွင်း၌ အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူငယ်တစ်ဦးသည် သတိထား၍ ရှေ့သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
ထိုသူမှာ ရွှီနင်ပင် ဖြစ်သည်။
အမှန်စင်စစ် ယွင်ဇယ်တောင်တန်းဟူသည် တောင်တစ်လုံးတည်းကို ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ အဆုံးအစမဲ့ ကျယ်ပြန့်သော တောင်တန်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
တောင်ကုန်းတောင်တန်းများက မတ်စောက်ပြီး သားရဲတိရစ္ဆာန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မိစ္ဆာသားရဲများ ရှိသည်ဟူသော ကောလာဟလများပင် ရှိလေရာ အလွန်အန္တရာယ်များသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုနေရာ၌ တန်ဖိုးကြီးသော သယံဇာတများစွာလည်း ရှိနေသဖြင့် အနီးအနားရှိ ရွာများနှင့် လယ်တောများမှ လူများသည် စွန့်စားရှာဖွေလိုကြသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုရသော် ဤတောင်တန်းကြီးသည် ထိုလူများအတွက် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းရာ နေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။
“ငါ့ခွန်အား တိုးတက်လာပေမဲ့လည်း သတိတော့ ထားရဦးမယ်...”
ရွှီနင်သည် သူသွားရမည့်နေရာကို သိထားသဖြင့် ခြေလှမ်းသွက်သွက် လျှောက်လှမ်းနေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ထင်းခုတ်ဓားမကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ လှုပ်ရှားမှုမှန်သမျှကို အဆက်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေ၏။
“ရောက်ပြီဟေ့”
ရွှီနင်သည် မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်လာရာ ဘက်စုံသုံးဆေးပင်များ ပြည့်နှက်နေသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ထိုနေရာသည် အတော်အတန် မတ်စောက်သော ကုန်းမြေတစ်ခုဖြစ်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဘက်စုံသုံးဆေးပင် အများအပြား ရှိနေသည်ကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။
လေတိုက်ခတ်ရာသို့ ယိမ်းနွဲ့နေကြသော ဘက်စုံသုံးဆေးပင်များသည် အဝေးမှကြည့်လျှင် ဆောင်းဦးရာသီ၏ ခြောက်သွေ့အေးစက်သော ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။
သို့သော် ရွှီနင်၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ငွေတုံးငွေခဲများကိုသာ မြင်ယောင်နေမိသည်။
“ကံကောင်းတာပဲ... ဒီနေရာကို ဘယ်သူမှ မတွေ့ကြသေးဘူး”
ရွှီနင်သည် ဆေးပင်ခင်းနှင့် မီတာအနည်းငယ်မျှသာ ကွာဝေးတော့သော်လည်း ချက်ချင်း ပြေးမသွားသေးပေ။
ဤနေရာသည် ယွင်ဇယ်တောင်တန်း၏ အတွင်းဧရိယာနှင့် အပြင်ဧရိယာ၏ နယ်နိမိတ်မျဉ်း ဖြစ်သည်။
အပြင်ဧရိယာတွင် သားရဲကောင် နည်းပါးသဖြင့် ပို၍ ဘေးကင်းသော်လည်း အတွင်းဘက်တွင်မူ သားရဲကောင်များသာမက အဆိပ်ပြင်း ပိုးမွှားများနှင့် ပေါင်းပင်များ နေရာအနှံ့ ရှိနေတတ်သည်။
ရွှီနင်သည် သတိကြီးစွာ ထားလိုက်သည်။ သူသည် အနီးရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရာ မည်သည့် အန္တရာယ်အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရပေ။
“မြန်မြန်ခူးပြီး မြန်မြန်ပြန်မှ ဖြစ်မယ်...”
ရွှီနင်သည် သစ်ပင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ဓားမကို ခါးနောက်တွင် ချိတ်လျက် လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားလိုက်သည်။
သူသည် ခါးကို ကုန်း၍ ဘက်စုံသုံးဆေးပင်များကို တစ်ပင်ချင်း ဂရုတစိုက် နုတ်ယူကာ ကျောပိုးခြင်းထဲသို့ ပစ်ထည့်နေသည်။
“ဘက်စုံသုံးဆေးပင်တွေ အများကြီးပဲ... အကုန်ခူးလိုက်ရင် ပေါင် ၅၀ လောက်တောင် ရမလားမသိဘူး”
ဆေးပင်များ ခူးနေရင်း ရွှီနင် တွေးလိုက်မိသည်။ ဤပမာဏက သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုများနေသည်။
အကယ်၍သာ ကောယယ်ထံ အကုန်ရောင်းလိုက်ပါက ငွေပြား ၃၀၀ နီးပါး ရရှိနိုင်ပေသည်။
ဒါက ငွေအမြောက်အမြားပင် ဖြစ်သည်။
ရွှီနင်သည် ဂရုတစိုက် လှုပ်ရှားနေသော်လည်း အလုပ်မတွင်ကျယ်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ၁၅ မိနစ်ခန့်အကြာတွင် သူ၏ ကျောပိုးခြင်း ပြည့်သွားလေသည်။
“ဒါ ပေါင် ၂၀ ကျော်လောက်တော့ ရှိမယ်...”
ရွှီနင်၏ ကျောပိုးခြင်းက အတော်အတန် ကြီးမားသော်လည်း ယခုအခါ အပြည့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဘက်စုံသုံးဆေးပင် ထက်ဝက်ခန့် ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီနင် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း ပြန်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ပထမအချက်မှာ သူ့တွင် ထပ်ထည့်စရာ နေရာမရှိတော့။ ဒုတိယအချက်မှာ တောင်းက လေးလံနေပြီဖြစ်ရာ အန္တရာယ်တစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့ပါက သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို နှောင့်နှေးစေနိုင်သည်။
ရွှီနင်သည် ကျောပိုးခြင်းထဲမှ ဘက်စုံသုံးဆေးပင်များကို ဖိသိပ်လိုက်ပြီး အဖုံးပိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျောပိုးခြင်းကို လွယ်ပိုးလိုက်သည်။
သူ လှည့်ပြန်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်။
ရုတ်တရက် အနောက်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ခြေသံတွေပါလား...”
ရွှီနင် သတိဝင်သွားသည်။ သူသည် ခါးကြားမှ ဓားမကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်ကာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ကုန်းမြင့်အပေါ်ပိုင်းတွင် နေရာယူထားသော ဝံပုလွေမည်းကြီး ငါးကောင် ခြောက်ကောင်ခန့်က သူ့အား အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
“ဟူး...”
ရွှီနင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်မိသည်။
‘ပြဿနာ တက်ပြီ’
သူ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်နေသော ဝံပုလွေမည်းအချို့မှာ ရွှီနင်၏ ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် လန့်သွားပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။
ရွှီနင်သည် ထိုအခွင့်အရေးကို အရယူလိုက်သည်။ သူသည် ထွက်ပြေးရန်သာ အသည်းအသန် ဆန္ဒရှိနေသဖြင့် ချက်ချင်း နောက်လှည့်ကာ ပြေးလေတော့သည်။
“ငါ ထင်သားပဲ... ယွင်ဇယ်တောင်တန်းတွေထဲကို ငါပိုဝင်လေ အန္တရာယ်ပိုများလေပဲ”
ရွှီနင် ပြေးနေရင်း နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဝံပုလွေမည်းများသည် သူ့ကို စားသောက်ဝါးမြိုရန် အားယူလျက် စတင် လိုက်လံနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
“ငါ သူတို့ထက် မြန်မြန်မပြေးနိုင်ဘူး”
ရွှီနင် ထိုအချက်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
တောင်လမ်းများသည် မတ်စောက်ပြီး သားရဲတိရစ္ဆာန်တို့၏ ကျက်စားရာဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူ့ကျောပေါ်၌ ဘက်စုံသုံးဆေးပင် ပေါင် ၂၀ ကျော်ကို ပိုးထားရသဖြင့် ဝံပုလွေများ သူ့ကို အမီလိုက်နိုင်ဖို့ အချိန်အနည်းငယ်သာလိုတော့သည်။
ရွှီနင်သည် သူ့နောက်မှ လိုက်လာသော ခြေသံများ နီးကပ်လာသည်ကို ကြားနေရသည်။
သူ အံကြိတ်လိုက်ပြီး ပြေးနေရာမှ ရပ်တန့်ကာ အနီးဆုံး သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်သို့ တွယ်တက်လိုက်သည်။
ဝံပုလွေမည်းများက သစ်ပင်ဆီသို့ အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာကြသည်။
သူတို့ ခုန်လိုက်ရာ ဝံပုလွေတစ်ကောင်ဆိုလျှင် ရွှီနင်၏ဘောင်းဘီစကိုပင် ဆွဲမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
ယွင်ဇယ်တောင်တန်း အတွင်းဧရိယာမှ ဤဝံပုလွေမည်းများသည် သာမန်ဝံပုလွေများထက် အရွယ်အစား ကြီးမားရုံသာမက ခုန်အားနှင့် ခွန်အားလည်း ကောင်းမွန်ကြသည်။
‘လွတ်မြောက်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာမှ ဖြစ်မယ်...’
ရွှီနင်၏မျက်နှာထား တည်သွားသည်။ သစ်ပင်အောက်မှ သူ့ကို ဆွဲဖြဲရန် ချောင်းနေသော ဝံပုလွေမည်းများကို သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
‘ပြေးဖို့ကတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ရွေးချယ်စရာ နှစ်လမ်းပဲ ရှိတယ်။’
‘ဒီဝံပုလွေမည်းတွေ ထွက်သွားတဲ့အထိ စောင့်မလား။’
‘ဒါမှမဟုတ် သစ်ပင်အောက်ဆင်းပြီး ဝံပုလွေမည်းတွေနဲ့ သေတဲ့အထိ တိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲမလား။’
‘အခု ငါက လေပြင်းမုန်တိုင်းဓားသိုင်းရဲ့ အခြေခံအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ဝံပုလွေမည်း အနည်းငယ်လောက်ကိုတော့ ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိမှာပါ...’ ရွှီနင် တွေးလိုက်သည်။ ‘ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို အသေအကြေ တိုက်ခိုက်ရင် ငါလည်း ဒဏ်ရာရနိုင်ခြေ ရှိတယ်... ဒီနေရာမှာ ဒဏ်ရာရသွားရင် ဝံပုလွေလက်က လွတ်ရင်တောင် တခြားသားရဲတွေရဲ့ အစာ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်...’
ရွှီနင်သည် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။
‘တကယ်ပါပဲ... အရင်းအမြစ်တွေ ပိုလိုချင်ရင် စွန့်စားရမယ် ဆိုတာ ဒါမျိုးကိုး’
ရွှီနင်သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး ဝံပုလွေမည်းများ ခုန်အုပ်၍ မမီနိုင်အောင် အပေါ်သို့ နည်းနည်း ထပ်တက်လိုက်သည်။
သစ်ပင်ကို အကြိမ်ကြိမ် ခုန်အုပ်နေသော ဝံပုလွေမည်းများသည် မအောင်မြင်သောအခါ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်ကျသွားကြသည်။
သို့သော် သစ်ပင်ကို ဝိုင်းထားကြဆဲပင်။ သူတို့သည် ရွှီနင်ကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး လွှတ်ပေးမည့်ပုံ မပေါ်ပေ။
‘ခဏလောက် စောင့်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်...’
နေ့လယ်ပင် မရောက်သေးသဖြင့် ရွှီနင် စောင့်နိုင်သေးသည်။
အချိန်များ ဖြည်းညှင်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။
ရွှီနင်သည် ခွန်အားပြည့်စေရန် ယူလာသော ပြားချပ်ချပ်ပေါင်မုန့်အချို့ကို စားလိုက်သည်။ ဝံပုလွေမည်းများသည် သစ်ပင်အနီးတွင် ဝပ်နေပြီး ရွှီနင်ကို ဝိုင်းထားဆဲဖြစ်ကာ ထွက်သွားမည့် အရိပ်အယောင်မပြပေ။
နှစ်နာရီခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
‘ဒီကောင်တွေ တော်တော် သည်းခံနိုင်တာပဲ...’
ဝံပုလွေမည်းများ၏ ဇွဲကောင်းမှုကို ရွှီနင် သတိထားမိလိုက်သည်။ သူတို့သည် စိတ်မရှည်သည့်ပုံ လုံးဝ မပြဘဲ အလွန် စိတ်ရှည်စွာစောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
အချိန်ကြာလေလေ သူ့ခွန်အားများ ယုတ်လျော့လာပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ကျဆင်းလာလေလေ ဖြစ်လိမ့်မည်။
‘ဆင်းချတာပဲ ကောင်းပါတယ်’
ရွှီနင့်မျက်လုံးများတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။
သူ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဝံပုလွေမည်းများသည် သစ်ပင်အောက်တွင် ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ ဝိုင်း၍ ဝပ်နေကြဆဲပင်။
မွန်းတည့်ချိန် ဖြစ်သဖြင့် သူတို့လည်း အနည်းငယ် မောပန်းကာ အာရုံလျော့ပါးနေပုံ ရသည်။
ရွှီနင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူပြီး ခုန်ချလိုက်သည်။
‘ဟား’
ရွှီနင်သည် ဓားမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လေပြင်းမုန်တိုင်းဓားသိုင်း၏ ဗဟုသုတများကို ခေါင်းထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်စေလိုက်သည်။
‘လေပြင်းမုန်တိုင်းဓားချက်’
ရွှီနင်သည် ခုန်ချလိုက်သော အရှိန်ကို အသုံးပြု၍ အကြီးဆုံး ဝံပုလွေမည်း၏ ကျောကုန်းကို ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
သွေးများ ပတ်ဖြန်းကုန်သည်။
ဝံပုလွေမည်းကြီး အော်ဟစ်ညီးညူလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ထရပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျောရိုးကျိုးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် မြေကြီးပေါ်တွင်သာ ရုန်းကန်နေရရှာသည်။
ကျန် ဝံပုလွေမည်းများ လန့်ဖျပ်သွားကြသည်။
ရွှီနင်၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကို သူတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။ သူတို့၏ ပထမဆုံး အသိစိတ်မှာ ထွက်ပြေးရန် ဖြစ်သည်။
‘ဒါ ငါ့အလှည့်ပဲ!’
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ရွှီနင် ထွက်မပြေးတော့ပေ။
ထိုအစား သူသည် သူ့အနီးဆုံး ဝံပုလွေမည်းဆီသို့ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ဝံပုလွေ၏ လည်ပင်း ပြတ်ရှသွားသည်။
ဝံပုလွေမည်း ခြောက်ကောင်အနက် နှစ်ကောင် လဲကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ဝံပုလွေမည်းများ စတင် ပြန်လည်ခုခံလာကြသည်။
သို့သော် ရွှီနင် ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ဝံပုလွေမည်း ခြောက်ကောင်အနက် နှစ်ကောင်မှာ ရှင်းလင်းပြီးဖြစ်ကာ ထိုအထဲမှ တစ်ကောင်မှာ အသန်မာဆုံးကောင် ဖြစ်သည်။
ရန်သူ့အင်အားမှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားခဲ့ပြီ။
ရွှီနင် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ ကျန်ရှိသော ဝံပုလွေမည်း လေးကောင် သူ့ကို နောက်မှ မတိုက်ခိုက်နိုင်စေရန် သစ်ပင်ကို ကျောကပ်ထားလိုက်သည်။
လူတစ်ယောက်နှင့် ဝံပုလွေလေးကောင် ထိပ်တိုက်တွေ့နေကြသည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မည်သူမျှ စတင် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိကြပေ။
ဘေးနားရှိ ဒဏ်ရာရထားသော ဝံပုလွေမည်းများမှာမူ အော်ဟစ်ညည်းညူနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
အခြေအနေက အန္တရာယ် ရှိနေဆဲပင်။
ရွှီနင် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ဝံပုလွေမည်းတစ်ကောင် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။
မကြာမီမှာပင် ကျန် ဝံပုလွေမည်း သုံးကောင်ကလည်း နောက်သို့ လိုက်ဆုတ်ကြသည်။
သူတို့၏ အေးစက်သော အကြည့်များက ရွှီနင့်ဆီမှ ဖယ်ခွာသွားသည်။ ထို့နောက် ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရထားသော သူတို့၏ အပေါင်းအဖော်များကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လှည့်ပြန်သွားကြတော့သည်။
မကြာမီ ဝံပုလွေမည်းများသည် ရွှီနင်၏မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
ကျန်ရစ်သော ဝံပုလွေမည်း လေးကောင်၏ တိရစ္ဆာန်အသိစိတ်က သေဘေးအန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ဤအန္တရာယ်များသော သားကောင်ကို လက်လွှတ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
‘ဘေးကင်းသွားပြီ...’
ရွှီနင်၏ တင်းမာနေသော အာရုံကြောများ လျော့ကျသွားရသည်။
သူသည် အပေါင်းအဖော်များ စွန့်ပစ်ထားခဲ့သော ဒဏ်ရာရ ဝံပုလွေမည်း နှစ်ကောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
‘ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ သဘာဝတရားကြီးက ငါ့ကို သားကောင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်း သားကောင် ဖြစ်သွားတာက သူတို့ပါလား...’
ရွှီနင် အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။
သာမန်အချိန်ဆိုလျှင် သူသည် ဤဝံပုလွေမည်းနှစ်ကောင်ကို ပစ္စည်းကောင်းများအဖြစ် ယူဆောင်သွားမိပေလိမ့်မည်။
ယွင်ဇယ်တောင်တန်း အပြင်ဘက်တွင် တောဝံပုလွေ အများအပြား ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့၏ သားရေမှာ ဈေးသိပ်မရပေ။ သို့သော် ဤဝံပုလွေမည်းများ၏ တောက်ပပြီး ထက်မြက်သော လက်သည်းများကမူ ငွေ ခုနစ်ပြား၊ ရှစ်ပြားခန့်ဖြင့် လွယ်ကူစွာ ရောင်းချနိုင်သည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူသည် ယွင်ဇယ်တောင်တန်း၏ အတွင်းဧရိယာနှင့် အလွန်နီးကပ်နေသည်။ သားရေခွာနေလျှင် အချိန်ကုန်မည့်အပြင် သွေးညှီနံ့ကြောင့် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲများကို ဆွဲဆောင်မိသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။
အကျိုးအပြစ်များကို ချိန်ဆပြီးနောက် ရွှီနင်သည် ဝံပုလွေအသေကောင်များကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။
သို့သော် သူ နှမြောခြင်း မဖြစ်မိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့ကျောပိုးခြင်းထဲမှ ဘက်စုံသုံးဆေးပင်များက တန်ဖိုးပိုကြီးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
‘အိမ်ပြန်မယ်’
ရွှီနင်သည် ဓားမပေါ်မှ သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။