တိုးတက်မှု

ထောင်ရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ နေဝင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ရွှီနင်သည် အိမ်သို့တန်းမပြန်ဘဲ ကောယယ်၏ ဆေးဆိုင်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ်သွားလိုက်သည်။

"ကောယယ်"

ရွှီနင်သည် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရင်း လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ရွှီနင်၊ မင်း ဘာလို့ ထပ်ရောက်လာပြန်တာလဲ"

ဆေးဆိုင်ထဲတွင် လူရှင်းနေသဖြင့် ကောယယ်သည် လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးဖျော်ကာ ထိုင်ခုံနောက်မှီတွင် မှီထိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ရွှီနင် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။

"ဒီမှာ၊ ဒါလေး ချိန်ပေးပါဦး"

ရွှီနင်က ခြင်းတောင်းကို ကောယယ်၏ ရှေ့သို့ ပစ်ချပေးလိုက်သည်။

ကောယယ် ရှေ့တိုးလာပြီး ခြင်းတောင်းထဲရှိ ပစ္စည်းများကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးပြူးသွားလေသည်။

"ဘက်စုံသုံးဆေးပင်တွေပဲ၊ ဒီလောက်တောင် များတာလား"

ကောယယ်က ကုန်းကာ ဆေးပင်တစ်ဆုပ်ကို အမြန်ဆွဲယူပြီး နှာခေါင်းနား ကပ်၍ နမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "မြေနံ့တောင် ရနေသေးတယ်၊ အခုလေးတင် ခူးလာတာပဲ"

"ဟုတ်တယ်၊ ယွင်ဇယ်တောင်တန်းပေါ်ကနေ အခုလေးတင် ခူးလာတာ" ရွှီနင်က ရှင်းပြသည်။ "အရင်တုန်းက ဒီဘက်စုံသုံးဆေးပင်ခင်းကို တွေ့ဖူးပေမဲ့ အရမ်းအန္တရာယ်များတော့ မခူးရဲခဲ့ဘူး။ အတွင်းဧရိယာနဲ့ အပြင်ဧရိယာ ကြားနယ်နိမိတ်မှာ ရှိနေတာလေ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘက်စုံသုံးဆေးပင် ဈေးတက်နေတယ်လို့ ပြောလို့ စွန့်စားပြီး သွားခူးလိုက်တာ"

"အတွင်းဧရိယာနဲ့ အပြင်ဧရိယာ ကြားနယ်နိမိတ် ဟုတ်လား" ကောယယ် ဆွံ့အသွားသည်။ "မင်း တော်တော် သတ္တိကောင်းတာပဲကွာ"

"လူတွေက ငွေအတွက် သေကြတယ်

ငှက်တွေက အစာအတွက်သေကြတာပဲလေ"

ရွှီနင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ကဲပါ၊ မြန်မြန်သာ ချိန်ပေးစမ်းပါ"

"ကောင်းပြီ"

ကောယယ်က နောက်ဖေးမှ ချိန်ခွင်ကြီးတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လာသည်။

အချိန်အတော်ကြာ ချိန်တွယ်ပြီးနောက် ပြီးစီးသွားလေသည်။

"၂၄ ပေါင်ခွဲ..." ကောယယ်က ပြောသည်။ "၂၅ ပေါင်လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်မယ်၊ တစ်ပေါင်ကို ငွေ ၆ပြားနှုန်းနဲ့ဆိုတော့ စုစုပေါင်း ငွေ ပြား၁၅၀ ပဲ"

"ငွေ ၁၅၀..."

ရွှီနင် သူ၏ စွန့်စားခန်းမှ ရရှိလာသော အမြတ်အစွန်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရယ်မောလိုက်မိသည်။သူ၏ ကြိုးစားမှုက အလကားမဖြစ်ခဲ့ပေ။

"ကောင်လေး၊ မင်း သူဌေးဖြစ်ပြီဟေ့"

ကောယယ်က ရွှီနင်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ခဏစောင့်ဦး၊ ငါ နောက်ဖေးကိုသွားပြီး ပိုက်ဆံသွားယူပေးမယ်"

ဆိုင်ကောင်တာတွင် ငွေ ၁၅၀ မရှိပေ။

မကြာမီ ကောယယ်က ငွေစက္ကူ နှစ်ရွက်ကို ကိုင်ကာ ပြန်ထွက်လာသည်။

"ငွေ ၁၅၀"

ရွှီနင် ငွေစက္ကူများကို ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ရွက်မှာ ငွေ ၅၀ တန်ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ရွက်မှာ ငွေ ၁၀၀ တန်ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးပဲကွာ"

ရွှီနင် ငွေစက္ကူများကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

ဤငွေ ၁၅၀ သည် သူတို့မိသားစု၏ တစ်နှစ်စာ ဝင်ငွေနှင့် ညီမျှလေသည်။

ဤငွေပမာဏဖြင့် သူတို့မိသားစု ပိုမိုသက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

"ဒါနဲ့၊ ဘက်စုံသုံးဆေးပင်ဈေးက ခဏလောက်တော့ ကျဦးမှာ မဟုတ်ဘူးမလား"

ရွှီနင်က ကောယယ်ကို မေးလိုက်သည်။

"ရေတိုကာလမှာတော့ မကျနိုင်သေးဘူး..." ကောယယ် ခေါင်းခါရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ကောင်လေး၊ မင်းဆီမှာ ရှိသေးလို့လား"

"ငါ အကုန်မခူးရသေးဘူး။ နောက်ရက်နည်းနည်းကြာရင် ထပ်ယူလာခဲ့ဦးမယ်"

ရွှီနင်က ဘာကိုမှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်း ဘယ်လောက်ယူလာလာ ငါအကုန်ဝယ်မယ်"

ကောယယ်လည်း အလွန်ပျော်ရွှင်သွားသည်။

ယနေ့ သူဝယ်ယူလိုက်ရသည့် ဘက်စုံသုံးဆေးပင် ပမာဏသည် သူ၏ ဦးလေးဖြစ်သူ ထောင်ယွင်ကန်း ပြီးခဲ့သည့်ရက်ပိုင်းအတွင်း စုဆောင်းမိသည်ထက်ပင် များပြားနေသေးသည်။

ဒါက သူ့ဦးလေး၏ အထင်ကြီးလေးစားမှုကို ရရှိစေလိမ့်မည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တော့ ဂရုစိုက်ဦး"

ကောယယ်က သတိပေးသည်။

"ငါ သိပါတယ်" ရွှီနင် လက်ကာပြရင်း "နောက်မှ တွေ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ခြင်းတောင်းကို ကောက်လွယ်ပြီး ဆေးဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဟူး..."

ရွှီနင် တစ်ကိုယ်လုံးကို အကြောဆန့်လိုက်သည်။

အိတ်ကပ်ထဲတွင် ပိုက်ဆံရှိနေပြီဖြစ်၍ စိတ်လက်ပေါ့ပါးနေလေသည်။

ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ အစ်မနှင့် ယောက်ဖဖြစ်သူတို့ အိမ်ပြန်မရောက်သေးကြောင်း ခန့်မှန်းမိသဖြင့် ရွာထဲရှိ အသားဆိုင်သို့ ဦးစွာ သွားလိုက်သည်။

ရွှီနင် အသားဟင်း ဝယ်ကျွေးချင်နေသည်။

ထောင်ရွာသည် လူဦးရေထူထပ်သော ရွာကြီးတစ်ရွာဖြစ်ပြီး အရင်းအမြစ် လိုအပ်ချက်လည်း မြင့်မားသည်။

သို့သော် သွားလာရေး အဆင်မပြေသော ဤကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နေထိုင်သူများသည် အခြေခံလိုအပ်ချက်များကို ဝယ်ယူလိုပါက ခရီးဝေး သွားလာရတတ်သည်။

ထို့ကြောင့် ထောင်ရွာတွင် အသားဆိုင်၊ ဆန်ဆိုင်၊ ဆီဆိုင် စသည့် အရောင်းအဝယ်နေရာအချို့ကို တည်ထောင်ထားကြသည်။

ထိုနေရာများကို ရွာသားများကပင် စီမံခန့်ခွဲကြသည်။

ရွှီနင် အသားဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ သားသတ်သမားက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မှီထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အသားလာဝယ်တာလား"

လူဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သားသတ်သမားက ထရပ်လိုက်ပြီး အရိုးထုတ်သည့် ဓားကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ သိုးပေါင်သား နှစ်ပေါင်လောက် ပေးပါ"

ထောင်ထောင်က သိုးသားကြိုက်သည်ကို ရွှီနင် သတိရလိုက်သည်။ သိုးသားက နူးညံ့သဖြင့် သူမ ဝါးစားရ လွယ်ကူသည်။

"ကောင်းပြီ"

သားသတ်သမားက ဓားကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကိုင်တွယ်လိုက်သည်။

မကြာမီ သားသတ်သမားက သိုးပေါင်သား နှစ်ပေါင်ကို ထုပ်ပိုးပြီး ရွှီနင်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ငွေတစ်ဝက် ကျတယ်"

"တစ်ဝက်" ဆိုသည်မှာ ငွေတစ်ပြား၏ တစ်ဝက်ကို ဆိုလိုသည်။

"ငွေပြားတစ်ဝက်..."

ရွှီနင် စဉ်းစားလိုက်ရာ ဈေးမပေါကြောင်း ခံစားမိလိုက်သည်။

သို့သော် သူ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေများကို ထုတ်လိုက်သည်။

ဤငွေစများသည် မနက်ပိုင်းက ကောယယ်ထံ ဆေးပင်ရောင်းရာမှ ရထားခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် ငွေစများကို သားသတ်သမားအား ပေးလိုက်သည်။ "ရော့၊ ငွေပြားတစ်ဝက်"

အသားဆိုင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ရွှီနင် အိမ်သို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။

လမ်းတွင် ရွာ၏ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို ဖြတ်သွားရသည်။

"ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား"

"..."

လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရွှီနင် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အားလုံးက ဆယ်ကျော်သက် လူငယ်များသာ ဖြစ်သည်။ ရွာ၏ နည်းပြ ဆရာအောက်တွင် အချို့က လှံကို လေ့ကျင့်နေကြပြီး အချို့က ဓားသိုင်း လေ့ကျင့်နေကြသည်၊ မြင်ကွင်းက တက်ကြွမှု အပြည့်ရှိနေသည်။

ထောင်ရွာသည် ခန်းယွင်ခရိုင်တွင် ဩဇာအာဏာကြီးမားသည်။ လူဦးရေ များပြားခြင်းကြောင့်သာမက ရွာထဲတွင် သိုင်းပညာရှင်များစွာ ရှိနေခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

သိုင်းပညာ ထွန်းကားသောကြောင့်ပင် ထောင်ရွာသည် မျိုးဆက်သစ် လူငယ်များ၏ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်မှုကို အလွန် အလေးထားသည်။

အသက် ၂၀ အောက် လူငယ်များသည် သင်တန်းအပ်နှံထားပါက နည်းပြများ၏ ဂရုတစိုက် လမ်းညွှန်မှုကို ရရှိကြသည်။

ရွှီနင်သည် ယခုနှစ် ၁၇ နှစ် ရှိပြီဖြစ်၍ ရွာထဲတွင် လူငယ်စာရင်း ဝင်လေသည်။

ရွှီနင်သည် ပြင်ပမှ ရောက်လာသူ ဖြစ်သော်လည်း ထောင်ရွာက သူ့ကို သိုင်းပညာ သင်ကြားခွင့် ပြုထားသဖြင့် လေ့ကျင့်ရေးဆင်းရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီသည်။

သို့သော် ရွှီနင်သည် တစ်လခန့်သာ လာရောက် လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ 'လေပြင်းမုန်တိုင်းဓားနည်းစနစ်' ကို သင်ယူပြီးနောက် ထပ်မလာတော့ပေ။

သူ၏ ယခင်ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်က သိုင်းပညာ မလေ့ကျင့်ချင်၍ မဟုတ်ဘဲ လေ့ကျင့်ရေးစခန်း ဝင်ပါက နည်းပြခနှင့် သိုင်းပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် လစဉ် ငွေ ၅ ပြား ပေးသွင်းရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ရွှီနင်၏ မိသားစုအတွက် ထိုငွေပမာဏက အလွန်များပြားလွန်းသည်။

ငွေချွေတာရန်အတွက် ရွှီနင်သည် လေပြင်းမုန်တိုင်းဓားနည်းစနစ်ကို သင်ယူပြီးနောက် တစ်ယောက်တည်းသာ လေ့ကျင့်ခဲ့ရသည်။

အခြားသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် သူ၏ တိုးတက်မှုနှုန်းက အများကြီး နှေးကွေးခဲ့သည်။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာ ယခုအခါ သူ့တွင် သိုင်းပညာမျက်နှာပြင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူတစ်ပါး သင်ကြားပေးရန် မလိုတော့ပေ။ စွမ်းအင်လုံလောက်စွာ ရှိနေသရွေ့ သူ့ခွန်အားကို တိုးမြှင့်ရန် မခက်ခဲတော့ချေ။

...

အိမ်နှင့် နီးလာသောအခါ အိမ်ရှေ့ခြံဝင်းထဲတွင် ထောင်ထောင်၏ စကားပြောနေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ရွှီနင် ခြံဝင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ဝင်လိုက်သည်။

ထောင်ထောင်သည် လက်တစ်ဖက်စီတွင် သစ်သားချောင်းများကို ကိုင်ထားပြီး ကြက်အိုမကြီးတစ်ကောင်ကို လိုက်မောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လိုက်မောင်းနေရင်း သူမက အော်ဟစ်နေသည်။ "သူခိုးစုတ်၊ အခုရပ်လိုက်စမ်း၊ ငါ့ဓားချက်ကို မြည်းကြည့်လေ"

ရွှီနင် ခေါင်းခါရင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ဦးလေး၊ ပြန်ရောက်ပြီလား"

ရွှီနင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထောင်ထောင်က ကြက်အိုမကြီးကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"အသားတွေပါ ဝယ်လာတာလား"

ရွှီနင်၏ လက်ထဲမှ သိုးပေါင်သားများကို မြင်သောအခါ ထောင်ထောင် အံ့သြသွားသည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ သမီး ဗိုက်ကားအောင် စားရတော့မယ်"

ရွှီနင်က ထောင်ထောင်၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး သိုးပေါင်သားများကို ဆေးကြောရန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာသောအခါ…

ထောင်ယွင်ချွမ်းနှင့် ရွှီလျန်တို့ အတူတူ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

စားပွဲပေါ်ရှိ သိုးသားဟင်းချိုနှင့် သိုးသားတုံးကြီးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့ အလွန်အံ့သြသွားကြသည်။

"သိုးသားတွေ ဘယ်က ရတာလဲ"

ရွှီလျန်က ရွှီနင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေး ဝယ်လာတာ"

ရွှီနင် မဖြေရသေးခင် ထောင်ထောင်က အပြေးအလွှား ဦးအောင် ဖြေလိုက်သည်။

"ဆေးပင်ရောင်းလို့ရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို အကုန်သုံးပြီး ဝယ်လာတာလား"

ရွှီလျန် မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားပုံရသည်။ သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူက ပိုက်ဆံကို လက်ဖွာပြီး သုံးစွဲသည်ဟု အပြစ်တင်ချင်နေပုံရသည်။

သူတို့မိသားစုအတွက် သိုးသားဈေးနှုန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမြင့်လွန်းလှသည်။

"နောက်မှ ပြောပြမယ်၊ အရင်စားကြရအောင်"

ရွှီနင်က ရွှီလျန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဘေးတွင် ရပ်နေသော ထောင်ထောင်ကို မေးငေါ့ပြလိုက်သည်။ ထောင်ထောင် ရှိနေသဖြင့် ဤကိစ္စကို ဆွေးနွေးရန် မသင့်တော်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ရွှီနင် ပြောစရာရှိနေသည်ကို ထောင်ယွင်ချွမ်း ရိပ်မိသဖြင့် ဇနီးဖြစ်သူကို အိမ်မှုကိစ္စလုပ်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ "အရင်စားကြတာပေါ့၊ ပြီးမှ ပြောကြမယ်"

မိသားစုသည် ရှားရှားပါးပါး ထမင်းဝိုင်းကောင်းကောင်းကို စားသောက်လိုက်ကြသည်။

ထောင်ထောင်က အစားအသောက်များကို ပါးစပ်တွင် ပေကျံနေအောင် အားရပါးရ စားသောက်လေသည်။

ညစာစားပြီးနောက် ထောင်ထောင်ကို ဆော့ကစားရန် လွှတ်လိုက်ကြသည်။

"ရွှီနင်၊ မင်း ဘာလို့ ပိုက်ဆံကို ဒီလိုဖြုန်းရတာလဲ"

ထောင်ထောင် ထွက်သွားသည်နှင့် ရွှီလျန်က မေးလိုက်သည်။

ဒီထမင်းဝိုင်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး သူမ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။

ထောင်ယွင်ချွမ်းလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရွှီနင်ကို မေးခွန်းထုတ်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့... ကျွန်တော် ပိုက်ဆံရှာနိုင်ခဲ့လို့လေ"

ထောင်ယွင်ချွမ်းနှင့် ရွှီလျန်တို့၏ အကြည့်အောက်တွင် ရွှီနင်က အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေစက္ကူ နှစ်ရွက်ကို ထုတ်ပြီး စားပွဲပေါ် ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။

"ဒါ ဘာတွေလဲ..."

ရွှီလျန် ရင်ထိတ်သွားသည်။

သူမ ငွေစက္ကူ နှစ်ရွက်ကို ဂရုတစိုက် ကောက်ယူကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ရွက်က ငွေ ၅၀ တန်၊ ကျန်တစ်ရွက်က ငွေ ၁၀၀ တန်။

"မင်း ဒီလောက်ပိုက်ဆံအများကြီး ဘယ်ကရတာလဲ"

ရွှီလျန် မယုံနိုင်သည့် အမူအရာဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်သည်။

ထောင်ယွင်ချွမ်းက ရွှီလျန်ထက် ပိုတည်ငြိမ်သော်လည်း သံသယများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဆေးပင်ရောင်းလို့ ရလာတာပါ"

ရွှီနင် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ကောယယ်ဆီ ဆေးပင်သွားရောင်းတော့ ဘက်စုံသုံးဆေးပင် ဈေးတက်နေတယ်လို့ပြောတယ်။ အခု တစ်ပေါင်ကို ခြောက်ပြား ပေးတယ်တဲ့။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဒီနေ့ တောင်ပေါ်တက်တော့ ဘက်စုံသုံးဆေးပင်ခင်းနဲ့ သွားတိုးတာနဲ့ အများကြီး ခူးလာခဲ့တယ်။ စုစုပေါင်း ၂၅ ပေါင်ဆိုတော့ အတိအကျ ငွေ ၁၅၀ ရတာပဲ"

ရွှီနင်က ဘက်စုံသုံးဆေးပင် ခူးရာတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အခက်အခဲနှင့် အန္တရာယ်များကို တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။

"အဲဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်ပါ့မလား"

ရွှီလျန်က မယုံကြည်ပေ။

"ဟုတ်တယ်၊ တိုက်ဆိုင်သွားတာ"

ရွှီနင်က ယုံကြည်မှုရှိသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောသည်။ "မယုံရင် မမ ကောယယ်ကို သွားမေးကြည့်လို့ ရတယ်"

ရွှီလျန် ယုံသွားပုံရသည်။

"ကောင်းပြီ၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ကောယယ်ကို မေးကြည့်လိုက်မယ်"

ရွှီလျန် ကိုယ်တိုင် အတည်ပြုရဦးမည်ဟု ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသေးသော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင်တော့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေသည်။