အခန်း (၁၁၈-၁၂၀)

အခန်း (၁၁၈) - အမာရွတ်

ရှဖေးသည် လွတ်နေသော သန့်စင်ခန်းတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးနောက် အလင်းလိုက်ဓားကို အသုံးပြု၍ ပိုက်လိုင်းပေါ်တွင် အပေါက်တစ်ခုဖောက်ကာ တိတ်တဆိတ် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲမှ အရည်ကြည်တစ်မျိုးပါသော ပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ စူပါကော်ဖြစ်ပြီး ရှဖေးသည် သတ္တုပြား၏ အနားသတ်များတွင် ကော်အစက်အနည်းငယ် ချလိုက်ပြီးနောက် ၎င်းကို ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်ကိုင်လိုက်သည်။ သူသည် အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် ခဏမျှ ရပ်တန့်နေသည့်အချိန်အတွင်း ထိုသတ္တုပြားကို မူလနေရာတွင် အတိအကျ ပြန်ကပ်လိုက်သည်။ ပိုက်လိုင်းကို အသေအချာ စစ်ဆေးခြင်းမပြုပါက မည်သူမျှ တစ်စုံတစ်ယောက်က အပေါက်ဖောက်ထားခဲ့သည်ဟု သိနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ခြေရာဖျက်ပြီးနောက် ရှဖေးသည် သူ၏ အနီရောင်လက်ပတ်ကို ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။ ထိုထင်ရှားသောအရောင်မှာ အခြားသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို လွယ်ကူစွာ ရရှိစေနိုင်သည်။ မည်သည့် အတွေ့အကြုံရှိ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူမှ မိမိ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ထိုကဲ့သို့ သေစေနိုင်လောက်သော အရောင်မျိုးကို ထားရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်မှာပင် စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက်မှ ချဉ်းကပ်လာသော ခြေသံများကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

ရှဖေးသည် ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး တံခါးနောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်လိုက်သည်။ သူသည် အသက်ရှူနှုန်းထိန်းချုပ်ခြင်း နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုလျက် နံရံကို ကပ်ကာ အသင့်အနေအထားဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ဇီးကွက်ဓားပြများ၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သည်တစ်ဦးသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုလူ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှဖေးသည် နောက်ကွယ်မှ အသံမထွက်ဘဲ ကပ်လိုက်သွားခဲ့သည်။ ရှဖေး၏ နှာခေါင်းမှာ ထိုလူ၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်နှင့် အလွန်နီးကပ်နေသော်လည်း အမာရွတ်၏ တပည့်မှာမူ ဘာမှမသိရှာပေ။

ရှဖေးသည် အလင်းလိုက်ဓား ကို ဓားပြ၏ လည်ပင်းတွင် ချက်ချင်း ကပ်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ထိုလူ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

သူသည် ထိုလူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသဖြင့် ထိုလူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မမြင်ရသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းနေလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။

“မင်းကို မေးစရာရှိတယ်၊ ဖြေဖို့ ငြင်းဆန်ရင် သေရမယ်” ရှဖေးက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူမှာ ခေါင်းကို အမြန်ပင် ညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဝါးပေါ်တွင် စိုစွတ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ထိုလူမှာ ချွေးများ ပြန်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ရှဖေး သိလိုက်ရသည်။

“မင်းတို့ လူအင်အား ဘယ်လောက်ရှိလဲ” ရှဖေးက သူ၏လက်ကို အနည်းငယ် လျှော့ပေးရင်း မေးလိုက်သည်။ သူသည် ထိုလူ အော်ဟစ်မည်ကို မကြောက်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ တုံ့ပြန်မှုနှုန်းအရ ထိုလူ အသံတစ်ချက်မထွက်ခင်မှာပင် အပြတ်ရှင်းနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“လေး... လေးရာ... လောက်ပါ” ထိုလူက တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။

“ဒီလောက်တောင် နည်းတာလား၊ ဇီးကွက်ဓားပြတွေမှာ လူတစ်ထောင်ကျော်ရှိတယ်လို့ ငါ သိထားတယ်လေ”

“တချို့က တာဝန်နဲ့ အပြင်သွားနေကြလို့ပါ”

“ဘာတာဝန်လဲ”

“ခေါင်းဆောင် အမာရွတ်ကတော့ ဘာမှမပြောပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေ ခေါင်းဆောင် ဓားကျိုးနဲ့အတူ ထွက်သွားကြတာပါ”

ရှဖေးမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ 'ပရိုကင်ပလိတ်' (Broken Blade) နှင့် 'ဇီးကွက်' (Owl) အဖွဲ့မှ လူအများစုမှာ နင်ပိုင်ချန်က မဟာမိတ်တပ်ကို ဦးဆောင်လာချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာပင် အတူတူ ထွက်ခွာသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအချက်က ရှဖေး၏ ခန့်မှန်းချက်ဖြစ်သော ဤလှုပ်ရှားမှုအားလုံး၏ နောက်ကွယ်တွင် လှည့်ကွက်တစ်ခု ရှိနေသည်ဆိုသော အချက်ကို ပိုမိုခိုင်မာစေခဲ့သည်။

“မင်းတို့မှာ လူလေးရာလောက်ပဲ ရှိတာကို၊ ကျူးကျော်လာတဲ့ တပ်ဖွဲ့က ရှစ်ထောင်ကျော်ရှိတယ်... မင်းတို့က ဘာလို့ ဒီလောက် ယုံကြည်မှု ရှိနေရတာလဲ” ဟု ရှဖေးက တိုးတိုးလေး ရယ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့မှာ အသံလှိုင်း စွမ်းအားရှင်တစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူက ကြိမ်နှုန်းမြင့် အသံလှိုင်းတွေကို ထုတ်လွှတ်နိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘယ်ဘက်အိတ်ထဲမှာ အသံထိန်းကိရိယာ တစ်ခု ရှိတယ်။ ဒီအရာသာ မရှိရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွင်းကလီစာတွေဟာ သူထုတ်လွှတ်တဲ့ အသံလှိုင်းတွေကြောင့် ပေါက်ကွဲသွားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော်တို့က လူအင်အား များတာကို မကြောက်တာပါ”

ရှဖေးသည် ထိုလူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ကြယ်သီးပုံစံ ကိရိယာလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ တာလီ၏ လက်ပတ်တွင် သူတွေ့ခဲ့သော ကိရိယာနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

အသံလှိုင်းစွမ်းရည်မှာ ဧရိယာအကျယ်အဝန်းကို တိုက်ခိုက်နိုင်သော စွမ်းရည်မျိုးဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ အားသာချက်မှာ လူအမြောက်အမြားကို တစ်ပြိုင်နက် ထိခိုက်စေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအသံလှိုင်း၏ ပြင်းအားမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု အနည်းငယ်ရှိသော စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ၎င်းကို တောင့်ခံနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ဇီးကွက်စခန်း၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်မှာ ပတ်ပတ်လည်တွင် အခန်းများရှိပြီး အလယ်တွင် ရင်ပြင်ရှိသော ပိတ်ဆို့နေသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော မြေပြင်အနေအထားမှာ အသံလှိုင်းစွမ်းအားရှင်အတွက် သူ၏ စွမ်းရည်ကို ထုတ်လွှတ်ရန် အကောင်းဆုံးနေရာ ဖြစ်သည်။ မဟာမိတ်တပ်သားများ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ထပ်လုံးမှာ အသံလှိုင်းတိုက်ခိုက်မှုကို ခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ရှဖေးသည် သူ၏လက်ထဲရှိ အသံထိန်းကိရိယာလေးကို ကစားကြည့်လိုက်သည်။ ဤမျှ သေးငယ်သော ကိရိယာလေးဖြင့် ဒဏ်ရာမရအောင် ကာကွယ်နိုင်သည်ဆိုပါက ထိုစွမ်းအားရှင်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ သိပ်ပြီး မမြင့်မားကြောင်း သိသာလှသည်။

သူတို့၏ အစီအစဉ်မှာ - ပထမဦးစွာ အသံလှိုင်းစွမ်းအားရှင်ကို အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား နည်းပါးသော စစ်သည်များကို ရှင်းလင်းရန်ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအဆင့်အနေဖြင့် နင်မျိုးနွယ်စုနှင့် ဇီးကွက်အဖွဲ့မှ လူများ ပူးပေါင်းကာ ကျန်ရှိနေသော အားကောင်းသည့် စစ်သည်များကို သတ်ဖြတ်ရန် ဖြစ်သည်။ ဤနည်းဖြင့် အဓိက အင်အားစု ခုနစ်ခုလုံးကို အပြတ်ရှင်းရန် ရည်ရွယ်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အင်အားစု ခုနစ်ခုမှ သနားစရာကောင်းသော လူများမှာမူ သူတို့သည် နင်မျိုးနွယ်စု၊ ဇီးကွက်အဖွဲ့နှင့် ပရိုကင်ပလိတ်တို့ ထောင်ထားသော ထောင်ချောက်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း မသိကြသေးပေ။

မကြာမီမှာပင် ရှဖေးသည် ဇီးကွက်ဓားပြ ယူနီဖောင်းကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ကာ သန့်စင်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုယူနီဖောင်းပိုင်ရှင်မှာ သိထားသမျှအားလုံးကို ပြောပြပြီးဖြစ်ကာ၊ အသုံးမဝင်တော့သဖြင့် ရှဖေးက နှမြောတွန့်တိုခြင်းမရှိဘဲ သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။

ရှည်လျားသော စင်္ကြံလမ်းကြီးမှာ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ အခန်းများစွာနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။

ရှဖေးသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် အခန်းတံခါးတစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖွင့်ကာ ခေါင်းငုံ့လျက် အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်။ အခန်းအတွင်းရှိ မီတာ ၂၀ ခန့်အကွာတွင် အမာရွတ်၏ တပည့် လေးဦးကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် လေဆာရိုင်ဖယ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ အချင်းချင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးနေကြသည်။

အသက်ရှူနှုန်းထိန်းချုပ်ခြင်း နည်းစနစ်မှာ အလွန်ပင် အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်။ ထိုလူများသည် ရှဖေး အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သော်လည်း၊ မည်သူမျှ သတိမထားမိကြပေ။ ဝင်ပေါက်မှ တိုက်ခတ်လာသော နွေးထွေးသည့် လေပြေတစ်ခုကဲ့သို့သာ သူတို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ရှဖေးမှာ သူတို့အတွက် လေပြေညင်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေသည်။ သူတို့မှာ ဤခံစားချက်နှင့် ရင်းနှီးနေသဖြင့် မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။ သို့သော် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ထိုလေပြေညင်းမှာ သေစေနိုင်သော ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

မီတာ ၂၀ အကွာအဝေးမှာ ရှဖေးအတွက် အလွန်ပင် နီးကပ်လှပြီး သူတို့၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရန် တစ်စက္ကန့်၏ အပုံ ၂၀ ပုံ ၁ ပုံ (၁/၂၀ စက္ကန့်) သာ လိုအပ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ မရပ်တန့်သေးခင်မှာပင်၊ ဓားဦးမှာ သူတို့ဆီသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

အပြာရောင်ဓားမှာ သူ၏ လက်စွပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုလူများ၏ လည်ပင်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ ရှဖေးသည် လူလေးဦးလုံးကို သတ်ဖြတ်ပြီးချိန်မှာပင် 'အလင်းလိုက်ဓား' ၏ ဓားသွားမှာ အဆုံးအထိ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ လူ့မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်လောက်အောင် အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်။ အပြာရောင်ဓားသွား ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြန်ဝင်သွားသည့် အချိန်အတွင်းမှာပင်၊ ရှဖေးသည် အပြင်ဘက်သို့ ပြန်ရောက်နေခဲ့ပြီး တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုသေဆုံးသွားသော လူများသည် ရှဖေး၏ ပုံရိပ်ယောင်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မှ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ ကြောက်ရွံ့စိတ်ပင် မဝင်လိုက်ရပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ သေဆုံးသွားချိန်တွင် သူတို့၏ ဦးနှောက်မှာ ဘာဖြစ်သွားသည်ကိုပင် နားမလည်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တိုက်ခိုက်မှု စတင်ချိန်မှ ပြီးဆုံးသည်အထိ၊ ထို့နောက် အခန်းထဲမှ ပြန်ထွက်လာသည်အထိ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ မီလီစက္ကန့်အနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သာ စင်္ကြံလမ်းတွင် ရပ်ကြည့်နေပါက၊ လူတစ်ယောက် တံခါးဖွင့်ပြီး ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်လိုက်သည်ကိုသာ မြင်ရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုတိုတောင်းလှသော အချိန်လေးမှာပင် အထဲရှိလူအားလုံးကို အပြတ်ရှင်းပစ်ရန် လုံလောက်ခဲ့သည်။

သူသည် ရှေ့သို့ ဆက်သွားကာ နောက်ထပ် တံခါးတစ်ခုကို ထပ်မံဖွင့်လိုက်ပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လူသုံးဦး၏ အသက်ကို ခြွေယူခဲ့သည်။

ရှဖေး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ အနက်ရောင် မျက်လုံးများမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး၊ သူသည် သူ ကျွမ်းကျင်တတ်မြောက်ထားသော အလုပ်တစ်ခုကို အမြဲတမ်း လုပ်ဆောင်နေသည့် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

လူတစ်ဦး၏ အသက်ကို ယူခြင်းမှာ လွယ်ကူသော အရာမဟုတ်ပေ။ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည့် အချက်များစွာ ရှိသော်လည်း ရှဖေးကမူ ထိုအရာအားလုံးကို ရိုးရှင်းအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

တံခါးဖွင့်ခြင်း၊ အကဲခတ်ခြင်း၊ အမြန်မြှင့်ခြင်း၊ ဓားကို အသုံးပြုခြင်း၊ နောက်ဆုတ်ခြင်းနှင့် တံခါးပြန်ပိတ်ခြင်း။ ဤလုပ်ဆောင်ချက် ခြောက်ခုလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဟန်ရေးပြမှုများ မပါဘဲ သာမန်ရေတစ်ပေါက်ကဲ့သို့ပင် ရိုးရှင်းလှသည်။

တစ်ခုတည်းသော ထူးခြားချက်မှာ 'အလင်းလိုက်ဓား' က သတ်ဖြတ်ပြီးတိုင်း ချန်ရစ်ခဲ့သော အပြာရောင် အလင်းတန်းလေးသာ ဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရှဖေး၏ ဓားအမြန်မှာ အလွန်မြန်သဖြင့် ထိုလှပသော လခြမ်းပုံသဏ္ဌာန်ကို မည်သူမျှ သေသေချာချာ မမြင်နိုင်ကြပေ။ ၎င်း၏ အမည်နှင့်အညီ သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလင်းကို လိုက်မီလောက်အောင်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။

လူသားတို့ သိရှိထားသော ကိုယ်ခံပညာများတွင် အမြန်နှုန်းမှာ အဓိက ဖြစ်သည်။ အမြန်နှုန်း စွမ်းအားရှင်တိုင်းမှာ မွေးရာပါ လူသတ်သမားများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့အပြင် ရှဖေးသည် အသက်ရှူနှုန်းထိန်းချုပ်ခြင်း နည်းစနစ်နှင့် ကောက်ကျစ်သော ထိုးနှက်ချက်တို့ကို ကျင့်ကြံထားရာ၊ သူသည် ရေထဲတွင် ကူးခတ်နေသော ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် သတ်ဖြတ်ခြင်းတွင် အလွန် ကျွမ်းကျင်နေခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် လူတစ်ရာကျော်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဇီးကွက်စခန်း၏ ကွပ်ကဲမှုစင်တာကို ရှာဖွေရန် မခက်ခဲပေ။ ရှဖေးသည် ၎င်း၏ ဝင်ပေါက်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ အထဲမှ လှုပ်ရှားမှုများကို ကြားနိုင်ရန် သူ၏ နားကို အေးစက်သော သတ္တုတံခါးတွင် ကပ်ထားလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုထူထဲလှသော သတ္တုတံခါးမှာ အသံလုံသဖြင့် သူ ဘာမှမကြားရပေ။

ရှဖေးသည် အမာရွတ်၏ လူပေါင်း သုံးရာကျော်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် ရင်ပြင်ထဲ၌ စောင့်နေသော စနိုက်ပါသမား လေးဦးနှင့် မဟာမိတ်တပ်ထဲရှိ သစ္စာဖောက်များမှလွဲ၍၊ အမြင့်ဆုံးထပ်၏ ကွပ်ကဲမှုစင်တာအတွင်း၌ လူနှစ်ဦးသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တော့သည်။ ၎င်းတို့မှာ အမာရွတ်နှင့် သူ ဈေးကြီးပေးကာ ငှားရမ်းထားသော အသံလှိုင်းစွမ်းအားရှင် ဘန်နွန်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

သာမန်စစ်သည်များမှာ ရှဖေးအတွက် ဘာမှမဟုတ်သလို၊ အသံလှိုင်းစွမ်းအားရှင် ဘန်နွန်မှာလည်း ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိလှပေ။ သို့သော် အမာရွတ်မှာမူ ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲသောသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆူးတစ်ထောင်ဟု ခေါ်သော ရှားပါးစွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်သည့် သဏ္ဌာန်ပြောင်းလဲခြင်း စွမ်းအားရှင် တစ်ဦး ဖြစ်ရာ၊ ရှဖေးအနေဖြင့် သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အထူးသတိထားရမည် ဖြစ်သည်။

သူသည် တံခါးကို အနည်းငယ်မျှ ဟလိုက်ပြီး အတွင်းသို့ ဂရုတစိုက် ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

ကွပ်ကဲမှုစင်တာမှာ စတုရန်းမီတာ တစ်ထောင်ခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး စက်ပစ္စည်းများစွာ အခန်းအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသည်။ ဤနေရာကို အကြီးအကျယ် ပြုပြင်မွမ်းမံထားသဖြင့် မူလပုံစံနှင့် လုံးဝ မတူတော့ပေ။

အမွေးအမျှင် ထူထပ်သော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ကြီးမားသော သတ္တုထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး၊ သူ၏ ဘေးတွင် အသက် ၃၀ ခန့်ရှိ မျက်နှာဖြူဖြူနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသည်။

ထိုင်နေသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ ဇီးကွက်ဓားပြများ၏ ခေါင်းဆောင် 'အမာရွတ်' ပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ကန့်လန့်ဖြတ် အမာရွတ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ ဦးနှောက်ကို ခွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း လမ်းတစ်ဝက်တွင် စိတ်ပြောင်းသွားကာ ပြန်ချုပ်ပေးထားသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ ပုခုံးများမှာ ကျယ်ဝန်းပြီး သန်မာလှကာ၊ သူ၏ လက်မောင်းများမှာလည်း တုတ်ခိုင်လှသည်။ သူ၏ လက်ဝါးများအပါအဝင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ အနက်ရောင် အမွေးအမျှင် ထူထပ်လှသည်။ သေသေချာချာ မကြည့်ပါက မည်သူမဆို သူ့ကို ဂေါ်ရီလာဝံဝံကြီးတစ်ကောင်ဟု ထင်မှတ်မှားနိုင်ပေသည်။

သူ ထိုင်နေသော ထိုင်ခုံမှာ သတ္တုပြားများဖြင့် ထူးဆန်းစွာ ဂဟေဆော်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော မာကျောသည့် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် မည်သူက ထိုင်ရတာ ပျော်မလဲပြောလိုက်သည်မှာ စဉ်းစားစရာပင်။

အမာရွတ်နှင့် ဘန်နွန်တို့သည် ရွှေရောင်အရက်များ ထည့်ထားသော ခွက်များကို မြှောက်ကိုင်လိုက်ကြသည်။ မဟာမိတ်တပ်၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ သူတို့အတွက် ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ပင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အေးအေးဆေးဆေး အရက်သောက်နေကြသည်။

ရှဖေး၏ ပေါင်ကြွက်သားများ တင်းမာသွားခဲ့သည်။ အခွင့်အရေး ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် အထဲသို့ အမြန်ဆုံး ဝင်ရောက်ကာ ထိုလူနှစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

အမာရွတ်သည် အရက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်ပြီး သူ၏ အမွေးထူသော လက်မောင်းဖြင့် ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်သည်။

“ညီလေး ဘန်နွန်... ဒီကိစ္စ ပြီးသွားရင် မြေခွေးအိုကြီး နင်ပိုင်ချန်က မင်းကို အပျိုစင် အယောက် ၃၀ ပေးမယ်လို့ ငါ ကြားတယ်၊ အဲ့ဒါ အမှန်ပဲလား”

မျက်နှာဖြူဖြူနှင့် ဘန်နွန်မှာမူ ဤမျှ ပြင်းသောအရက်နှင့် မယဉ်ပါးပုံရသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ နီရဲလာခဲ့သည်။ သူသည် ခဏမျှ အမောဖြေပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်။

“ဟက်... တကယ်တော့ သူ ဘာမှမပေးရင်တောင် ကျွန်တော် သူ့ကို ကူညီမှာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင်မျိုးနွယ်စုကပဲ ကျွန်တော့်ကို မဟာမိတ်ဆီကနေ လွတ်အောင် ကူညီပေးပြီး ရိုင်းစိုင်းသော ကြယ်တာရာနယ်မြေထဲကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ခိုးခေါ်လာပေးခဲ့တာလေ”

“အဲ့ဒါကြောင့်လား” အမာရွတ်က အားရပါးရ ရယ်လိုက်သည်။

ဘန်နွန်သည် သူ၏ အရက်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး ယုတ်မာသော လေသံဖြင့် ထပ်ပြောသည်။

“ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက အမှန်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့က ရိုင်းစိုင်းသော ကြယ်တာရာနယ်မြေက လူတွေပဲ၊ အကျိုးအမြတ်မရှိဘဲ ဘာမှမလုပ်ပေးတာ လူတိုင်းသိတာပဲလေ”

“ဟုတ်တာပေါ့... ဈေးကောင်းပေးမယ်ဆိုရင် ငါ့အမေကိုတောင် ရောင်းစားမယ့်လူက ဒီမှာ ရှိနေတာပဲလေ” အမာရွတ်က မဆီမဆိုင် ပြက်လုံးတစ်ခု ထုတ်ကာ သူ၏ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ရှေ့နောက် ရိမ်းထိုးရင်း ရယ်မောနေတော့သည်။

'ဒါ အခွင့်အရေးပဲ ' လူတစ်ဦးသည် ရယ်မောနေချိန်တွင် သူတို့၏ အာရုံခံစားမှုမှာ အားအနည်းဆုံး ဖြစ်သည်။ ရှဖေးသည် ထိုအချိန်ကို အသုံးချကာ သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို ထုတ်သုံးလျက် အလင်းလိုက်ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ တံခါးကို ဖြတ်ကျော်၍ အထဲသို့ ဝုန်းခနဲ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

အခန်း ၁၁၉ - တူ

ရှဖေးသည် တစ်စက္ကန့်လျှင် ၈၀၀ မီတာနှုန်းရှိသော သူ၏အမြန်နှုန်းဖြင့် အမာရွတ်ထံသို့ အမြန်ပြင်းစွာ ခုန်ဝင်လိုက်ပြီး သူ၏ညာဘက်လက်တွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော အလင်းလိုက်ဓားကို အိတ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ထိုမီတာအနည်းငယ်မျှသာရှိသော အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်ရန် ရှဖေးအတွက် ခဏတာမျှသာ ကြာမြင့်သော်လည်း မယုံကြည်နိုင်စရာကောင်းသည်မှာ အမာရွတ်သည် ထိုအချိန်တိုအတွင်း၌ပင် တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ရှိ ထူထဲသော အမွှေးအမျှင်များသည် သံအပ်များကဲ့သို့ ထောင်မတ်လာပြီး အလွန်ထက်မြက်ကာ စူးရှနေကြသည်။

ယခုအခါ အမာရွတ်သည် ဖြူကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး အပြည့်အဝ ကာကွယ်ထား၏။ ဤသည်မှာ သူ၏အထူးစွမ်းရည်ဖြစ်သော "ဆူးပေါင်းတစ်ထောင်" ဖြစ်ကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွှေးအမျှင်များကို ပိုးသားကဲ့သို့ နူးညံ့အောင် သို့မဟုတ် သံမှိုကဲ့သို့ မာကျောအောင် စိတ်ကြိုက် ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသံအပ်များသည် အရှည် ၅၀ စင်တီမီတာခန့် ရှိနေကြပြီး အလင်းလိုက်ဓား၏ အရှည်ထက်ပင် များစွာ ပိုရှည်နေကြသည်။ ထို့ကြောင့် ရှဖေးအနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရရှိစေဘဲ အမာရွတ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဓားဖြင့် ထိုးဖောက်နိုင်ရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။

ထိုထက်မြက်သော သံအပ်များသည် ဝင်းရှေး မာ့ခ် ၄ တိုက်ပွဲဝင်ဝတ်စုံ၏ ခံစစ်ကို ထိုးဖောက်နိုင်လောက်အောင် အားကောင်းလှသည် ၊ ထို့ကြောင့် ရှဖေးအနေဖြင့် မိမိ၏လက်မောင်းကို အဆုံးရှုံးခံကာ ထိုလူကို သတ်ဖြတ်ရန် အသက်နှင့်ရင်း၍ မကြိုးစားပါက အမာရွတ်အား ရင်ဆိုင်ရာတွင် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ရှဖေးသည် မိမိကိုယ်တိုင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရရှိမည့်အရေးကို အရင်းအနှီးပြု၍ အမာရွတ်ကို ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ ၊ ထို့ကြောင့် သူ၏လက်မောင်းသည် အမာရွတ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော သံအပ်များနှင့် ထိတွေ့တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် တိုက်ခိုက်မှုကို အတင်းအကျပ် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘေးဘက်သို့ မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် လိမ်ဖယ်ကာ ဘန်နွန်ထံသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

အလင်းလိုက်ဓားသည် လေထဲတွင် လှပသော အကွေးအဝိုက်တစ်ခုကို ဖန်တီးကာ ဘန်နွန်၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်ရာ သပ်ရပ်သော ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဘန်နွန်သည် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မသိလိုက်မီမှာပင် သူ၏ဒူးအောက်ပိုင်း ခြေသလုံးများသည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိနေသော သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ပြုတ်ကျသွားချိန်တွင် သူသည် ရုတ်တရက် နိမ့်ဆင်းသွားသလိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှုး... ရှုး... ရှုး...

အမာရွတ်သည်လည်း လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည် ၊ ရေတွက်၍မရနိုင်သော သံအပ်များသည် ကျည်ဆန်များကဲ့သို့ သူ၏အရေပြားမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုသည် လက်ပစ်ဗုံးတစ်လုံး၏ အပိုင်းအစများ လွင့်ထွက်လာသည်နှင့် ဆင်တူသည်။၊ အကြောင်းမှာ ပစ်လွှတ်လိုက်သော သံအပ်များသည် အမာရွတ်၏ ပတ်ပတ်လည် ၃၆၀ ဒီဂရီကို ဖုံးလွှမ်းသွားသောကြောင့် တစ်ခန်းလုံးသည် သူ၏ ဧရိယာအလိုက် တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ပင်... ပင်... ပင်...

ကြည်လင်သော အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကွပ်ကဲမှုဗဟိုဌာန တစ်ခုလုံး၏ ပုံစံသည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သံအပ်များသည် နံရံများနှင့် စက်ကိရိယာများထဲသို့ စိုက်ဝင်နေကြသည်။ စတုရန်းမီတာ တစ်ထောင်ကျယ်ဝန်းသော နေရာကြီးသည် ယခုအခါ ရှားစောင်းလက်ပတ်ဆူးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော တောအုပ်တစ်ခုနှင့် တူနေတော့သည်။

သနားစရာကောင်းသော ဘန်နွန်မှာမူ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို လုံးဝ မသိလိုက်ပေ။ ရှဖေး၏ အလင်းလိုက်ဓားကြောင့် ခြေသလုံးများ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရုံသာမက တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရမီမှာပင် အမာရွတ်၏ သံအပ်များဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး အပေါက်ဖောက်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

ရှဖေးသည် မူလက ဘန်နွန်ကို အသက်ချန်ထားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ပြီး ချက်ချင်း မသတ်လိုခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုအသံလှိုင်း အထူးစွမ်းအားရှင်ကို အသက်ရှင်လျက် ထားရှိခြင်းက အကျိုးကျေးဇူး အချို့ရှိနိုင်သည်ဟု သူယူဆခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည် ၊ သို့သော် ရှဖေးကို ကြောက်လန့်သွားသော အမာရွတ်၏ အလွန်အကျွံ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ထိုကံဆိုးသူမှာ မတော်တဆ ပါသွားခဲ့ရသဖြင့် ဤအစီအစဉ်သည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

အမာရွတ်၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အမည်မသိ စက်ကိရိယာအချို့မှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားပြီး လှပသော မီးပွားများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုပေါက်ကွဲမှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော လေတိုးအားကြောင့် သေးငယ်သော စက်ပစ္စည်းအချို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ကွပ်ကဲမှု အခန်းတစ်ခုလုံး ရှုပ်ပွသွားခဲ့သည်။ ပေါက်ကွဲခြင်း မရှိသေးသော အခြားစက်ကိရိယာများမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးသွားပြီး ကွပ်ကဲမှု ဗဟိုဌာနအတွင်းရှိ မီးများ ငြိမ်းသွားကာ မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့သည်။

လေထု ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာစက်ကို မီတာအနည်းငယ် ထူထဲသော သံပြားများဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည် ၊ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရရှိမှုမှ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သော ရှဖေးသည် ထိုစက်၏နောက်ကွယ်တွင် လျင်မြန်စွာ ပုန်းကွယ်လိုက်သည်။

“ဒီကောင်က တုံ့ပြန်မှု တော်တော်မြန်တာပဲ” ရှဖေးသည် မှောင်ရိပ်ထဲတွင် မိမိဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရုပ်သွင်ပြောင်း အထူးစွမ်းအားရှင်များ၏ "ဆူးပေါင်းတစ်ထောင်" စွမ်းရည်သည် တိုက်စစ်ရော ခံစစ်ပါ ကောင်းမွန်လှသည် ၊ ရှဖေးအနေဖြင့် ထိုလူကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အပြတ်မတိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အခန်းတွင်းရှိ မီးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။ ပုံမှန်မီးများ ပြတ်တောက်သွားသည်နှင့် လျှပ်စစ်ထုတ်စက်ဖြင့် အလုပ်လုပ်သော မီးလုံးခြောက်လုံးမှာ အလိုအလျောက် ပွင့်လာပြီး ကွပ်ကဲမှု ဗဟိုဌာနအတွင်း အပြာရောင်အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။

“မင်း ဘယ်သူလဲ” အမာရွတ်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

သူသည် နေရာတွင် အမြစ်တွယ်နေသော ရှားစောင်းပင်ကြီးတစ်ပင်နှင့် တူနေသည်။ သူသည် မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်များကြားတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီး “မင်းမှာ သတ္တိရှိရင် ထွက်ခဲ့စမ်း” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ "ဆူးပေါင်းတစ်ထောင်" သည် အလွန်ကောင်းမွန်သော စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ အားနည်းချက်မှာလည်း သိသာလှသည်။ အမာရွတ်သည် သူ၏အပ်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ချိန်တွင် သစ်ငုတ်တိုတစ်ခုကဲ့သို့ တစ်လက်မမျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ သူလုပ်နိုင်သည်မှာ နေရာတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ သံအပ်ကဲ့သို့သော အမွှေးအမျှင်များကို အသုံးပြုကာ တိုက်ခိုက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

ရှဖေးသည် လေထုခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာစက် နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်လျက် အမာရွတ်ကို စောင့်ကြည့်နေပြီး သူ၏ စိန်ခေါ်မှုကို လုံးဝ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။

“မင်းက စစ်သည်တော် အစစ်အမှန်ဆိုရင် ငါနဲ့ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ဖို့ ထွက်လာခဲ့စမ်း” အမာရွတ်သည် ရှဖေးကို ပုန်းကွယ်နေသော နေရာမှ ထွက်လာစေရန် ဆွဲဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည် ၊ သို့သော် သူသည် သူ၏အပ်များကို ထုတ်လွှတ်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေသောကြောင့် ရှဖေးအနေဖြင့် သင့်တော်သော တိုက်ခိုက်မှု နည်းလမ်းတစ်ခု မတွေ့မချင်း ထွက်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာကြည့်ရှုလိုက်ရာ ရှဖေးသည် အခန်းထောင့်တွင် လဲလျောင်းနေသော တူကြီးတစ်လုံးကို ရုတ်တရက် တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ လေးမီတာ သို့မဟုတ် ငါးမီတာခန့် ရှည်လျားပြီး အလွန်လေးလံမည့် ပုံပေါ်သည်။

ရှဖေးသည် အကြံတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ရရှိသွားခဲ့သည်။

ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံးကို ထိုလေထုခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာစက်ပေါ်သို့ တင်ကာ အားစိုက်တွန်းထုတ်လိုက်ရာ လေးမီတာနီးပါး မြင့်ပြီး ၁.၈ မီတာ ကျယ်သော ထိုစက်ကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လျှောတိုက်သွားပြီး အမာရွတ်ထံသို့ တည့်တည့်ကြီး ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

မိမိ၏ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုထားသောကြောင့် မလှုပ်ရှားနိုင်သော အမာရွတ်သည် ထိုတိုက်မိမှုကို အပြည့်အဝ ခံလိုက်ရပြီး ထောင့်တစ်ခုသို့ လိမ့်ထွက်သွားခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ သူသည် စက်ကြီးအောက်တွင် ပိမိနေပြီး လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘဲ ပက်လက်လန်နေရသည်။

ရှဖေးက ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုတူကြီးကို ကောက်ယူကာ လက်ထဲတွင် အလေးချိန်ကို စမ်းသပ်ကြည့်သည်။ ၎င်းမှာ အနည်းဆုံး ၃ ကီလိုဂရမ်ခန့် လေးလံသည်။

ရှဖေးသည် ထိုတူကြီးကို ဆွဲယူကာ ထောင့်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည် ၊ သူသည် တူကို သတ္တုကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တမင်တကာ တိုက်စားဆွဲယူသွားသဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာစေသည်။

အမာရွတ်၏ မျက်နှာပျက်သွားခဲ့သည်။ ထိုမသာယာသော အသံကြောင့် သူ၏ဦးရေပြားများ ထုံကျင်သွားရသည်။ သူသည် ယခုအခါ ထိုထောင့်တွင် မျက်နှာကို နံရံဘက်သို့ လှည့်လျက် ပိတ်မိနေပြီး မိမိ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို မမြင်နိုင်တော့ပေ။

ရှုး... ရှုး... ရှုး...

အမာရွတ်သည် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိသောကြောင့် သံအပ်များကို ဆက်တိုက် ပစ်လွှတ်နေသော်လည်း စက်ကြီးကြောင့် သူ၏ ပစ်ကွင်းမှာ ကန့်သတ်ခံထားရသည်။ ထို့ကြောင့် သူပစ်သမျှသည် မျက်နှာကျက်ကိုသာ ထိမှန်နေပြီး ရှဖေးအတွက်မူ အန္တရာယ် မရှိနိုင်ပေ။

ရှဖေးသည် သူ၏လက်ဝါးထဲသို့ တံတွေးထွေးလိုက်ပြီး လေးလံသော တူကြီးဖြင့် အမာရွတ်ကို ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

“တော်တော် မောက်မာတဲ့ကောင်ပဲ”

ရှေးလူကြီးများ ပြောသကဲ့သို့ပင် ‘တစ်ခုကို တစ်ခုက နိုင်စမြဲ’ ပင် ဖြစ်သည်။ ရှဖေးသည် သူ၏ အလင်းလိုက်ဓားဖြင့် စင်တီမီတာ ၅၀ ရှိသော သံအပ်များကို ထိုးဖောက်နိုင်ခြင်း မရှိသော်လည်း တူကြီးမှာ လေးမီတာကျော် ရှည်လျားသောကြောင့် အပ်များနှင့် နီးကပ်စွာ မထိတွေ့ဘဲ အမာရွတ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝက်တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်နေသည့်အလား အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အမာရွတ်အပေါ်သို့ တူချက်များ ပိုမိုကျရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုအသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးညှင်းသွားခဲ့သည်။ ရှဖေးသည် အော်ဟစ်သံများ ငြိမ်ကျသွားသော်လည်း ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ အချက်ပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက် ရိုက်နှက်ခဲ့သည်။

ရှဖေးသည် သွေးစွန်းနေသော တူကြီးကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်သည် ၊ အမာရွတ်မှာမူ အသားဖတ်များနှင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မာကျောသော သံအပ်များ ရောထွေးနေသော အသားပုံကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး ဘာသည် ဘာမှန်းပင် ခွဲခြား၍ မရတော့ပေ။

“နောက်တစ်ခါကျရင် ငါ့ရဲ့သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာ တူတစ်လုံး အသင့်ပြင်ထားသင့်တယ်။ ဒီလိုဟာမျိုးက ဓားတစ်လက်ထက်တောင် ပိုပြီး အသုံးဝင်သေးတယ်” ရှဖေးက ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိရင်း မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

“ဒါက ချွင်းချက်ပါကွာ။ မင်းက လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှု ပညာရပ်တွေကို သင်ယူနေတဲ့ အမြန်နှုန်း စွမ်းအားရှင် တစ်ယောက်ပဲ။ မင်းက တူကြီးတစ်လုံးကို အဓိက လက်နက်အဖြစ် သုံးနေရင် ဘယ်လိုလုပ် ကြည့်ကောင်းတော့မှာလဲ” ဖန်တန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ဤအကြံမှာ အလွန်ဆိုးဝါးသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

အမာရွတ်၏ လူအယောက် ၆၀ ခန့်သည် မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့ကို နောက်ဆုံးအဆင့်အထိ အောင်မြင်စွာ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး သူတို့ ပြင်ဆင်ထားသော ချုံခိုတိုက်ခိုက်မည့် ဝင်ပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။ ထိုလူအများစုမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိနေကြပြီး အမာရွတ်က သူတို့ကို သေတွင်းသို့ ပို့လိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကျိန်ဆဲနေကြသည်။

လက်ဖြောင့်သေနတ်သမား လေးဦးမှာမူ သူတို့၏ ထောင့်များတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများသည် နောက်ဆုံးအဆင့်၏ ဝင်ပေါက်သို့ စိုက်ကြည့်နေကြကာ ငါးစာအဖြစ် အသုံးပြုခံရသော လက်အောက်ငယ်သားများ ဆုတ်ခွာနိုင်ရန် ကူညီပေးနေကြသည်။

သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ထူမလျက် သူတို့၏ အခြေစိုက်စခန်း ဝင်ပေါက်သို့ ပြန်လာကြချိန်တွင် သူတို့၏ အောင်ပွဲခံ အပြန်လမ်းကို ကြိုဆိုရမည့် သံတံခါးကြီးမှာ အတွင်းဘက်မှ ပိတ်ထားသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။ သူတို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည့် နည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။

“တောက်... ငါတို့ အမာရွတ်ရဲ့ အကောက်ကြံတာ ခံလိုက်ရပြီ”

“ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ ၊ ငါတို့ဆရာက ငါတို့ကို ဘာလို့ ရောင်းစားမှာလဲ”

“ဒါဆို တံခါးက ဘာလို့ အပိတ်ခံထားရတာလဲ”

ထိုလက်အောက်ငယ်သားများ တကယ်ပင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ထောင်နှင့်ချီသော စစ်သားများသည် အောက်ထပ်သို့ ရောက်ရှိတော့မည် ဖြစ်ပြီး မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ဤနေရာသို့ ချဉ်းကပ်လာကြတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူတို့အနေဖြင့် အခြေစိုက်စခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက် ပုန်းကွယ်နိုင်ခြင်း မရှိပါက သေခြင်းတရားသာ သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေပေလိမ့်မည်။

နားကပ်ဝတ်ထားသော ပင်လယ်ဓားပြတစ်ဦးသည် သူ၏လက်ထဲမှ လက်နက်ကို မြှောက်ကာ တံခါးကို ရမ်းသန်းပစ်ခတ်လိုက်သည်။ အခြားသူများသည်လည်း သတိဝင်လာပြီး တံခါးကို ပွင့်သွားစေရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သူတို့၏ လက်နက်များကို အသုံးပြုကာ ပစ်ခတ်ကြသည်။

ခဏကြာ ပစ်ခတ်ပြီးနောက်တွင် ထိုနည်းလမ်းဖြင့် ဝင်ရောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပင်လယ်ဓားပြများ သိရှိသွားကြသည်။ အင်အားကြီး ခုနစ်စုကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် ဤစစ်ဆင်ရေးကို လုပ်ဆောင်ရန် တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်တိုင်းကို သံမဏိစပ်ပြားများဖြင့် အသစ်တစ်ဖန် အားဖြည့်ထားသောကြောင့် အပူစွမ်းအင်သုံး လက်နက်များဖြင့်ပင် ဖျက်ဆီးရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

“ငါတို့ သေပြီပဲ ၊ အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ”

“ငါတို့ ပြန်တိုက်ထုတ်ကြရင်ကော ၊ အောက်ထပ်က မြေပြင်က အနည်းဆုံးတော့ ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးတယ် ၊ အဲ့ဒါကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အသက်ရှင်အောင် ပြေးလို့ရသေးတယ်” အနည်းငယ် အမြော်အမြင်ရှိသော အခြားပင်လယ်ဓားပြတစ်ဦးက အကြံပြုလိုက်သည်။

“မိုက်မဲလိုက်တာ ၊ အခု ငါတို့ ဆင်းသွားရင် ရန်သူတွေက ငါတို့ကို အသားငါးတွေလို ထုထောင်းပစ်ကြလိမ့်မယ်။ သူတို့ဘက်မှာ လူထောင်ချီ ရှိတာကို ကြည့်ဦး”

ထူထဲသော သံမဏိတံခါး နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းနေသော ရှဖေးသည် အပေါက်လေးတစ်ခုမှတစ်ဆင့် ကြည့်နေသည်။ သူသည် ထိုမျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော လူများ ပျာယာခတ်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေခဲ့သည်။ မှန်ပေသည် ၊ ထိုတံခါးအားလုံးကို ပိတ်လိုက်သူမှာ သူပင် ဖြစ်သည် ၊ ကွပ်ကဲမှု ဗဟိုဌာနအတွင်း၌ သူတစ်ဦးတည်းသာ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်တော့သဖြင့် သူသည် ပြကွက်ကြီးကို စောင့်ကြည့်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့၏ ရှေ့ပြေးတပ်များ ရောက်ရှိလာပြီး တံခါးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခြင်း မရှိသော ပင်လယ်ဓားပြများရှိရာ ဘက်သို့ ရမ်းသန်း ပစ်ခတ်ကြတော့သည်။ လေဆာသေနတ်သံများသည် ရှဖေး ပုံမှန်အသုံးပြုနေကျ ယင်ကောင်သတ်စက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံကဲ့သို့ပင် လှပနေပြီး တစ်ဖက်ခြမ်းမှ လျှပ်စစ်စီးဆင်းသံများကို သူ ကြားနေရသည်။

လက်ဖြောင့်သေနတ်သမားများ ဆုတ်ခွာရန် စီစဉ်ထားသော လမ်းကြောင်းသည်လည်း ပိတ်ဆို့ခံထားရသည်။ ထိုပင်လယ်ဓားပြများသည် အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ထိုသို့ ပြန်လည်တုံ့ပြန်မှုမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ အကြောင်းမှာ မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့သည် အရေအတွက်အားဖြင့် ထောင်နှင့်ချီ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ထိုကံဆိုးသော ပင်လယ်ဓားပြများ အားလုံးမှာ အလောင်းများ ဖြစ်သွားခဲ့ကြရသည်။

နင်ပိုင်ချန်သည် ဇီးကွက်စခန်း၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသည့်အခိုက်တွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိလိုက်သည်။ အမာရွတ်၏ လူများသည် မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့ကို ဆွဲဆောင်ရန်အတွက် အသုံးချခံရသော နယ်ရုပ်များသာ ဖြစ်သည် ၊ သူတို့အများစုကို သူပြင်ဆင်ထားသော ထောင်ချောက်ထဲသို့ အောင်မြင်စွာ ဆွဲခေါ်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ထိုလူများကို အပြင်တွင် ထားရှိရန် အကြောင်းမရှိပေ။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း နင်ပိုင်ချန်သည် ပြင်ပသို့ ထုတ်ဖော်ပြသခြင်း မရှိပေ။

အမြဲတမ်း သတိကြီးစွာ ထားတတ်သော ဟွမ်ပေါ်ချန်သည်လည်း ဒုတိယမြောက်အဖြစ် တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။

“နင်အိုကြီး ၊ ဒီနေရာက တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ ဒီအခန်းတွေအားလုံးက သံမဏိစပ်ပြားတွေနဲ့ ပိတ်ထားတယ် ၊ ဒါက ထောင်ချောက်များ ဖြစ်နေမလား”

ဟွမ်ပေါ်ချန်နှင့် ဘယ်သောအခါမှ အဆင်မပြေသော လျိုကျန့်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ကြောက်တတ်တဲ့ စိတ်ကို ကြည့်စမ်းပါဦး။ ပိတ်ထားတော့ ဘာဖြစ်လဲ ၊ ငါတို့လူတွေကို ဒီတံခါးတွေ ပေါက်ကွဲအောင် လုပ်ခိုင်းလိုက်မှာပေါ့”

ထို့နောက် သူက လှည့်ကြည့်ကာ သူ၏လူများကို အချက်ပြလိုက်သည်။

“မြန်မြန် ၊ ငါတို့အတွက် လမ်းပွင့်အောင်လုပ် ၊ အထဲကို ဝင်ပြီး အမာရွတ်နဲ့ သူ့လူအားလုံးကို သတ်ပစ်ကြ”

နင်ပိုင်ချန်သည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမို စိတ်ရှုပ်ထွေးလာခဲ့သည်။ အစီအစဉ်အရဆိုလျှင် ဘန်နွန်က အခန်းတွင်းမှနေ၍ သူ၏အသံလှိုင်း စွမ်းရည်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်နှင့် ဝင်ပေါက်ကို ချက်ချင်း ပိတ်ရမည် ဖြစ်ပြီး မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့မှ အားနည်းသော စစ်သည်များကို အရင်သတ်ကာ ကျန်ရှိနေသူများကို ရှင်းလင်းရမည် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့မှ စစ်သားအများစုသည် အခန်းများအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ အတန်ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း အမာရွတ်၏ဘက်မှ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိသေးပေ။ တစ်ခုခု မမျှော်လင့်ဘဲ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ခြင်းများ လား။

ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် နင်ပိုင်ချန်၏ မျက်နှာသည် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့သည် ၊ နင်မျိုးနွယ်စုမှ စစ်သည်များသည်လည်း ပိုမို ထိတ်လန့်လာကြသည်။ ဖြစ်ပျက်နေသည့် အခြေအနေများသည် သူတို့၏ဆရာ ပြောပြထားသည်နှင့် များစွာ ကွာခြားနေကြောင်း သိရှိလိုက်ရသဖြင့် သူတို့အားလုံး ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို မသိဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။

ရှဖေးသည် မိမိအနေဖြင့် စတင် လှုပ်ရှားရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူသည် ထိန်းချုပ်ရေးခုံပေါ်ရှိ ခလုတ်ကို သူ၏လက်ချောင်းဖြင့် အသာအယာ နှိပ်လိုက်ရာ အခြေစိုက်စခန်း၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ဦးတည်သော လမ်းကြောင်းများသည် မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့၏ နောက်ကွယ်တွင် ချက်ချင်း ပိတ်သွားခဲ့တော့သည်။

အခန်း ၁၂၀ - အပြန်လမ်း

စက်ယန္တရားများနှင့် ကိရိယာများ အလုပ်လုပ်သံနှင့်အတူ ၃၀ စင်တီမီတာခန့် ထူထဲသော သံမဏိစပ်ပြား တံခါးကြီးနှစ်ချပ်သည် ဝင်ပေါက်တွင် လျင်မြန်စွာ ပိတ်သွားခဲ့သည် ၊ ဤသည်မှာ ဇီးကွက်စခန်း၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်တွင် ရှိနေသော ထောင်နှင့်ချီသော မဟာမိတ်တပ်သားများအား လွတ်လမ်းမရှိအောင် ပိတ်လှောင်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“တောက်... ငါတို့ အကောက်ကြံခံလိုက်ရပြီ”

“ဒါက အမာရွတ်ရဲ့ အစီအစဉ်ပဲ ဖြစ်ရမယ် ၊ ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ ၊ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ”

စစ်သည်တော်များသည် ထိတ်လန့်စပြုလာကြပြီး သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်များထံသို့ အော်ဟစ်ကာ အလျင်အမြန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပေးရန် တောင်းဆိုနေကြသည်။ နင်ပိုင်ချန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာမူ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

‘အစီအစဉ်က မအောင်မြင်တာမဟုတ်ဘူး ၊ ငါထင်ထားတာထက် နည်းနည်း နောက်ကျပြီးမှ အကောင်အထည်ဖော်ဖြစ်သွားတာပဲ။ အခုတော့ ဘန်နွန်ရဲ့ အသံလှိုင်းတိုက်ကွက်ကိုပဲ စောင့်ကြည့်ရတော့မယ်’

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးစက်စွာ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ နင်ပိုင်ချန်သည် အောင်ပွဲကို သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် မြင်ယောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အင်အားကြီး ခုနစ်စုလုံးကို ဤနေရာတွင် အပြတ်ရှင်းနိုင်သရွေ့ အလင်းနှစ် ၂၀၀,၀၀၀ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နယ်မြေအားလုံးသည် သူ၏ ပိုင်နက်ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ကာ စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့် မိန်းမလှလေးများအားလုံး သူ၏လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာပေလိမ့်မည်။

“ဟဲဟဲ... မင်းတို့တွေ အဲ့ဒီလောက်ထိ မထိတ်လန့်ကြပါနဲ့ဦး ၊ ငါ မင်းတို့ကို အခုပဲ တစ်ခုခု ပြောပြမယ်”

ရှဖေးသည် ကွပ်ကဲမှုဗဟိုဌာန၏ လူထုဆက်သွယ်ရေး စနစ်မှတစ်ဆင့် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော သူ၏အသံသည် ရင်ပြင်၏ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ပျံ့လွင့်လာသောကြောင့် ထိတ်လန့်နေသော စစ်သည်များကို ပို၍ပင် ကြောက်လန့်သွားစေသည်။

နင်ပိုင်ချန်မှာလည်း ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ ၊ ဘယ်သူ စကားပြောနေတာလဲ ၊ မင်းတို့ကောင်တွေ ဘာလို့ အခုထိ တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိသေးတာလဲ”

“အမာရွတ်ရဲ့လူတွေက ကျောက်နီအခြေစိုက်စခန်းကို မဖြစ်နိုင်မှန်းသိရက်နဲ့ ဘာလို့ စတင်တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလဲဆိုတာ မင်းတို့ စဉ်းစားဖူးကြလား ၊ နင်ပိုင်ချန်နဲ့ အမာရွတ်က တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဘာလို့ လမ်းကြောင်းချင်း ထပ်နေကြတာလဲ ၊ နင်ပိုင်ချန်က မင်းတို့ဆီက တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မယူတဲ့အပြင် အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ‘ခရမ်းရောင် ဝိညာဉ်နှလုံးသား’ ကိုတောင် ဘာလို့ အလကား ပေးခဲ့တာလဲ ၊ ငါတို့က ကြယ်တာရာနယ်မြေရိုင်းထဲမှာ ရှိနေတာနော် ၊ ကိုယ့်အတွက် အကျိုးမရှိတာကို လုပ်မယ့်သူဆိုတာ လူအ စာရင်းထဲမှာပဲ ရှိလိမ့်မယ်”

ရှဖေးသည် မေးခွန်းများကို ဆက်တိုက် မေးမြန်းပြီးနောက် ခဏရပ်ကာ ဆက်ပြောသည်။

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့အားလုံး လှည့်စားခံလိုက်ရလို့ပဲ ၊ နင်ပိုင်ချန်ရဲ့ အစီအစဉ်က မင်းတို့ကို အကုန်သတ်ပြီး အခြေစိုက်စခန်း ခြောက်ခုလုံးကို သူတစ်ယောက်တည်း ထိန်းချုပ်ဖို့ပဲ”

လူတို့သည် ကြောက်လန့်နေချိန်တွင် သံသယစိတ် ဝင်လွယ်တတ်ကြသည်။ ရှဖေး စကားပြောပြီးသည်နှင့် မူလက စုဝေးနေသော စစ်သည်များသည် ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ အဖွဲ့အလိုက် ရှစ်စုကွဲသွားကြပြီး သံသယအပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် နင်ပိုင်ချန်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“အားလုံးပဲ... အဲ့ဒီလူ ပြောတာတွေကို နားမယောင်ကြပါနဲ့ ၊ ငါ နင်ပိုင်ချန်က ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ မင်းတို့အားလုံး အသိပဲ။ ဒါက အမာရွတ်က ငါတို့ကြားမှာ သွေးခွဲဖို့ လုပ်နေတဲ့ ပရိယာယ်ပဲ ၊ သူက မင်းတို့ကို လိမ်ညာနေတာ” နင်ပိုင်ချန်၏ အိုမင်းနေသော မျက်နှာသည် သွေးရောင်လွှမ်းသွားပြီး သူ၏အသံမှာ စိတ်ပျက်အားလျော့နေဟန် ပေါက်နေသော်လည်း အတင်းအကျပ် ဖြေရှင်းချက်ပေးနေသည်။

“သွေးခွဲတာ ဟုတ်လား ၊ ဒါဆို နင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ လူတွေက သူတို့ရဲ့ လက်ပတ်တွေထဲမှာ အသံထိန်းကိရိယာတွေကို ဘာလို့ ဝှက်ထားကြတာလဲ ၊ ဒီမှာ အသံလှိုင်းတိုက်ခိုက်မှု ခံရမယ်ဆိုတာကို မင်းတို့ ကြိုသိနေလို့ မဟုတ်ဘူးလား” ရှဖေးက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။

ရှဖေးက သူ၏အကြံအစည်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်သဖြင့် နင်ပိုင်ချန်မှာ မူးမေ့လဲမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ နင်မျိုးနွယ်စုမှ စစ်သည်များသည်လည်း ပို၍ ကြောက်လန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ လက်နက်များကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လျက် အသင့်ပြင်ထားကြသည် ၊ အခြားအင်အားကြီး အုပ်စုများ၏ စိတ်ထဲရှိ သံသယများမှာလည်း ပိုမို နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။

“တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလိုလား ၊ သူတို့က တကယ်ပဲ မကောင်းတဲ့အကြံတွေ ရှိနေကြတာလား”

“နင်မျိုးနွယ်စု... မင်းတို့ရဲ့ လက်ပတ်တွေကို ဟိုဘက် ပစ်ပေးစမ်း ၊ ငါတို့ စစ်ဆေးကြည့်ရအောင်”

အင်အားကြီး ခုနစ်စုမှ လူများသည် သူတို့၏ လက်နက်များကို မြှောက်ကာ နင်မျိုးနွယ်စုထံသို့ ဦးတည်လိုက်သဖြင့် အခြေအနေမှာ တင်းမာသွားခဲ့သည်။

“မေးနေဖို့ မလိုပါဘူး ၊ သူတို့ကတော့ သူတို့ရဲ့ လက်ပတ်တွေကို ပြရဲမှာ မဟုတ်ဘူး ၊ နောက်ပြီး နင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ တတိယမြောက် သားဖြစ်သူက ဘာလို့ ဒီမှာ မရှိနေတာလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိလား ၊ အဲ့ဒါက သူက ရုပ်ဖျက်အထူးစွမ်းအားရှင် တစ်ယောက်ဖြစ်လို့ပဲ ၊ မင်းတို့ရဲ့ စစ်သင်္ဘောတွေနဲ့ လူတွေ အကုန်လုံး ဒီကို ရောက်နေချိန်မှာ သူက အမာရွတ်နဲ့ ‘ဓားကျိုး’ အဖွဲ့ရဲ့ လူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး မင်းတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းတွေကို ဝင်စီးနေပြီလေ။ မင်းတို့ အိမ်တွေမှာ ခုခံစစ်က မရှိသလောက်ပဲ မဟုတ်လား ၊ နင်ပိုင်ချန်”

ရှဖေးသည် ကွပ်ကဲမှုဗဟိုဌာနထဲမှနေ၍ အသံချဲ့စက်ဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

အမှန်တရားမှာ ရှဖေး ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည် ၊ ရှဖေး၏ စကားများသည် ကွက်တိမှန်ကန်နေကြောင်း နင်ပိုင်ချန်၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အားလုံးက သိနိုင်သည်။

အင်အားကြီး ခုနစ်စုမှ လူများကို ဇီးကွက်စခန်းသို့ တိုက်ခိုက်ရန် လှည့်စားခေါ်ဆောင်ခဲ့သည် ၊ ထို့နောက် ဆက်သွယ်ရေး လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ကာ နင်မျိုးနွယ်စု၏ တတိယမြောက် သားဖြစ်သူကို ခေါင်းဆောင်များအဖြစ် ရုပ်ဖျက်စေပြီး အခြေစိုက်စခန်းများကို အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အလွန်ကြီးကျယ်သော အစီအစဉ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အစမှ အဆုံးထိ သေချာစွာ စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

နင်ပိုင်ချန်သည် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ သူ၏စိတ်များ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ သူ၏ ယခင်က ပါးနပ်လှသော ဦးနှောက်သည် ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင် ပျောက်ဆုံးနေပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ နာကျည်းမှုနှင့် ဒေါသများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဘာလဲ ၊ သူတို့က ငါတို့ အခြေစိုက်စခန်းတွေကို သွားတိုက်နေပြီ ဟုတ်လား”

“မကောင်းတော့ဘူး ၊ ငါတို့ ဆက်သွယ်ရေးတွေ ပြတ်တောက်နေတော့ အိမ်ကလူတွေကို ဆက်သွယ်လို့ မရဘူး”

“မင်းတို့တွေ အားလုံး သေပေတော့”

နှစ်ဖက်စလုံးမှာ စတင်တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့် စစ်သည်က စတင် ပစ်ခတ်လိုက်သည်ကို မသိရသော်လည်း သေနတ်သံ တစ်ချက်သည် တင်းမာနေသော အခြေအနေကို ပေါက်ကွဲသွားစေရန် လုံလောက်ခဲ့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးတွင် သေနတ်သံများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး နင်မျိုးနွယ်စုနှင့် အခြားအင်အားကြီး ခုနစ်စုတို့ အပြန်အလှန် ပစ်ခတ်ကြတော့သည်။

ထိုတိုက်ပွဲသည် အလွန်ရက်စက်ပြီး သွေးချောင်းစီးခဲ့သည်။ လူများမှာ နီးကပ်စွာ ရှိနေကြသဖြင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အနီးကပ် ပစ်ခတ်နေကြသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည် ၊ အင်အားကြီး ရှစ်စုမှာလည်း တစ်စုနှင့်တစ်စု သိပ်မသိကြသဖြင့် နင်မျိုးနွယ်စုကိုသာ တိုက်ခိုက်ရမည့်အစား ရမ်းသန်းပစ်ခတ်ကြသည့် ရှုပ်ထွေးသော တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ မသိသောသူကို တွေ့သည်နှင့် မတွန့်မဆုတ် ပစ်ခတ်ကြသဖြင့် ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးတွင် အလောင်းများ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့သည်။

နင်ပိုင်ချန်၏ ဘေးရှိ ပညာရှင်လေးဦးသည် အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိသည်နှင့် နင်ပိုင်ချန်နှင့် သူ၏ သားနှစ်ဦးကို အလယ်တွင် ထားကာ အကာအကွယ် ပေးလိုက်ကြသည် ၊ သူတို့၏ သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ခံစစ်စွမ်းအားများကို အသုံးပြု၍ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ တိုက်ခိုက်မှုများကို ခုခံပေးနေကြသည်။

ရှဖေးသည် မူလကပင် ဤကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးသော အခြေအနေကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည် ၊ အခြေအနေ ပိုမို ရှုပ်ထွေးလေလေ သူ၏အတွက် ပိုကောင်းလေလေ ဖြစ်သည်။ ကွပ်ကဲမှုဗဟိုဌာနအတွင်းမှနေ၍ နင်ပိုင်ချန်၏ တည်နေရာကို မှတ်သားထားပြီးနောက် ရှဖေးသည် ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်ကာ အခြေစိုက်စခန်းအတွင်းရှိ မီးအားလုံးကို ပိတ်ပစ်လိုက်သည်။

ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့သည် ၊ မှောင်မည်းနေသော နောက်ခံတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ပျံသန်းနေသော ရောင်စုံကြယ်တံခွန်များကဲ့သို့ လေဆာသေနတ်များ၏ အလင်းတန်းများသာ လျှပ်ခနဲ လျှပ်ခနဲ မြင်တွေ့နေရသည်။

စစ်သည်များသည် သူတို့၏ ပစ်မှတ်ကိုပင် မသိရတော့ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ရမ်းသန်း ပစ်ခတ်နေကြသဖြင့် အခြေအနေမှာ ပို၍ ရှုပ်ထွေးလာသည်။ အော်ဟစ်သံများ ၊ နာကျင်စွာ ညည်းတွားသံများနှင့် ငိုကြွေးသံများသည် ထိုမှောင်မည်းနေသော နေရာတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။

ရှုး...

ရှဖေးသည် သူ၏ အမြင့်ဆုံး အမြန်နှုန်းကို အသုံးပြုကာ သံမဏိစပ်ပြား တံခါးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည်လေအရိပ်အမှတ် ၄ တိုက်ပွဲဝင်ဝတ်စုံ၏ မျက်နှာဖုံးရှိ ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်ရာ ညကြည့်မှန်ဘီလူး နှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

လေးလံသော သံတံခါးကြီးကို ဟကာမျှသာ ဖွင့်လိုက်ပြီး လုံးဝ မပွင့်မီမှာပင် ရှဖေးသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ငုံ့ကာ တံခါးအောက်မှ ငုပ်လျှိုးထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဤတိုက်ပွဲ၏ အဓိကသော့ချက်မှာ အချိန်တိုအတွင်း တိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်ရန် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်သည်များသည် ဒီရေကဲ့သို့ သူ၏အပေါ်သို့ ကျရောက်လာပေလိမ့်မည်။ သူသည် မီးပုံထဲမှ သစ်အယ်သီးကို နှိုက်ယူနေသူနှင့် တူနေသည် ၊ အမြန်နှုန်းသည်သာ အောင်ပွဲအတွက် သော့ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ညကြည့်မှန်ဘီလူးများ တပ်ဆင်ထားသောကြောင့် ရှဖေးသည် တိုက်ပွဲအခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

လူသားတို့၏ မျက်လုံးများသည် ဤမှောင်မိုက်မှုကို ကျင့်သားရရန် အချိန်အတန်ကြာ လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရင်ပြင်ရှိ စစ်သည်များသည် ယခုအချိန်တွင် ဝေဝေဝါးဝါးသာ မြင်တွေ့နေရသေးသည်။

ရှဖေး၏ ပုံရိပ်သည် မှောင်ရိပ်ထဲတွင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူ၏ တစ်စက္ကန့်လျှင် ၈၀၀ မီတာကျော်ရှိသော အမြန်နှုန်းကြောင့် သူသည် သူ၏ထံသို့ ကျရောက်လာသော လေဆာအလင်းတန်းများကို ပါးနပ်စွာ ရှောင်တိမ်းရင်း နင်ပိုင်ချန်ရှိရာသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။

ဖျတ်...

နီရဲသော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ရှဖေး၏ ကျောပြင်ကို တစ်စင်တီမီတာခန့် အကွာမှ ကပ်လျက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

မှောင်ရိပ်ထဲမှ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှဖေးသည် နင်ပိုင်ချန်၏ ဘေးသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် ပစ်မှတ်နှင့် မီတာအနည်းငယ်သာ ကွာဝေးသော နေရာတွင် ပုန်းကွယ်လျက် တိုက်ခိုက်ရန် အကောင်းဆုံးအချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

နင်ပိုင်ချန်၏ ဘေးရှိ သက်တော်စောင့် လေးဦးစလုံးမှာ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်း မြင့်မားကြပြီး ရှဖေး၏ အဆင့်ထက် သာလွန်ကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် နင်ပိုင်ချန်နှင့် သူ၏သားများကို အလယ်တွင် ထားကာ ကျွမ်းကျင်စွာ ကာကွယ်ပေးထားကြပြီး မည်သည့်တိုက်ခိုက်မှုကိုမျှ သူတို့၏ ခံစစ်စည်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် မပေးကြပေ။

ရှဖေးသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အလျဉ်းမရှိဘဲ သူတို့ကို သေချာစွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် နင်ပိုင်ချန်၏ ဘယ်ဘက်လက်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသော ၊ ခရမ်းရောင် ဝိညာဉ်နှလုံးသားကို ထည့်သွင်းထားသည့် သိုလှောင်လက်စွပ် ဆီသို့သာ ရောက်ရှိနေသည်။

ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျနေသဖြင့် အားလုံးမှာ သူတို့၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းကိုပင် မမြင်နိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲနေကြသည်။ ရှဖေးကဲ့သို့ ညကြည့်မှန်ဘီလူးများ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိပါက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ရန် နည်းလမ်း မရှိပေ။

အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးနေပီး ထောင်နှင့်ချီသော စစ်သည်များသည် သူတို့၏ အသက်အန္တရာယ် ရှိနေကြောင်း သိရှိသွားကြသောအခါ မည်သူသည် မိတ်ဆွေ ၊ မည်သူသည် ရန်သူဖြစ်ကြောင်း မစဉ်းစားတော့ဘဲ သူတို့၏ လက်နက်များကို အစွမ်းကုန် ပစ်ခတ်ကြတော့သည် ၊ သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော အတွေးမှာ သတ်ဖြတ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ နင်ပိုင်ချန်၏ ဘေးရှိ သက်တော်စောင့် လေးဦးမှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသဖြင့် သူတို့၏ ကျစ်လျစ်သော ခံစစ်မှာ အနည်းငယ် လျော့ရဲလာခဲ့သည်။

ရှုး...

ရှဖေး၏ ထက်မြက်သော အာရုံများက ထိုသေးငယ်သော ဟာကွက်ကို ဖမ်းဆီးရမိလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အမြန်နှုန်းကို မြှင့်တင်ကာ သက်တော်စောင့် လေးဦး၏ ခံစစ်စည်းကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည် ၊ သူ၏ "အလင်းလိုက်ဓား" သည် နင်ပိုင်ချန်၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ ဓားချက်မှာ လျင်မြန်လွန်းလှသည်။

ဟွမ်း...

ဓားချက်သည် နင်ပိုင်ချန်၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို သပ်ရပ်စွာ ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

ပျက်စီးနေသော ရေတပ်သုံး ဖရီးဂိတ်စစ်သင်္ဘော တစ်စင်းသည် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော နေရာတစ်ခုတွင် ရှိနေပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်မှာ အလယ်တည့်တည့်မှ ကွဲအက်နေသည်။ ၎င်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မျောပါနေသော အခြားသော စစ်သင်္ဘောများနှင့် မခြားနားလှဘဲ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်က သင်္ဘော၏ အလယ်တည့်တည့်ကို ကိုက်ခဲကာ နှစ်ပိုင်းပိုင်းလိုက်သည့်အလား ထင်ရသည်။

ထိုသင်္ဘောကို အနီးကပ် ကြည့်ရှုသူတိုင်းသည် ၎င်း၏ကိုယ်ထည်တွင် ရေးထိုးထားသော "လကြတ်ခြင်း"ဆိုသည့် စာလုံးနှစ်လုံးကို မြင်တွေ့ရပေလိမ့်မည်။ ထိုဖရီးဂိတ်သင်္ဘော၏ ကွပ်ကဲမှုခန်းအတွင်း၌ လူနှစ်ဦးသာ ရှိနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ထူထဲသော အာကာသဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး အဝေးရှိ ကြယ်တာရာများကို ကြည့်မှန်ပြတင်းမှတစ်ဆင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

“အဖိုးကြီး... ရှဖေးက ငါတို့ကို တကယ် လာခေါ်မှာလား” စာရာက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

အာကာသဝတ်စုံမှာ ခိုင်ခံ့ပြီး နွေးထွေးသော်လည်း သူမသည် ၎င်းကို ဝတ်ဆင်ထားစဉ်မှာပင် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစိမ့်နေသလို ခံစားနေရသည်။ ကျောက်နီအခြေစိုက်စခန်းမှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှဖေး၏ ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာကာ စစ်သင်္ဘော၏ မူလနေရာမှာပင် ကြားဖြတ်ခုန်ကူးမှုကို အသက်သွင်းရန် စွန့်စားခဲ့ကြသည်။ စာရာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုများကြောင့် သူမ၏နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်နေခဲ့ရသည်။

မူလနေရာမှာပင် ကြားဖြတ်ခုန်ကူးမှု ပြောလိုက်သည်မှာ ရပ်နားထားသော စစ်သင်္ဘောတစ်စင်းသည် ၎င်း၏ ခုန်ကူးစက် ဝပ်ကို အတင်းအကျပ် အသက်သွင်းကာ ပေါ်ထွက်လာသော အာကာသတွင်းပေါက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အလွန် ရူးသွပ်သော နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည် ၊ အကြောင်းမှာ အာကာသတွင်းပေါက်ကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးလိုက်သည့် ခဏတာတွင် ၎င်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရုပ်ဝတ္ထုအားလုံးကို ဆွဲဖြဲပစ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။လကြတ် သင်္ဘော၏ ပျက်စီးမှုများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤနည်းလမ်းသည် အလွန် အန္တရာယ်များကြောင်း သိနိုင်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ရှဖေးသည် မူလနေရာမှ ခုန်ကူးမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် စွမ်းအင် နှောင့်ယှက်မှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိစေရန် သူ၏သင်္ဘောကို အထူး ပြုပြင်ထားခဲ့သည်။ စာရာနှင့် အာလန်တို့ ဘေးကင်းခဲ့သော်လည်း "လကြတ်" သင်္ဘောမှာမူ ဤလုပ်ဆောင်မှုကြောင့် ပြန်လည် ပြုပြင်၍မရနိုင်သော ပျက်စီးမှုများကို ခံစားခဲ့ရသည်။

အာလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“သူ လာလိမ့်မယ်။ ငါ သူနဲ့ သဘောတူညီချက် တစ်ခု လုပ်ထားပြီးသားပဲ”

စာရာသည် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများသည် ကြည့်မှန်ပြတင်းမှတစ်ဆင့် အဝေးသို့ မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေသည်။

မကြာမီမှာပင် ကီလိုမီတာ ရာဂဏန်းခန့် အကွာအဝေးတွင် တောက်ပသော တီကောင်ပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး အနာသီမာ အဆင့်ရှိ ဖရီးဂိတ်သင်္ဘော တစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ရှဖေး... ရှဖေးပဲ” စာရာသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်မောင်းများကို ဝေ့ယမ်းကာ ရှဖေး၏ အမည်ကို အော်ဟစ်ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ သူမ၏ ဘေးရှိ အဖိုးကြီး အယ်လန်ပင်လျှင် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

“ရှဖေးက ငါတို့ကို ကယ်ဖို့ တကယ် လာခဲ့ပြီ” စာရာသည် အယ်လန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်ကာ သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။

အရာအားလုံးကို ရှဖေးက စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ နင်ပိုင်ချန်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ရှဖေးသည် သင်္ဘောကျင်းသို့ အလျင်အမြန် သွားခဲ့ပြီး သူ၏ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် သင်္ဘောကို ဇီးကွက်စခန်းမှ အမြန်ဆုံး မောင်းထွက်ခဲ့ကာ စာရာနှင့် အယ်လန်တို့ကို လှုပ်ရှားရန် အချက်ပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်နီအခြေစိုက်စခန်းမှ အောင်မြင်စွာ ခုန်ထွက်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် သူတို့သည် လောလောဆယ်တွင် အသွားအလာ ပိတ်ပင်ထားသော အခြေစိုက်စခန်းမှ ထိရောက်စွာ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် စာရာနှင့် အယ်လန်တို့သည် "လကြတ်" သင်္ဘော၏ အချက်ပြစနစ်မှတစ်ဆင့် ရှဖေးထံသို့ သူတို့၏ တည်နေရာကို ပေးပို့ခဲ့ကြပြီး ရှဖေးသည် ထိုအချက်ပြမှုနောက်သို့ လိုက်ပါကာ သူတို့ကို လာရောက် ခေါ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် စာရာနှင့် အယ်လန်တို့သည် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှဖေး” စာရာသည် သူမ၏ အာကာသဝတ်စုံကို ချွတ်လိုက်ပြီး ရှဖေးကို ဖက်လိုက်သည် ၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းထောင့်တွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေခဲ့သည်။

“ခုန်ကူးတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်က အဆင်ပြေခဲ့ရဲ့လား” ရှဖေးက မေးလိုက်သည်။

“အဆင်ပြေပါတယ် ၊ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့သင်္ဘောကတော့ အဲ့ဒီလုပ်ငန်းစဉ်မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရတယ် ၊ အဲ့ဒါက တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ သင်္ဘောတစ်စင်းပဲ” အာလန်သည် ပျက်စီးနေသော စစ်သင်္ဘောကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

စာရာက သူမ၏ မျက်ရည်များကို ခိုး၍ သုတ်လိုက်သည်။ “ရှဖေး... မင်း ငါတို့ကို လူသားမျိုးနွယ် မဟာမိတ်နယ်မြေကို တကယ် ခေါ်သွားမှာလား ၊ ငါတို့ကို အိမ်တစ်လုံး ပေးပြီး စားစရာတွေ အများကြီး ပေးမှာလား”

ရှဖေးက ရယ်မောလိုက်သည်။

“မင်းက တကယ်ကို ရောင့်ရဲလွယ်တာပဲ။ ငါ မင်းတို့အတွက် ပြင်ဆင်ထားတာက အဲ့ဒါတွေထက် ပိုပါတယ်”

စာရာ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

“အိမ်နဲ့ စားစရာထက် ပိုကောင်းတာ ဘာရှိလို့လဲ”

ကြယ်တာရာနယ်မြေရိုင်းထဲတွင် တစ်သက်လုံး နေထိုင်ခဲ့သော ဤမိန်းကလေးသည် မဟာမိတ်နယ်မြေအတွင်းရှိ ကြွယ်ဝလှသော လူနေမှုဘဝများအကြောင်းကို လုံးဝ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်ပေ။ သူမအတွက်မူ နေစရာနေရာရှိပြီး ဝအောင်စားရလျှင်ပင် ကောင်းချီးတစ်ရပ်ဟု ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။

“ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ငါ့ရဲ့ နေရပ်ကမ္ဘာဖြစ်တဲ့ ‘ကမ္ဘာမြေ’ ပေါ်မှာ အခြေချပေးမယ် ၊ ပင်လယ်ကို လှမ်းမြင်ရတဲ့ ကမ်းခြေက အိမ်တစ်လုံး ပေးမယ်။ အယ်လန်က ငါ့ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လုပ်လို့ ရတယ် ၊ မင်းကတော့ ဘဝသစ်ကို စပြီး ကျောင်းတက်ရမယ်” ရှဖေးက ပြောလိုက်သည်။

“ကျောင်းလား” စာရာက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ သူမ၏ အသက် ၁၇ နှစ်တာ ဘဝအတွင်း ကျောင်းဆိုသည့် အယူအဆကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။

“ဟုတ်တယ် ၊ ကျောင်းလေ။ အဲ့ဒီမှာ မင်းက အသိပညာတွေ သင်ယူရမယ် ၊ ယဉ်ကျေးတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် လေ့ကျင့်ရမယ်။ ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ စာသင်ရတာ ပျော်စရာကောင်းလိမ့်မယ်လို့ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ မင်းတို့တွေ ကြယ်တာရာနယ်မြေရိုင်းကနေ ထွက်ခွာသွားတာနဲ့ လွတ်လပ်ခွင့် ရရှိမှာပဲ။ မည်သူကမှ မင်းတို့ကို ထပ်ပြီး ခြိမ်းခြောက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး ၊ မင်းရဲ့ ဘဝအတွက် မင်းကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခွင့်တွေ ရှိလာလိမ့်မယ်”

ခုန်ကူးစက် ဝပ်အင်ဂျင်က စွမ်းအင်များ ပြန်လည် ဖြည့်တင်းနေစဉ်အတွင်း စာရာသည် ရှဖေး၏ အနီးတွင် လှည့်ပတ်နေပြီး ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မေးခွန်းများ ဆက်တိုက် မေးမြန်းနေသည်။ လူသားမျိုးနွယ် မဟာမိတ်နယ်မြေတွင် ရှိသော အကျိုးကျေးဇူးများက သူမကို အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

ရှဖေးသည် ဤနေရာတွင် "လကြတ်" သင်္ဘောကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသော်လည်း သင်္ဘောမှာ ကောင်းမွန်နေဦးမည်ဆိုလျှင်ပင် ၎င်းကို မဟာမိတ်နယ်မြေသို့ ပြန်လည်ယူဆောင်ရန် ခက်ခဲမည်ဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။

အကြောင်းမှာ ကျောက်နီအခြေစိုက်စခန်းမှာ လောလောဆယ်တွင် အသွားအလာ လုံးဝ ပိတ်ပင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အပြင်မှ မည်သူမျှ ဝင်၍မရသလို ၊ အထဲမှ မည်သူမျှလည်း ထွက်၍မရပေ။

"လကြတ်" ကို ဆုံးရှုံးရမည်မှာ မလွဲဧကန်ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်း၏ ကျန်ရှိနေသော စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ စာရာနှင့် အယ်လန်တို့ကို ကယ်ထုတ်လိုက်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်သော ရလဒ်ဖြစ်သည်ဟု သူယူဆသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ၎င်း၏ နောက်ဆုံးခရီးစဉ်မှာ ကောင်းမွန်သော ရည်ရွယ်ချက်အတွက် ဖြစ်ခဲ့သည် ၊ ဤသည်မှာ အခြားသူတစ်ဦး၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားခြင်းထက် များစွာ ပိုကောင်းလှသည်။

အပြင်ဘက်တွင် တစ်စင်းတည်း မျောပါကျန်ရစ်ခဲ့သော "လကြတ်" သင်္ဘောကို ကြည့်ရင်း ရှဖေးသည် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်သင်္ဘောကို စတင် နှိုးလိုက်ပြီး လူသားမျိုးနွယ် မဟာမိတ်နယ်မြေရှိရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း အာကာသ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးဆီသို့ ဦးတည် မောင်းနှင်သွားခဲ့တော့သည်။