အခန်း (၁၁၀၂-၁၁၀၄)

အခန်း (၁၁၀၂) - အေးစက်နယ်မြေ

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရွှယ်အန်းသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအလား ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားပြီး ဖြစ်သည်။ နတ်စစ်သူကြီး ဆွေ့ဟန်သည် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး လက်ဝါးကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကောင်းကင်သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း စုစည်းသွားပြီးနောက် တစ်မိုင်ခန့် ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တိမ်နဂါးကြီး၏ လက်သည်းတစ်ခုသဖွယ် ရွှယ်အန်းအပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ထိုလက်ဝါးကြီး ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် လေထုသည် အလွန်အေးစက်လွန်းသဖြင့် အေးခဲသွားပြီး ပေါက်ကွဲထွက်ကုန်ကြသည်။

ထိုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ရွှယ်အန်းသည် ရှောင်တိမ်းခြင်း မရှိသည့်အပြင် အရှိန်ကိုလည်း အနည်းငယ်မျှပင် လျှော့ချခြင်း မရှိပေ။ ထိုအစား သူသည် သူ၏ ဓားဖြင့် ကောင်းကင်ကို ခွဲထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် တိုးဝင်သွားလေသည်။

ဘုန်း!

အသံအက်အက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူတို့၏ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အေးစက်သည့် မြူခိုးများသည် ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

ဆွေ့ဟန်သည်လည်း ခြေတစ်လှမ်းဝက်ခန့် နောက်ဆုတ်သွားရပြီးနောက် အေးစက်သော မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကောင်းကင်ကို အံ့သြမှု အရိပ်အယောင်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ သေသွားပြီလား...

ဟော့ကန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုသံသယ ဝင်ရောက်လာသည်ကို တားဆီး၍ မရနိုင်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် အေးစက်သော မြူခိုးများသည် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားလာပြီးနောက် လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုသည် ထိုအထဲမှ ထိုးထွက်လာလေသည်။ ထိုသည်မှာ ရွှယ်အန်းပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် ဓားချီများ လွှမ်းခြုံထားပြီး သူ၏ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော အရှိန်အဝါသည် သက်တံတစ်စင်းကဲ့သို့ တောက်ပနေကာ နတ်စစ်သူကြီး ဆွေ့ဟန်ထံသို့ တည့်တည့် ဖိနှိပ်ဝင်ရောက်လာလေသည်။ နတ်စစ်သူကြီး ဆွေ့ဟန်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းမှာ စွမ်းရည်အချို့ ရှိသားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက သေရမှာပါ၊ အေးစက်နယ်မြေ..."

ဝုန်း!

သူ အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် အလယ်ဗဟိုရှိ ဆွေ့ဟန်၏ ပတ်လည် အပူချိန်သည် အစွန်းရောက်အခြေအနေသို့ ချက်ချင်း ကျဆင်းသွားပြီး မိုင်တစ်ရာ ပတ်လည်အတွင်းရှိ နယ်မြေတစ်ခုလုံး အေးခဲသွားလေသည်။

ပြင်းထန်သော အအေးဓာတ်ကြောင့် လေထုပင် အစိုင်အခဲအဖြစ် ခဲသွားပြီး ကြီးမားသော လေဟာနယ် အခေါင်းပေါက်ကြီးများကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အပူချိန်အောက်တွင် မည်သည့်သက်ရှိမျှ ရှင်သန်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဒြပ်စင်များကို ဖွဲ့စည်းထားသော အခြေခံ အက်တမ်လှုပ်ရှားမှုများပင် အတင်းအဓမ္မ ရပ်တန့်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အစက လျင်မြန်၍ အားကောင်းလှသော ရွှယ်အန်း၏ အရှိန်သည် ဤနယ်မြေ၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျလာပြီး အဆုံးတွင် လုံးဝ ရပ်တန့်သွားလေသည်။ ရွှယ်အန်း ရပ်တန့်သွားသည်နှင့် နှင်းလွှာများသည် အလွှာလိုက် အလွှာလိုက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။

ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ရွှယ်အန်းသည် ရေခဲရုပ်တုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ဆွေ့ဟန်သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဓားကျင့်ကြံသူ... မင်းက တော်တော်လေး စွမ်းပေမယ့် ဒါက ငါ့အိမ်ကွင်းဆိုတာ မင်း မေ့နေတယ်၊ ရေခဲနဲ့ နှင်းတွေကြားမှာ ငါက ဘုရင်ပဲကွ'

ဟော့ကန်းသည်လည်း ကြီးစွာသော ကျေနပ်မှုဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"နတ်စစ်သူကြီး၊ အရှင့်ရဲ့ နတ်ဘုရား အစွမ်းက တကယ်ပဲ ပြိုင်ဘက်ကင်းပါပေတယ်၊ ဒီကောင်လေးက အလွန်အမင်း မောက်မာလွန်းအားကြီးတယ်၊ အခုတော့ နောက်ဆုံးမှာ သူစိုက်ပျိုးခဲ့တဲ့ အသီးအပွင့်ကို သူပြန်ရိတ်သိမ်းရပြီပေါ့၊ တကယ့်ကို ဝမ်းသာစရာပဲ"

ထိုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ကျေနပ်မှုနှင့် စိတ်သက်သာရာ ရမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အေးစက်နယ်မြေ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရပြီးနောက် ပြင်းထန်သော အအေးဓာတ်သည် အက်တမ်အဆင့်အထိ ဖွဲ့စည်းပုံများကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အင်မော်တယ်သခင်အဆင့်တစ်ဦး မဟုတ်လျှင် မည်သူမျှ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ရွှယ်အန်း သေချာပေါက် သေဆုံးသွားပြီဟု ယုံကြည်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"နတ်စစ်သူကြီး... ဒီလူက အရင်ဆုံး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စီမံကိန်းကြီးကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်သားနှစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တယ်၊ ကျွန်တော့်ရင်ထဲက အမုန်းတရားတွေ ပြေပျောက်သွားအောင် သူ့ကို အစအနမကျန်အောင် ဖောက်ခွဲပစ်မှ ဖြစ်မယ်"

ဟော့ကန်းက ယုတ်မာသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဆွေ့ဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"လုပ်လိုက်လေ၊ မင်းသဘောပဲ"

ထို့နောက် ဟော့ကန်းသည် ရွှယ်အန်း၏ ရုပ်တု ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မစ္စတာရွှယ်... မင်း ကိုယ့်နေရာကိုယ် မသိခဲ့တာ တော်တော် ဆိုးတာပဲကွာ၊ ကဲ... မင်းကို ခရီးပို့ပေးလိုက်မယ်"

သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် ကြီးမားသော စစ်တုရင်ခုံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရွှယ်အန်းကို ၎င်း၏ နယ်နိမိတ်အတွင်း ပိတ်လှောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စစ်တုရင်ရုပ်များသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု အစီအရင်တစ်ခုအဖြစ် ဖွဲ့စည်းကာ ရွှယ်အန်းထံသို့ ဝင်ဆောင့်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ဟော့ကန်းသည် စစ်တုရင်အရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ဒေါသဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြစ်ရာ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။ ဤသည်မှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားရုံသာမက ရွှယ်အန်းကို ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် စစ်တုရင်ရုပ်များ ရွှယ်အန်းနှင့် ထိမိလုနီးပါး အချိန်တွင် အလွန်တိုးဖွသော်လည်း ပြတ်သားသော အက်ကွဲသံတစ်ခုမှာ ဟော့ကန်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထို့နောက် အသံတစ်ခုက ဖျော့တော့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ စွမ်းရည်မျိုးနဲ့ ရေခဲသေတ္တာ မလုပ်တာ တကယ် နှမြောစရာပဲ"

ထိုအသံနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသံများ၊ အက်ကွဲသံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရွှယ်အန်းကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ရေခဲကျောက်သလင်းများသည် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲထွက်သွားပြီး ကြီးမားသော အင်အားဖြင့် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ လွင့်စဉ်သွားလေသည်။

ဘုန်း! ဘုန်း! ဘုန်း!

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံများကြားတွင် ကောင်းကင်အပြည့် ရှိနေသော စစ်တုရင်ရုပ်များသည် ရေခဲကျောက်သလင်းများ၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် လုံးဝ ကြေမွပျက်စီးသွားလေသည်။

ရွှယ်အန်းသည် လေဟာနယ်ထဲတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဟော့ကန်းနှင့် ဆွေ့ဟန်တို့ကို ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"နတ်... နတ်စစ်သူကြီး"

ဟော့ကန်း၏ အသံသည် တုန်ရီနေပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နတ်စစ်သူကြီး ဆွေ့ဟန်သည်လည်း လန့်ဖျပ်သွားပြီးနောက် ရက်စက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ရဲ့ အေးစက်နယ်မြေကို ချိုးဖျက်နိုင်တယ်ပေါ့။ မင်းမှာ အအေးဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ ရှားပါးရတနာတစ်ခုခု ရှိနေတာမလား"

ဆွေ့ဟန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် လောဘရိပ်များ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ရှားပါးရတနာတစ်ခု၏ တန်ဖိုး မြင့်မားပုံကို သိထားသင့်ပေသည်။ ထျန်ကျောက်နတ်ဘုရားဘုရင်၏ လက်အောက်တွင် ပထမ နတ်စစ်သူကြီးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော သူပင်လျှင် ထိုကဲ့သို့ ရတနာမျိုး မပိုင်ဆိုင်ထားပေ။ အကယ်၍ ရွှယ်အန်းတွင်သာ တကယ် ရှိနေပါက သူသည် မည်သည့်အဖိုးအခကိုမဆို ပေးဆပ်၍ လုယူရန် ဝန်လေးမည် မဟုတ်ပေ။

ရွှယ်အန်းသည် သူ၏ ကိုယ်ကာယ ကြံ့ခိုင်မှု သက်သက်ဖြင့် အေးစက်နယ်မြေကို ချိုးဖျက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ့စိတ်ကူးထဲတွင် လုံးဝ ထည့်မတွက်ထားခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့အတွက်မူ ထိုအရာသည် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ရွှယ်အန်းသည် သူ၏ မေးခွန်းကို ဖြေကြားရန် စိတ်မဝင်စားဘဲ တောင်ကုန်းများ ဝန်းရံထားသော တောင်ကြားကိုသာ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ ထင်တာ မမှားဘူးဆိုရင် ထျန်ကျောက်ဗဟိုနန်းတော်ဆီ သွားမယ့် လမ်းကြောင်းအမှန်က ဒီတောင်ကြားထဲမှာ ရှိနေတာပဲ၊ အေးစက်မြို့တော်ဆိုတာက လူတွေကို လှည့်စားထားတဲ့ မျက်နှာဖုံးတစ်ခု သက်သက်ပဲ မဟုတ်လား"

ရွှယ်အန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဆွေ့ဟန်၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်ဆိုရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ"

"နတ်ဘုရားလို့သာ ပြောတာ နေ့ခင်းကြောင်တောင် အပြင်မထွက်ရဲတဲ့ ကြွက်တွေလိုပဲ ဖုံးကွယ်လှည့်စားမှုတွေ လုပ်နေကြတယ်၊ ခင်ဗျားတို့ ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားလဲဆိုတာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်တော့ အသိဆုံး ဖြစ်မှာပါ"

ဆွေ့ဟန် ဘာမျှ မပြောနိုင်မီ ဟော့ကန်းက ခုန်ထွက်လာသည်။

"ရွှယ်မျိုးရိုး... မင်း..."

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရွှယ်အန်း၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားပြီး တောက်ပသော ဓားချီ တစ်ခုသည် ဟော့ကန်း၏ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာကာ ကန့်လန့်ဖြတ် ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။

ဘုန်း!

ခေါင်းတစ်လုံး မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ ဟော့ကန်း၏ အလောင်းကောင်သည် လေထဲမှ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အားကြီးတဲ့သူနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ လေးစားမှု ထားသင့်တယ်လေ၊ ဒါက... ခင်ဗျားတို့ နတ်ဘုရားတွေ တန်ဖိုးအထားဆုံး မူဝါဒ မဟုတ်ဘူးလား"

ဆွေ့ဟန်သည် အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် အသက်တစ်ချောင်း ယူလိုက်သော ရွှယ်အန်း၏ ရက်စက်ပြတ်သားမှုကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟော့ကန်း၏ ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အလုအယက် ထွက်ပြေးလာပြီး ဆွေ့ဟန်၏ အနောက်တွင် ကြောက်လန့်တကြား ပုန်းအောင်းလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"နတ်စစ်သူကြီး... ကျွန်တော့်အတွက် တရားမျှတမှု ရအောင် လုပ်ပေးပါဦး"

ဟော့ကန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဆွေ့ဟန်၏ မျက်နှာထားမှာ တဖြည်းဖြည်း မဲမှောင်လာသည်။

"စိတ်ချပါ... ဒီကောင်လေးကိုသာ မရှင်းပစ်ရင် နတ်ဘုရင်အတွက် ကြီးမားတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်၊ ဒီနေ့ သူ သေကို သေရမယ်"

ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် ဆွေ့ဟန်သည် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့၍ ရှည်လျားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာလေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ပေတစ်သောင်းခန့် မြင့်မားသော ဧရာမ လူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာလေသည်။

"ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ဥပဒေ ဟုတ်လား၊ ခင်ဗျားက ဒီကိုဟာသလုပ်ဖို့ လာတာလား"

ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ဥပဒေဆိုသည်မှာ တိုက်ပွဲဝင်ရန်အတွက် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြီးမားအောင် ပြောင်းလဲသည့် တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်တစ်ခုကို ဆိုလိုသည်။ ထိုနည်းစနစ်သည် အခြားသူများကို ခြိမ်းခြောက်ရန် သို့မဟုတ် အင်အား များစွာ နိမ့်ပါးသော ပြိုင်ဘက်များကို ချေမှုန်းရန်အတွက် အလုပ်ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းရှိသူ တစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ဤနည်းစနစ်ကို အသုံးပြုခြင်းသည် သေလမ်းရှာခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ဆွေ့ဟန်က ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မလောပါနဲ့... ဒါက အစပဲ ရှိပါသေးတယ်၊ နိုးထစမ်း"

ဝုန်း!

အောက်ဘက်ရှိ မြေကြီးထဲမှ ကြီးမားသော တုန်ခါသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်ကြားအဖြစ် စုစည်းထားသော နိမ့်သည့် တောင်ကုန်းများသည် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါလာသည်။ ၎င်းတို့အပေါ်မှ ရေခဲနှင့် နှင်းများ ကွာကျသွားသောအခါ အေးစက်သော အရောင်များ တောက်ပနေသည့် ဧရာမ ခြေလက်အင်္ဂါကြီးများ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

ထိုခြေလက်အင်္ဂါကြီးများသည် အပေါ်သို့ တက်လာပြီးနောက် ဆွေ့ဟန်၏ ဘေးသို့ ပျံတက်သွားကာ ချက်ချင်းပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားလေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဆွေ့ဟန်သည် ပေတစ်သိန်းခန့်အမြင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ ခြေလက်အင်္ဂါများမှ အရိုးခိုက်အောင် အေးစက်သော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ဆွေ့ဟန်က မောက်မာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ရွှယ်မျိုးရိုး... ငါ့ကို ဒီပုံစံ ထုတ်သုံးလာအောင် လုပ်နိုင်တာ မင်း ဂုဏ်ယူသင့်တယ်၊ သေလိုက်တော့"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဆွေ့ဟန်သည် သူ၏ လက်ဝါးကြီးကို ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ ထိုလက်ဝါးကြီးသည် ပြိုကျလာသော တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ရွှယ်အန်းဆီသို့ ကျဆင်းလာသည်။

ရွှယ်အန်းသည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသော ဧရာမ လက်ဝါးကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တောက်ပသော အရောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ကျုပ်ရှေ့မှာ ရုပ်သေးရုပ်ပညာ လာသုံးနေတယ်ဆိုတော့... ကြည့်ရတာ ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ ကျုပ်ကို လာဖျော်ဖြေနေတာနဲ့တူတယ်”

အခန်း (၁၁၀၃) - ရုပ်သေးသံချပ်ကာ

ထိုစကားများ ပြောလိုက်သည်နှင့် ကျဆင်းလာနေသော နတ်စစ်သူကြီး ဆွေ့ဟန်၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ အေးစက်သော အရောင်များ တောက်ပနေသည့် ဧရာမ ခြေလက်အင်္ဂါကြီးများသည် တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားလာလေသည်။ ထိတ်လန့်သွားသော နတ်စစ်သူကြီး ဆွေ့ဟန်သည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"

သူ၏ စကားသံ မဆုံးခင်မှာပင် သူ ဆင့်ခေါ်ထားသော ခြေလက်အင်္ဂါကြီး လေးခုစလုံးသည် စတင် တုန်ခါလာပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြုတ်ထွက်သွားကာ ရွှယ်အန်းထံသို့ ပျံသန်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အတင်းအဓမ္မ ခွာထုတ်ခံလိုက်ရသော နာကျင်မှုကြောင့် နတ်စစ်သူကြီး ဆွေ့ဟန်၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တုန်ရီသွားပြီး မူလက ပေတစ်ထောင်ခန့် မြင့်မားသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထွက်သွားသော ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ စတင် ကျုံ့ဝင်သွားလေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ အရပ်အမောင်းသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

"မင်း... မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ"

နတ်စစ်သူကြီး ဆွေ့ဟန်သည် ရင်ထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖိနှိပ်လျက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှယ်အန်းသည် သူ့ကို ဝန်းရံထားသော ရုပ်သေးသံချပ်ကာများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"သိပ် အော်မနေပါနဲ့၊ ကျုပ် ခင်ဗျားကို ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး"

"ဒီ ရုပ်သေးသံချပ်ကာတွေက ခင်ဗျားနောက်လိုက်ဖို့ အရမ်းကောင်းလွန်းနေတယ်လို့ ခံစားမိလို့ လှမ်းခေါ်လိုက်ရုံပါပဲ"

"မင်း... မင်း..."

နတ်စစ်သူကြီး ဆွေ့ဟန်၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေသော်လည်း မျက်လုံးများထဲတွင်မူ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။

ရေခဲနှင့် နှင်းများအောက်တွင် မြှုပ်နှံထားသော ဤရုပ်သေးသံချပ်ကာများသည် သူ၏ တန်ဖိုးအရှိဆုံး ဝှက်ဖဲဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် ထျန်ကျောက်နတ်ဘုရားဘုရင်၏ လက်အောက်တွင် နံပါတ်တစ် နတ်စစ်သူကြီးအဖြစ် ကျော်ကြားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုလေးတင် သူ စိတ်ကြိုက် ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် သန့်စင်ထားသော ဤရုပ်သေးသံချပ်ကာများသည် ရုတ်တရက် သူ၏ အမိန့်ကို ဖီဆန်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွာထွက်သွားခဲ့ကြသည်။

အကယ်၍ ရွှယ်အန်း ပြောသလိုမျိုး သူ ခေါ်လိုက်လို့ တကယ်ပဲ လိုက်သွားတာဆိုရင်၊ ဒီလူငယ်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေဦးမှာလဲ...

နတ်စစ်သူကြီး ဆွေ့ဟန် တွေးတောနေမိသည်။ ကံဆိုးစွာ ခေါင်းပြူထွက်လာသော ဟော့ကန်းသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ရွှယ်အန်း... မင်း ဘာမှ လုပ်နိုင်မယ် မထင်နဲ့၊ ငါ့ရဲ့ အရှင် နတ်စစ်သူကြီးက..."

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရွှယ်အန်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ နတ်ဘုရားအာရုံတစ်ခုမှာ လေထုထဲ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဟော့ကန်း၏ ဝိညာဉ်ကို ကောင်းကင်အပြည့် မီးရှူးမီးပန်းများ ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေသည်။ ထို့နောက် ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အခြေအနေကိုတောင် မကြည့်ဘဲ စကားပြောနေတယ်၊ ဆူညံလိုက်တာ"

ကြောက်လန့်သွားသော နတ်စစ်သူကြီး ဆွေ့ဟန်သည် ခြေတစ်လှမ်းဝက်ခန့် နောက်ဆုတ်သွားသည်။ ယခုတွင် သူ့၌ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ နတ်ဘုရားလိုလို မိစ္ဆာလိုလို ဖြစ်နေသော ဤလူငယ်နှင့် ဝေးနိုင်သမျှ ဝေးဝေးနေရန်သာ တွေးနေတော့သည်။ သို့သော် သူက တိုက်ခိုက်ချင်စိတ် မရှိတော့သော်လည်း ရွှယ်အန်းက သူ့ကို လွှတ်ပေးရန် ဆန္ဒမရှိပေ။

"ခင်ဗျား မသေခင်... ဒီ ရုပ်သေးသံချပ်ကာတွေရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအားကို ပြရသေးတာပေါ့"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ရွှယ်အန်း၏ ပတ်လည်တွင် ဝဲပျံနေသော ရုပ်သေးသံချပ်ကာများသည် စတင် ပြောင်းလဲလာကြသည်။ အေးစက်သော စက်မှုအလှတရားကို ထုတ်ဖော်ပြသနေသည့် မရေမတွက်နိုင်သော ဂီယာများသည် အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေပြီး ရွှယ်အန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် တပ်ဆင်လိုက်ကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဤရုပ်သေးသံချပ်ကာများသည် အလွန်တရာ လက်ရာမြောက်သော သံချပ်ကာ ဝတ်စုံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရွှယ်အန်းကို ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား တစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေကာ တည့်တည့်ပင် မကြည့်ရဲအောင် ဖြစ်စေသည်။

ထို့အပြင် ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေဟာနယ်ကိုပင် ဖိချလိုက်သဖြင့် အက်ကွဲကြောင်းငယ်လေးများ ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နတ်စစ်သူကြီး ဆွေ့ဟန်သည် တွေဝေမနေတော့ဘဲ... လှည့်ပြေးလေတော့သည်။

ဟုတ်သည်၊ သူ ထွက်ပြေးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမြန်နှုန်းသည် ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် မြန်ဆန်လှသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ အသက်တစ်ရှိုက်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင် သူသည် မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အခုလောက်ဆို ရလောက်ပြီ ထင်တယ်"

နတ်စစ်သူကြီး ဆွေ့ဟန် တွေးလိုက်မိပြီး အရှိန်ကို အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်၌ပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ လည်ပင်းအနောက်မှ တိုးဖွဖွ အသံထွက်လာသည်။

"ထွက်ပြေးတာ တော်တော် မြန်သားပဲ"

နတ်စစ်သူကြီး ဆွေ့ဟန်သည် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ မွေးညင်းများ ထောင်ထသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် နောက်သို့ လှည့်ပင် မကြည့်ရဲဘဲ သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအား အကုန်လုံးကို အသုံးပြု၍ အရှိန်ကို ချက်ချင်း ငါးဆခန့် တင်လိုက်လေသည်။

ထိုပေါက်ကွဲသံများကြားတွင် နတ်စစ်သူကြီး ဆွေ့ဟန်သည် မိုးကြိုးသွားကဲ့သို့ အရှိန်ဖြင့် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းပြီး မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဘေးမှကြည့်နေသူများသည် မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ မျက်နှာထားများ လေးနက်နေကြသည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"

"မသိဘူးလေ၊ ကြည့်ရတာ တစ်ယောက်ယောက်က အသက်လုပြီး ပြေးနေသလိုပဲ"

ဤနှင်းကမ္ဘာလောကရှိ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ပုန်းအောင်းနေကြသော ကျွမ်းကျင်သူများသည်လည်း မော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"မင်းတို့ မြင်လိုက်လား၊ အရှေ့က ပြေးနေတဲ့သူက အေးစက်မြို့တော်က နတ်စစ်သူကြီး ဆွေ့ဟန်နဲ့ တူတယ်"

"ငါလည်း အဲ့လိုပဲ ထင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ နတ်စစ်သူကြီးက မြို့ကို ပစ်ထားပြီး ရုတ်တရက် ထွက်ပြေးနေရတာလဲ"

"တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို လိုက်ဖမ်းနေလို့များလား"

လူတစ်ယောက်က ထင်မြင်ချက် ပေးလိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူအများအပြားက လှောင်ပြောင်လိုက်ကြသည်။

"ဟာသတွေ မပြောစမ်းပါနဲ့၊ ဆွေ့ဟန်ဆိုတာ နတ်ဘုရားဘုရင်ရဲ့ လက်အောက်မှာ ထိပ်တန်း နတ်စစ်သူကြီးလေ၊ အင်အားက ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားတွေနဲ့တောင် ယှဉ်လို့ရတယ်၊ ဘယ်သူက သူ့ကို လိုက်ဖမ်းနိုင်မှာလဲ"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ ထျန်ကျောက်ဘုံမှာ ဆွေ့ဟန်ရဲ့ အင်အားက ထိပ်တန်းပဲ၊ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."

သူတို့ စကားမဆုံးခင် ထိုအခိုက်အတန့်၌ပင် နောက်ထပ် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ပိုမိုမြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထွက်ပြေးနေသော ဆွေ့ဟန်၏ အနောက်သို့ ကပ်လိုက်သွားလေသည်။

"မမြန်သေးဘူး... မိရင်တော့ နေရာမှာတင် သတ်မှာနော်"

အသံသည် တည်ငြိမ်သော်လည်း လောကတစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။ ထိုစကားလုံးများသည် ကြာပွတ်ဖြင့် ရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အသက်လုပြေးနေသော ဆွေ့ဟန်၏ သံမဏိကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သဖြင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် အကန့်အသတ် ရောက်နေသော အရှိန်ကို ထပ်တင်လိုက်ရလေသည်။

ထို့နောက် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် အပူလွန်ကဲသွားသော ဆွေ့ဟန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် မီးများ လောင်ကျွမ်းလာပြီး အဝေးမှ ကြည့်လျှင် ပြေးလွှားနေသော မီးလူသားကြီးတစ်ဦးနှင့် တူနေတော့သည်။

သို့သော် ထိုအခြေအနေမျိုးတွင်ပင် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် သူ့နောက်မှ အေးအေးလူလူ လိုက်ပါလာသည်။ မသိလျှင် သိုးကိုဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်ဖမ်းနေသလိုထင်ရသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော မြေပြင်ပေါ်မှ လူတိုင်းမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ အစွမ်းထက် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်စေ၊ သာမန်လူများ ဖြစ်စေ အားလုံး ငေးမော ကြည့်ရှုနေမိကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းက ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကဲ... မိုးလည်း ချုပ်တော့မယ်၊ ခင်ဗျားဆီမှာလည်း ပြစရာ အကွက်သစ် မရှိတော့ဘူးထင်တယ်၊ ကစားပွဲ ပြီးပြီ"

ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် ရွှယ်အန်းသည် လက်စသတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်၌ပင် ရူးသွပ်စွာ ပြေးလွှားနေသော ဆွေ့ဟန်သည် ရုတ်တရက် အရှိန်သတ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်ကာ အံ့အားသင့်နေသော ပရိသတ်အပေါင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ဒူးထောက်ချလိုက်လေသည်။

"အရှင်... ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါပြီ၊ အသက်ချမ်းသာပေးပါ"

တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ လူတိုင်း အလိုအလျောက် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤနယ်မြေသည် အေးစက်မြို့တော်၏ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်တွင် ရှိပြီး ဆွေ့ဟန်သည် ဤမြေကို နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်တိုင် အုပ်စိုးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းကျွမ်းကျင်သူ အားလုံးသည် သူ့ကို မြို့တော်တွင် သွားရောက် ဂါရဝပြုခဲ့ဖူးကြသည်။ ထိုစဉ်က တွေ့ခဲ့ရသော နတ်စစ်သူကြီး ဆွေ့ဟန်သည် အလွန် မြင့်မြတ်ပြီး ချဉ်းကပ်ရန် ခက်ခဲလှသည်။

ထို့ကြောင့် ယနေ့တွင် လေထဲ၌ ဒူးထောက်လျက် မျက်နှာလိုမျက်နှာရ အမူအရာဖြင့် တောင်းပန်နေသော ဤလူကြမ်းကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ၊ သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လူက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာလို့ သူက နတ်စစ်သူကြီး ဆွေ့ဟန်ကို ဒူးထောက်ပြီး အသက်ညှာဖို့ တောင်းပန်ခိုင်းနိုင်ရတာလဲ

ထိုအချိန်တွင် သံချပ်ကာ မျက်နှာဖုံးသည် အလိုအလျောက် ပွင့်သွားပြီး ရွှယ်အန်းသည် ဆွေ့ဟန်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ဖျော့တော့စွာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"အိုး ခင်ဗျား အရှုံးပေးပြီလား"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ အရှင့်ရဲ့ နတ်ဘုရားအစွမ်းကို ကျွန်တော် မမီပါဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အသက်ချမ်းသာပေးပါ"

ဆွေ့ဟန်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အော်... အဲ့လိုလား"

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဆွေ့ဟန်၏ မျက်လုံးနက်နက်ထဲတွင် ဝမ်းသာသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် ရွှယ်အန်းက ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... ငါ့စိတ်ထဲမှာ သိပ်မယုံကြည်ရသလို ခံစားနေရတယ်"

ဆွေ့ဟန် တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် အတင်းဟန်ဆောင် ရယ်မောလိုက်သည်။

"အရှင်ကလည်း နောက်နေပါပြီ၊ ကျွန်တော် တကယ် အရှုံးပေးတာပါ၊ အရှင်က…”

အခန်း (၁၁၀၄) - အစအနမကျန် ပျောက်ဆုံးခြင်း

ရွှယ်အန်းသည် ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"တော်ပြီ... ဘာမှ ဆက်ပြောမနေနဲ့တော့၊ ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်စလုံးက အရူးတွေ မဟုတ်ဘူးလေ၊ ပြီးတော့ ထျန်ကျောက်နတ်ဘုရားဘုရင်ဆိုတာလည်း သေချာပေါက် အရူးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ နေရာကို စောင့်ကြပ်ဖို့ ခင်ဗျားကို တာဝန်ပေးထားတယ်ဆိုကတည်းက သူ့မှာ ခင်ဗျားကို ထိန်းချုပ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုခု သေချာပေါက် ရှိမှာပဲ"

"မဟုတ်ရင် လူတိုင်းက ခင်ဗျားလိုပဲ အလွယ်တကူ လက်နက်ချနေကြမယ်ဆိုရင် သူသေနေတာ ရှစ်ခါလောက်တောင် ရှိနေလောက်ပြီ၊ ကျုပ်ပြောတာ မှန်တယ်မလား"

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်အမှန်ကို ရိပ်မိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသော ဆွေ့ဟန်သည် ချက်ချင်း ခုန်တက်လိုက်သည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံး လက်ကျန်မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် အစွမ်းထက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုကို ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် လေနှင့် တိမ်တိုက်များ အရောင်ပြောင်းသွားပြီး ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး ပြောင်းပြန်လှန်သွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။ မြေပြင်ပေါ်မှ ကြည့်ရှုနေသူများအနက် အင်အားအနည်းငယ် နိမ့်ပါးသူများသည် ချက်ချင်းပင် မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည်။ အင်အားအသင့်အတင့် ရှိသူများသည်ပင်လျှင် မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြပြီး မတ်တပ်ရပ်နိုင်ရန် မနည်း ကြိုးစားနေရသည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းသည် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။ သူသည် တိုက်ခိုက်မှုကို တည့်တည့် ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထားသကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေလေသည်။

ဆွေ့ဟန်၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းသာသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အရာအားလုံး ပုံအောပြီး တိုက်ခိုက်လိုက်သော ဤတိုက်ခိုက်မှုသည် အင်မော်တယ်အဆင့် ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ရှောင်တိမ်းရမည့် အရာဖြစ်သည်။

ဒီကောင်လေးက အစွမ်းထက်တယ် ဆိုပေမယ့် ငယ်ရွယ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေတာပဲ...

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ ဂုဏ်ယူမှုအားလုံးသည် အချည်းနှီး ဖြစ်သွားရလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ သေချာပေါက် အနိုင်ရပြီဟု ယုံကြည်ထားသော တိုက်ခိုက်မှုသည် ရွှယ်အန်းနှင့် ထိတွေ့မိချိန်တွင် သံနှင့် သံချင်း ရိုက်ခတ်သကဲ့သို့ အသံမျိုး ကောင်းကင်ယံသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မှန်ပေသည်၊ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သံချပ်ကာ ဝတ်စုံပေါ်တွင် အစင်းရာလေးတစ်ခုပင် ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိပေ။ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် အလွန် အနေရခက်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဆွေ့ဟန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရ*သွားပြီးနောက် သူသည် အတင်းဟန်ဆောင် ပြုံးလိုက်သည်။

"အရှင်... တကယ်တော့ ကျွန်တော်က အရှင့်ကို စနောက်လိုက်ရုံပါပဲ"

"အိုး... စနောက်လိုက်ရုံ ဟုတ်လား"

ရွှယ်အန်းက မဲ့ပြုံးပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ဆွေ့ဟန်က အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့ပါ... စနောက်လိုက်ရုံပါ"

သို့သော် သူ၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရွှယ်အန်း၏ လှုပ်ရှားမှုကို မည်သူမျှ မမြင်လိုက်ရဘဲ သူသည် ဆွေ့ဟန်၏ အရှေ့တည့်တည့်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လက်ကိုမြှောက်ကာ လည်ပင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။ ခန္ဓာကိုယ် အနေအထားနှင့် ကြံ့ခိုင်မှုကို ကြည့်လျှင် ဆွေ့ဟန်သည် ရွှယ်အန်းထက် များစွာ သာလွန်ပုံရသည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းက သူ၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ချိန်တွင် ဆွေ့ဟန်သည် တောင်ကြီးနှစ်လုံးကြားတွင် အညှပ်ခံထားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။

ဆွေ့ဟန်သည် ယခုအခါ အမှန်တကယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး လွတ်မြောက်ရန်အတွက် လက်နှင့် ခြေထောက်များကို ယမ်းကာ ရုန်းကန်လေတော့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ရွှယ်အန်းသည် ရုပ်သေးသံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ရာ သာမန်နတ်ဘုရားစွမ်းအားလောက်ဖြင့် ခါထုတ်၍ ရနိုင်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းသည် လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ရာ ဆွေ့ဟန်သည်လည်း လေထဲသို့ ပါသွားလေသည်။ နတ်ဘုရားများအနေဖြင့် အသက်ရှူရန် မလိုအပ်သော်လည်း ရွှယ်အန်း၏ ဖမ်းဆုပ်မှုသည် သူ၏ သွေးကြောများကို ဖြတ်တောက်လိုက်ရုံသာမက သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအား စီးဆင်းမှုကိုပါ တိုက်ရိုက် ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ဆွေ့ဟန်၏ မျက်နှာသည် ခရမ်းရောင် သမ်းသွားလေသည်။

"ဘယ်လိုနေလဲ... ခံစားလို့ ကောင်းရဲ့လား"

ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။ ဤအခြေအနေထိ ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ဆွေ့ဟန်၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှု မရှိဘဲ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ပြောလိုက်သည်။

"ရွှယ်မျိုးရိုးနဲ့ကောင်... မင်းသာ ငါ့ကို သတ်ရင် နတ်ဘုရားဘုရင်က ငါ့အတွက် လက်စားချေပေးလိမ့်မယ်"

ရွှယ်အန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ခင်ဗျား အရင်သွားနှင့်ပြီး ခင်ဗျားရဲ့ နတ်ဘုရားဘုရင် လိုက်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေလိုက်ပေါ့"

ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် ရွှယ်အန်းသည် လက်ချောင်းများကို ရုတ်တရက် တင်းကြပ်လိုက်သည်။

ဂျွတ်

အသံအက်အက် တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဆွေ့ဟန်၏ လည်ပင်းသည် ရက်စက်စွာ ချိုးဖျက်ခံလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခေါင်းပြုတ်ကျသွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ မကျမီမှာပင် အေးစက်သော မြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ ရွှယ်အန်းသည် သူ၏ လည်ပင်းကို ချိုးလိုက်ရုံသာမက သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကိုပါ အစအနမကျန်အောင် ချေမှုန်းပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟစ်...

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသူတိုင်း ပြိုင်တူ အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။ ဒါက တကယ်ကို ရက်စက်လွန်းတယ်၊ ပြီးတော့ နတ်စစ်သူကြီး တစ်ပါးကိုတောင် တစ်ယောက်တည်း ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ် ဆိုတော့... ဒီလူက ဘယ်သူလဲ...

လူတိုင်း ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေစဉ် ရွှယ်အန်းသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့နာမည် ရွှယ်အန်းပဲ၊ ဒီနာမည်ကို မှတ်ထားကြ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မကြာခင်မှာ... ငါက ထျန်ကျောက်ဘုံ တစ်ခုလုံးကို သွေးချောင်းစီးစေတော့မှာ မို့လို့ပဲ"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ရွှယ်အန်း၏ ပုံရိပ်သည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးမှာ ပွက်ပွက်ဆူသွားလေသည်။

"ရွှယ်အန်း... ခင်ဗျား ဒီနာမည် ကြားဖူးလား"

"မကြားဖူးဘူး၊ ကြည့်ရတာ လူသစ်နဲ့ တူတယ်"

"ဟားဟား... လူငယ် သွေးဆူတာကို ခွင့်လွှတ်လို့ ရပေမယ့် သူ့စကားတွေကတော့ တော်တော် လွန်လွန်းတယ်ကွာ၊ ထျန်ကျောက်ဘုံတစ်ခုလုံးကို သွေးချောင်းစီးစေမယ်တဲ့၊ နတ်ဘုရားဘုရင်သာ ကြားရင် သူ ဒီနေ့ကိုတောင် ကျော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

လူအချို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်သေးသော အမူအရာများ ပေါ်လာပြီး ရွှယ်အန်း၏ စကားကို လုံးဝ မယုံကြည်ကြပေ။ သို့သော် အခြား လူအများအပြားကမူ ကြောက်ရွံ့သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းငုံ့နေကြသည်။

"နတ်စစ်သူကြီး ဆွေ့ဟန်တောင် ကျဆုံးသွားပြီဆိုတော့... ဒီနေ့ကစပြီး ထျန်ကျောက်ဘုံကြီး တကယ်ပဲ ငြိမ်းချမ်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်"

တစ်စုံတစ်ယောက်က တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှယ်အန်းသည် တောအုပ်လေးဆီသို့ ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အန်းယန်သည် မှော်ရတနာဆောင်ထဲမှ ပျံသန်းထွက်ခွာလာသည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူမသည် စိုးရိမ်နေသဖြင့် သူမ၏ နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် တိုက်ပွဲပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် သူမသည် အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းကို သံချပ်ကာ အပြည့်အစုံဖြင့် မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ မနေနိုင်ဘဲ အံ့သြသွားသည်။

"ဘယ်လိုလဲ... မင်းယောက်ျားရဲ့ ပုံစံက ကြည့်ကောင်းရဲ့လား"

ရွှယ်အန်းက အနည်းငယ် ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။ အန်းယန်မှာ မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကြည့်ကောင်းတာပေါ့"

ထို့နောက် သူမသည် သိချင်စိတ်အပြည့်ဖြင့် အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်ပနေသော သံချပ်ကာကို ကိုင်တွယ်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက ဘာကြီးလဲဟင်"

သူမက မေးလိုက်သည်။ ရွှယ်အန်းသည် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အရောင်လေးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ သံချပ်ကာများသည် ကြေးခွံများကဲ့သို့ ကွာကျလာကာ ချက်ချင်းပင် လက်ဖဝါးလောက်သာ ရှိသော ရွှေရောင်တံဆိပ်တုံးလေး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"ဝါး... ဆန်းကြယ်လိုက်တာ"

အန်းယန်က တံဆိပ်တုံးလေးကို ကိုင်ကြည့်ပြီး အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါက ရှေးခေတ်ကတည်းက လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ရုပ်သေးသံချပ်ကာပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ရယ်စရာကောင်းတာက ဆွေ့ဟန်က ဒီရတနာကို မမှတ်မိဘဲ လက်နက်တစ်ခု အနေနဲ့ပဲ သုံးခဲ့တာကိုး"

ရွှယ်အန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ရှေးခေတ်ကတည်းက လက်ဆင့်ကမ်းလာတာ ဟုတ်လား"

အန်းယန်သည် ပို၍ပင် အံ့သြသွားသည်။

"ကြိုက်လား"

"ဟင်"

"ကြိုက်ရင် ဝတ်ကြည့်လေ"

"ကျွန်မကလား"

အန်းယန် အနည်းငယ် ကြောင်သွားပြီးနောက် ခေါင်းကို အားပါးတရ ခါရမ်းလိုက်သည်။

"မဝတ်ချင်ပါဘူး၊ အဲ့ဒီ သံချပ်ကာကြီးက ယောက်ျားလေးတွေ ဝတ်တာလေ... မကြိုက်ပါဘူး"

ရွှယ်အန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး တံဆိပ်တုံးကို အနည်းငယ် ထိလိုက်ရာ အလင်းရောင်များ စီးဆင်းသွားပြီး တံဆိပ်တုံး၏ ပုံသဏ္ဌာန်သည် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားကာ ချက်ချင်းပင် အလွန်လှပသော ဂါဝန်တစ်ထည်အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး အန်းယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဝတ်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်သွားလေသည်။

အန်းယန်သည် မျက်လုံးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ပြီးနောက် သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော ခေတ်ဆန်ပြီး လက်ရာမြောက်သည့် ဂါဝန်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ကိုယ့်မျက်လုံးကိုယ်ပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

"ယော... ယောက်ျား... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီပစ္စည်းက ပုံစံပြောင်းသွားရတာလဲ"

သူမ မေးလိုက်သည်။

"ပြောင်းလို့ရတာပေါ့၊ နှမြောစရာ ကောင်းတာက ဒီရုပ်သေးသံချပ်ကာက နှစ်တွေအကြာကြီး ဖြစ်နေတော့ ပျက်စီးမှုတချို့ ရှိနေတာပဲ၊ မဟုတ်ရင် ဒီဝတ်စုံလေး တစ်ထည်တည်းနဲ့တင် မင်းကို အင်မော်တယ်သခင်ဒါမှမဟုတ် အင်မော်တယ်ဘုရင် အဆင့်တွေရဲ့ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှုကနေ ကာကွယ်ပေးနိုင်လောက်တယ်"

"ဝါး..."

အန်းယန် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။

"ဒီသံချပ်ကာက အဲ့လောက်တောင် စွမ်းတာလား"

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ တိုးဖွဖွ ပြောလိုက်သည်။

"လူတိုင်းက ကျင့်ကြံသူတွေ ဘယ်လောက် စွမ်းအားကြီးတယ် ဆိုတာကိုပဲ သိကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှေးခေတ်က ထွန်းကားခဲ့တဲ့ အဂ္ဂိရတ်ယဉ်ကျေးမှုကလည်း ဒီနေ့ခေတ် ကျင့်ကြံသူတွေလိုပဲ စွမ်းအားကြီးတယ် ဆိုတာကို သူတို့ သတိမထားမိကြဘူး"

"ဒါဆို အခု သူတို့တွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ"

အန်းယန်က နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။ ရွှယ်အန်းက ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သူတို့ မရှိတော့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် စကြာဝဠာရဲ့ အပြင်ဘက် တစ်နေရာရာမှာ သူတို့ရဲ့ အမွေအနှစ်တွေ ကျန်ရစ်နေသေးတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒီစကြာဝဠာကြီးက မင်း ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေတယ်"

အန်းယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပေါ်လာသည်။

ရွှယ်အန်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး တောအုပ်ထဲရှိ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင်'ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ယန်အာ... သွားကြစို့၊ ကိုယ်တို့ ဒီအထိ တိုက်ခိုက်ပြီး ရောက်လာခဲ့ပြီးမှ နောက်ဆုံးတော့ လက်သည်တရားခံနဲ့ တွေ့ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ၊ သူ့ကို အကြာကြီး စောင့်မခိုင်းသင့်ဘူးလေ... မဟုတ်ဘူးလား”