အခန်း (၁၄၆၇-၁၄၆၈)

အခန်း (၁၄၆၇) ပဲ့တင်ထပ်နေသော နာရီသံ

တစ္ဆေသင်္ဘောပေါ်မှ ထွက်ပြေးခြင်းမှာ အဆင်ပြေချောမွေ့ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက ဒီလောက်နဲ့ ပြီးသွားတာ မဟုတ်ဘူး။ တစ္ဆေသင်္ဘောပေါ်က အတွေ့အကြုံအရ ဒီသင်္ဘောက ဘယ်လောက် ကြောက်စရာ ကောင်းလဲ ဆိုတာ ယန်ကျန့် သိလိုက်ရပြီ။ အခန်းထဲက တစ္ဆေတချို့ လွတ်လာရုံနဲ့ သူနဲ့ ရဲကျန့် သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ပိုကြောက်စရာ ကောင်းတာက သင်္ဘော အနက်ပိုင်းမှာ ဘာတွေ ရှိနေမှန်း မသိတာပဲ။ အဲဒီ အကောင်တွေ ထွက်လာရင် ခေါင်းဆောင် အဆင့်တွေတောင် ခဏလေးနဲ့ သေသွားနိုင်သည်။

ဒီလို ဖိအားမျိုးကို ယန်ကျန့် တခါပဲ ကြုံဖူးကာ အိမ်တော်ဟောင်းမှာ အဘိုးအိုကို သင်္ဂြိုဟ်တုန်းက ဖြစ်သည်။ အဲဒီတုန်းက အမြန် မပြေးရင် သူတို့ အဖွဲ့လိုက် သေတော့မလို ဖြစ်ခဲ့သည်။

"သင်္ဘောက ဆက်မောင်းနေတယ် တာတုန်းမြို့ဆီ ဦးတည်နေတာ"

ယန်ကျန့် စိုးရိမ်လာသည်။ သင်္ဘောက လက်တွေ့ကမ္ဘာမှာ ပေါ်နေတာ ကြာနေပြီ။ ကုန်းပေါ် တက်မယ့် ပုံစံပဲ။

တစ္ဆေသင်္ဘော ဆိုတော့ ရေထဲမှာပဲ မောင်းမယ်လို့ ပြောလို့ မရဘူး။ ကုန်းပေါ်မှာလည်း မောင်းနိုင်လေသည်။

"ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းက သင်္ဘောကို မြို့ထဲအထိ မောင်းခိုင်းပြီး တစ္ဆေတွေ လွှတ်မလို့လား"

ယန်ကျန့် တွေးမိလိုက်သည်။

"လူတွေ လာနေတယ်"

ရဲကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ပင်လယ်ပြင်ပေါ်မှာ စက္ကူပြာတွေ ကျလာတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က ဝေဝါးသွားတယ်။ ဆီဆေးပန်းချီကား တစ်ချပ်လို ဖြစ်သွားတယ်။

ဟဲယွဲ့လျန် ပေါ်လာသည်။ တခြား ခေါင်းဆောင်တွေလည်း ပါလာသည်။ သူတို့က ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားကြတာ ဖြစ်သည်။

"ရန်သူတွေ လာတာ မှတ်လို့ ငါတောင် မနိုင်တဲ့ သင်္ဘောကို သူတို့က ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ"

ရဲကျန့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်"

ခေါင်းဆောင်တွေ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

ယန်ကျန့် နဲ့ ရဲကျန့် ဘေးကင်းတာ တွေ့တော့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။

"အရောင်းအဝယ် ပြီးသွားပြီ အန်နာ နဲ့ ခြံဝင်းပိုင်ရှင် ခေါင်း လဲလိုက်တယ် မြေပုံ ရလိုက်တယ် ၅ မိနစ် ကြိုသိနိုင်တယ်"

လုကျီဝမ် ပြောလိုက်သည်။

"ခြံဝင်းပိုင်ရှင် လွတ်သွားပြီပေါ့ ကိစ္စ မရှိပါဘူး သင်္ဘောကို တားနိုင်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်"

ယန်ကျန့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"ငါ တစ္ဆေနယ်မြေ ဖြန့်ထားလိုက်တယ် သင်္ဘောကြောင့် ထိခိုက်မှု နည်းအောင်လို့ပါ"

ဟဲယွဲ့လျန် ပြောလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်... အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ" လျိုစန်း မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ သင်္ဘောကို ထိန်းချုပ်မယ့် နည်းလမ်း သွားရှာတာ အဆင်မပြေခဲ့ဘူး သင်္ဘောက တာတုန်းမြို့ဆီ ဦးတည်နေတယ် သူတို့ စီမံကိန်း စတော့မယ် ထင်တယ်"

"သင်္ဘော ကမ်းကပ်ရင် တစ္ဆေတွေ လွှတ်တော့မှာ အချိန် သိပ်မကျန်တော့ဘူး"

"သင်္ဘောကို မောင်းလို့ မရရင် တားဆီးဖို့ပဲ ရှိတော့တယ် ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ"

လင်းပေ မေးလိုက်သည်။

"တားဖို့ မလွယ်ဘူး အဲဒီ သင်္ဘောက တစ္ဆေစွမ်းအားတွေ အများကြီး ရှိတယ် ငါတို့ တားရင် အနင်းခံရမှာပဲ"

ကျိုးဒန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အားလုံး ဝိုင်းတိုက်ရင်ကော" ဟဲယင်အာ အကြံပေးသည်။

"မဖြစ်ဘူး ငါတို့ စွမ်းအားတွေက အချင်းချင်း တိုက်မိလိမ့်မယ် ဟဲယွဲ့လျန် နယ်မြေ ဖွင့်ထားရင် ငါတို့ ဖွင့်လို့ မရတော့ဘူး"

လုကျီဝမ် ငြင်းလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါ ဝိညာဉ်ခေါ်မယ်" ဟဲယင်အာ ပြောလိုက်သည်။

မျက်နှာမဲ့ လူက တားလိုက်သည်။

"ရှေးဟောင်း တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်လောက် ခေါ်ရင် တားနိုင်လောက်တယ်"

ဟဲယင်အာ နားမလည်သေးပေ။

"အလကားပါပဲ သင်္ချိုင်းစောင့် လော်ချန် ကို ခေါ်ရင်တောင် ခဏပဲ ရမှာ သင်္ဘောက တစ္ဆေလေ မသေနိုင်ဘူး ဝိညာဉ်တွေက ကြာကြာ မခံဘူး နောက်ဆုံးကျရင် သင်္ဘောကပဲ နိုင်သွားမှာ"

ယန်ကျန့် ရှင်းပြသည်။

"ဝိုင်းတိုက်လို့ မရ၊ ဝိညာဉ်ခေါ်လို့ မရ၊ ဒီအတိုင်း ကြည့်နေရတော့မှာလား"

ဟဲယင်အာ မေးလိုက်သည်။

"စိတ်မလောပါနဲ့ နည်းလမ်း ရှာကြတာပေါ့"

ယန်ကျန့် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်... တစ္ဆေနာရီ သုံးရအောင်"

ဝမ်ချာလင်း ပြောလိုက်သည်။

"နာရီနဲ့ အချိန် ပြောင်းပြီး သင်္ဘောကို လက်တွေ့ကမ္ဘာကနေ ဖျောက်လိုက်မယ်"

"ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ"

အားလုံး သဘောကျသွားသည်။

"နာရီရဲ့ နယ်ပယ်က အကန့်အသတ် ရှိတယ် ဒါပေမဲ့ သင်္ဘောကို လွှမ်းခြုံနိုင်လောက်တယ် စမ်းကြည့်တာပေါ့"

ယန်ကျန့် ရေထဲကနေ နာရီအိုကြီးကို ဆွဲတင်လိုက်သည်။

"ကမ်းစပ်ကို ဆုတ်ကြမယ် သင်္ဘော ကမ်းကပ်တာနဲ့ အချိန် ပြောင်းလိုက်မယ်"

အားလုံး ကမ်းစပ်ကို ဆုတ်ခွာလိုက်ကြသည်။

"နည်းနည်း ထပ်ဆုတ် နာရီ နယ်ပယ်ထဲ မပါသွားစေနဲ့"

ဝမ်ချာလင်း သတိပေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် တစ်ယောက်တည်း သဲသောင်ပြင်ပေါ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ နာရီကို ကိုင်ထားသည်။

သင်္ဘောကြီးက တဖြည်းဖြည်း နီးလာသည်။ ၃ မိနစ် နေရင် ရောက်တော့မယ်။

"မအောင်မြင်ရင် ဟဲယွဲ့လျန် အဆင်သင့် ပြင်ထားနော်"

"စိတ်ချပါ မြို့ထဲက လူတွေကို ပန်းချီကားထဲ ထည့်ထားလိုက်မယ်"

ဟဲယွဲ့လျန် ကတိပေးလိုက်သည်။

ဒါက ကျန်းရှန်ကွမ် ရဲ့ စီမံကိန်း အသေးစားလေးပါပဲ။

အချိန်ကုန်လာသည်။

သင်္ဘောကြီး အရမ်း နီးကပ်လာပြီ။

အားလုံး ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေကြသည်။ ဒီနည်းလမ်း မအောင်မြင်ရင် တခြား နည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး။ ယန်ကျန့်က ရေလွှမ်းမိုးခြင်း စီမံကိန်း ကို သုံးရတော့မယ်။

အဲဒီကျရင် ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။

၃ မိနစ် ပြည့်တော့မယ်။

ယန်ကျန့် နာရီကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အချိန် ညှိလိုက်သည်။

မိနစ် ၃၀ နောက်ပြန်ဆုတ်မယ်။ ပြန်လည်စတင်ခြင်း လုပ်မယ်။

ယန်ကျန့် လက်လွှတ်လိုက်တာနဲ့ နာရီသံကြီး မြည်ဟိန်းသွားသည်။

"ဒေါင်... ဒေါင်..."

ညဉ့်နက် သန်းခေါင်ယံမှာ နာရီသံကြီး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ယန်ကျန့် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ နာရီလည်း ပျောက်သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ သင်္ဘောကြီးက မပျောက်သွားဘူး။ ဆက်မောင်းနေတုန်းပဲ။

ခေါင်းဆောင်တွေ အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ စိတ်ဓာတ်ကျသွားကြသည်။

အခန်း (၁၄၆၈) ကမ်းကပ်ခြင်းနှင့် ပျောက်ဆုံးခြင်း

တစ္ဆေနာရီသံ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးသည် လွန်ခဲ့သော မိနစ် ၃၀ ခန့်က အချိန်ကာလသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

ယန်ကျန့် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းက အကောင်းဆုံး သက်သေပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော တစ္ဆေသင်္ဘောကြီးကို ကြည့်ကာ ခေါင်းဆောင်များအားလုံး စိတ်နှလုံး လေးလံသွားကြတော့သည်။ ဝမ်မိသားစု၏ ရှေးဟောင်း တစ္ဆေနာရီသည်ပင် ဤသင်္ဘောကြီးကို မတားဆီးနိုင်ကြောင်း၊ ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုကို အနည်းငယ်မျှပင် နှောင့်ယှက်နိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း သိရှိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

လျိုစန်းသည် ကမ်းကပ်လာနေပြီဖြစ်သော တစ္ဆေသင်္ဘောကြီးကို ကြည့်ရှုရင်း မျက်နှာပျက်ယွင်းစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"နာရီရဲ့ စွမ်းအားကို အထင်ကြီးမိတာလား... ဒါမှမဟုတ် သင်္ဘောရဲ့ စွမ်းအားကို လျှော့တွက်မိတာလား မသိတော့ပါဘူး... အခုတော့ ငါတို့ ရှုံးနိမ့်သွားပြီ... တခြား နည်းလမ်းမရှိတော့ဘဲ သင်္ဘော ကမ်းကပ်လာတာကို လက်ပိုက်ကြည့်နေရုံသာ ရှိတော့တယ်..."

"အခြား အစီအစဉ် မရှိတော့ဘူးလား... ဒီအတိုင်း ကြည့်နေရတော့မှာလား"

ကျိုးဒန်က စိတ်မရှည်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

အားလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေကြ၏။ အဖြေမရှိမှန်း သိနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တစ္ဆေနာရီ အစီအစဉ်သည်ပင်လျှင် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့လေသည်။

"သင်္ဘော ကမ်းကပ်ပြီး တစ္ဆေတွေကို လွှတ်ထုတ်လိုက်တာနဲ့ တပြိုင်နက် ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းက ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်တော့မယ်... သူတို့က ဒီအခွင့်ကောင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေကြတာ... ငါတို့ကို အပြတ်ရှင်းကြတော့မှာ... ဒီအချိန်မှာ လက်မြှောက်အရှုံးပေးလို့ မဖြစ်ဘူး"

လုကျီဝမ်သည်လည်း စိုးရိမ်တကြီး ပြောဆိုလေသည်။ သူသည်လည်း နည်းလမ်းရှာဖွေနေသော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေအရ မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ဖြစ်နေလေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... သင်္ဘော ရောက်လာပြီ... ဟဲယွဲ့လျန်... မင်း အစီအစဉ်အတိုင်း သာမန်လူတွေကို ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ပါတော့... မင်းရဲ့ နယ်ပယ်ကို ပိုပြီး ချဲ့ထွင်ထားလိုက်... သင်္ဘောက ဘယ်နေရာကို သွားမလဲ မသိနိုင်ဘူး... ကြိုတင်ကာကွယ်ထားရမယ်"

လင်းပေက သူ၏ ခေါင်းတုံးကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

ဟဲယွဲ့လျန်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ နယ်ပယ်ကို ချဲ့ထွင်လိုက်သည့် အချိန်တွင် ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။

သင်္ဘော နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းနေသော စက္ကူပြာများနှင့် ဆီဆေးပန်းချီကားသဖွယ် ဖြစ်ပေါ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်သည် ဝေဝါးလာပြီး ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"သင်္ဘောကြောင့် ငါ့နယ်ပယ် ပျက်စီးနေတယ်... သင်္ဘော ပိုနီးလာရင် ငါ့နယ်ပယ် ပျောက်သွားပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာ ပြန်ပေါ်လာလိမ့်မယ်"

ဟဲယွဲ့လျန်၏ အသံသည် အနီရောင်ခေါင်းဆောင်းအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"နည်းလမ်းရှိလား"

လုကျီဝမ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ရှိတယ်... လက်တွေ့ကမ္ဘာက အရာအားလုံးကို တစ္ဆေပန်းချီကားထဲ ထည့်သွင်းလိုက်မယ်... ပန်းချီကားထဲမှာ အရာအားလုံး ဆံ့တယ်... ဒါပေမဲ့ အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်... ပန်းချီကားကမ္ဘာက တစ္ဆေကမ္ဘာ ဖြစ်နေတော့ လက်တွေ့ကမ္ဘာနဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားမယ်... အချိန်ကြာရင် လူတွေ ရိပ်မိပြီး ပြဿနာ ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

"လုပ်ဆောင်လိုက်ပါ... အသက်ရှင်ဖို့က အဓိကပဲ... အသက်မရှိရင် ကျန်တာ ဘာမှ အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး"

"ကောင်းပြီ... မင်းတို့ သဘောတူရင် ငါ လုပ်လိုက်မယ်"

ဟဲယွဲ့လျန်သည် မြို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ စတင်လှုပ်ရှားလိုက်လေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

သူမ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အဝေးမှ မြို့ပြမီးရောင်များသည်လည်း ရုတ်တရက် ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။ မီးပျက်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ္ဆေပန်းချီကားက လက်တွေ့ကမ္ဘာကို ဝါးမြိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ တာတုန်းမြို့ကြီးသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လူသူကင်းမဲ့သော မြို့ပျက်ကြီးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။ အဆောက်အအုံများ ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း လူများ မရှိတော့ပေ။ သူတို့အားလုံး ပန်းချီကားကမ္ဘာထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုကမ္ဘာထဲတွင်လည်း တာတုန်းမြို့ ရှိနေသော်လည်း တစ္ဆေစွမ်းအားဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ သာမန်လူများ အနေဖြင့် ခွဲခြားသိမြင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဟဲယွဲ့လျန် အနေနဲ့ တာတုန်းမြို့သားတွေကို ရွှေ့ပြောင်းလိုက်နိုင်ပေမယ့် မြို့တိုင်းကိုတော့ မရွှေ့ပြောင်းနိုင်ဘူး... ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းက သိသွားရင် သင်္ဘောကို တခြားမြို့ ပြောင်းမောင်းခိုင်းလိမ့်မယ်... ဒါက အချိန်ဆွဲတာ သက်သက်ပဲ ရှိမယ်..."

ဝမ်ချာလင်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ မြို့သားများ လွတ်မြောက်သွားသဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့လေသည်။

"မင်းပြောတာ ငါ နားလည်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာ အချိန်ဆွဲတာလည်း ကောင်းတာပဲ... ငါတို့ သင်္ဘောကို တားဆီးမယ့် နည်းလမ်းကို အမြန်ရှာရမယ်... မဟုတ်ရင် သူတို့က ဒီနည်းလမ်းကိုပဲ သုံးပြီး ငါတို့ကို ကစားနေလိမ့်မယ်..."

လျိုစန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောဆိုလေသည်။

"ယန်ကျန့်ကို ရေလွှမ်းမိုးခြင်း စီမံကိန်း စတင်ခိုင်းလိုက်ပါ... သူတို့ ယုတ်မာရင် ငါတို့လည်း ယုတ်မာရမှာပေါ့... ငါတို့ သေမယ့်အတူတူ အကုန် ဆွဲချပစ်လိုက်မယ်... ဘယ်သူ့ကို ကြောက်ရမှာလဲ"

လင်းပေက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက ဘုန်းကြီးကျောင်းသား မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ ဒီလောက် ရက်စက်နေရတာလဲ"

ကျိုးဒန်က အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

"ငါက ကျောင်းသားပဲလေ... ဘုန်းကြီး မဟုတ်ဘူး... သူတို့က ငါတို့မြို့ထဲ သင်္ဘော မောင်းသွင်းနေတာကို ငါတို့က ငြိမ်ခံနေရမှာလား... ငါတို့ ပြန်မတိုက်ရင် သူတို့က ငါတို့ရဲ့ ရေလွှမ်းမိုးခြင်း စီမံကိန်းကို ဟာသလို့ ထင်နေကြလိမ့်မယ်"

"အခု ရေလွှမ်းမိုးခြင်း စီမံကိန်း စတင်လည်း အလကားပဲ... သင်္ဘောကို တားဆီးဖို့က အဓိကပဲ... ငါ့အထင် ဌာနချုပ်က အဘိုးချင် ကို နှိုးသင့်တယ်... သူ မသေသေးလောက်ဘူးလို့ ထင်တယ်..."

လုကျီဝမ်က အရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားလိုက်လေသည်။

"အဘိုးချင် မသေသေးဘူး ဟုတ်လား..."

ခေါင်းဆောင်များ အံ့သြသွားကြသည်။ အဘိုးချင်း ပျောက်ဆုံးသွားသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်ပြီး ရွှေရုပ်တုထဲတွင် မိမိကိုယ်ကို ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဘိုးချင်းရဲ့ အခြေအနေက မသေချာဘူး... ရုပ်တုကို ခွဲလိုက်လို့ အထဲမှာ အလောင်းကောင် ဖြစ်နေရင် တစ္ဆေပြန်နိုးထလာပြီး ပြဿနာ ကြီးထွားသွားနိုင်တယ်... အခုချိန်မှာ မလုပ်သင့်သေးဘူး..."

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။ နာရီ၏ အချိန်ပြန်လည်စတင်ခြင်း သက်ရောက်မှုကို ဖျက်သိမ်းပြီး ပြန်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သင်္ဘော ပျောက်ကွယ်မသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူသည်လည်း အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားလေသည်။

"ယန်ကျန့်... မင်းမှာ အကြံ ရှိလို့ ပြန်လာတာလား..."

ရဲကျန့်က မေးလိုက်သည်။

"အကြံကောင်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး... စမ်းသပ်ကြည့်ချင်လို့... အဆင်မပြေရင်တော့ ဟဲယင်အာ ဝိညာဉ်ခေါ်မယ်... လုကျီဝမ်က အဘိုးချင် ရုပ်တုကို ခွဲမယ်... ရှေးဟောင်းလူကြီးတွေရဲ့ အကူအညီကို ယူရတော့မှာပေါ့"

"ငါ ခဏ သွားစရာ ရှိတယ်... အဲဒီ အချိန်အတွင်း ငါ့ဆီကို သင်္ဘောတည်နေရာ ပို့ပေးနေပါ..."

ယန်ကျန့်သည် ထိုသို့ မှာကြားပြီး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

"သူ ဘာလုပ်မလို့ပါလိမ့်..."

ဟဲယင်အာက နားမလည်နိုင်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သူ့မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ရှိတယ်... တစ်ခုခု ထူးခြားတာ လုပ်ပြလိမ့်မယ်... စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့"

ကျိုးဒန်က ပခုံးတွန့်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီ...

တာတုန်းမြို့သားများ ပျောက်ဆုံးသွားသောကြောင့်သော်လည်းကောင်း၊ နေရာမကောင်းသောကြောင့်သော်လည်းကောင်း၊ သင်္ဘောကြီးသည် ဝေဝါးသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

"သူတို့ နေရာ ပြောင်းတော့မယ် ထင်တယ်... ငါတို့ ပြင်ဆင်ထားတာ သိသွားလို့ နေမှာ..."

"ဒီတစ်ခေါက် ကမ်းကပ်တာနဲ့ ငါတို့ကို အပြတ်ရှင်းဖို့ ကြံစည်နေကြတာ... မြေပုံ ငါတို့လက်ထဲ ရောက်နေတာ သူတို့ မသိသေးဘူး..."

"မြေပုံကို သေချာ ကြည့်ထားကြ... ယန်ကျန့်ဆီ တည်နေရာ ပို့ပေးနေ..."

သင်္ဘောကြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။ မည်သည့် ခြေရာလက်ရာမျှ မကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။

ယန်ကျန့်သည် တာတုန်းမြို့နှင့် ကီလိုမီတာ ထောင်ချီဝေးကွာသော မြောက်ဘက်ပိုင်းရှိ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုမြို့လေးသည် အေးချမ်းဆိတ်ငြိမ်နေပြီး တစ္ဆေအန္တရာယ် ကင်းရှင်းနေလေသည်။ လောကကြီးတွင် ဖြစ်ပျက်နေသော တိုက်ပွဲများနှင့် မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ယန်ကျန့်သည် လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းဆုံတစ်ခုတွင် ရပ်တန့်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ကားတစ်စီးကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေဘတ်စ်ကား။