အခန်း (၁၄၇၁-၁၄၇၂)

အခန်း (၁၄၇၁) နောက်ကျောမှ ဓားချက်

"မင်းတို့ ဘယ်မှ ပြေးလို့ မလွတ်ဘူး... အာဝူ အတွက် အသေခံကြစမ်း"

အမှောင်ထု လွှမ်းခြုံထားသော အဆောက်အအုံ အတွင်း၌ ရဲကျန့်၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများနှင့် ရန်သူများ၏ သနားစဖွယ် အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ရဲကျန့်သည် အစားထိုးအရုပ်၏ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းမှ အဖွဲ့ ၃ ဖွဲ့၏ ဝိုင်းဝန်းပိတ်ဆို့မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တိုက်ခိုက်နေလေသည်။ ခဏတာ အတွင်းမှာပင် စွမ်းရည်မြင့် တစ္ဆေဆရာ ၈-၉ ဦးခန့် သူ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရလေသည်။

သို့သော် ဤမျှလောက်နှင့် မလုံလောက်သေးပေ။

အကြောင်းမှာ တကယ့် လက်သည်တရားခံသည် ပေါ်မလာသေးဘဲ အဆောက်အအုံ၏ တစ်နေရာရာတွင် ပုန်းခိုနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း ရဲကျန့် သိရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ တစ္ဆေနယ်မြေဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ရှာဖွေသော်လည်း ထိုသူကို ရှာမတွေ့ပေ။

ရဲကျန့်သည် ဆက်လက် ရှာဖွေရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ပေ။ သူသည် အရင်ဆုံး လက်အောက်ငယ်သားများကို ရှင်းလင်းပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အားလုံး သေဆုံးသွားပါက ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူသည် မလွဲမသွေ ထွက်လာရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိနေသော တစ္ဆေဆရာများသည် ရဲကျန့်၏ အကြံအစည်ကို ရိပ်မိသွားကြသဖြင့် ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်ရဲကြတော့ပေ။ သူတို့သည် အဆောက်အအုံ အတွင်း၌ ထွက်ပြေးပုန်းရှောင်နေကြပြီး အသက်ရှင်သန်ရန် ကြိုးစားနေကြလေသည်။ သူတို့၏ ဘုရင်ဖြစ်သူသည် အခွင့်ကောင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေကြောင်း သိရှိထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ပြေးလို့ မလွတ်ဘူး... ငါ့ရှေ့မှာ ပုန်းနေလို့ အလကားပဲ"

ရဲကျန့်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ သူသည် ရန်သူများကို လိုက်လံရှာဖွေနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အဆောက်အအုံ တစ်ခုလုံးကို သူ၏ အစားထိုးအရုပ် နယ်ပယ်အောက်သို့ သွတ်သွင်းထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဓားပေါ်မှ တစ္ဆေမျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ဖြင့် ထိတွေ့လိုက်လေသည်။

သေစေနိုင်သော ကျိန်စာသည် ရဲကျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် အဆောက်အအုံ အတွင်းရှိ အခြား တစ္ဆေဆရာများထံသို့ လွှဲပြောင်းရောက်ရှိသွားလေသည်။

"အာ..."

အဆောက်အအုံ၏ ထောင့်တစ်နေရာမှ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ရဲကျန့် လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သော ဒဏ်ရာများကို မခံနိုင်ဘဲ တစ္ဆေဆရာ အများအပြား သေဆုံးသွားကြလေသည်။ သူတို့ ပုန်းခိုနေသော နေရာများပင် မပေါ်လာလိုက်ရပေ။

ဤအခြေအနေသည် ကျန်ရှိနေသူများကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ တိုက်ခိုက်၍လည်း မရ၊ ပုန်းရှောင်၍လည်း မရ၊ ထွက်ပြေးရုံသာ ရှိတော့သည်လော။

"ရဲကျန့်ရဲ့ စွမ်းရည်က တိုက်ခိုက်ခံရမှ အလုပ်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး... သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ပြီး ငါတို့ကို လွှဲပေးနေတာ... မြန်မြန် ဒီအဆောက်အအုံက ထွက်သွားကြ... သာမန်လူတွေကြားထဲ ရောနှောနေလိုက်... ဒါမှ ဒီတိုက်ခိုက်မှုကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ..."

တစ္ဆေဆရာ တစ်ဦးသည် အကြံပေးလိုက်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်ပြေးသွားလေသည်။ လူအုပ်ကြားထဲ ရောနှောနေထိုင်ခြင်းဖြင့် အစားထိုးအရုပ်၏ ပစ်မှတ်မဖြစ်အောင် ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ဉာဏ်ကောင်းကြပေသည်။ အချိန်တိုအတွင်း ဖြေရှင်းနည်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားကြသည်။

သို့သော် သူတို့ လွတ်မြောက်နိုင်ပါမည်လော။

ရဲကျန့်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာကျင်စေပြီး ဒဏ်ရာများကို လွှဲပြောင်းပေးနေခြင်း ဖြစ်ရာ ထွက်ပြေးရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ အစားထိုးအရုပ်၏ လွှဲပြောင်းမှုသည် မျက်တောင်တခတ် အတွင်းမှာပင် ပြီးမြောက်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ငါ ရဲကျန့်က ဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ မင်းတို့ကို မသတ်ချင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အာဝူ အတွက် လက်စားချေဖို့၊ ငါ့တပည့်တွေ အတွက် မင်းတို့ကို အသေဆိုးနဲ့ သေစေဖို့ ဒီနည်းကို သုံးရတာပဲ..."

ရဲကျန့်၏ လက်မှ သွေးများ စီးကျနေပြီး အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သို့သော် ထိုဒဏ်ရာများသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အခြားသူများထံ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းမှ တစ္ဆေဆရာများသည် မည်မျှပင် တော်သူများ ဖြစ်ပါစေ၊ ဤကဲ့သို့ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည် မရှိကြပေ။ အများစုမှာ အဆောက်အအုံမှ ထွက်ပြေးရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ သေဆုံးကုန်ကြလေသည်။

ထိုအချိန်တွင်...

ရဲကျန့်၏ အနောက်ဘက် အမှောင်ရိပ်ထဲမှ လူတစ်ယောက် ပေါ်လာလေသည်။

သူသည် အစစ်အမှန် လူမဟုတ်သကဲ့သို့ ထင်ရပြီး အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဝေဝါးနေလေသည်။

ထိုဝေဝါးသော အရိပ်သည် လက်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ရဲကျန့်၏ ကျောဘက်သို့ ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။

ရိုးရှင်းသော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ရဲကျန့်သည် လုံးဝ သတိမထားမိပေ။ သူ၏ တစ္ဆေနယ်မြေသည်ပင် အနောက်ဘက်မှ အရိပ်ကို အာရုံမခံနိုင်ခဲ့ပေ။

အနီရင့်ရောင် ဓားမြှောင်သည် ရဲကျန့်၏ ကျောဘက်သို့ စိုက်ဝင်သွားသည့် အချိန်မှသာ ရဲကျန့် သတိဝင်လာပြီး ထိတ်လန့်တကြား လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"နောက်ကျသွားပြီ..."

အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ၎င်းသည် 'လူသတ်သမား' ၏ အသံ ဖြစ်သည်။

ဓားမြှောင်သည် ရဲကျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားပြီးနောက် လက်ကိုင်ရိုးမှ လက်ချောင်းများသည် လူသတ်သမား၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်လေသည်။ တစ္ဆေလက်နက်၏ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကြောင့် လူသတ်သမား၏ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားလေသည်။

"သေချင်နေတာလား"

ရဲကျန့်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်ပြန်လှည့်ကာ ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။

သို့သော် လူသတ်သမားသည် ရဲကျန့်၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းချုပ်လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်မှုကို အလွယ်တကူ တားဆီးလိုက်လေသည်။

ရဲကျန့် မျက်လုံး ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

သူ၏ တစ္ဆေနယ်မြေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တစ္ဆေစွမ်းအားများ အားလုံး ငြိမ်သက်သွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ၏ ခွန်အားသည်လည်း သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

"မင်း သတိပေါ့လွန်းတယ်... အခုတော့ သေလိုက်ပါတော့..."

လူသတ်သမားသည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရဲကျန့်၏ ခေါင်းကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

တစ္ဆေဆရာ တစ်ဦး၏ ခွန်အားသည် သာမန်လူထက် များစွာ သာလွန်သဖြင့် တစ်ချက်တည်းနှင့် ရဲကျန့်၏ ခေါင်းသည် ကြေမွသွားလေသည်။ သွေးများ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ လွင့်စဉ်သွားလေသည်။

ခေါင်းတစ်ဝက် ကြေမွသွားပြီးနောက် ရဲကျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အသက်မဲ့သွားပြီး အေးစက်လာလေသည်။

"တစ္ဆေစွမ်းအား မရှိတော့ရင် မင်းက သာမန်လူပါပဲ... သာမန်လူ အနေနဲ့ သေသွားရင် ဒဏ်ရာတွေကို လွှဲပြောင်းပေးနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

လူသတ်သမားသည် အေးစက်စွာ ပြောဆိုရင်း ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

ဓားမြှောင် ကျွတ်ထွက်သွားပြီးနောက် လက်ကိုင်ရိုးမှ လက်ချောင်းများသည် လူသတ်သမား၏ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။ သို့သော် လူသတ်သမား၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် မည်းနက်သော အမှတ်ရာတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။ ဒါက တစ္ဆေလက်နက်ကို အသုံးပြုရခြင်း၏ တန်ဖိုးပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရဲကျန့်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ဤတန်ဖိုးသည် ထိုက်တန်သည်ဟု သူ ယူဆလေသည်။

"ဆရာ... အောင်မြင်သွားပြီလား... ဝမ်းသာလိုက်တာ... အခုမှပဲ စိတ်ချရတော့တယ်..."

ရဲကျန့် သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ပုန်းအောင်းနေသော အဖွဲ့ဝင် ၃ ဦး ထွက်လာကြလေသည်။ အကယ်၍ ရဲကျန့်သာ နောက်ထပ် စက္ကန့်ပိုင်းလောက် အသက်ရှင်နေသေးလျှင် သူတို့လည်း သေဆုံးရတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ငါ့ကို လျှော့တွက်တဲ့ လူတိုင်း အသေဆိုးနဲ့ သေရတာချည်းပဲ... ခေါင်းဆောင်တွေလည်း ဒီအတိုင်းပဲ..."

လူသတ်သမားသည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့... သင်္ဘော ကမ်းကပ်တော့မယ်... ငါတို့ ပုန်းနေရမယ်... ရန်သူတွေနဲ့ ထပ်မတိုက်နဲ့တော့... မဟုတ်ရင် သူတို့က သင်္ဘောကို ထားခဲ့ပြီး ငါတို့ကို လာတိုက်လိမ့်မယ်..."

ပြောပြီးသည်နှင့် လူသတ်သမားသည် အမှောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

သူသည် ရဲကျန့်၏ အလောင်းနှင့် လက်နက်ကို စိတ်မဝင်စားပေ။ ဤနေရာသည် မကြာမီ တစ္ဆေနယ်မြေ ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်ရာ အချိန်ဖြုန်းမနေချင်ပေ။

သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက် မှန်ကန်ပါသည်။ ဌာနချုပ်မှ ခေါင်းဆောင်များသည် ပင်လယ်မြို့ထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ အချိန်ဆွဲနေပါက ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခံရနိုင်လေသည်။

သို့သော် လူသတ်သမား ထွက်ခွာသွားချိန်တွင်...

အသက်မဲ့နေသော ရဲကျန့်၏ လက်သည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာခဲ့လေသည်။

ရဲကျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်ခြည်း လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

တစ္ဆေနယ်မြေ တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သကဲ့သို့ လူသတ်သမားကိုပါ လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

"ဒီအကွက်က ယန်ကျန့် အတွက် ချန်ထားတာ... မင်းနဲ့ တွေ့မှ သုံးရတော့တယ်..."

ရဲကျန့်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

တစ္ဆေနယ်မြေ အတွင်း၌ လူသတ်သမားသည် မျက်လုံး ပြူးကျယ်သွားလေသည်။ ရဲကျန့်သည် ဒဏ်ရာအနာတရ မရှိဘဲ ပြန်လည်ကောင်းမွန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... မင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ငါ ပိတ်ပင်ထားတာလေ..."

လူသတ်သမား အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဘာလို့လဲ ဆိုတော့... ငါ့မှာ နောက်ထပ် တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိနေသေးလို့ကွ..."

ရဲကျန့် ဒေါသတကြီး ပြန်အော်လိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အခြား အဖွဲ့ဝင်များက ရဲကျန့်၏ ရင်ဘတ်အင်္ကျီကြားမှ အရုပ်ခေါင်းလေး တစ်ခု ထွက်ပြူလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ထိုအရုပ်ခေါင်းလေးသည် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုနေပြီး ပါးစပ် လှုပ်ရှားနေသော်လည်း အသံထွက်မလာပေ။

ဤသည်မှာ တစ္ဆေသင်္ဘောပေါ်မှ ရဲကျန့် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော အရုပ်အလောင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယခုဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ထူးဆန်းမှုများသည် ထိုအရုပ်အလောင်းနှင့် သက်ဆိုင်နေကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ လူသတ်သမားသည် ရဲကျန့်၏ မုန်တိုင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

အခန်း (၁၄၇၂) ပင်လယ်မြို့တွင် စုဝေးခြင်း

'လူသတ်သမား' အမည်ရသော ဘုရင်သည် သေလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ရဲကျန့်က သူ့ကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။ တစ္ဆေစွမ်းအားများ ကုန်ခန်းနေသော တစ္ဆေဆရာ တစ်ဦးသည် မည်သို့မျှ ပြန်လည်မတိုက်ခိုက်နိုင်ဟု ယူဆထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ သံသယများအတွက် အဖြေမရလိုက်ပေ။ ရဲကျန့်၏ မုန်တိုင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများက သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေနယ်မြေ လွှမ်းခြုံခြင်း၊ ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းခြင်း၊ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်ခြင်း၊ သေမင်းတမန် ကျိန်စာ တိုက်ခြင်း စသည့် တိုက်ခိုက်မှုအမျိုးမျိုးကို တပြိုင်နက်တည်း အသုံးပြုလိုက်လေသည်။

ရဲကျန့်သည် အခွင့်အရေး ရရှိသည်နှင့် တပြိုင်နက် လူသတ်သမားကို အသက်ရှင်ခွင့် မပေးတော့ပေ။

လူသတ်သမားသည် အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနိုင်သော အထူးစွမ်းရည် ရှိသော်လည်း ရဲကျန့်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ကိုယ်ထင်ပြလိုက်သဖြင့် အားသာချက် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရလေသည်။ သို့သော် သူ၏ ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကြောင့် ရဲကျန့်၏ တိုက်ခိုက်မှု အများစုကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် အထိနာသွားသည်ကတော့ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

နာကျင်စွာ ညည်းညူသံနှင့်အတူ လူသတ်သမားသည် ရဲကျန့်၏ လက်သီးချက်ကြောင့် လွင့်စဉ်သွားခဲ့ရလေသည်။ လက်တစ်ဖက် ပြတ်တောက်သွားပြီး မျက်လုံးတစ်ဖက် ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သေမင်းတမန် ကျိန်စာသည်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်လက် စားသုံးနေလေသည်။

"ထွက်ပြေးမှ ဖြစ်မယ်... မဟုတ်ရင် သေလိမ့်မယ်..."

လူသတ်သမားသည် စိုးရိမ်တကြီး တွေးတောမိလိုက်သည်။ သူသည် နာကျင်မှုကို ကြိတ်မှိတ်ခံစားရင်း ထရပ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

"ဘယ်ပြေးမလို့လဲ... ဒီနေ့ မင်းအသက်ကို ဒီမှာ ထားခဲ့ရမယ်..."

ရဲကျန့်သည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး လူသတ်သမား၏ ရင်ဘတ်ကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းချလိုက်လေသည်။

ရင်ဘတ်သည် ပေါက်ထွက်သွားပြီး ဖိနပ်ရာကြီးတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ သွေးများ ထွက်မလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သက်ရှိလူသား၏ အသားအရေ မဟုတ်ဘဲ ဝေဝါးသော အရိပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေလေသည်။

လူသတ်သမားသည် လူသားဘဝကို စွန့်လွှတ်ကာ တစ္ဆေအဖြစ် ပြောင်းလဲထားသူ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။ ယန်ကျန့်က တစ္ဆေအရိပ်အဖြစ် အသက်ရှင်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

"မင်း ငါ့ကို သတ်လို့ မရဘူး... ငါက အရိပ်ထဲမှာ ရှိနေတာ... လက်တွေ့ကမ္ဘာက တိုက်ခိုက်မှုတွေက ငါ့ကို သိပ်မထိခိုက်ဘူး... အချိန်ခဏလေး ပေးရင် ငါ ပြန်ကောင်းသွားမှာ..."

လူသတ်သမား၏ အသံသည် နာကျင်နေသော်လည်း တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေနေလေသည်။

"ဒါဆိုရင် မင်း ပြန်မကောင်းနိုင်တဲ့ အထိ ငါ ရိုက်သတ်ပြမယ်..."

ရဲကျန့်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဓားကို လွှင့်ပစ်ကာ လက်သီးဖြင့် ဆက်တိုက် ထိုးနှက်လိုက်လေသည်။

လူသတ်သမား၏ ခေါင်းသည် လက်သီးချက်များကြောင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားသော်လည်း အရိပ်ခန္ဓာကိုယ်က လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ပြုပြင်နေလေသည်။

သို့သော် တစ္ဆေစွမ်းအား ဖိနှိပ်မှုကြောင့် သူ မူးဝေလာလေသည်။

အသိစိတ် ပြန်မဝင်ခင်မှာပင် နောက်ထပ် လက်သီးချက်များ ကျရောက်လာပြန်သည်။

ရဲကျန့်၏ လက်သီးချက်များသည် မိုးစက်များပမာ ကျရောက်နေပြီး တစ်ချက်တိုင်းတွင် တစ္ဆေစွမ်းအား ဖိနှိပ်မှု ပါဝင်လေသည်။ အရိုက်ခံရပါများလာလျှင် မည်မျှ အစွမ်းထက်သော တစ္ဆေဖြစ်ပါစေ၊ ငြိမ်သက်သွားရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ယခင်က ရဲကျန့်သည် ဤနည်းလမ်းဖြင့် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ဓားထဲသို့ ရိုက်သွင်းခဲ့ဖူးလေသည်။

ယခု လူသတ်သမား ခံစားနေရသော တိုက်ခိုက်မှုသည် ထိုတစ္ဆေထက်ပင် ပိုမို ပြင်းထန်လေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေသော ကျန်ရှိသည့် အဖွဲ့ဝင် ၃ ဦးသည် အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။

သူတို့၏ ဆရာသည် ရဲကျန့်ကို မယှဉ်နိုင်ဘဲ အဖိနှိပ်ခံနေရသည်။

"ငါတို့ ဝင်ကူရမလား..." အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

သို့သော် ကျန်နှစ်ဦးက တုံ့ဆိုင်းနေကြသည်။

ရဲကျန့်၏ ဒဏ်ရာလွှဲပြောင်းနိုင်စွမ်းကို သိရှိထားကြသဖြင့် ဝင်ကူပါက ကိုယ့်လူကိုယ် ပြန်သတ်သလို ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။

ထို့အပြင် ရဲကျန့်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသဖြင့် မည်သူမျှ မလှုပ်ရဲကြပေ။

"ငါတို့ ဝင်ကူလို့ မရဘူး... ရဲကျန့်ရဲ့ စွမ်းရည်က ထူးဆန်းလွန်းတယ်... ငါတို့ ဝင်ပါရင် ပိုရှုပ်ကုန်လိမ့်မယ်... ဆရာ့ကို ယုံကြည်လိုက်ပါ... သူ ဖြေရှင်းနိုင်မှာပါ... အခု ငါတို့ ထွက်ပြေးကြရအောင်... မဟုတ်ရင် ငါတို့လည်း သေကုန်လိမ့်မယ်..."

အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက အကြောင်းပြချက် ပေးကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဆရာ့ကို ယုံလိုက်ပါ... ငါတို့ ဒီမှာ နေရင် သူ့ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလိမ့်မယ်..."

နောက်တစ်ဦးက ထောက်ခံလိုက်သည်။

ထို့နောက် ၃ ဦးသား ထွက်ပြေးကြလေသည်။

ရဲကျန့်သည် လူသတ်သမားကို အာရုံစိုက်နေသဖြင့် သူတို့ကို ဂရုမစိုက်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အဆောက်အအုံမှ လွတ်မြောက်သွားကြလေသည်။

သို့သော် အဆောက်အအုံ အပြင်ဘက်သည် ပိုမို အန္တရာယ်များကြောင်း သူတို့ မသိကြပေ။

"မင်းတို့ ၃ ကောင် ဘယ်ပြေးမလို့လဲ..."

အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လျိုစန်းသည် သူတို့၏ ထွက်ပြေးရာ လမ်းကြောင်းကို ကြိုတင်သိရှိထားသကဲ့သို့ လမ်းဆုံတွင် စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

စက္ကူလူများ လေးဘက်လေးတန်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

"စက္ကူလူ လျိုစန်း လား... ဌာနချုပ်က ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်... ဒုက္ခပဲ... ရဲကျန့်နဲ့ တိုက်နေတုန်း သူတို့ ရောက်လာကြပြီ..."

အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး မျက်နှာပျက်သွားပြီး အချက်ပြကာ လူစုခွဲ ထွက်ပြေးကြလေသည်။

လျိုစန်းသည် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိဘဲ ကြည့်နေလိုက်သည်။ စက္ကူလူများက တစ်ယောက်ကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ပြီး ကျန်နှစ်ယောက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။

"အရှင်ဖမ်းထား... မသတ်နဲ့ဦး... သတင်းမေးရမယ်..."

အက်ရှရှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လုကျီဝမ်သည် သစ်တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေလေသည်။ သူ စကားမပြောလျှင် မည်သူမျှ သတိထားမိမည် မဟုတ်ပေ။

"စိတ်ချ... သတ်ချင်ရင် စောစောကတည်းက သတ်လိုက်ပြီ..."

လျိုစန်းက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

စက္ကူလူများ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လာသည်။ ဒါဇင်နှင့်ချီသော စက္ကူလူများသည် တစ္ဆေများကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ပိတ်မိနေသော အဖွဲ့ဝင်သည် ထွက်ပြေးစရာ လမ်းမရှိတော့ကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။

လွတ်မြောက်သွားသော နှစ်ဦးလည်း ကံမကောင်းရှာပေ။

တစ်ဦးသည် လမ်းကြားတစ်ခုတွင် မျက်မှန်ဝတ်၊ ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးနှင့် ပက်ပင်းတိုးလေသည်။

"တာတုန်းမြို့က ဝမ်ချာလင်း လား..." ထိုအဖွဲ့ဝင် မျက်နှာပျက်သွားလေသည်။

"အခု လက်မြှောက်အရှုံးပေးရင် မင်း မနာကျင်ရဘူး... မင်းက ဘုရင်အဆင့် မဟုတ်ဘူး... ငါနဲ့ တွေ့ရင် ဘာဖြစ်မလဲ ဆိုတာ သိမှာပါ..."

ဝမ်ချာလင်းက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အနောက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် အဖြူအမည်း တစ္ဆေနှစ်ကောင် ပေါ်လာသည်။ လမ်းမီးတိုင်များ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး ဝေဝါးသွားလေသည်။

သို့သော် ထိုအဖွဲ့ဝင်သည် အရှုံးမပေးလိုပေ။ အရှုံးပေးလျှင်လည်း သေမည်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

သို့သော် သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရလေသည်။

အဖြူအမည်း တစ္ဆေအဘိုးအို တစ်ကောင်သည် သူ့ဘေးတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး အေးစက်သော လက်ဖြင့် သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲဖြုတ်ပစ်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"မပူးပေါင်းရင် အရှင်ထားလို့ အလကားပဲ... သတ်ပစ်လိုက်..."

ဝမ်ချာလင်းက မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လမ်းကြားထဲတွင် သနားစဖွယ် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်သူမှာ ပို၍ ကံဆိုးလေသည်။ သူသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေလေသည်။ သူ့ရှေ့တွင် လူအများအပြား ပိတ်ရပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"လင်းပေ၊ ကျိုးဒန်၊ ဟဲယင်အာ၊ လီလဲ့ဖိန်... ပြီးတော့ မျက်နှာမဲ့လူ... ဌာနချုပ်က ခေါင်းဆောင်တွေ အကုန် ရောက်နေတာလား..."

ဤမျှ များပြားသော ရန်သူများကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူသည် ထွက်ပြေးရန်ပင် သတိမရတော့ဘဲ မြေကြီးပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်လျက် လဲကျသွားလေသည်။

"ငါ... ငါ အရှုံးပေးပါတယ်..."

အရှုံးပေးခြင်းမှတပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။