အခန်း (၅၀၉-၅၁၀)

အပိုင်း ၅၀၉ - မိခင်မေတ္တာ

လုအင်မော်တယ်စံအိမ်၏ ဝင်ပေါက်တွင် သံချပ်ကာဝတ် အစောင့်အများအပြား ရပ်နေကြပြီး ယန်အင်မော်တယ်များ ဖြစ်ကာ ထိုသို့သောသူများသည် ငယ်ရွယ်လျှင် မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးသော်လည်း အသက်ကြီးသော သူများအတွက်မူ ကျယ်ပြောလှသော မဟာတာအို ကောင်းကင်ဘုံတွင် အနိမ့်ကျဆုံးသော အဆင့်အတန်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသည်။

ယွမ်ရှောင်နှင့် လန်ရီတို့ တံခါးဝသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ အစောင့်များက အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြ၍ နောက်ဆုံးတွင် အသက်ကြီးသော အစောင့်တစ်ဦး ရှေ့ထွက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းက ဘယ်သူများပါလဲ"

ယွမ်ရှောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က လုအင်မော်တယ်စံအိမ်က လုယောင်ပါ။"

ငယ်ရွယ်သော အစောင့်များက ထိုနာမည်ကို မမှတ်မိကြသော်လည်း အစောင့်အိုကြီး၏ မျက်လုံးများက အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုနှင့် အသိအမှတ်ပြုမှုတို့ ရောနှောကာ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ငါ မင်းကို မှတ်မိတယ် ကောင်လေး။ မင်း ပျောက်နေတာ နှစ်တွေကြာပြီ မဟုတ်လား။ လူတိုင်းက မင်း သေပြီလို့ ထင်နေကြတာ"

ယွမ်ရှောင် ခေါင်းခါပြီး ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြလိုက်၍ မည်သည့် ရှင်းပြချက်မှ မပေးပေ။

"ယုံဖို့တောင် ခက်တယ်၊ ဒီလောက် နှစ်တွေ ကြာခဲ့တာတောင် မင်းက နုပျိုနေတုန်းပဲ" အစောင့်အိုကြီးက မျက်ခုံးပင့်ကာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို မှတ်မိလား"

"မမှတ်မိဘူး" ယွမ်ရှောင် ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

အစောင့်တစ်ယောက်ကို ပြောစရာ စကား သိပ်မရှိပေ။

အစောင့်အိုကြီးက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ရာ မျက်နှာအမူအရာက ထူးဆန်းနေသည်။

"မင်း ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ အချိန်နဲ့အမျှ မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေပါ ပိုဆိုးသွားပုံရတယ် ဟုတ်လား။ ကြည့်ရတာ မင်း တော်တော်လေး အလုပ်ရှုပ်ခဲ့ပုံပဲ"

သူသည် အစောင့်တစ်ယောက် သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး လုယောင်သည် လုအင်မော်တယ်စံအိမ် မိသားစုဝင် တစ်ဦး ဖြစ်ကာ သခင်နှင့် ကျွန် ဟူသော ရှင်းလင်းသည့် ခွဲခြားမှု ရှိသင့်သော်လည်း ဤအစောင့်အိုကြီးသည် ထိုကဲ့သို့ ခွဲခြားမှုမျိုးကို လုံးဝ သတိမထားမိသည့်ပုံပင်။

နောက်ထပ် စကားများကို စိတ်မဝင်စားတော့သဖြင့် ယွမ်ရှောင်သည် လန်ရီနှင့်အတူ ဖြတ်လျှောက်သွားပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသော လုအင်မော်တယ်စံအိမ် ပရဝဏ်သို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

"သူ့ကို နည်းနည်းလောက် စနောက်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

အခြားအစောင့်တစ်ယောက်က သူတို့နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

"စနောက်ရမယ်? သူ့ကို လျူမူ ကိုယ်တိုင် ပြန်လိုက်ပို့တာ မင်း မမြင်ဘူးလား။ လျူမူ ဆိုတာ ကောင်းကင်နန်းတော်ရဲ့ အဆင့် ၈ ကောင်းကင်အရာရှိကွ။ ဘယ်သူက သူ့လူကို သွားထိရဲမှာလဲ"

"ဟုတ်သားပဲ။ ပြီးတော့ သူ့အစ်ကိုက အဆင့် ၉ စီရင်သူကြီးလေ။"

ထိုစကားကြောင့် အစောင့်များသည် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်ကြပြီး သက်ဆိုင်ရာ နေရာများသို့ ပြန်သွားကာ ပျင်းရိစွာ အချိန်ကုန်ဆုံးနေလိုက်ကြသည်။

စံအိမ်ကြီးကို နယ်မြေဓာတ်လုံးတစ်ခုက ပံ့ပိုးပေးထားပြီး အပင်များနှင့် သစ်ပင်များကို ကောင်းကင်စွမ်းအင်များဖြင့် ညှို့ယူဖမ်းစားထားသည်။ ကောင်းကင်အမြုတေဓာတ်များ စိမ့်ဝင်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ကျောက်တိုင်များနှင့် ကြွေပြားများပင်လျှင် မှော်ဆန်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေပြီး၊ ထိလိုက်ရုံဖြင့် ရတနာပစ္စည်းများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည့်အလား ထင်ရ၏။

လုအင်မော်တယ်စံအိမ် တစ်ခုလုံးသည် မြင့်မြတ်သော တင့်တယ်ခြင်းနှင့် ခမ်းနားထည်ဝါခြင်း အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး သေမျိုးများ အိပ်မက်မက်ကြသည့် ကောင်းကင်နန်းတော်များ နှင့် တူလှသော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံတွင်မူ ၎င်းသည် သာမန် နေအိမ်တစ်လုံးသာ ဖြစ်သည်။

"လုအန်းရဲ့ အိမ်က ဘယ်နားမှာလဲဆိုတာ ရှင် သိလို့လား"

လန်ရီ နောက်မှ လိုက်ရင်း တိုးတိုးမေးလိုက်ပြီး အထောက်အထားများ မပေါ်စေရန်အတွက် လမ်းမေး၍ မဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။

"လုယောင်ရဲ့ ပန်းချီကားတွေထဲမှာ သူ့အိမ်နဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဆွဲထားတာတွေ ပါတယ်။ ငါ နေရာကို မှတ်မိပါတယ်"

ရံဖန်ရံခါ အင်မော်တယ် တစ်ဦးနှင့် သူတို့၏ အစေခံများ ဖြတ်သွားကြသော်လည်း သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။ ၎င်းသည် ကြီးမားသော မိသားစု စံအိမ်ကြီး ဖြစ်ပြီး မရင်းနှီးသော မျက်နှာစိမ်းများ ရှိနေခြင်းသည် ပုံမှန် ကိစ္စသာ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

သူမ တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

"လျူမူက ရှင်ဟာ လူလိမ်ဆိုတာ သိသွားပြီလား"

ယွမ်ရှောင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။

"အင်း၊ သူသိတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ သူ ရှင့်ကို လူသိရှင်ကြား ဖွင့်မချဘူးနော်။ ကျင့်ကြံဖို့အတွက် သူ့ဆီ လာခဲ့လို့တောင် ပြောလိုက်သေးတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လန်ရီ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

"ငါလည်း သိပ်မသေချာဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သေမျိုးလောကကနေ ခိုးဝင်လာတဲ့သူတွေ အနေနဲ့ ငါတို့သာ ပေါ်သွားပြီး ဖမ်းမိရင် သေချာပေါက် အသတ်ခံရမှာ။ လုယောင်ရဲ့ အထောက်အထားမှာ ဟာကွက်တွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ ငါတို့မှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။ ကြိုးစားကြည့်ရတာပေါ့"

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သဘောကောင်းစွာဖြင့် သူတို့ကို အင်မော်တယ်လမ်းစဉ်တွင် လမ်းပြပေးမည်ဆိုလျှင် ပင်ကိုယ် ပါရမီများဖြင့် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာနိုင်သည်။

" ရန်သူ အားလုံးက ငါတို့ လက်လှမ်းမမီနိုင်တဲ့ မဟာတာအိုနယ်မြေရဲ့ အဓိက ဗဟိုချက်ထဲက နက်မှောင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ ဆက်နွယ်နေတယ်။ လောလောဆယ် ငါတို့ရဲ့ ဦးစားပေးက လောကတွေ ပျက်စီးမသွားအောင် တားဆီးဖို့အတွက် ကောင်းကင်ပျံသန်း မြို့တော်က နယ်နိမိတ်ထိန်း တည်ငြိမ်ရေး နတ်အပ်ကို ရအောင်ယူဖို့ပဲ"

ယွမ်ရှောင်၏ ရည်မှန်းချက်က ရှင်းလင်းနေပြီး မျက်လုံးများသည် ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာမှုဖြင့် တောက်ပနေသည်။ ကံတရားက သူတို့ဘက်မှာ ရှိနေပုံရသဖြင့် ယွမ်ရှောင်သည် လုအင်မော်တယ်စံအိမ်၏ အစွန်အဖျားရှိ လူသူကင်းမဲ့သော ခြံဝင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့လိုက်သည်။

"ဒါ သူတို့အိမ်ပဲ"

အရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ပန်းချီကားနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပြီး အတည်ပြု ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

" လုအန်းရဲ့ အမေလည်း ရှိသေးတယ်နော်"

လန်ရီ ထောက်ပြလိုက်သည်။

"ငါတို့မှာ ဒီအတိုင်း ဆက်ဟန်ဆောင်ဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။ သူမသာ ငါ့ကို သားအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလိုက်ရင် ဘယ်သူမှ သံသယဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"အဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်။ ဘယ်သူကများ ကိုယ့်သားအရင်းကို မှားမှာလဲ"

သို့သော် မိခင်တစ်ယောက်ကို လှည့်စားခြင်းသည် လောကတွင် အခက်ခဲဆုံး အရာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူမ ရင်ထဲတွင် သိနေသောကြောင့် ရှေ့တွင် ကြုံရမည့် စမ်းသပ်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ အတော်လေး မရေမရာ ခံစားနေရသည်။ လုအန်း၏ မိခင်ကို မည်သို့ လှည့်စားရမည်နည်း ဟု သူမ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ယွမ်ရှောင်သည် နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

ခြံဝင်းသည် သေးငယ်ပြီး ကောင်းကင်စွမ်းအင်များဖြင့် တောက်ပနေသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ စိုက်ပျိုးထားရာ အရောင်အသွေး စုံလင်ပြီး မွှေးပျံ့သော ရနံ့များ ရှိနေသည်။ အနီးနားတွင် မျက်လုံးကြီးများနှင့် ကောင်းကင်ဝက် အချို့က ဟိုဟိုသည်သည် ငေးကြည့်နေကာ ဤဝက်များသည် ပန်းရောင်သန်းပြီး ချစ်စရာကောင်း၍ မွှေးပျံ့သော လေကို ရှူရှိုက်နေကြ၏။ သူစိမ်းများ ဝင်လာသောအခါ ကောင်းကင်ဝက်များသည် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိပြီး အော်ဟစ်သံများ ပြုကာ ရှေ့ခြေများကို ဖိချလျက် နောက်ခြေများဖြင့် မြေကြီးကို ယက်နေကြသည်။

"ချစ်စရာလေးတွေ"

လန်ရီက ပြောလိုက်ပြီး မျက်လုံးများမှာ သဘောကျမှုဖြင့် အရောင်လက်နေသည်။

သို့သော် ယွမ်ရှောင်၏ အကြည့်က ခြံဝင်း၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ရောက်သွားကာ ထိုနေရာတွင် အမွှေးတိုင်အိုး တစ်ခုပါသော ဘုရားကျောင်းဆောင်ငယ် တစ်ခု ရှိပြီး အမွှေးတိုင်အိုးတွင် ရွှေရောင် နဂါးဝတ်ရုံနှင့် ခရမ်းရောင် သရဖူ ဆောင်းထားသော ဧကရာဇ်မင်းမြတ် တစ်ပါးအတွက် ပူဇော်သက္ကာရ ပစ္စည်းများ ရှိနေသည်။

သာမန် အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသော ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသမီး တစ်ဦးသည် ကျောင်းဆောင်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လျက် ကြည်ညိုလေးစားစွာ တိုးတိုးရွတ်ဆိုနေကာ ပထမဦးစွာ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်ကို အမွှေးတိုင် ပူဇော်ပြီးနောက် သုံးကြိမ် ဦးချခြင်း၊ ကိုးကြိမ် ပျပ်ဝပ်ခြင်းဖြင့် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

"မဟာဧကရာဇ်မင်းမြတ်၊ ကျွန်မရဲ့ သားကြီးနဲ့ သားငယ်လေးကို စောင့်ရှောက်ပေးတော်မူပါ"

တံခါးဝတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော ယွမ်ရှောင်သည် ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုအန်းအကြောင်း အတွေးများ ခေါင်းထဲ ပြည့်နှက်လာကာ ပြောစရာ ရှာမရ ဖြစ်နေသည်။

ဒူးထောက်နေသော အမျိုးသမီးသည် ဝက်များ၏ ဆူညံသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ကာ လှည့်ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးသည်။

"သားလေး၊ မင်း ပြန်ရောက်လာပြီလား"

သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ဆံအဖြူ မရှိဘဲ မီးလောင်ထားသော ကျောက်မီးသွေးတုံး ကဲ့သို့ မည်းနက်ကြမ်းတမ်းပြီး အက်ကွဲနေသော အနက်ရောင် အလုံးနှစ်ခုသာ ရှိ၍ ဤအရာများကို လူသားမျက်လုံးများဟု တွေးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲသည်။ လုယောင်၏ မိခင်သည် မျက်မမြင် ဖြစ်ပြီး ဘာမှ မမြင်ရသော အကြောင်းရင်းကို နေ့စဉ်မှတ်တမ်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

သူမ ငယ်ရွယ်စဉ်က အမှားတစ်ခု ကျူးလွန်ခဲ့မိသဖြင့် စံအိမ်အကြီးအကဲ၏ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရ၍ မီးဒယ်အိုး ပြစ်ဒဏ်ပေးခဲ့ပြီး သင်ခန်းစာ ပေးသည့် အနေဖြင့် မျက်လုံးများကို မီးရှို့ပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အသေးစိတ် အချက်အလက်များကိုမူ သူ့မိခင်က အတိတ်ကို ပြန်မပြောလိုခဲ့၍ လုယောင်ပင် မသိပေ။

သို့သော် ဤမျက်လုံးများသည် ညီအစ်ကိုများ အတွက်၊ အထူးသဖြင့် လုယောင် အတွက် အမြဲတမ်း ကြီးမားသော နာကျင်မှု အရင်းအမြစ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ လူမှန်းသိတတ်စ အချိန်ကတည်းက မိခင်သည် ဤအတိုင်း ဖြစ်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ယွမ်ရှောင်အတွက် ဤအချက်က အခက်အခဲ အချို့ကို လျော့ပါးစေပြီး လုယောင်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ရသော အကြောင်းရင်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းလည်း ဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်ကို လှည့်စားခြင်းသည် မှားယွင်းကြောင်း သူ သိ၏။ အထူးသဖြင့် ကံဆိုးသူ တစ်ဦးကို လှည့်စားခြင်းသည် စက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းသော အရာ ဖြစ်သော်လည်း ကြင်နာမှုဖြင့် ရည်ရွယ်သော လှည့်စားမှု ဆိုလျှင်ရော ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပေသည်။

"အမေ၊ ရှောင်ယောင်ပါ"

ဤမုသားစကားကို ပြောရသည်မှာ လျူမူကို ရင်ဆိုင်ရသည်ထက် ပို၍ ခက်ခဲသဖြင့် စကားပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ့အသံ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။ သို့သော် ဤအချက်ကပင် ခံစားချက်များ အမှန်တကယ် ပေါက်ကွဲထွက်ကျလာသကဲ့သို့ ပိုပြီး စစ်မှန်သွားစေ၏။ ဤစကားလုံးများသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ အလိုအလျောက် နောက်သို့ဆုတ်လိုက်ပြီး ယွမ်ရှောင် ရှိရာဘက် လက်ညှိုးထိုးပြကာ ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများ ရောပြွမ်းလျက် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ရှောင်ယောင် အကြောင်း လာမနောက်ပါနဲ့။"

"အမေ၊ ကျွန်တော် စာမေးပွဲ သွားမဖြေခင် အမေ့အတွက် ဆွဲပေးခဲ့တဲ့ ပုံတူပန်းချီကို သိမ်းထားသေးလား"

"ပုံတူ၊ ငါ့ပုံတူ"

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးသည် တုန်ရီသွားပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အနီးရှိ သစ်ပင်ကို ကိုင်ကာ လဲကျမသွားစေရန် ထိန်းလိုက်ရပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရင်ဘတ်ထဲတွင် အမြဲဆောင်ထားသော ပန်းချီကားချပ်ကို စမ်းတဝါးဝါး ရှာဖွေ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

"ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ထွက်သွားတာ ကြာလွန်းသွားတယ်"

ယွမ်ရှောင်၏ အသံလည်း ပို၍ တုန်ရီလာသည်။

"ရှောင်ယောင်"

သူမ မျက်စိမမြင်ရသည်ကို မေ့လျော့သွားသည့် အလား ယွမ်ရှောင်ထံ ပြေးလာသောအခါ ခြေခေါက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားကာ မျက်နှာတွင် မြေကြီးများ ပေကျံသွားသည်။

သို့သော် သူမက ကုန်းရုန်းထလိုက်ပြီး ယွမ်ရှောင် ရှိရာဘက်သို့ ရောက်လာကာ သူ့ကို ဖက်တွယ်ပြီး လက်မောင်းအား တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ အရာ အားလုံး အိပ်မက် ဖြစ်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည့်အလား သူမ၏ လက်သည်းများက အရေပြားထဲသို့ စိုက်ဝင်ကာ သွေးများပင် ထွက်လာ၏။

"အမေ တောင်းပန်ပါတယ်၊ အမေ တောင်းပန်ပါတယ်။ အဲဒါတွေ အားလုံး အမေ့ အမှားတွေပါ။ သားကို စီရင်သူ ဖြစ်ဖို့ အမေ ဘယ်တော့မှ အတင်း မတိုက်တွန်းတော့ဘူး။ ဘယ်တော့မှ..."

သူမက အသည်းအသန် တောင်းပန်နေသည်။

"အိမ်ကနေ မထွက်သွားတော့ဘူး မဟုတ်လား"

ယွမ်ရှောင်တွင် မိဘများနှင့် ပတ်သက်သော အမှတ်တရများ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို ဖက်တွယ်ထားသော မိခင်တစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ သူမ၏ မျက်ရည်များနှင့် နာကျင်နေသော မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူ့လောက၏ သံယောဇဉ်နှင့် ခံစားမှုများသည် ကျင့်ကြံသူများအတွက် အရေးမပါဟု လက်မခံနိုင်ပေ။ အနည်းဆုံး ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် မိခင်တစ်ယောက်၏ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုစာ မျိုသိပ်ထားခဲ့ရသော နောင်တများနှင့် မေတ္တာတရားများကို ခံစားလိုက်ရကာ ကျလာသော မျက်ရည်များသည် မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေပြီး ၎င်းသည် မီးဒယ်အိုး ပြစ်ဒဏ်၏ အကျိုးဆက်ပင်။

လုယောင်၏ နေ့စဉ်မှတ်တမ်း အရ သူ့မိခင် ငိုလိုက်တိုင်း သူမ၏ မျက်လုံးများသည် အလွန် နာကျင်သောကြောင့် ဆတ်ခနဲ တုန်ခါပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်တတ်ကြောင်း သိရသည်။

ထို့ကြောင့် ညီအစ်ကိုများသည် အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်ခဲ့ကြပြီး သူမကို ငိုအောင်လုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်ပျက်အောင် လုပ်ခြင်းမျိုး မဖြစ်စေခဲ့ကြပေ။ လုယောင် တရားသူကြီး ဖြစ်ချင်ရသည့် အကြောင်းရင်းက သူမကို ပျော်ရွှင်စေချင်သည့် ဆန္ဒ ဖြစ်သော်လည်း ပျောက်ဆုံးနေသော ဆယ်နှစ်တာ ကာလအတွင်း မည်မျှငိုခဲ့ရကြောင်း မသိနိုင်ချေ။

အပိုင်း ၅၁၀ - မိသားစုလိုက် ပူးပေါင်းကြံစည်မှု

ယွမ်ရှောင် သည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော်လည်း ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

" စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် အမေ့ကို ထားပြီး နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ ထွက်မသွားတော့ပါဘူး"

မုသားစကား ဖြစ်သော်လည်း အနည်းဆုံး ယွမ်ရှောင်က သူမကို မျှော်လင့်ချက် ပေးနိုင်ခဲ့ကာ စီရင်သူလု၏ နောင်တများကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပေးရန်နှင့် သူမ၏ လက်ကျန်သက်တမ်းတွင် အေးချမ်းသော ဘဝတစ်ခု ရရှိစေရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

"ကောင်းတယ်။ ကောင်းလိုက်တာ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အမျိုးသမီး၏ မျက်ရည်များ ပိုမို စီးကျလာပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး မည်းနက်သွားသော်လည်း ပျောက်ဆုံးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"မငိုပါနဲ့တော့၊ အမေ့မျက်လုံးတွေ ပိုနာလိမ့်မယ်။ သား အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ ဒါ ပျော်စရာ ကိစ္စလေ။ ဆက်မငိုနဲ့တော့နော်"

ယွမ်ရှောင်က တည်ငြိမ်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်ကာ အမျိုးသမီးက ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ် ညိတ်သော်လည်း မျက်ရည်ကျနေသည်ကို မရပ်တန့်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

"ထိုင်ပါဦး၊ အမေ သားအတွက် ချက်ပြုတ်ပေးမယ်။ ကျင့်ကြံမှုအတွက် အထောက်အကူပြုတဲ့ ကောင်းကင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ အမေ စိုက်ထားတယ်။ သားအစ်ကိုက အမြဲတမ်း အဲဒါတွေကို စားချင်နေခဲ့ပေမဲ့ အမေ သူ့ကို မကျွေးခဲ့ဘူး။ အကုန်လုံးကို သားအတွက် သိမ်းထားတာ"

"အလုပ်ရှုပ် မခံပါနဲ့ အမေ၊ ကျွန်တော် ဗိုက်မဆာပါဘူး"

"ဗိုက်မဆာဘူးလား။ ဒါဆို အမေ အပြင်ထွက်ပြီး သားအတွက် အဝတ်အစား သွားဝယ်ပေးမယ်။ အမေ ပိုက်ဆံ စုထားတယ်၊ မသုံးရသေးဘူး၊ အကုန်လုံး သားအတွက်ပဲ"

အမျိုးသမီးက အလုပ်တစ်ခုခု လုပ်နေမှသာ စိတ်သက်သာရာ ရပြီး မိခင်တစ်ယောက်၏ တာဝန်ကျေပွန်သည်ဟု ခံစားရမည့်ပုံပင်။

"အမေ၊ ဘယ်မှ မသွားပါနဲ့။ ကျွန်တော် ပျော်စရာ ကိစ္စတစ်ခု ပြောပြမယ်"

"ဘာပျော်စရာ သတင်းလဲ"

"လန်ရီ၊ ဒီကို လာခဲ့"

ယွမ်ရှောင်က လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သောအခါ ဘေးမှ ရပ်ကြည့်နေသော မိန်းကလေးမှာလည်း မျက်လုံးများ နီရဲလာပြန်သည်။ သူမသည် ခံစားလွယ်သော မိန်းကလေး ဖြစ်ပြီး စိတ်ကူးများ အမြဲတမ်း ဖြူစင်သန့်ရှင်းနေ၏။

"အမေ၊ သူ့လက်ကို ကိုင်ကြည့်ပါဦး"

ယွမ်ရှောင်သည် လန်ရီ၏ လက်ကို ယူပြီး အမျိုးသမီး၏ လက်ဖဝါးပေါ် တင်ပေးလိုက်ကာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"မိတ်ဆက်ပေးမယ်။ ဒါက အမေ့ရဲ့ ချွေးမလေး၊ နာမည်က လန်ရီတဲ့"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူ လန်ရီကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

"နှုတ်ဆက်လိုက်လေ"

"မင်္ဂလာပါ အမေ"

အခြေအနေကြောင့် ကြောင်အသွားသော လန်ရီက အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

အမျိုးသမီးသည် ယွမ်ရှောင်၏ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး လန်ရီ၏ နူးညံ့သော လက်ကလေးကို အားပါးတရ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

" သမီးနဲ့ အမေ့ရဲ့ ရှောင်ယောင်က လက်ထပ်ပြီးကြပြီပေါ့"

"ဟုတ်၊ ဟုတ်ကဲ့ လက်ထပ်ပြီးပါပြီ"

လန်ရီက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းလိုက်တာ၊ ကောင်းလိုက်တာ၊ ဝမ်းသာစရာပဲ။ ငါတို့ မိသားစုလေး၊ နောက်ဆုံးတော့ သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာပြီပဲ"

မျက်ရည်များ အရင်ကထက် ပိုစီးကျလာသော်လည်း ဤနေ့သည် သူမ အပျော်ရွှင်ဆုံး နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်သည်။

"မြန်မြန်၊ သားအဖေကို သတင်းကောင်း သွားပြောရအောင်"

သူမသည် မှိန်ဖျဖျ လင်းနေသော အခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ ဒယိမ်းဒယိုင် ဝင်သွားကြကာ အခန်းထဲရှိ စားပွဲခုံပေါ်တွင် အဆင့် ၉ စီရင်သူ လုပုဖန်၏ အုတ်ဂူဟု ရေးထွင်းထားသော ကျောက်စာတိုင် တစ်ခု တင်ထားသည်။

နေ့စဉ်မှတ်တမ်းများ အရ လုယောင် မှတ်မိသည့် အချိန်ကတည်းက သူ့ဖခင် မရှိတော့ဘဲ စာတစ်ကြောင်းသာ ရေးထားသည်။

"လူတိုင်းက စီရင်သူ လုပုဖန်ဟာ ကောင်းကင်ရုံးတော်အတွက် အသက်ပေးခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းလို့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါကတော့ အဲဒီလို မမြင်ဘူး။ ကိုယ့်မိသားစုကိုတောင် မကာကွယ်နိုင်တဲ့သူက သူရဲကောင်း မဟုတ်ဘူး၊ အသုံးမကျသူသာ ဖြစ်တယ်"

ဤမိသားစုသည် မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ စီရင်သူများအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြသော်လည်း ကောင်းမွန်သော နိဂုံးချုပ်မျိုး မကြုံတွေ့ခဲ့သည်ကို ယွမ်ရှောင် သိလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးသည် ကျောက်စာတိုင် ရှေ့တွင် အမွှေးတိုင် သုံးချောင်း ထွန်းညှိလိုက်သော်လည်း စကားပြောနိုင်ရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူလိုက်ရဟန်ဖြင့် လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေပြီး ခေတ္တအကြာမှ နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီးလုရေ၊ ရှင် သားနှစ်ယောက်စလုံး အခြေကျပြီး မိသားစု ဘဝကို စတင်တော့မယ်။ ကျွန်မ ရှင့်ရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ခဲ့မိဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ၏ ပခုံးထက်မှ တောင်ကြီးတစ်လုံး ပြိုကျသွားသကဲ့သို့ ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး လျော့ကျသွားပုံရသည်။

ယွမ်ရှောင်မှာမူ ရိုးရှင်းပြီး မှိန်ဖျဖျ ဖြစ်နေသော ကျောက်စာတိုင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောစရာ စကား ရှာမရဖြစ်နေ၏။

လုမိသားစု စံအိမ်၏ တံခါးဝတွင် စီရင်သူ သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး အိမ်ပြန်ရောက်လာကာ အရပ်ရှည်ပြီး နွေးထွေးသော အပြုံး၊ ကျက်သရေရှိသော အသွင်အပြင်တို့ဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားထင်ရှားသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

"မင်္ဂလာပါ တပ်မှူးလု”

သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော အစောင့်အများအပြားက ဖားယားသော အပြုံးများဖြင့် အလျင်အမြန် ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်ကြသည်။

"ဘာတပ်မှူးလဲ။ ငါက အဆင့် ၈ တောင် မရောက်သေးဘူး။ ပေါက်ကရတွေ ပြောမနေကြနဲ့"

လုချန်ဖုန်း က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"သခင်လေး၊ အချိန်တန်ရင် ဖြစ်လာမှာပါ"

လုချန်ဖုန်းသည် နှုတ်မှ ထိုရာထူးကို ငြင်းပယ်နေသော်လည်း တပ်မှူးဟု အခေါ်ခံရသည်ကို တိတ်တခိုး နှစ်သက်နေကြောင်း အစောင့်အိုကြီး သိနေသည်။ အဆင့် ၈ နှင့် အဆင့် ၉ ကွာခြားချက်သည် အနည်းငယ်သာ ရှိသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အဆင့် ၈ သို့ ရောက်ရှိခြင်းသည် သာမန် ခြေလျင်စစ်သား အဆင့် မဟုတ်တော့ဘဲ ကောင်းကင်ပျံသန်း မြို့တော်ကဲ့သို့ နေရာတွင် စီရင်သူများ၏ တပ်မှူး ဖြစ်ခြင်းသည် အတော်အတန် မြင့်မားသော အဆင့်အတန်း တစ်ခု ဖြစ်သည်။

"သခင်လေး လုယောင်ကို မှတ်မိလား"

လုချန်ဖုန်း ရပ်တန့်သွားပြီး အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ငါက အထက်တန်းလွှာတွေနဲ့ပဲ ပေါင်းသင်းတာ၊ အဲဒီလို အောက်တန်းစားမျိုးကို ဘာကိစ္စ မှတ်မိနေရမှာလဲ"

အစောင့်က မရဲတရဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော် သတင်းပို့ချင်လို့ပါ။ အဲဒီကောင်က ဆယ်နှစ်လောက် ပျောက်နေပြီး ပြန်လာတော့ ပိုပြီး နုပျိုလာတယ်။ အသားအရေက ကိုယ့်ကိုကိုယ် ရောင်းစားထားတဲ့ ကောင်လို နူးညံ့နေတာပဲ။ ကျွန်တော်သာ တားမထားရင် ကောင်လေးတွေက သူ့ကို ဈေးနှုန်း ဘယ်လောက်လဲလို့ မေးတော့မလို့"

အစပိုင်းတွင် လုချန်ဖုန်း အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားသော်လည်း အစောင့်၏ စကားကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး လေသံနှိမ့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း အခု ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ လုယောက် ပြန်ရောက်လာတယ် ဟုတ်လား"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဒီမနက်ပဲ ပြန်ရောက်တာပါ။ မျက်နှာဖုံး တပ်ထားတဲ့ ကောင်မလေး တစ်ယောက်တောင် ပါလာသေးတယ်။ အဲဒီကောင်မလေး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် မိုက်တယ်ဗျ၊ တော်တော်လေး သွက်သွက်လက်လက် ရှိတဲ့ပုံပဲ"

အစောင့်က လျှာသပ်ရင်း မှတ်ချက်ချလိုက်သောအခါ လုချန်ဖုန်းသည် သူ့လည်ပင်းကို ဆွဲညှစ်ပြီး အံကြိတ်လျက် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"တကယ် လုယောင် ဆိုတာ သေချာလား"

နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသော်လည်း ခြိမ်းခြောက်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အစောင့်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"အမှန်ပါ သခင်လေး။ မျက်မမြင် အဘွားကြီးတောင် ဝမ်းသာလွန်းလို့ ငိုပြီး နေ့ဝက်လောက် ပျော်နေတာ။ လူတွေ အများကြီး မြင်လိုက်ကြပါတယ်။ သေချာပေါက် အဲဒီ ပိုးမွှားကောင် လုယောင် ပါပဲ"

လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က ပြိုင်ဘက်များ ဖြစ်ခဲ့ပြီး အင်အားချင်း ယှဉ်လျှင် လုယောင်သည် လုချန်ဖုန်းကို မမီသော်လည်း သူတို့၏ ပါရမီများကို လူများက မကြာခဏ နှိုင်းယှဉ်လေ့ ရှိသောကြောင့် လုချန်ဖုန်းသည် ထိုပိုးမွှားကောင်ကို မုန်းတီးသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်လေး။ သူက လုံးဝ ပျက်စီးနေပါပြီ။ ကျွန်တော့်အထင် သူက အခု ယန် အဆင့်မှာတောင် မရှိတော့ဘူး။ အခု သခင်လေးနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် တစ်ယောက်က ကောင်းကင်မှာ၊ တစ်ယောက်က မြေကြီးထဲမှာလို ကွာခြားသွားပါပြီ"

အစောင့်က အလျင်အမြန် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"တော်တော့"

လုချန်ဖုန်း သူ့ကို အေးစက်စက် ကြည့်ပြီး စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ခမ်းနားထည်ဝါသော ခြံဝင်းတစ်ခု အတွင်း ရေကန်ဘေး လေသာဆောင်၌ ဖီးနစ်ငှက် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးက ဇစ်သာ တီးခတ်နေကာ ခန္ဓာကိုယ် သွယ်လျပြီး ကောက်ကြောင်း အချိုးအစားကျ၍ လှုပ်ရှားမှုများသည်လည်း ကျက်သရေရှိစွာ နတ်သမီးကဲ့သို့သော အလှတရားများ လွှမ်းခြုံထားသည်။

လုချန်ဖုန်း မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် ဝင်ရောက်လာကာ ဘေးဘီကို ဝေ့ကြည့်ပြီးမှ ဇစ်သာ တီးနေသော အမျိုးသမီးကို မေးလိုက်သည်။

"အမေ၊ အဖေ ဘယ်မှာလဲ"

"မြို့စားမင်း ရုံးခန်းမှာ အစည်းအဝေး သွားတက်တယ်"

ဖီးနစ်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသမီးသည် လုချန်ဖုန်းကို စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းအဖေ မင်းကို သင်ပေးထားတာ ဘယ်နှစ်ခါ ရှိပြီလဲ။ ကိုယ့်ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ရမယ်၊ ကိုယ့်အတွေးတွေကို ဖုံးကွယ်ထားရမယ်၊ ဘာခံစားချက်မှ ထုတ်မပြရဘူး။ မင်းအပြုအမူနဲ့ဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ် အဆင့် ၈ ကို ရာထူးတိုးနိုင်မှာလဲ"

လုချန်ဖုန်း အံကြိတ်ပြီး သူမဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အမေ ကြားပြီးပြီလား။ လုယောင် ပြန်ရောက်လာပြီတဲ့"

"အေး၊ ကြားတယ်။ ကောင်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ ယွီအဘွားကြီး ငိုနေတာ ဆယ်နှစ်ရှိပြီ။ မိသားစု စံအိမ်ကိုတောင် ကပ်ဘေးဆိုက်အောင် လုပ်လုနီးပါးပဲ"

"လုံးဝ မကောင်းဘူး။ ဒီလုယောင်က သေချာပေါက် လူလိမ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဆိုလိုတာက တစ်ယောက်ယောက် သားကို ဒုက္ခပေးဖို့ ကြံနေတာပဲ"

"သူ ပြန်ရောက်လာတာက မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

စကားမှားသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သော လုချန်ဖုန်းက ချက်ချင်း လက်ကာပြလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ အမေက ဂီတ ဆက်တီးနေပါ။ ကျွန်တော် အဖေ့ကို သွားရှာလိုက်မယ်"

"အခု ရပ်လိုက်စမ်း။ အမေ မှန်းကြည့်မယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က စီရင်သူ စာမေးပွဲမှာ မင်း တစ်ခုခု ညစ်ပတ်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

"အမေ့ကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ကောင်းပြီ၊ အမှန်အတိုင်း ပြောပြမယ်။ စာမေးပွဲ ဖြေတုန်းက အဖေက တပ်မှူးယွမ်နဲ့ စကားပြောထားပြီးသား။ ပန်းဝင်ခါနီးမှာ တပ်မှူးယွမ်က ကြီးကြပ်ရေး ခုံကနေ ဆင်းလာပြီး လုယောက်ကို ရှင်းပစ်လိုက်တယ်၊ သူ့ကို ပြာဖြစ်သွားအောင် မီးရှို့လိုက်တာပဲ။ အဲဒီနေ့က သူ စီရင်သူ တိုကင် အခု ၈၀ ကျော် လုယူထားနိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်သာ သူ့ဆီက မယူခဲ့ရင် အဲဒီနေ့က သူပဲ ပထမ ရမှာ"

ဖီးနစ်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသမီးသည် မျက်ခုံးပင့်ကာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဒီကိစ္စ အမေ့ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တယ်ပေါ့"

" ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ထားလိုက်တာ ကောင်းမယ် ထင်လို့ပါ။ ဒါက ကိစ္စအသေးလေးပဲလေ။ ပြီးတော့ အချိန်တွေလည်း ကြာနေပြီ"

"ဒီကိစ္စကို လူဘယ်နှစ်ယောက် သိလဲ"

သူမက မေးလိုက်သည်။

"အဖေ၊ တပ်မှူးယွမ်၊ ကျွန်တော်ရယ်၊ အခု အမေရယ် ပေါ့"

လုချန်ဖုန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"လုယောင် မီးလောင်ပြီး ပြာဖြစ်သွားတာကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာ။ ပြန်ရှင်လာတယ် ဟုတ်လား။ ကျွန်တော် ဓားနဲ့ တစ်ချက်တည်း သူ့လည်ပင်းကို လှီးလိုက်တော့ မျက်လုံးပြူးပြီး ချက်ချင်း သေသွားတာပဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖီးနစ်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသမီးသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"အမေ၊ သူတို့ဘက်ကနေ ရပ်တည်ပေးဖို့ စဉ်းစားနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

လုချန်ဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဟန်ပန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အရှင်လတ်လတ် ရှိနေတာထက် သေသွားတာ ပိုကောင်းမယ့် မျက်မမြင် ဆွေမျိုးတစ်ယောက်ကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ"

"ကောင်းတယ်။ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် အဲဒီ လူလိမ်ကောင်ကို ချက်ချင်း ဖွင့်ချပြီး၊ အပြီးတိုင် ရှင်းပစ်လိုက်မယ်။ ကျွန်တော်က အလားအလာရှိတဲ့ တပ်မှူးရာထူးအတွက် အကဲဖြတ် ခံနေရတာမို့ ဒီအရူးကောင်ကြောင့် အပျက်စီး မခံနိုင်ဘူး"

လုချန်ဖုန်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း သူ့ကို ဖွင့်ချလို့ မဖြစ်ဘူး"

"ဘာလို့လဲ"

"လူတိုင်းက သူ ပျောက်ဆုံးသွားတယ်လို့ပဲ ထင်နေကြတာ။ လုယောင် သေသွားပြီလို့ အတင်းပြောနေရင် အရမ်း သိသာလွန်းနေလိမ့်မယ်"

သူမက သားဖြစ်သူ၏ အကြံကို စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ"

လုချန်ဖုန်း စိတ်မရှည်တော့ပေ။

အမျိုးသမီးက ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"လုမိသားစု စံအိမ်ဆီ သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာတာ လျူမူလို့ ကြားတယ်။ မင်း လုယောင်ကို သတ်လိုက်တဲ့ကိစ္စ သိနေတာများလား"

"သူ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။ အဘိုးကြီးယွမ် သေချင်နေတာ မဟုတ်ရင်ပေါ့"

"တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီ။ သိတဲ့သူတွေထဲက ဘယ်သူမှ မင်းကို ပစ်မှတ်ထားစရာ အကြောင်းရင်း မရှိဘူး"

သူမ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

" လုယောက်က စီရင်သူလုအန်းရဲ့ ဆွေမျိုး ဖြစ်နေတော့ ဥပဒေတွေနဲ့ ကာကွယ်ခံထားရတယ်။ ဒီကိစ္စသာ ပေါက်ကြားသွားရင် တပ်မှူး ဖြစ်ဖို့ မပြောနဲ့။ ကျွန်တော် အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ်။ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် လူလိမ် ဟုတ်ဟုတ် မဟုတ်ဟုတ် သူ သေကို သေရမယ်"

"နောက်ကွယ်က တကယ့် လက်သည်ကို မရှာရင် မင်းရဲ့ ရန်သူက အားနည်းချက်ကို အခွင့်ကောင်း ယူသွားလိမ့်မယ်။ လူလိမ် တစ်ယောက် ပေါ်လာပြီးရင် နောက်ထပ် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူလိမ်တွေ ဆက်ပေါ်လာနိုင်တယ်။ သူ့ကို သတ်ရုံသက်သက်နဲ့ ဒီကိစ္စ ပြီးမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဖီးနစ်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသမီးသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ ဝတ်ရုံရှည်ကြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိခတ်သွား၏။

သူမက အလေးအနက် စဉ်းစားပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်လေသည်။

"လာ၊ အဲဒီ လူလိမ်ကောင်ကို သွားတွေ့ပြီး နောက်ကွယ်ကလူတွေ ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်"