အခန်း (၅၁၁-၅၁၂)

Vol. 39 Ch. 511-512

အပိုင်း ၅၁၁ - ညဥ့်အချိန်

မဟာတာအို နယ်မြေတွင် ညအချိန် တည်ရှိပြီး နယ်မြေဓာတ်လုံး စွမ်းအင်ပမာဏ ချွေတာရန်အတွက် စက်ဝိုင်းခြင်း သဏ္ဍာန် အစီအရင်ဖြင့် ပိုင်ခြားထားသဖြင့် ညရောက်လာလျှင် ချီများ သိသိသာသာ အားနည်းသွားတတ်၏။ အင်မော်တယ်များသည် နေ့ဘက်တွင်သာ ကျင့်ကြံကြပြီး ညဘက်တွင် အစီအရင်အောက်၌ သွားလာလှုပ်ရှားကြသည်။ ၎င်းသည် ဝင်ရိုးစွန်းနှစ်ဖက်ကို ဗဟိုပြုကာ အရှေ့အနောက် လည်ပတ်နေပြီး တစ်ပတ်ပြည့်လျှင် တစ်ရက်တာဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ ဤဘုံတွင် နေ့အချိန်၌ တောက်ပထိန်လင်း၍ ပွဲလမ်းသဘင်များနှင့် မြူခိုးများ ပြည့်နှက်ကာ လူတိုင်း အပြုံးမျက်နှာ ဆင်တတ်ကြ၏။ ညအချိန်တွင်မူ ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်မိုက်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ကာလ ဖြစ်ကာ လူဆိုးများ လှည့်လည်သွားလာတတ်ကြသဖြင့် ကျင့်ကြံသူများသည် အိမ်အပြင်မထွက်ဘဲ အစီအရင်များအတွင်း၌သာ စုဝေးနေထိုင်လေ့ရှိကြသည်။

ယွမ်ရှောင်သည် မဟာတာအိုနယ်မြေ၏ ညအချိန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရသောအခါ အောက်ဘက်မှ မြင့်တက်လာခြင်း ဖြစ်၍ အံ့သြမင်သက်သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အမှောင်ဖုံးသွားသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ခဏအကြာတွင် မီးရောင်များ လက်ခနဲ ထွက်ပေါ်လာ၍ ကောင်းကင်ပျံသန်းမြို့တော်ကို လင်းလက်တောက်ပစေ၏။ ညစာအတွက် လုယောင်၏ မိခင် သခင်မယုသည် အရသာရှိသော ဝက်တစ်ကောင်ကို ကင်ထား၍ အဆီတဝင်းဝင်း ဖြစ်နေသောကြောင့် မည်သူမဆို သွားရေကျပေလောက်သည်။ စီရင်သူတစ်ယောက်၏ မိသားစု ဖြစ်သောကြောင့် အဆင့်အတန်း မြင့်မားခြင်း မရှိသော်လည်း သေမျိုးလောကထက် များစွာ သာလွန်နေ၏။ ရိုးရှင်းသော ဝက်သားကင်က သေမျိုးများ၏ သက်တမ်းကို ဆွဲဆန့်ပေးနိုင်ကာ လောကနှစ်ခု၏ ကွာခြားချက်မှာ ကြီးမားလှပေသည်။

"အရသာရှိလိုက်တာ"

လန်ရီ၏ ပန်းကန်လုံးတွင် ဝက်သားကင်များ ပြည့်လျှံနေပြီး နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးအထက် ဆီများ ပြောင်လက်နေသဖြင့် တစ်မျိုးတဖုံ ချစ်စရာ ကောင်းနေသည်။ သခင်မယုသည် ဤစုံတွဲအကြားမှ သံယောဇဥ်နှင့် နွေးထွေးမှုကို ခံစားမိသဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်၍ လန်ရီအတွက် ဟင်းများ ထပ်မံ ဖြည့်တင်းပေးခဲ့၏။ ညနေခင်းတွင် လုအိမ်တော်မှ အခြားသူများ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ကြပြီး လုအန်း၏ ရာထူးကြောင့် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူမကို ချစ်ခင်ရင်းနှီးစွာ ဆက်ဆံကြသည်။

"ကလေး ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ ပြဿနာမရှာပါနဲ့။ ကြိုးကြိုးစားစားနဲ့ စီရင်သူ ဖြစ်လာအောင် ပြန်လုပ်။ မင်းမှာ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်"

"မင်းရဲ့အဖေက သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်။ သူ့ကို သိက္ခာ မကျစေနဲ့"

ထိုသို့သော အားပေးစကားများကို ကြားလျှင်မူ သူမက ကြားဖြတ်၍ ဟန့်တားတတ်သည်။

"မလိုတော့ဘူး။ အရေးကြီးတာက သားငယ်လေး ပျော်ရွှင်နေရင် ရပြီ"

တစ်နေ့တာ ကျော်လွန်ပြီးနောက် ယွမ်ရှောင်သည် လုယောင်အဖြစ် အစားထိုးနိုင်ခဲ့ပြီး မည်သူမျှ သံသယ မဝင်ကြတော့ပေ။ ဤညစာကို သုံးဆောင်ပြီးလျှင် လုအိမ်တော်၏ အရင်းအမြစ်များဖြင့် ကျင့်ကြံရန် စဥ်းစားနေစဥ် ခြံဝန်းအပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ဟိန်းထွက်လာ၏။

"သခင်မကြီးနဲ့ သခင်လေး ရောက်လာပြီ"

"မြန်မြန်သွားကြိုရအောင်"

သခင်မယုသည် ဆတ်ခနဲ တုန်ရီသွားကာ စားလက်စကို ရပ်တန့်၍ လန်ရီနှင့် ယွမ်ရှောင်ကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် လုချန်ဖုန်းနှင့် မိခင် ဝင်ရောက်လာကြပြီး လှပ၍ ကျက်သရေရှိသော အစေခံ မိန်းကလေးများစွာလည်း လိုက်ပါလာကြ၏။

"ကျွန်မတို့ မိသားစုက အရိုအသေပေးပါတယ်"

"မလိုပါဘူး။ ဝမ်းကွဲညီမ ဒီနေ့မှာ မိသားစု ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရတာဆိုတော့ ပျော်ရွှင်နေလိုက်ပါ"

ဒူးထောက်ချလိုက်သော သခင်မယုကို သခင်မကြီးက ဆွဲထူပြီး နူးညံ့စွာ ပြုံးနေခဲ့သည်။

"လုယောင်က ဂါရဝပြုပါတယ်"

ယွမ်ရှောင် ရှေ့ထွက်လာသောအခါ ထိုသားအမိက အကဲခတ်နေကြောင်း သိသာသည်။

"ရှောင်ယောင် ဆယ်နှစ်ကြာသွားတာတောင် မင်းက ပိုပြီး နုပျိုလာတယ်"

"ရုပ်ရည်က အပေါ်ယံပါ။ အင်မော်တယ်လမ်းစဥ်မှာ ဘာမှ မအောင်မြင်ခဲ့တဲ့အတွက် လုအိမ်တော်ကို မျက်နှာပြစရာ မရှိတော့ပါဘူး"

"ကိစ္စမရှိဘူး။ မင်းအနေနဲ့ ဘဝသစ် စနိုင်ပါတယ်။ ချန်ဖုန်း ငါတို့အားလုံး သူ့ကို ယုံကြည်တယ်မလား"

သခင်မကြီးက သူ့ကို ပခုံးပုတ်လိုက်ပြီး လုချန်ဖုန်းလည်း ဝင်ပြောလာသည်။

"ဟုတ်တယ်။ နောက်ကျရင် ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ရင် ငါ့ကို အချိန်မရွေး လာရှာလို့ ရတယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"စကားမစပ် မင်းရဲ့အစ်ကိုက အခု စီရင်သူဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်အုပ်စိုး အိမ်တော်မှာ နာမည်တစ်လုံး ရနေပြီ။ စီရင်သူ ဖြစ်ချင်ရင် သူ ကူညီပေးနိုင်တယ်"

သခင်မကြီးက ရိုးသားဟန်ဖြင့် ကမ်းလှမ်းလိုက်သကဲ့သို့ လုချန်ဖုန်းလည်း ဟန်ဆောင်ကောင်းနေပြန်၏။

"မင်းက စိတ်ထားဖြူစင်ပြီး မကောင်းမှုကို မုန်းတီးတယ်။ ဒါက စီရင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ လုံလောက်တယ်။ အခွင့်အရေး ရှိသေးလို့ စိတ်ဓာတ် မကျနဲ့"

"တကယ်လား"

ယွမ်ရှောင်သည်လည်း အမှန်တကယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေဟန်ဖြင့် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။

"ကလေး ဒီဆယ်နှစ်မှာ မင်း ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတယ်။ အဒေါ်က လက်ဆောင်တစ်ခု ပြင်ဆင်ထားတယ်။ ဒါက မက်မွန်အင်ပါယာရဲ့ မက်မွန်သီး ဖြစ်ပြီး ခွန်းလွန်တောင်မှာ စိုက်ပျိုးထားတာပဲ။ အခု မင်းကို ပေးလိုက်မယ်"

သခင်မကြီးက ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ တစ်ခု ကမ်းပေးလာသောအခါ သခင်မယုမှာ ပျာပျာသလဲ ကန့်ကွက်ရှာသည်။

"ဒါက အရမ်းတန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ်။ သား လက်မခံရဘူး"

"ဝမ်းကွဲညီမ ငါပေးမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးပြီ"

"ဒါဆိုရင် ကျုပ် လက်ခံလိုက်ပါမယ်"

သို့သော် ယွမ်ရှောင်က မျက်နှာပြောင်တိုက်၍ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို ချက်ချင်း ဆွဲယူသွားသောအခါ အားလုံး အံ့သြသွားကြ၏။

"ဒါဆိုရင် မိသားစု စားသောက်နေတာကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။ မနက်ဖြန် စီရင်သူ စာမေးပွဲ ရှိတော့ ချန်ဖုန်းလည်း အလုပ်များနေတယ်ဆိုတော့ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်"

ထို့နောက် သခင်မကြီးသည် အဖြေရှာတွေ့သွားဟန်ဖြင့် တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ကာ တံခါးဝသို့ ခြေဦးလှည့်လိုက်၏။

"မိန်းကလေး ဘာလို့ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားရတာလဲ"

သို့သော် သူမက ထွက်မသွားခင် လန်ရီကို လှည့်ကြည့်၍ မေးခွန်းထုတ်လာခဲ့၏။

"သခင်မကြီး သူက နည်းနည်းရုပ်ဆိုးပြီး အားငယ်တတ်လို့ပါ"

ယွမ်ရှောင်က ကြားဝင်၍ ဖြေပေးလိုက်သောအခါ သူမသည် စကားဆက်မပြောတော့ဘဲ ထွက်ခွာသွားကာ အစေခံများလည်း လူခွဲကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

"ငါ အဖြေရပြီ။ ဒီကောင်က ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး။ ဒီအတိုင်း ကပ်ပါးကောင် လုပ်နေတာပဲ။ လုယောင်အကြောင်း ဘာမှမသိလောက်ဘူး"

"တော်တော် သတ္တိရှိတာပဲ"

လုချန်ဖုန်းက အေးစက်စက် ရယ်မောရင်း မှတ်ချက်ချသည်။

"သူ့ကို အသုံးချတတ်ရင် အကျိုးရှိတယ်။ အရင်းအမြစ် နည်းနည်းလောက် ပေးလိုက်တာနဲ့ သစ္စာရှိလိမ့်မယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းမှာ အမည်းစက် မရှိတော့ဘူး။ လုအန်းက သူ့ညီအကြောင်း စုံစမ်းနေတာ။ လုပုအန်က သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတော့ သဲလွန်စတွေ့သွားရင် ပြဿနာ ရှိနိုင်တယ်။ လုယောင်အတုကို ဒီအတိုင်း ထားလိုက်"

"နားလည်ပါပြီ"

"ဒီလူလိမ်က အမှန်တရားကို မသိတော့ ရှင်းပစ်ချင်နေတာမလား။ ဒီအမေက မင်းအတွေးကို ငယ်ငယ်ထဲက အခုထိ အားလုံး သိတယ်"

သခင်မကြီးက သက်ပြင်းချ၍ ငေါက်လိုက်သောအခါ လုချန်းဖုန်းသည် မဲ့ပြုံးတစ်ချက်ဖြင့် လစ်ထွက်သွားသည်။

ဤဝက်သားကင်သည် ယွမ်ရှောင်၏ ဘဝတွင် စွဲထင်နေမည့် ညစာတစ်ခု ဖြစ်လာကာ ဓားအိမ်တော်တွင် စားခဲ့ရသည်နှင့်မခြား နွေးထွေးနေခဲ့သည်။ ညစာ စားပြီးနောက် သူနှင့် လန်ရီသည် ခေါင်မိုးအထက်သို့ တက်ကာ အမှောင်ထုအောက်တွင် မီးရောင်များ ထွန်းညှိထားသည့် မြို့တော်ကြီးထံ ငေးမောနေကြ၏။

"လုယောင်ကို လုချန်ဖုန်း သတ်လိုက်တာပဲ"

ယွမ်ရှောင်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သဖြင့် လန်ရီ လန့်သွားသည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ပြောနိုင်တာလဲ"

"ငါက လူတွေအကြောင်း နားလည်တယ်လေ"

"သူ့ခမျာ သားနှစ်ယောက်လုံးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတော့ တော်တော်လေး ဝမ်းနည်းနေမှာပဲနော်"

ခြံဝန်းထဲတွင် အပြုံးများ ဝေကာ အလုပ်ရှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သော သခင်မယုကို မြင်နေရသဖြင့် သနားကြင်နာတတ်သော သူမ သက်ပြင်းအခါအခါ ချလိုက်မိလေသည်။

အပိုင်း ၅၁၂ - လုပ်ကြံမှု

"မက်မွန်သီးလက်ဆောင်က မဆိုးပါဘူး"

ယွမ်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။

" တစ်ကိုက်လောက် ကျွေး"

လန်ရီက သွားစွယ်လေးများ ပေါ်လာသည်အထိ ပါးစပ်ဟကာ တိုးကပ်လာရင်း ပြောသည်။

ယွမ်ရှောင်က ရယ်မောပြီး သူမ၏ ပါးကို ဆွဲကာ ခေါင်းမိုးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး သူ့အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

" ဘာကို စောင့်နေတာလဲ။ လက်စားချေရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ"

ကျားဖြူလေးက ရင်ခွင်ထဲမှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး ဒေါသသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ငါ ဘယ်လို လက်စားချေရမှာလဲ"

လန်ရီ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။

"အခုပဲ တတိယအကြိမ် လုပ်လိုက်တော့လေ။ လမိုက်ညနဲ့ လေပြင်းတိုက်နေတဲ့ အချိန်က ပြင်းပြတဲ့ ရမ္မက်မီးတောက်တွေ လောင်ကျွမ်းဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ။ လန်ရီ၊ အခု ငါတို့ ကောင်းကင်ရုံးတော်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ နင် အင်မော်တယ် ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ရုံပဲ။ ငါ့အစောင့်အရှောက်နဲ့ဆိုရင် နင်က မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ တက်လှမ်းနိုင်ပြီး ကောင်းကင်ရုံးတော်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်လိမ့်မယ်။ သူက နင့်အတွက် အင်မော်တယ် ဖြစ်လာဖို့ အကောင်းဆုံး ခြေနင်းတုံးပဲ။ ဒါကြောင့် သိမ်မွေ့ချင်ယောင်ဆောင်မနေဘဲ မတ်မတ်ရပ်စမ်းပါ။ မိန်းမတွေက ကောင်းကင်တစ်ဝက်ကို ပင့်ထားနိုင်တယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ နင်က ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို မထားသင့်တာ"

ကျားဖြူလေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

"ဒါ၊ ဒါက..."

လန်ရီ၏ မျက်နှာမှာ ရှက်သွေးကြောင့် နီရဲသွားသည်။

"သောက်ရေးထဲမှပဲ၊ နူးညံ့ပြီး ချစ်စရာကောင်းချင်ယောင်ဆောင်နေတာတွေကို ငါ ရွံလှပြီ။ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာအောင် လုပ်ပြီး ယောကျ်ားတွေကို ခြေအောက်မှာ နင်းချေပစ်လို့ မရဘူးလား။ သောက်ကျိုးနည်း၊ နင်က ကယ်တင်ရှင်လေ"

ကျားဖြူလေးက စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"အခုပဲ လုပ်တော့၊ မဟုတ်ရင် နင် အိုမင်းပြီး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်"

ကျားဖြူလေးက အသည်းအသန် တိုက်တွန်းပြန်သော်လည်း မောင်းထုတ်ခံခဲ့ရလေ၏။

"ထွက်သွားစမ်း"

ကောင်းကင်မက်မွန်သီးသည် ယွမ်ရှောင်၏ ဒန်တန်သို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်သွားပြီး အာဟာရပြည့်ဝသော ချီစမ်းချောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အချိန်တိုအတွင်း အဆင့်နှစ်ဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်၍ အခြေတည်အဆင့် ယင်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။

"ငါက အခုဆိုရင် တိုက်ပွဲမှာ အင်မော်တယ် တစ်ယောက်နဲ့ ယှဉ်တိုက်နိုင်လောက်ပြီလား"

အရာအားလုံးကို ခြုံငုံကြည့်လျှင် သူ၏ ကိုယ်အစစ်သည် လနတ်သား သို့မဟုတ် စစ်မင်းသမီး တို့နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပြီကာ သူတို့က နေရာတကျ ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယွမ်ရှောင်အတွက်မူ ရှေ့ဆက်ရမည့်လမ်းသည် ကျယ်ပြန့်လှသည်။

" ကောင်းကင်ရုံးတော်မှာ လမ်းကြောင်းပေါ် ခြေချလိုက်တာနဲ့ အင်မော်တယ် နယ်ပယ်ကို တက်ဖို့က လွယ်ကူသွားပြီ"

သူက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ကျင့်ကြံမှုကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သော အခိုက်တွင် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက် ခြံဝင်းတွင် လန်ရီသည် ကျောပေးလျက် ထိုင်နေ၍ မေးစေ့ကို လက်ထောက်ကာ ခြေထောက်များကို လွှဲရင်း အတွေးထဲ နစ်မြောနေပုံရသည်။

"အခု အခြေအနေတွေ ငြိမ်သက်သွားပြီဆိုတော့၊ တတိယအကြိမ် ကြိုးစားဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ"

ကြယ်ပြာက ပြောင်စပ်စပ် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ တတိယအကြိမ် လုပ်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူး"

"မင်း သူ့ကို သနားနေတာလား"

"မဟုတ်ဘူး။ ကောင်းကင်ရုံးတော်မှာ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး လျင်လျင်မြန်မြန် တိုးတက်နိုင်တယ်။ ဒီအချိန်ကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးစရာ မလိုဘူး။ သူ ပိုပြီး သန်မာလာတဲ့အထိ၊ တကယ် လိုအပ်တဲ့ အချိန်အထိ စောင့်ကြတာပေါ့"

"မင်းက သတ်ခါနီး ဝက်ကို အစာကျွေးပြီး ဝလာအောင် လုပ်နေတာပဲ"

"ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အင်မော်တယ် ဝက်ပေါက်လေးပါ"

ယွမ်ရှောင် ရယ်မောလိုက်သည်။

"တော်လိုက်တော့၊ မင်းရဲ့ ထက်ရှတဲ့ လျှာအောက်မှာ နူးညံ့တဲ့ နှလုံးသား ရှိနေတာ ငါသိတယ်။ မင်း သူ့ကို သနားနေတာ။ သူ့အပေါ်ထားတဲ့ မင်းရဲ့ အချစ်က ချန်ရီ ထက်တောင် သာလွန်သွားပြီ ထင်တယ်"

"တော်တော့"

ထိုစကားကြောင့် ယွမ်ရှောင်၏ အပြုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ငါ ချန်ရီကို သတ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအကြွေးကို ပြန်ဆပ်ရမယ်။ မနက်ဖြန်၊ စီရင်သူ စာမေးပွဲ ပြီးရင် ငါ လန်ရီကို မူးအောင် တိုက်ပြီး ဆက်လုပ်မယ်"

"သူ သေသွားပြီး ချန်ရီ အသက်ရှင်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

သူက လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်မိပြီး ရင်ခွင်ထဲ၌ သေဆုံးသွားခဲ့သော ဝတ်ရုံဖြူနှင့် မိန်းကလေးကို သတိရလိုက်သည်။ ဓားက သူမ၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်ခဲ့သည့် အချိန်က မျက်ဝန်းများကို သူ မမေ့နိုင်ပေ။

"ငါ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းရမယ်။ အခု မလုပ်ရင် ဘယ်တော့မှ လုပ်ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

နောက်ဆုံးတွင် သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ရှိသမျှ အားအင်ဖြင့် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကတိပြုလိုက်သည်။

မှိန်ဖျဖျ လင်းနေသော အခန်းထဲတွင် လုချန်ဖုန်းသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခြေချိတ်ထိုင်ကာ အနားယူနေစဉ် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရပြီးနောက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သခင်လေး၊ ယန်ဆုန် ရောက်ပါပြီ"

"ဝင်ခဲ့"

လျှို့ဝှက်တံခါး ပွင့်သွားပြီး သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော အစောင့်အိုကြီး တစ်ဦး ဝင်လာပြီး ဦးညွှတ်လိုက်ကာ ဂိတ်တံခါးစောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

"မင်္ဂလာပါ သခင်လေး"

အစောင့်အိုကြီး ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"ထပါ"

"ဟုတ်ကဲ့"

ယန်ဆုန် လေးစားစွာ မတ်တတ်ရပ်သည်။

"မင်း ယန်နယ်ပယ်မှာ တစ်ဆို့နေပြီး အင်မော်တယ် မဖြစ်နိုင်တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ" လုချန်ဖုန်းက အထင်သေး လှောင်ပြောင်သည့် ပုံစံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"နှစ် ၂၀၀ ရှိပါပြီ။ ကျွန်တော့် ပါရမီက အကန့်အသတ် ရှိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မူလဝိညာဉ်ကို ပုံဖော်ဖို့ အခက်အခဲကို ဘယ်တုန်းကမှ မကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒီဘဝမှာ ဒီလိုပဲ နေရတော့မယ် ထင်ပါတယ်"

"ဒါဆို မင်းရဲ့ မျိုးဆက်တွေက ဂိတ်တံခါးစောင့်ရဲ့ သားသမီးတွေဆိုပြီး ထာဝရ လှောင်ပြောင်ခံရမှာကို ကျေနပ်နေတာလား"

လုချန်ဖုန်း၏ အကြည့်က စူးရှနေသည်။

"သခင်လေး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အမိန့်ပေးပါ"

ယန်ဆုန်၏ မျက်နှာ တင်းမာသွားပြီး ခေါင်းငုံ့လိုက်၏။

"စိတ်လျော့ပါ၊ ဘာမှ အလေးအနက်ကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းအတွက် လက်ဆောင်၊ ဖွင့်ကြည့်လိုက်"

လုချန်ဖုန်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ တစ်ခုကို ထုတ်ကာ ယန်ဆုန်ထံ ပစ်ပေးလိုက်သောကြောင့် လက်များ တုန်ရီစွာဖြင့် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ရာ ကြည်လင်တောက်ပသော မက်မွန်သီး တစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကောင်းကင်မက်မွန်သီး"

" ကောင်းကင်ပျံသန်း မြို့တော်က လူတော်တော်များများက ဒီလိုအသီးမျိုးကို မြည်းစမ်းခွင့်ရဖို့ တစ်ဘဝလုံး မျှော်လင့်ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့၊ ယန်ဆုန် မင်း ဒါကို စားရမယ်။ ရတနာကို မြည်းစမ်းရရုံတင်မကဘူး၊ မင်းရဲ့ ဆန္ဒတွေ ပြည့်ဝဖို့နဲ့ အင်မော်တယ် ဖြစ်လာဖို့ သေချာပေါက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်"

"သခင်လေး"

ယန်ဆုန်၏ နှလုံးသားမှာ ထိတ်လန့်အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်လာကာ ရှေ့မှောက်တွင် ရှိသော လက်ဆောင်၏ တန်ဖိုးကို နားလည်သည်။

ခဏတာ တွေးတောပြီးနောက် သူသည် လုချန်ဖုန်းကို ရုတ်တရက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး၊ သခင်လေးရဲ့ ဘယ်အမိန့်ကိုမဆို ကျွန်တော် တုံဆိုင်းမနေဘဲ ထမ်းဆောင်ပါ့မယ်"

"စဉ်းစားကြည့်ဦးမယ်။ တကယ်တော့၊ ကိစ္စလေး တစ်ခု ရှိတယ်"

လုချန်ဖုန်းက တွေးတောဟန်ပြုပြီး ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။

"အမိန့်ရှိပါ"

"ဒီမက်မွန်သီးကို အခုပဲ စား၊ စစ်မှန်သော အင်မော်တယ် အဆင့်ကို တက်လှမ်း၊ ပြီးရင် ငါ့အတွက် လူတစ်ယောက်လောက် သွားသတ်ပေးပါလား"

"လုယောင်မလား”

"မင်း ငါ့ကို တကယ် နားလည်တာပဲ"

"ကျွန်တော် ဒီကိစ္စကို ဗြောင်ကျကျ လုပ်ရမှာလား"

ယန်ဆုန်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ခဏ စဉ်းစားကာ မေးသည်။

"ဒီအတိုင်းသာ လုပ်လိုက်။ ကိစ္စပြီးရင် မင်း ပုန်းနေလို့ရအောင် ငါ စီစဉ်ပေးမယ်။ ပြီးတော့ မမိသားစုကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ထားပေးမယ်၊ သူတို့အတွက် တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်တစ်ခု ပေးမယ်လို့ ကတိပေးတယ်"

"သဘောတူပါတယ်"

ယန်ဆုန် လုချန်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများ၌ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာမှုများ တောက်လောင်နေ၍ ဒူးထောက်ပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဦးညွှတ်ကာ ကြေညာလိုက်သည်။

"သခင်လေးအတွက်ဆို ကျွန်တော် သေရမှာ မကြောက်ပါဘူး"

"ကောင်းပြီ၊ မင်းသဘောပဲ။ မနက်ဖြန်က စီရင်သူ စာမေးပွဲ ရှိလို့ ငါ သင်ပြပေးရမယ့် ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ မိုးမလင်းခင် မင်းဆီက သတင်းကောင်း ကြားရမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

လုချန်ဖုန်းက တဟားဟားရယ်မောပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ယန်ဆုန်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ပေါက်ကရတွေ လျှောက်လုပ်နေတဲ့ ကောင်စုတ်လေးပါ။ ကြက်တစ်ကောင်ကို သတ်သလိုမျိုး လွယ်လွယ်လေး သတ်ပြပါ့မယ်"

ယန်ဆုန်ကလည်း ရယ်မောရင်း ကြွားလုံးထုတ်နေ၏။

သန်းခေါင်ယံ အချိန်တွင် ယွမ်ရှောင်သည် ကောင်းကင်တာအိုဆေးလုံးများကို စားသုံးနေပြီး စွမ်းအား အားလုံးကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် စုစည်းလိုက်ကာ ယန် နယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ သူ၏ အနားတွင် ကပ်ပြီး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသော လန်ရီကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများက သူ ထွက်ပြေးသွားမည်ကို ကြောက်နေသည့်အလား လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထား၏။

ရုတ်တရက် သူ၏ ရှေ့တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာကာ သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော အစောင့်အိုကြီး ဖြစ်သည်။

"ဟား ဟား၊ လုယောင်"

ယွမ်ရှောင်က ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ ဓားမြှောင်သည် တရှိန်ထိုး ထွက်သွားပြီး အစောင့်၏ ခေါင်းအနောက်ဘက်အထိ ချက်ချင်း ဖောက်ထွင်းသွားသည်။

ယန်ဆုန်၏ မျက်နှာက ဖောင်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ အသံပင်မထွက်နိုင်ဘဲ သေဆုံး လဲကျသွား၏။

"ဘယ်သူလဲ"

နိုးလာသော လန်ရီက မျက်လုံးကို ပွတ်ရင်း မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အင်မော်တယ် တစ်ယောက်ပဲ၊ ငါ မသိဘူး"

သူက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အလောင်းကို ပက်လက်လှန်လိုက်ကာ အနီးကပ် ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဓားဝိညာဉ်ကို ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ထိုးစိုက်၍ လုံးဝ ပြာကျသွားအောင် မီးရှို့ပစ်လိုက်သည်။

"ကဲ၊ မိုးလင်းပြီ။ ငါ ကောင်းကင်အုပ်စိုး အင်မော်တယ်စံအိမ် ကို သွားပြီး လျူမူကို သွားရှာရမယ်"

ကိစ္စပြီးသောအခါ ယွမ်ရှောင်သည် အပြင်ဘက်မှ အရုဏ်ဦး အလင်းရောင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တက်ကြွစွာ ပြောလိုက်လေသည်။