အခန်း (၁၄၈၇-၁၄၈၈)

အခန်း (၁၄၈၇) ကျိုးဒန်၏ တာဝန်

ကျိုးဒန်သည် စွမ်းအားကြီးသော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ အခြား ခေါင်းဆောင်များ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် သေဆုံးသွား၍ သူနေရာရလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် တစ္ဆေဆရာ မဖြစ်ခင်က သူခိုးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် အခြား ခေါင်းဆောင်များက သူ့ကို အထင်သေးကြသည်။ ဟဲယင်အာ ဆိုလျှင် သူ့ကို ပို၍ အထင်သေးလေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဟဲယင်အာကို ကာကွယ်ရန် မိမိအသက်ကိုပင် ပဓာနမထားဘဲ ဘုရင် ၃ ပါးကို ရင်ဆိုင်နေလေသည်။

ဒါဟာ ယန်ကျန့် ပေးထားသော တစ်ခုတည်းသော တာဝန် ဖြစ်သည်။

ဘုရင် ၃ ပါး၏ ပစ်မှတ်မှာ သူ မဟုတ်ပေ။ သူ ထွက်ပြေးသွားလျှင်လည်း မည်သူမျှ အပြစ်တင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူ မပြေးခဲ့ပေ။

သွေးများက လူရေခွံဝတ်စုံထဲမှ စီးကျလာနေသည်။ စိတ်နှင့် ကိုယ် နှစ်ခုလုံး တိုက်ခိုက်ခံနေရသဖြင့် သူ အကန့်အသတ် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ ပြုံးနေသည်။

ဟဲယင်အာ ဝိညာဉ်ခေါ် အောင်မြင်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မကြာမီ သုသာန်စောင့် အဘိုးအို လော်ချန် ၏ ဝိညာဉ်သည် ဟဲယင်အာ ဘေးတွင် ပေါ်လာလေသည်။

"တိုက်ပွဲ အတွက် ငါ့ကို ခေါ်လိုက်တာလား..."

လော်ချန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"သေပြီးသား တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်လား..."

ရုပ်ရှင်ဆရာသည် အံ့သြသွားလေသည်။ ဟဲယင်အာကို သတ်ရန် အဘယ်ကြောင့် အရေးကြီးသည်ကို သူ သဘောပေါက်သွားလေသည်။ သူမသည် သေဆုံးသွားသော ခေါင်းဆောင်များကို ပြန်ခေါ်နိုင်စွမ်း ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"သူ တစ်ယောက်တည်းပါ... အန္တရာယ် မရှိပါဘူး... ကျိုးဒန် က သေတော့မယ်... ငါတို့ ဆက်တိုက်ရင် နိုင်မှာပါ..."

သို့သော် သင်္ဘောသား ဘုရင်က စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။ ဟဲယင်အာကို သတ်ရန် ကြိုးစားခြင်း မပြုတော့ပေ။

"ဟေ့... ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

ရုပ်ရှင်ဆရာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သင်္ဘောသားက ပြန်မပြောဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ရုပ်ရှင်ဆရာ ဒေါသထွက်သွားသည်။ တစ်ယောက်တည်း ဆိုလျှင် ကျိုးဒန်ကို သတ်နိုင်သော်လည်း ဟဲယင်အာကို ဆက်တိုက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

လော်ချန်သည် ရုပ်ရှင်ဆရာနှင့် သင်္ဘောသား ထွက်သွားရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

"သူတို့က ရန်သူတွေပါ... ကူညီပြီး သတ်ပေးပါ..." ဟဲယင်အာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက သေပြီးသား လူပါ... လူငယ်တွေရဲ့ တိုက်ပွဲမှာ ဝင်မပါချင်တော့ပါဘူး... ငါ့အလုပ်က မင်းကို ကာကွယ်ပေးဖို့လောက်ပါပဲ..."

လော်ချန် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဟဲယင်အာ ခြေရင်းတွင် သင်္ချိုင်းဂူဟောင်း တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူမကို ဝါးမြိုလိုက်သည်။ ပြန်ထွက်လာသောအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားလေသည်။

"မင်းခန္ဓာကိုယ်ထဲက မကောင်းတဲ့ အရာတွေကို မြှုပ်နှံပေးလိုက်ပြီ... မင်း မသေတော့ဘူး..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံခြားသားတွေက ကျွန်မတို့ မြေပေါ်မှာ သောင်းကျန်းနေတာကို ဒီတိုင်း ကြည့်နေတော့မလို့လား... သူတို့က ဒီမြို့ကို ငရဲပြည် ဖြစ်အောင် လုပ်နေတာ..."

ဟဲယင်အာသည် လော်ချန်ကို စည်းရုံးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

လော်ချန်သည် မြို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"နိုင်ငံခြားသားတွေက တော်တော် ဆိုးတာပဲ... ငါ ဝင်မပါချင်ပေမယ့် ဒီကောင်လေး နှစ်ယောက်ကိုတော့ ရှင်းပေးလိုက်ပါ့မယ်..."

လော်ချန်၏ မျက်လုံးများ မည်းနက်သွားပြီး လူသတ်ချင်စိတ်များ ပေါ်လာလေသည်။

ရုပ်ရှင်ဆရာ ကြောက်လန့်သွားလေသည်။ သူ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး အဆုံးမဲ့ သုသာန်ပြင်ကြီး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ သင်္ချိုင်းဂူများစွာ ပေါ်လာပြီး ရုပ်ရှင်ဆရာကို ဝိုင်းရံလိုက်လေသည်။

"ငါက လက်တွေ့ကမ္ဘာမှာ မရှိဘူး... မင်း ငါ့ကို ဘာမှ လုပ်လို့ မရဘူး..."

ရုပ်ရှင်ဆရာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် မြေကြီးများက သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။ သူ၏ အဖြူအမည်း အရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာရလေသည်။

"ဒုက္ခပဲ..."

ရုပ်ရှင်ဆရာသည် ဖုန်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှ လက်တစ်ဖက် ထွက်လာပြီး သူ့မျက်နှာကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေကြီးထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားလေသည်။

မကြာမီ သူသည် သင်္ချိုင်းဂူ တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

လော်ချန်သည် ကျိုးဒန် ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"သူ့ကို မသတ်ပါနဲ့... သူက ကျွန်မကို ကယ်ခဲ့တာ... သူ့ကို ကယ်ပေးပါ..."

ဟဲယင်အာ တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ငါက လူသတ်တာပဲ တတ်တယ်... လူကယ်တာ မတတ်ဘူး... ပြီးတော့ သူ သေနေပြီ... ဒီဝတ်စုံထဲမှာ လူမရှိတော့ဘူး... တစ္ဆေပဲ ကျန်တော့တယ်... သူ့ကိုပါ မြှုပ်နှံပေးလိုက်တာ ကောင်းမယ်..."

ဟဲယင်အာ ကြောင်သွားသည်။ ကျိုးဒန် သေပြီတဲ့လား။

ကျိုးဒန်၏ ခြေရင်းတွင် သွေးအိုင် ဖြစ်နေပြီး လူရေခွံ မျက်နှာဖုံး၊ အရုပ်ဗုံတို နှင့် ဖယောင်းတိုင် အကျိုးအပဲ့များ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

ဝတ်စုံထဲတွင် ဘာမှ မရှိတော့ပေ။

ကျိုးဒန်သည် ဟဲယင်အာကို ကယ်တင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး အသက်ပေးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လော်ချန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျိုးဒန်၏ ဝတ်စုံကိုပါ မြေမြှုပ်လိုက်လေသည်။

"ပြန်လည်စတင်ခြင်း လုပ်လိုက်ရင် သူ ပြန်ရှင်လာနိုင်တယ် မဟုတ်လား..."

ဟဲယင်အာ မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ငါက အခုလက်ရှိကိုပဲ မြှုပ်နှံနိုင်တာ... အတိတ်ကို ပြန်မသွားနိုင်ဘူး... အဲဒါ ငါ မတတ်ဘူး..."

လော်ချန်၏ စကားကြောင့် ဟဲယင်အာ စိတ်ပျက်သွားရလေသည်။

အခန်း (၁၄၈၈) ကြောက်မက်ဖွယ် ဆုတောင်း

ရေကန်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော ယန်ကျန့်သည် ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း၏ လှုပ်ရှားမှုကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူသည် အခြား ခေါင်းဆောင်များကို ကူညီရန် ထွက်ခွာတော့မည့် အချိန်တွင် လူတစ်ယောက်က သူ့လမ်းကို ပိတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

"ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း တားမလို့လား..."

ယန်ကျန့်သည် သူ့ရှေ့မှ လူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ခြံဝင်းပိုင်ရှင် ပင် ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ ကိစ္စ မပြီးသေးဘူး..."

ခြံဝင်းပိုင်ရှင်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း တစ်ယောက်တည်း လာတာ ငါ့ကို သတ်ဖို့ မဟုတ်လောက်ဘူး... ငါ့ကို ထိန်းထားဖို့ပဲ မဟုတ်လား..."

ယန်ကျန့်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို သုံးမိနစ်လောက် ထိန်းထားနိုင်ရင် မင်းတို့ အစီအစဉ် အောင်မြင်ပြီလို့ တွက်ထားတာလား..."

"သုံးမိနစ် မဟုတ်ဘူး... ဆယ်မိနစ်လောက် ထိန်းထားနိုင်တယ်..."

ခြံဝင်းပိုင်ရှင်က ယုံကြည်မှု ရှိစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်လား... ဒါဆို မင်းကို ငါ့ခွေးနဲ့ ကစားခိုင်းထားလိုက်မယ်..."

ယန်ကျန့်သည် ရေထဲမှ ခွေးဆိုးကြီး၏ ပုံရိပ်ကို လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲသို့ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ကိုက်သတ်လိုက်..."

ခွေးဆိုးကြီးသည် ဟိန်းဟောက်ရင်း ခြံဝင်းပိုင်ရှင်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

ယန်ကျန့်သည် ခြံဝင်းပိုင်ရှင်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဟဲယင်အာ ရှိရာသို့ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ခြံဝင်းပိုင်ရှင် ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း ခွေးဆိုးကြီးကို ရင်ဆိုင်ရတော့မည် ဖြစ်၍ ယန်ကျန့်ကို လိုက်မဖမ်းနိုင်တော့ပေ။

ယန်ကျန့်၏ ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်သွားပြီ။ သူသည် ခြံဝင်းပိုင်ရှင်ကို ခွေးဆိုးကြီးနှင့် ထားခဲ့ပြီး လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်သည် ဟဲယင်အာ ရှိရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဟဲယင်အာသည် အန္တရာယ် ကင်းရှင်းနေပြီး သူမ၏ ဘေးတွင် သုသာန်စောင့် အဘိုးအို လော်ချန် ရပ်နေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး အဆုံးမဲ့ သုသာန်ပြင်ကြီး အဖြစ် ပြောင်းလဲနေလေသည်။

"နောက်ကျသွားပြီလား..."

ယန်ကျန့်သည် လှံနီကို ကိုင်ကာ အသင့်ပြင်ထားလိုက်သည်။ သို့သော် ရန်သူ မရှိတော့ပေ။ လော်ချန် ရှိနေသရွေ့ မည်သူမျှ ဟဲယင်အာကို ထိခိုက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဘုရင် ဘယ်နှယောက် သတ်ပြီးပြီလဲ..." ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"နှစ်ယောက်... တစ်ယောက် လွတ်သွားတယ်..."

ဟဲယင်အာက သင်္ချိုင်းဂူသစ် တစ်ခုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဂူပေါ်တွင် "ကျိုးဒန်၏ အုတ်ဂူ" ဟု ရေးထားလေသည်။

ကျိုးဒန် သေဆုံးသွားပြီ။

ယန်ကျန့် မျက်နှာပျက်သွားသည်။

"ကျိုးဒန် သေပြီလား..."

"ငါ့ကို ကာကွယ်ရင်း သေသွားတာ..."

ဟဲယင်အာ ဝမ်းနည်းနေလေသည်။

"ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ... ငါ ပြန်လည်စတင်ခြင်း လုပ်ပြီး ပြန်ခေါ်လို့ ရတယ်..."

ယန်ကျန့်သည် ချက်ချင်း အကြံပေးလိုက်သည်။

သို့သော် လော်ချန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ကျသွားပြီ... မြေမြှုပ်ပြီးသား လူကို ပြန်ခေါ်လို့ မရဘူး..."

"မြေကြီးကို တူးထုတ်လိုက်မယ်..."

"ငါ ပြောတာက အချိန် နောက်ကျသွားပြီ လို့ ပြောတာ... ငါ့အချိန် ကုန်တော့မယ်... ပြီးတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိနေတယ်... သူ့ကို ပြန်ခေါ်ရင် ရန်သူကို ပြန်ခေါ်သလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်... အတူတူ မြှုပ်နှံလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ..."

လော်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပျောက်ကွယ်စ ပြုလာလေသည်။ သူနှင့် အတူ သုသာန်ပြင်ကြီးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်သည် အဆင့် ၈ တစ္ဆေနယ်မြေကို ဖွင့်ပြီး ပြန်လည်စတင်ခြင်း လုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် အနီရောင် နယ်ပယ်ထဲတွင် အမည်းရောင် အစက်အပြောက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ့ကို တားဆီးလိုက်လေသည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

ယန်ကျန့် လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သင်္ဘောသား ဘုရင်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"သူ ထွက်ပြေးသွားတာ မဟုတ်ဘူး... ဝိညာဉ်ခေါ်ချိန် ကုန်တာကို စောင့်နေတာ..."

ဟဲယင်အာ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"ငါ ရှင်းလိုက်မယ်... မင်း တခြားသူတွေကို သွားကူလိုက်..."

ယန်ကျန့်သည် သင်္ဘောသား ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

သူသည် တစ္ဆေမီးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး သင်္ဘောသားကို ဝိုင်းရံလိုက်သည်။ သို့သော် မီးများက သင်္ဘောသား အနားသို့ မရောက်နိုင်ပေ။ တစ်စုံတစ်ရာက တားဆီးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ငါ့ဓားချက်က သူ့ကို နှစ်ပိုင်း ပိုင်းနိုင်ပါစေ..."

ယန်ကျန့်သည် ဆုတောင်းတစ္ဆေ၏ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုပြီး ဆုတောင်းလိုက်သည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ထားသော အရာ ဖြစ်ပျက်လာသည်။

လှံနီပေါ်မှ သွေးများသည် ယန်ကျန့်၏ လက်မောင်းထဲသို့ စီးဝင်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ္ဆေတစ်ကောင်က သိမ်းပိုက်တော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။

"ဟာသ လုပ်နေတာလား..."

ရိုးရှင်းသော ဆုတောင်းတစ်ခုက ဒီလောက် ပြင်းထန်သော တန်ပြန်သက်ရောက်မှု ရှိသည်လား။

ဆိုလိုသည်မှာ သင်္ဘောသားကို သတ်ရန် အလွန် ခက်ခဲကြောင်း ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒီလူက သာမန် ဘုရင်တစ်ပါး မဟုတ်ပေ။

ယန်ကျန့်သည် အဆင့် ၇ တစ္ဆေနယ်မြေကို အသုံးပြုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်စတင်ခြင်း လုပ်လိုက်ရသည်။

တစ္ဆေစွမ်းအား စီးဝင်မှု ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဆုတောင်း ပြည့်ဝလာလေသည်။

ယန်ကျန့် ရှေ့တွင် ဝေဝါးသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။