အခန်း (၁၄၈၉-၁၄၉၀)

အခန်း (၁၄၈၉) ဝမ်မိသားစု၏ ကံကြမ္မာ

ယန်ကျန့်သည် သင်္ဘောသားဘုရင်နှင့် ရင်ဆိုင်နေချိန်တွင် အခြား ခေါင်းဆောင်များလည်း အခြေအနေ မကောင်းလှပေ။ ဒုတိယ ပစ်မှတ်ထားခံရသူမှာ ဝမ်ချာလင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ခန့်မှန်းထားသကဲ့သို့ပင် ဝမ်ချာလင်း၏ အားနည်းချက်များကြောင့် ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း၏ ပစ်မှတ် ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

ဝမ်ချာလင်းသည် မိမိ၏ အခြေအနေကို သိရှိသဖြင့် အမြဲ သတိထားနေလေသည်။ လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေစဉ် မိသားစု တစ္ဆေ ၄ ကောင်က သူ့ကို ဝိုင်းရံ ကာကွယ်ထားကြသည်။

"ဘုရင်တွေ ပေါ်မလာသေးဘူး... ငါ့ကို တိုက်ဖို့ စိတ်ကူးပြောင်းသွားတာလား..."

ဝမ်ချာလင်းသည် မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။ သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ အားနည်းသော လူငယ်လေး မဟုတ်တော့ပေ။ ဝမ်မိသားစု၏ တတိယမျိုးဆက် တစ္ဆေဆရာ စစ်စစ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

သို့သော် သူ၏ ယုံကြည်မှုသည် ကြာရှည်မခံလိုက်ပေ။

လမ်းလျှောက်နေရင်း ပတ်ဝန်းကျင် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ဟောင်းနွမ်းနေသော တိုက်ခန်း အဆောက်အအုံ တစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေလေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး မှောင်မည်းနေပြီး ပင်လယ်မြို့၏ အဆောက်အအုံများ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လမ်းများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"တစ္ဆေရေကန်ထဲက တစ္ဆေလား... ဒါမှမဟုတ် ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းရဲ့ လက်ချက်လား..."

ဝမ်ချာလင်း သတိဝင်သွားလေသည်။

သူသည် လက်တွေ့ကမ္ဘာနှင့် တစ္ဆေလောကကြားရှိ နယ်နိမိတ်ကို ကျော်ဖြတ်မိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ္ဆေစာတိုက် ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချာလင်းသည် နောက်မဆုတ်ဘဲ ရှေ့ရှိ အဆောက်အအုံကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

အဆောက်အအုံသည် ဟောင်းနွမ်းသော်လည်း ခိုင်ခံ့သည်။ ထောင်တစ်ခုနှင့် တူသော်လည်း တိုက်ခန်း ဖြစ်နေသည်။ တံခါးပွင့်နေပြီး မီးရောင်များ လင်းနေသည်။ ပြတင်းပေါက်များတွင် လူရိပ်များ လှုပ်ရှားနေသည်။

နိုင်ငံခြားတွင် ဆိုလျှင် ဤအဆောက်အအုံသည် ပုံမှန် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း ပင်လယ်မြို့တွင်မူ ထူးဆန်းနေလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အဆောက်အအုံထဲမှ လူ ၃ ယောက် ထွက်လာလေသည်။

စာအုပ်ကိုင်ထားသော သာသနာပြုဆရာ တစ်ဦး၊ မျက်မှန်တစ်ဖက်တည်း တပ်ထားသော အဘိုးအို တစ်ဦး၊ အရုပ်မလေးနှင့် တူသော မိန်းကလေး တစ်ဦး။

"သာသနာပြုဆရာ ၊ အိမ်ရှင် ၊ အမြွှာညီအစ်မ ... ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အန္တရာယ် အများဆုံး လူတွေပါလား..."

လျိုစန်း၏ သတင်းများကြောင့် ဝမ်ချာလင်း သူတို့ကို မှတ်မိလိုက်သည်။

"ငါ တစ်ယောက်တည်းကို ၃ ယောက် ဝိုင်းတိုက်မယ် ဆိုတော့ တော်တော် အထင်ကြီးတာပဲ..."

သာသနာပြုဆရာက ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက သတိကြီးလွန်းတယ်... ငါတို့ အခွင့်အရေး ရှာမရဘူး... ဒါကြောင့် ဒီနည်းကို သုံးလိုက်တာ... ဒီနေရာမှာ ဆိုရင် မင်းရဲ့ မိတ်ဆွေတွေ လာကူညီလို့ မရတော့ဘူး..."

"၃ ယောက် ၁ ယောက် ဆိုတော့ မင်း ကြာကြာ ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"မာနကြီးလိုက်တာ..." ဝမ်ချာလင်း မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်သည်။

"ငါတို့က ၃ ယောက် ၁ ယောက် မဟုတ်ဘူး... ၃ ယောက် ၅ ယောက်..."

သူ၏ မိသားစု တစ္ဆေ ၄ ကောင်က ရန်သူများကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"တစ္ဆေတွေပဲလေ... ဒီအဆောက်အအုံထဲ ဝင်လိုက်ရင် သူတို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်ထွက်မရတော့ဘူး... မင်းလည်း ဒီတိုက်ခန်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

အိမ်ရှင်က ပြောလိုက်သည်။

အိမ်ရှင်သည် တစ္ဆေတိုက်ခန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ တိုက်ခန်းထဲတွင် တစ္ဆေများ နေထိုင်ကြသည်။ ရံဖန်ရံခါ လူများကို ဝင်ရောက်နေထိုင်ခိုင်းပြီး တစ္ဆေများကို ငြိမ်သက်စေရသည်။

ဒါကြောင့် ဒီတိုက်ခန်းက လူသတ်တိုက်ခန်း ဖြစ်သည်။

အရုပ်မလေးက စကားမပြောဘဲ မျက်လုံးအကြီးကြီးများဖြင့် ဝမ်ချာလင်းကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ဝမ်ချာလင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"အိမ်ရှင် ဆိုတဲ့ လူကြီးကို အရင် သတ်ရမယ်... မဟုတ်ရင် ငါ့မိသားစုတွေ တိုက်ခန်းထဲမှာ ပိတ်မိသွားလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကို တိုက်ခန်းထဲ ဝင်လာအောင် မျှားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

"ထောင်ချောက် ဖြစ်နေရင်တောင် နင်းရမှာပဲ... ငါ့မိသားစုကို အထိအခိုက် မခံနိုင်ဘူး... ငါ ဒီမှာ သေသွားရင်တောင် သူတို့ ၃ ယောက်ကို သတ်သွားရမယ်..."

ဝမ်ချာလင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး အဘိုးဖြစ်သူ၏ တစ္ဆေနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လေသည်။

လူနှင့် တစ္ဆေ ပေါင်းစပ်ခြင်း။

ဤနည်းလမ်းကို မိဘများက သင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အသုံးပြုပါက အသိစိတ် ပျောက်ကွယ်ပြီး တစ္ဆေအသစ် ဖြစ်သွားနိုင်လေသည်။

ဒါကြောင့် အသက်စွန့်ရမည့် အချိန်မှသာ သုံးသင့်သည်။

"စမယ်..."

သာသနာပြုဆရာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ဝမ်ချာလင်းသည် အိမ်ရှင်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အိမ်ရှင်က နောက်ဆုတ်သွားပြီး တိုက်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။ ဝမ်ချာလင်း လိုက်လာလျှင် သတ်ပစ်ရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။

အရုပ်မလေးသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝမ်ချာလင်း၏ အနောက်တွင် ပြန်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ဘဲ နှစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။

ပုံစံတူ မိန်းကလေး နှစ်ယောက် လက်ချင်းချိတ်ပြီး ဝမ်ချာလင်း ဆီသို့ တိတ်တဆိတ် တိုးကပ်လာလေသည်။

ဘုရင် ၃ ပါး၏ တိုက်ခိုက်မှု စတင်လေပြီ။

အခန်း (၁၄၉၀) အန္တရာယ်နှင့် မျှော်လင့်ချက်

ဝမ်ချာလင်း ဘုရင် ၃ ပါးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် လုကျီဝမ်လည်း ပစ်မှတ်ထားခံနေရသည်။ သူသည် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်းထက် စီမံခန့်ခွဲခြင်းကို ပိုအားသန်သူ ဖြစ်သဖြင့် ဘုရင် ၃ ပါး၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကို ခံရသောအခါ အခြေအနေ အလွန် ဆိုးရွားနေလေသည်။

သူ့ကို တိုက်ခိုက်သော ဘုရင်များမှာ လူကြီးလူကောင်း၊ သားသတ်သမားနှင့် သင်္ချိုင်းတူးသူ တို့ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် လူလုံးမပြတတ်သောကြောင့် သတင်းအချက်အလက် နည်းပါးလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် လုကျီဝမ်ကို ပစ်မှတ်ထားရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်္ဂလာပါ မစ္စတာလု... ဒါ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်သလို နောက်ဆုံး တွေ့ဆုံခြင်းလည်း ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်... ခုခံဖို့ မကြိုးစားဘဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး အသေခံလိုက်ပါ..."

ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော လူကြီးလူကောင်းသည် လုကျီဝမ် ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ စကားသံသည် ထူးဆန်းသော ညှို့ဓာတ် ပါဝင်နေပြီး လုကျီဝမ်၏ စိတ်ကို ဝေဝါးသွားစေသည်။

"မဖြစ်ဘူး..." လုကျီဝမ် သတိဝင်လာပြီး နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သွေးစွန်းနေသော ဓားတစ်ချောင်းသည် သူ၏ ခေါင်းကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။

လုကျီဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင့်တင်းသွားပြီး မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားလေသည်။ သို့သော် လဲကျမသွားပေ။

"အောင်မြင်သွားပြီလား..." လူကြီးလူကောင်းက မေးလိုက်သည်။

"မအောင်မြင်ဘူး... သူ ထွက်ပြေးသွားပြီ... ဒါပေမဲ့ ဒဏ်ရာ ရသွားတယ်..."

သားသတ်သမားက ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဓားရာထဲတွင် သွေးမထွက်ဘဲ သစ်သားသားကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဒါဟာ သစ်သားရုပ် တစ်ရုပ်သာ ဖြစ်သည်။

"သင်္ချိုင်းတူးသူက စောင့်နေပါတယ်... သူ မလွတ်ပါဘူး..."

လူကြီးလူကောင်းက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"စောစောက ၃ ယောက်ပေါင်း တိုက်လိုက်ရင် ပြီးနေပြီ..."

သားသတ်သမားက မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

လုကျီဝမ်သည် လမ်းကြားတစ်ခုမှ ထွက်လာရင်း နဖူးကို စမ်းလိုက်သည်။ သွေးစေးများ ထွက်နေသည်။

"ဒဏ်ရာ မရှိပေမယ့် သွေးထွက်နေတယ်... ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ..."

သူသည် နေရာပြောင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ခြေလှမ်း တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ခြေထောက်အောက်တွင် တွင်းနက်ကြီး တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အေးစက်သော လက်တစ်ဖက်က သူ့ခြေထောက်ကို ဆွဲချလိုက်လေသည်။

"သင်္ချိုင်းတူးသူ ရဲ့ လက်ချက်လား..."

လုကျီဝမ်သည် သွေးစွန်းနေသော စုတ်တံတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ စုတ်တံမှ သွေးများသည် တစ္ဆေလက်ပေါ်သို့ ကျရောက်ပြီး လက်ကို ဆွေးမြေ့သွားစေသည်။

သို့သော်...

"နောက်ကျသွားပြီ..."

လူကြီးလူကောင်း ပေါ်လာပြီး အမည်းရောင် အ၀တ်စ တစ်ခု လုကျီဝမ် ခေါင်းပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။ အပုပ်နံ့များ ထွက်နေသော အ၀တ်စ ဖြစ်သည်။

သားသတ်သမားလည်း ပေါ်လာပြီး ဓားဖြင့် ထပ်မံ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ဘုရင် ၃ ပါး ဝိုင်းတိုက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လုကျီဝမ်သည် အစားထိုးအရုပ်ကို ထုတ်သုံးလိုက်သော်လည်း အရုပ်သည် ခေါင်းပြတ်သွားပြီး အသေခံပေးလိုက်ရသည်။ သို့သော် အမည်းရောင် အ၀တ်စကို ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်တော့ပေ။

"ပြီးပြီ..." လူကြီးလူကောင်း ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်...

အမည်းရောင် အ၀တ်စသည် လုကျီဝမ် ခေါင်းပေါ်သို့ မကျဘဲ လေထဲတွင် ဝဲပျံသွားလေသည်။ တစ်စုံတစ်ရာက ဆွဲယူလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ..." လူကြီးလူကောင်း အံ့သြသွားသည်။

သူ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူမသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းနေပြီး ကောင်းကင်မှ စက္ကူပြာများ ကျဆင်းလာနေလေသည်။

"ဟဲယွဲ့လျန် လား... စစ်ကူ ရောက်လာပြီ..."

လုကျီဝမ် ဝမ်းသာသွားသည်။

"သေစမ်း... နည်းနည်းလေး လိုတော့တာကို..."

သားသတ်သမား ဒေါသထွက်သွားသည်။

"အခွင့်အရေး ရှိပါသေးတယ်..."

သားသတ်သမားသည် ဓားကို ကိုင်ကာ လုကျီဝမ် ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ တစ္ဆေခေါင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လုကျီဝမ်ကို တိုက်ခိုက်လေသည်။

သင်္ချိုင်းတူးသူလည်း အားမလျော့ပေ။ တွင်းနက်ကြီးထဲမှ အလောင်းကောင် တစ်ခု ထွက်လာပြီး လုကျီဝမ်ကို ဖက်တွယ်ကာ တွင်းထဲသို့ ဆွဲချရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

ဘုရင် ၃ ပါးသည် ဟဲယွဲ့လျန် ရောက်လာသော်လည်း လက်မလျှော့ဘဲ လုကျီဝမ်ကို အသေသတ်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။