အနှောင့်အယှက်
Vol. 14 Ch. 221
ညသည် မှင်ကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေပြီး သန်းခေါင်ယံအချိန်သို့ နီးကပ်လာသောအခါတွင် နှင်းများ ထပ်မံ ကျဆင်းလာပြန်သည်။
နှင်းပွင့်များသည် တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာပြီး မကြာမီ မြေကြီးပေါ်တွင် အဖြူရောင် အလွှာတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
“ဒီလို နှင်းတွေ အများကြီးက သာယာဝပြောမှုရဲ့ လက္ခဏာပဲ” ပင်မခန်းထဲတွင် စောင့်ကြပ်နေသော ရှန်းတာရှန်သည် သူ့အင်္ကျီကို တင်းတင်းစေ့ရင်း ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက ကောင်းတဲ့ လက္ခဏာပဲ” ကျောက်လန်ဟွာကလည်း သူမ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံးပြသည်။
“အမေ၊ ကျွန်မ အရမ်းအိပ်ချင်နေပြီ” ဒုတိယမရီးရှန်းက ဒုတိယအစ်ကိုရှန်း၏ ပခုံးပေါ် မှီရင်း နိုးတစ်ဝက် အိပ်တစ်ဝက် အနေအထားဖြင့် “အာ့ထောင် ဘယ်မှာလဲ” ဟု အိပ်ချင်မူးတူး မေးသည်။
ထိုအချိန် ရှန်းမိသားစု မီးဖိုချောင်တွင်။
ကျီကျောက်သည် မီးဖိုတွင်းရှိ ကန်စွန်းဥကင်များအပြင် သူဖုန်းစားကြက်ကင်ကိုလည်း အထူးပြုလုပ်ထားသည်။
သူဖုန်းစားကြက်ကင်၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ အဝါရောင်ရွှံအလွှာကို ဒေါက်ခနဲခေါက်ပြီး ကွဲကြေသွားစေသည်။ ကြာရွက်၏ သင်းရနံ့သည် သင်းပျံ့နေ၏။ ကျီကျောက်သည် သူဖုန်းစားကြက်ကင်ကို လှီးဖြတ်ပြီး ပန်ကန်ပြားတစ်ချပ်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။
“အနံ့က အရမ်းမွှေးတယ်။”
ကျီကျောက် ပင်မအခန်းထဲသို့ မဝင်လာခင် အနည်းငယ် အိပ်ငိုက်နေသော ဒုတိယမရီးရှန်းသည် ရုတ်တရက် ဆတ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားသည်။
“အဖေ အမေ” ကျီကျောက်သည် ဗန်းအပြည့်ကို သယ်ဆောင်လာကာ ပင်မအခန်းထဲသို့ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ဝင်လာခဲ့သည်။
“သမီး စွပ်ပြုတ်ချိုလေး လုပ်လာတယ်။”
“ကလေး၊ နင် ဘာလို့ အသံမထွက်ဘဲ ဒီလောက် အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေကို လုပ်နိုင်တာလဲ။ ငါ့ကို ဘာလို့ မပြောတာလဲ” ကျောက်လန်ဟွာသည် ပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့် ရင်ထဲထိသွားခြင်းတို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် လျင်မြန်စွာ ရှေ့တက်သွားပြီး ကျီကျောက်၏ လက်ထဲမှ စွပ်ပြုတ်ချိုကို လူတိုင်းအား ဖြန့်ဝေပေးခဲ့သည်။
ကျီကျောက်သည် စွံပလွံသီးများ၊ ကိုချီဘယ်ရီများနှင့် ကျောက်ပွင့်မှိုများဖြင့် စွပ်ပြုတ်ချိုကို ပြုလုပ်ထားသည်။ စွပ်ပြုတ်ချို၏ အရသာသည် ချိုမြိန်ပြီး စွဲထင်ကျန်ရစ်စေသည်။
“ဒီကြက်သားက အရမ်းအရသာရှိတယ်” ဒုတိယမရီးရှန်းသည် ကြက်တောင်ပံကို ကိုက်ရင်း စိတ်ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“အာ့ထောင်၊ နင်က တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကေင်းတယ်။ ငါက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြောလိုက်ပေမယ့် နင်က တကယ့်ကို သူဖုန်းစားကြက်ကင် လုပ်ပေးတယ်။”
ကျီကျောက်သည် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချစ်စရာကောင်းပြီး နာခံမှုရှိသော အပြုံးလေး ရှိ၏။
“ဒုတိယမရီး၊ အရသာ ဘယ်လိုနေလဲ။”
“ဒါက အရမ်းအရသာရှိတယ်” ဒုတိယမရီးရှန်းက ဝမ်းသာအားရ ပြောသည်၊ “ဒီကြက်အရိုးကို မကိုက်နိုင်လို့သာ ကိုက်လို့ရရင် ငါ မျိုချမိလိမ့်မယ်။”
ကျီကျောက်က သဘောကျသွားသည်။
“ဒေါင်…”
နက်ရှိုင်းသော ခေါင်းလောင်းထိုးသံနှင့်အတူ လူတိုင်း နှစ်သစ်ကို ကြိုဆိုခဲ့ကြသည်။
ကျီကျောက်သည် အနားယူရန် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ရှန်းယောင်သည်လည်း ပြန်ရောက်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သူမသည် ဘာမှ မမေးခဲ့သော်လည်း သူ့အတွက် ချန်ထားသော စွပ်ပြုတ်ချိုပန်းကန်ကို အိမ်ထဲသို့ ယူလာပေးခဲ့သည်။
ပူနွေးနေဆဲ စွပ်ပြုတ်ချိုလေးသည် သူ့လည်ချောင်းမှ ဗိုက်ထဲသို့ စီးကျသွားသည့်အခိုက်တွင်၊ ရှန်းယောင်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင်း အေးမြမှုကို လုံးဝ ဖယ်ထုတ်လိုက်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
“အာ့ထောင်” ရှန်းယောင်က စွပ်ပြုတ်ချိုပန်းကန်ကို ချပြီးတာနဲ့ ကျီကျောက်၏ လက်ကို ချက်ချင်းဆိုသလို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
“မင်း ကိုယ့်ကို မေးစရာ မရှိဘူးလား” ဟု ညင်သာစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
ကျီကျောက်သည် ဖန်သလင်းကဲ့သို့ တောက်ပနေသော သူ့မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်ကာ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်သည်။
“ကိုယ် ကိုယ်ခံပညာအကြောင်းကို သိတယ်။”
“အင်း…”
ကျီကျောက်၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်မှုသည် ရှန်းယောင်၏ မျှော်လင့်ချက်ထက် ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။
“အာ့ထောင်၊ တကယ်တော့၊ ကိုယ်က…”
ကျီကျောက်သည် သူ့မျက်လုံးများကို နာခံစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးသည် ယခင်ကကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသည်။
“တကယ်တော့ ကိုယ်ခံပညာကို ကိုယ် တတ်တယ်” ရှန်းယောင်သည် သူမကို ပွေ့ဖက်ပြီး သူ့ပေါင်ပေါ်မှာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်၊ “တကယ်တော့ ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ ( ၁၃ ) နှစ်က စခဲ့တာ…။”
လွန်ခဲ့သော ( ၁၃ ) နှစ်က ရှန်းယောင်သည် အသက် ( ၇ ) နှစ်သာ ရှိသေး၏။ သူ့သူငယ်ချင်းများနှင့် သဘောတူညီမှုရရှိပြီးနောက် လေ့ရှန်းကောင်တီသို့ အတူသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ကျောင်းသွားရာလမ်းတွင် မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
“အဲဒီနေ့က ကိုယ် အတန်းဖော်တွေနဲ့ ကွဲသွားတယ်။ ညဉ့်နက်တော့ ခရီးသွားရတာ အဆင်မပြေတဲ့အတွက် အနီးနားက တောင်ပေါ်ဘုရားကျောင်းတစ်ခုမှာ အနားယူခဲ့တယ်။ ခရီးဆက်ဖို့ မိုးလင်းတဲ့အထိ စောင့်ချင်ပေမယ့် ကိုယ် မှိန်းနေတဲ့အချိန်မှာ တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။
ကိုယ် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်ချင်ပေမယ့် ခေါင်းတွေ မူးနေတယ်၊ ကိုယ် အိပ်ရာ နိုးလာတော့ မည်းမှောင်နေတဲ့ အခန်းတစ်ခုထဲမှာ ရောက်နေတယ်၊ နောက်တော့…”
ထိုမှောင်မိုက်နေသောနေ့ရက်များကိုတွေးရင်း ရှန်းယောင်သည် မည်သို့ စပြောရမှန်းကို မသိပေ။
ကျီကျောက်သည် သူ့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေ ကျဆင်းသွားတာကို သတိပြုမိပြီး သူ့လက်ခုံကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်၊ “ရှန်းယောင်၊ ရှင် ကျွန်မကို မပြောပြချင်ဘူးဆိုရင် ရှင့်ကိုယ်ရှင် အရမ်းတွန်းအားမပေးနဲ့။ ကျွန်မတို့အားလုံးမှာ အတိတ်ကိုယ်စီ ရှိကြတယ်။ ရှင့်အတိတ်က ပျော်ရွှင်ရလား၊ နာကျင်ရလား၊ တောက်ပလား ဒါမှမဟုတ် မည်းမှောင်လား ကျွန်မ မသိပေမယ့် အဲဒါက အရေးမကြီးတော့ဘူး။”
ကျီကျောက်သည် သူ့မျက်နှာကို ဂရုတစိုက် ပွေ့ချီလိုက်ပြီး သူ့အကြည့်တွေထဲ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုအပြည့်ရှိသည်။
“ရှင့်အတိတ်မှာ ကျွန်မ ပါဝင်ခွင့်မရခဲ့ပေမယ့် ရှင့်အနာဂတ်မှာ ကျွန်မ ရှိနေပေးမယ်။ ဒါနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ။”
သူမ၏ လေသံသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး သူမ၏ အကြည့်တွေက ပို၍ပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ရှန်းယောင်သည် သူ့နှလုံးသားအတွင်းမှ အပူမီးကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ ခေါင်းအနောက်ဘက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြင်းထန်စွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။
ကျီကျောက်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ညင်သာစွာ မှိတ်ထားကာ လိပ်ပြာတောင်ပံများကဲ့သို့ ရှည်လျားသော သူမ၏ မျက်တောင်များ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး ရှန်းယောင်၏ သန်မာတောင့်တင်းသော ရင်ဘတ်ကို အနည်းငယ် တွန်းလိုက်မိသည်။
“အာ့ထောင်” ရှန်းယောင် ကျီကျောက်၏ နားရွက်အနားသို့ကပ်ကာ နားရွက်ကို ညင်သာစွာ ကိုက်လိုက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုအားကောင်းသည့် အသံဖြင့် “ကိုယ်တို့ တကယ်လုပ်နိုင်မလား…” ဟု ဆိုလာခဲ့သည်။
“အင်း…”
ကျီကျောက်သည် သူ့လက်မောင်းပေါ် ရှက်ရွံ့စွာ လဲလျောင်းနေပြီး ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ရှန်းယောင်သည် ရုတ်တရက် ထရပ်ကာ သူမကို ပွေ့ချီရင်း အနောက်ဘက်ကုတင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
ကျီကျောက်သည် မျက်လုံးများကို မှေးမှိတ်ထားပြီး ရင်ခုန်မြန်နေချိန်တွင် အဆောတလျင် တံခါးခေါက်သံကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။
ဒေါက်… ဒေါက်… ဒေါက်…။
အပြင်မှာရပ်နေတဲ့ ကျောက်လန်ဟွာက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တံခါးခေါက်နေ၏၊ “အာ့ထောင် မြန်မြန်လေး အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့ဦး။ အမေ နင့်ကို ပြောစရာရှိတယ်။”
ရှန်းယောင်သည် သူ လုပ်ဆောင်နေတာကို ရပ်တန့်ခံလိုက်ရသည့်အတွက် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်၊ “အမေ အချိန်လင့်နေပြီ။ တကယ်လို့ အမေ့မှာ ပြောစရာရှိရင် မနက်ဖြန်မနက်ကျမှ ပြောပါလား၊ ဟုတ်ပြီလား။”
“ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ။ ကောင်စုတ်လေး၊ ငါက အာ့ထောင်ကိုရှာနေတာ၊ နင့်ကို ရှာနေတာ မဟုတ်ဘူးဟဲ့” တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေတဲ့ ကျောက်လန်ဟွာက ဒေါသတကြီး မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်၊ “အာ့ထောင် နင် အိပ်နေပြီလား။”
“မအိပ်၊ မအိပ်သေး…” ကျီကျောက်သည် သူမ၏ ရယ်ချင်စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး မရယ်မိအောင် ထိန်းထားခဲ့သည်။ သူမသည် ရှန်းယောင်၏ လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်ပြီး သူ့ပါးပြင်ပေါ် နှစ်သိမ့်ပေးသော အနမ်းတစ်ပွင့်ကို အမြန်ကျဲချလိုက်သည်။
ကျီကျောက်သည် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို အမြန်ဝတ်ပြီး တံခါးကို အမြန်ဖွင့်လိုက်သည်။
လေအေးက အိမ်ထဲသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဝင်လာပြီး သူမမျက်နှာပေါ်ရှိ နီမြန်းမှုကို ချက်ချင်း မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
ကျောက်လန်ဟွာသည် သူမ သားဖြစ်သူ၏ ညှိုးငယ်သော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ နားမလည်တဲ့ အရာတွေ ရှိနေတာ ဖြစ်နိုင်လား။
သို့သော် သူမ အာ့ထောင်အတွက် စဉ်းစားပေးရမည်။ တကယ်တော့ လင်မယားကြားက ချစ်မှုရေးရာ သာယာမှုက သိပ်ပြီး ထင်ရာစိုင်းလို့မရပါဘူး။
“အမေ အချိန်လင့်နေပြီ။ ဘာဖြစ်လို့ မအိပ်သေးတာလဲ။”
“အာ့ထောင် ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့” ကျောက်လန်ဟွာသည် သူမကို ပင်မအခန်းဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။
ရင်ဖိုလှိုက်မောစေသည့်စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် ကျီကျောက်၏ မျက်နှာသည် ရဲရဲနီနေပြီဖြစ်သည်။
“အမေ၊ အမေ ဘာဖြစ်လို့… ဘာဖြစ်လို့ သမီးကို ရုတ်တရက်ကြီး ဒီအကြောင်း ပြောပြရတာလဲ” ကျီကျောက်သည် ရှက်ရွံ့စွာ မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံက ပိုလို့တောင် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။
“စန်းလန်က အပြင်ပိုင်းမှာ အေးစက်ပေမယ့် အတွင်းစိတ်ကတော့ နွေးထွေးတယ်။ အမေက သူ့နေရာ သူ မသိမှာကို စိုးရိမ်မိလို့လေ” ကျောက်လန်ဟွာက တိုးတိုးလေး ရှင်းပြသည်၊ “ယောကျာ်းမိန်းမ ချစ်မှုရေးရာ ကိစ္စတွေ ကြုံလာတဲ့အခါ သူ့ကို လိုချင်တိုင်း အမြဲပေးလို့မရဘူး။ မဟုတ်ရင် နောင်အနာဂတ်မှာ သမီး ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။”
ကျောက်လန်ဟွာ ပြောပြသည့် အလေးထားစရာ ကိစ္စများနှင့် အကြံဉာဏ်များကို ရင်ဆိုင်ရင်း ကျီကျောက်သည် အစပိုင်းမှာ ရှက်ရွံ့မှုသည် ကျေးဇူးတင်ခြင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့် သူမ အခန်းထဲ ပြန်ရောက်ချိန်မှာတော့ ရှန်းယောင်က အိပ်ပျော်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။
ကျီကျောက်သည် သူ့ဘေးမှာ တိတ်တဆိတ် ဝင်လှဲပြီး ကောင်းသောညပါဟု သူ့နားအနားကပ်၍ ဂရုတစိုက် တီးတိုးပြောပြီး မကြာမီ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
ညသည် အေးချမ်းစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် အိပ်ငိုက်နေသော ကျီကျောက်သည် သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ မျက်လုံးများကို မှင်တက်စွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှန်းယောင်၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
***