ကိုယ် မင်းကို သယ်သွားပေးရမလး
Vol. 14 Ch. 224
သူမမျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးကိုကြည့်ရင်း ရှန်းယောင်သည် ရုတ်တရက် အနားကိုကပ်သွားပြီး သူမ၏ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။
ကျီကျောက်က ရှက်ကိုးရှက်ကိုး ခပ်ဖွဖွလေး ချောင်းဟန့်လိုက်သည်၊ “သွား… သွားကြရအောင်။”
“ကောင်းပြီ။”
နှစ်ယောက်သား ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ လက်တွဲကာ တံခါးအပြင်ကို လှမ်းထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ထိုအခိုက်တွင် အိမ်အနောက်ဘက်ရှိ ဒုတိယအစ်ကိုတို့အခန်းတွင် ဒုတိယမရီးရှန်းသည် စိတ်ပူပန်သောကရောက်သည့်အကြည့်ဖြင့် ရှန်းအာ့လန်ကို ဂရုတစိုက် ဆေးထည့်ပေးနေသည်။ ရှန်းအာ့လန်၏ ရောင်ရမ်းနေသော လက်ဖဝါးကို ကြည့်ပြီး သူမ မျက်ရည်များကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ငိုကြွေးနေမိသည်။
“ချင်းချင်း၊ အရိုက်ခံရသူက ကိုယ်ပါ။ မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ငိုနေရတာလဲ” ရှန်းအာ့လန်က ဒုတိယမရီးရှန်း၏ မျက်ရည်များကို အမြန်သုတ်ပေးပြီး စိုးရိမ်တကြီး ချော့လိုက်သည်။
“ရှင် ဘယ်လိုထင်လဲ” ဒုတိယမရီးရှန်းက သူ့လက်မောင်းကို ဒေါသတကြီး ထုရိုက်ပြီး ပိုလို့တောင် ငိုကြွေးလာခဲ့သည်၊ “ရှင် ကျွန်မကို လက်ထပ်တုန်းက ရှင် ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ရှင် မှတ်မိသေးရဲ့လား။ ရှင် ကျွန်မကို တစ်သက်လုံး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးမယ်လို့ ရှင် ပြောခဲ့တယ်၊ ကျွန်မကို ဘယ်တော့မှ ဝမ်းမနည်းစေရဘူး၊ ဒါပေမယ့် အခု ရှင် ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့လဲ။”
ရှန်းအာ့လန်သည် ပိုလို့တောင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားသွားရသည်၊ “ချင်းချင်း၊ ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်။”
“ဟမ့်…” ဒုတိယမရီးရှန်းသည် ထိုအကြောင်းကို ပိုတွေးလေလေ သူမ ဒေါသထွက်လေလေ ဖြစ်လာသည်။ သူမက ရှန်းအာ့လန်၏ နားရွက်ကို ဆွဲလိမ်ပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်၊ “ရှင် ကျွန်မနောက်ကွယ်မှာ ဖုန်ယွဲ့အပျော်ဂေဟာလို နေရာမျိုးကို ထပ်သွားဝံ့ရင် ကျွန်မ ရှင့်ကို ကွာရှင်းလိုက်မယ်။ ကျွန်မ နောက်အိမ်ထောင်ပြုပြီး တခြားသူကို ‘အဖေ’ လို့ ကျွမ်းကျွမ်းကို ခေါ်ခွင့်ပေးလိုက်မယ်ဆိုတာ ရှင် ယုံထားလိုက်။”
“ချင်းချင်း အဓိပ္ပါယ်မရှိတဲ့စကားတွေ မပြောနဲ့” ရှန်းအာ့လန်က သူမ၏ လက်မောင်းကို စိုးရိမ်တကြီး ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်၊ “မင်း အဲ့လို မပြောသင့်ဘူးလေ။ ကိုယ် တကယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်။”
ဒုတိယမရီးရှန်းက လက်တင်းတင်းပိုက်ပြီး သူ့ကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ချင်းချင်း၊ ကိုယ် အရမ်းနာနေတယ်…” ရှန်းအာ့လန်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သူ့ညာလက်ကို သူမဆီသို့ မြှောက်ပြလိုက်သည်။ သူ့ကိုကြည့်ရတာ ခွေးလေခွေးလွင့်တစ်ကောင်လိုပင်။
“ရှင်နဲ့ ထိုက်တန်တယ်” ဒုတိယမရီးရှန်းသည် အသံတိုးတိုးဖြင့် စောဒကတက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် လိမ်းဆေးဘူးကို ကောက်ယူပြီး သူ့ဒဏ်ရာပေါ် ဂရုတစိုက် လိမ်းပေးလိုက်သည်၊ “ဒီလိမ်းဆေးကို နေ့တိုင်းလိမ်းပေးရင် ရှင့်လက် မြန်မြန်ပြန်ကောင်းလာလိမ့်မယ်လို့ အာ့ထောင် ပြောတယ်။”
“အင်း…” ရှန်းအာ့လန်သည် သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့ဇနီးသည်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ ရှန်းအာ့လန်သည် သူ့ဇနီးသည်၏ လည်ပင်းမှာ သူ့ခေါင်းကို နစ်မြှုပ်ပြီး ညင်သာစွာ တိုးဝှေ့လိုက်သည်၊ “မိန်းမ၊ ကိုယ့်အမှားကို ကိုယ် တကယ်သိပါပြီ။ ကိုယ် ဒီလို အမှားမျိုး ထပ်မလုပ်တော့ပါဘူး။”
“ယောကျာ်း၊ အစ်ကိုဝူက ရှင့်အပေါ် အရမ်းကောင်းလား။”
“ကောင်းတယ်” ရှန်းအာ့လန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ “အစ်ကိုဝူ၊ သူက ကြင်နာတတ်တယ်။ ကံမကောင်းစွာပဲ…”
“နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် သူ့ကို ဂါရဝပြုဖို့ ကျွန်မ ရှင့်နဲ့ အတူလိုက်ခဲ့မယ်” ဒုတိယမရီးရှန်းက စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ပြောလိုက်သည်၊ “ယောကျာ်း၊ ရှင် ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ တစ်ဖက်လူရဲ့ ကြင်နာမှုကို ရှင် ကျေးဇူးပြန်ဆပ်တာ မှန်ကန်တယ်။ ဒါ့အပြင် ရှင်က အပျော်ဂေဟာကို သွားလာပျော်ပါးတတ်တဲ့လူမျိုးမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ ယုံတယ်။”
အပြင်လူများ၏ အမြင်တွင်၊ ဒုတိယမရီးရှန်းသည် အစားကြူးသူ၊ လိုအင်ဆန္ဒများပြားပြီး နည်းနည်း စကားများတတ်သူပင်။
ဒါပေမယ့် ရှန်းကျန်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ သူမဟာ သူ့ဇနီးသည်ဖြစ်ပြီး အကောင်းဆုံးဇနီးဖြစ်သည်။
“ချင်းချင်း ကျေးဇူးပါပဲ” ရှန်းအာ့လန်သည် သူမ၏ ခါးကို တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူ့နှလုံးသားထဲက တိုးထွက်လာတဲ့ ခံစားချက်တွေက ဖော်မပြနိုင်လောက်အောင် ပြည်လျှံနေသည်။
တစ်နာရီလောက် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ကျီကျောက် အမောဆို့နေခဲ့ပြီ။
သူမဘေးနားရှိ ရှန်းယောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ၊ “လူတွေကြား ကွာဟချက်က အရမ်းကြီးတယ်။ ကျွန်မတို့ လမ်းလျှောက်လာတာ အတော်ကြာနေပြီဆိုပေမယ့် ရှင်ကတော့ ချွေးလည်း မပြန်ဘူး၊ မောလည်း မမောဘူးလား။”
“အာ့ထောင် လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ဘူးလား” ရှန်းယောင်က သူမ၏ နှာခေါင်းထိပ်လေးကို ချစ်စနိုးလေး ဆွဲဖျစ်ပြီး ညင်သာစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်၊ “ကိုယ် မင်းကို သယ်သွားပေးရမလား။”
“ကောင်းပြီလေ” ကျီကျောက်က ချိုမြိန်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
ရှန်းယောင်က သူမကို ကျောပိုးလိုက်သော်လည်း သူ့ခြေလှမ်းတွေက တည်ငြိမ်ပြီး အားကောင်းနေဆဲပင်။
“ရှန်းယောင်၊ ဟိုးအဝေးက သစ်ပင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါဦး။”
ပူနွေးသော နေရောင်ခြည်သည် နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဇီးပန်းပွင့်သစ်ပင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာကာ တောက်ပသော အလင်းရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။
လေပြေလေးက တိုက်ခတ်လာပြီး သစ်ကိုင်းများပေါ်မှ အဖြူရောင် ဆီးနှင်းပွင့်များနှင့် အနီရောင် ဇီးပန်းပွင့်များကို ကြွေလွင့်သွားစေသည်။
အဆိုပါရှုခင်းသည် ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို လှပလွန်းပေသည်။
“ကြည့်ရတာ အရမ်းလှလွန်းတယ်မလား” ကျီကျောက်သည် အဝေးမှ ရှုခင်းများကို ကြည့်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်။
ရှန်းယောင်သည် မသိစိတ်က ဘေးသို့ တစ်ချက်ငဲ့ကြည့်လိုက်မိတော့ ကျီကျောက်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဘေးတိုက်မျက်နှာလေးကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူ့အတွက်ကတော့ အလှပဆုံးရှုခင်းဆိုတာ သူ့နောက်ကျောမှ ချီပိုးထားတဲ့ မိန်းမလှပါပဲ။
“ဟုတ်တယ်၊ အရမ်းလှတယ်။”
နောက်ထပ် နာရီဝက်လောက် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ရှန်းယောင်၏ နဖူးမှာ ချွေးတွေ စီးကျလာခဲ့သည်။
“ကျွန်မတို့ ရောက်ပြီ။”
ကျီကျောက်သည် ချက်ချင်းဆိုသလို သူ့နောက်ကျောကနေ ခုန်ချလိုက်ပေမယ့် သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက အရမ်းမြန်လွန်းတာကြောင့် ခြေကျင်းဝတ် လည်မိလုမတတ်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်၊ ရှန်းယောင်က သူမကို အမြန်ထိန်းပေးနိုင်ခဲ့သည်။
“သတိထားလေ။”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ” ကျီကျောက်သည် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး မဝေးလှသော နေရာမှ တွင်းနက်ကြီးဆီသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားခဲ့သည်၊ “ဒီနေရာပဲ။”
သူတို့နှစ်ယောက်သား အေးခဲနေသော တွင်းနက်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ကာ ခဏတာမျှ အကျပ်ရိုက်သွားခဲ့သည်။
“ကျွန်မ တွက်ချက်တာ လွဲသွားတယ်” ကျီကျောက်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရေခဲမျက်နှာပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်သွားသည်၊ “ဒီရက်ပိုင်း ရာသီဥတုက နေမသာတော့ နေ့တိုင်းလိုလို နှင်းတွေကျနေတယ်။ ရေခဲမျက်နှာပြင်ကို ကျွန်မတို့ ခွဲလိုက်နိုင်ရင်တောင် အိတ်ထဲက ပစ္စည်းတွေ ရေခဲရေနဲ့ အစိမ်ခံရပြီး ပျက်စီးနေမှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်မိတယ်။”
“ကိုယ်တို့ အရင်ဆုံး စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့” ရှန်းယောင်သည် အနီးနားတစ်ဝိုက်မှ ချွတ်ထက်သော ကျောက်တုံး ရှိ မရှိကို ခဏလောက် လှည့်ပတ်ရှာဖွေခဲ့သည်၊ “အာ့ထောင်၊ မင်း ဝေးဝေးနေ။ ကိုယ် အရင်ဆုံး ရေခဲကို တူးထုတ်လိုက်ဦးမယ်။”
“ဟုတ်”
ရှန်းယောင်သည် ရေခဲကို အပြင်းအထန် တူးထုတ်နေချိန်တွင် ရှန်းတာ့ရှန်နှင့် ရှန်းအာ့လန်တို့သည်လည်း အပြေးရောက်လာခဲ့သည်။
“စန်းလန်၊ အာ့ထောင်” ရှန်းတာ့ရှန်သည် ပေါက်တူးကို ထမ်းပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ဆီ လျှောက်လာခဲ့သည်၊ “မင်းတို့တွေ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။”
“အဖေ၊ အစ်ကိုကြီး”
ကျီကျောက်သည် ရှန်းတာ့ရှန်၏ လက်ထဲတွင် ပေါက်တူးကိုမြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာခဲ့သည်။
သူမသည် ရှန်းတာ့ရှန်ကို တိတ်တဆိတ် လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ အတွေ့အကြုံက စကားပြောသွားလေလေပါပဲ။
“အရင်ဆုံး ရေခဲပြင်ကိုတူးပြီး အာ့လန်ရဲ့ အိတ်ကို ငါတို့ ရှာတွေ့နိုင်မလားဆိုတာကို တစ်ချက်ကြည့်ကြတာပေါ့” ရှန်းတာ့ရှန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချသည်။
အမှန်တော့ ဒီမနက်က သူ အရမ်းဒေါသထွက်လွန်းလို့ သူ့သားကို အပြစ်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ဘယ်မိဘက သူ့သားသမီးတွေကို မယုံကြည်ဘဲ ဘယ်နေပါ့မလဲ။
ထို့အပြင် ရှန်းတာ့ရှန်သည် သူ့သားသုံးယောက်၏ အကျင့်စရိုက်ကို ကောင်းစွာသိသည်။
ထို့ကြောင့် သူ ဒေါသပြေသွားပြီးနောက် တာ့လန်နှင့် အာ့လန်၏ အိတ်ကို သွားရှာကြည့်ဖို့ စဉ်းစားရင်း ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“မင်းတို့ ဒုတိယအစ်ကိုကို မိန်းမပျိုဖန့်တျဲက အပ်နှံလိုက်တာကြောင့် သူ့အိတ်ကို ရှာတွေ့အောင် ကူညီပေးနိုင်ဖို့ နည်းလမ်းကို စဉ်းစားကြည့်ရအောင်။ ပြီးတော့ မင်းတို့သုံးယောက်ထဲမှာ ဒုတိယသားရဲ့ ဦးနှောက်က အရိုးရှင်းဆုံးပဲ။
အကြီးဆုံးသားက စီးပွားရေးသမားဖြစ်ပြီး ထက်မြက်သည်။ တတိယသားက ပညာရှင်ဖြစ်ပြီး အလွန်ထက်မြက်သည်။
ဒုတိယသားတစ်ဦးတည်းက ရိုးရှင်းတဲ့စိတ် ရိုးရှင်းတဲ့ဦးနှောက်ရှိသည်။
အဖေအိုကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့မှာ ပိုလို့တောင် စိုးရိမ်ပူပန်နေရသည်။
ဟတ်ချိုး…
စွပ်ပြုတ်သောက်နေသော ရှန်းအာ့လန်တစ်ယောက် နှာချေသွားခဲ့သည်။
ဒီလိုအေးစက်နေတဲ့ ဆောင်းလယ်မှာ သူ့အကြောင်း ဘယ်သူတွေးနေတာလဲ။
ရှန်းမိသားစုဝင် အမျိုးသားသုံးဦး၏ ကြိုးပမ်းမှုပြီးနောက် တွင်းနက်ကြီးပေါ်ရှိ ရေခဲများကို အဆုံးတွင် ခွဲထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ရှန်းအာ့လန်၏ အိတ်ကိုလည်း ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။
“ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် လေးနေရတာလဲ” ရှန်းတာ့ရှန်သည် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ရှန်းတာ့ရှန်သည် အိတ်ကို လက်နှစ်ဖက်နှင့် သယ်ပြီး ရထားလုံးပေါ် တက်လိုက်သည်။
“တာ့လန်၊ မင်း ရထားလုံးကို မောင်းလိုက်။”
“ဟုတ်ကဲ့”
သူတို့အုပ်စု ရှန်းမိသားစုအိမ်ခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မွန်းတည့်ချိန်သို့ပင် ရောက်လုနေခဲ့ပြီ။
ကျောက်လန်ဟွာသည် မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီး ဘီးသံကိုကြားတော့ သူမ၏ လက်ထဲမှ ဟင်းချက်ဂေါ်ပြားကိုပင်မချဘဲ အမြန်ထွက်လာခဲ့သည်။
“ယောကျာ်း၊ ရှင် ရှာတွေ့ခဲ့လား။”
“အင်း”
ရှန်းတာ့ရှန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး “တွေ့ခဲ့တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
မိသားစုဝင်တွေ ပင်မအခန်းထဲကို ဝင်လာခဲ့ကြပြန်သည်။
ရှန်းအာ့လန်သည် ပျောက်သွားသောအိတ်ကိုတွေ့သောအခါတွင် သူ့မျက်လုံးတွေ နီမြန်းသွားခဲ့သည်။
“အဖေ၊ အစ်ကိုကြီး၊ တတိယညီလေး၊ တတိယခယ်မလေး၊ အားလုံးကို ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။”
“ကောင်းပြီ၊ မိသားစုဝင်တွေအချင်းချင်း ကျေးဇူးတင်ဖို့ မလိုဘူး” ရှန်းတာ့ရှန်သည် တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “ဒီအိတ်က လေးတယ်။ ဒါကိုဖွင့်ပြီး အထဲက ပစ္စည်းတွေ ပျောက်ရှသွားလားဆိုတာကို တစ်ချက်လောက် စစ်ဆေးကြည့်ရအောင်။”
“ဟုတ်ကဲ့”
ရှန်းအာ့လန်က အိတ်ကိုဖွင့်လိုက်တော့ အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းများသည် ရှန်းမိသားစုဝင်တွေရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။
***