ဒါက… ဒါက ရှင်ချက်တာတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်၊ ဟုတ်တယ်မလား။
Vol. 14 Ch. 229
“ကံမကောင်းစွာပဲ အိပ်မက်ထဲမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို မပြောပြနိုင်ဘူး” ကျီကျောက်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူမမျက်ခုံးကြားရှိ နေရာလေးကို ဖိညှစ်လိုက်မိကာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်ပျက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
“အဲဒီအိပ်မက်က ကိုယ်နဲ့ သက်ဆိုင်လား” ရှန်းယောင်က တိုးတိုးဖွဖွ မေးလိုက်သည်။
ကျီကျောက်က ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်၊ “ရှင်တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။ ကျန်တဲ့သူတွေလည်း…”
ဘုန်း…။
ကျီကျောက်ရဲ့ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရုတ်တရက် မိုးခြိမ်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ကျီကျောက်သည် မသိစိတ်က သူမ၏ ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်ကာ သူ့ဘေးနားရှိ ရှန်းယောင်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်သည်။
“မကြောက်ပါနဲ့” ရှန်းယောင်က သူ့ရင်ခွင်ထဲရှိ လူကို ပိုမို တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး သူ့လေသံက ပိုလို့တောင် နူးညံ့လာခဲ့သည်။
“တခြား ဘာမှ မတွေးနဲ့။ မင်း စိတ်ငြိမ်စေတဲ့ စွပ်ပြုတ်ကို သောက်ပြီးရင် ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်နိုင်လိမ့်မယ်” ရှန်းယောင်က သူမ၏ နှာသီးဖျားလေးကို ချစ်ခင်ယုယစွာ ဖိညှစ်ပြီး ညင်ညင်သာသာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်”
မကြာခင်မှာပဲ ကျောက်လန်ဟွာက စိတ်ငြိမ်စေတဲ့ စွပ်ပြုတ်ကို ကျီကျောက်ဆီ ယူလာပေးသည်။
“ကျေးဇူးပါ အမေ”
“ကောင်မလေး၊ နင့်အမေကို ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် ယဉ်ကျေးနေရတာလဲ” ကျောက်လန်ဟွာက သူမကို ဒေါသထွက်သလို ဟန်ဆောင်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်၊ “ငါတို့က မိသားစုတွေပဲ။ နင် ငါ့ကို အမြဲ ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုဘူး။ နင်က ငါ့ကို အပြင်လူလို ဆက်ဆံနေတာလား။”
“သမီး နားလည်ပါပြီ၊ အမေ”
“နေကောင်းအောင်နေပြီး ကောင်းကောင်း အိပ်စက်အနားယူလိုက်” ကျောက်လန်ဟွာက သူမလက်ကို ကိုင်ပြီး နူးညံ့တဲ့ အကြည့်နှင့် သတိပေးသည်၊ “အမေ နင့်အတွက် ဒီနေ့လည်ကျရင် မုန့်ညက်စွပ်ပြုတ် ချက်ပေးမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား။”
“ဟုတ်ကဲ့”
“လိမ္မာတဲ့ ကလေးမလေး”
ထိုကဲ့သို့ နာခံမှုရှိသော ကျီကျောက်ကိုကြည့်ရင်း ကျောက်လန်ဟွာသည် သူမ၏ နှလုံးသားလေး အရည်ပျော်သွားတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် သူမသည် ရှန်းယောင်၏ မျက်တွင်းချောင်ကျနေသော မျက်နှာကို တစ်ဖန် စိုက်ကြည့်ကာ စိတ်ထိခိုက်သွားခဲ့သည်၊ “စန်းလန်၊ နင်ရော အာ့ထောင်နဲ့ အတူ အိပ်စက်အနားယူလိုက်ပါလား။”
“အမေ၊ ကျွန်တော် မအိပ်ချင်ဘူး” ရှန်းယောင်က မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“နင် အာ့ထောင်ကို တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ စောင့်နေတာ။ နင် မပင်ပန်းသေးဘူးလို့ထင်နေတာလား။ နင့်မျက်လုံးတွေ ရဲနေတာကိုပဲ ကြည့်လိုက်ဦး” ကျောက်လန်ဟွာက အလေးအနက် ပြောသည်၊ “စန်းလန်၊ နင့်ကိုယ်နင်တောင် ဂရုမစိုက်နိုင်ရင် နင် အာ့ထောင်ကို ဘယ်လို ဂရုစိုက်ပေးနိုင်မှာလဲ။ နင်တို့နှစ်ယောက်စလုံး အမေ ပြောတာကို နားထောင်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ အတူအိပ်ပြီး ကောင်းကောင်း အနားယူကြ။”
ကျောက်လန်ဟွာ၏ စကားကို မပယ်ရှားနိုင်ဘဲ ရှန်းယောင်သည် ကျီကျောက်၏ ဘေးနားတွင် လှဲနေခဲ့ရသည်။
“ကောင်းတယ်။”
ကျောက်လန်ဟွာသည် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားပြီးနောက် တံခါးကို သေချာပိတ်ပေးဖို့ မမေ့ခဲ့ပေ။
“ရှင်… ရှင် ကျွန်မအနားမှာ တစ်ညလုံး အတူရှိနေပေးတာလား” ကျီကျောက်သည် သူ့ဘေးမှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ အမျိုးသားကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဗာဒံစေ့သဏ္ဍာန်မျက်ဝန်းများတွင် ကျေးဇူးတင်စိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
“အင်း” ရှန်းယောင်က ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေပြီး သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ တင်းတင်း ဆွဲဖက်ထားလိုက်သည်၊ “မင်း သတိလစ်သွားတယ်။ ကိုယ် ဘယ်လောက်ပဲ အော်ခေါ်နေပါစေ မင်း မနိုးလာဘူး။ မင်း ညဉ့်နက်ချိန်အထိ အဖျားတက်နေသေးတယ်။ ကိုယ် အရမ်းစိုးရိမ်တယ်။”
မနေ့ညကသာ ကျီကျောက် သတိမလစ်သွားခဲ့ဘူးဆိုရင် ရှန်းယောင်သည် အာ့ထောင်အတွက် သူ့ခံစားချက်တွေက အရမ်းနက်နဲနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ တကယ်တော့ သူက အာ့ထောင်ကို သူ ထင်ထားတာထက် ပိုကြိုက်တယ်။ ကျီကျောက်သည် လျင်မြန်စွာ မှောက်လျက် သူ့ရင်ဘတ်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ကိုက်ဆွဲလိုက်သည်။
“ရှန်းယောင် ကျေးဇူးပါ။”
“အိပ်ကြရအောင်” ရှန်းယောင်က အသာလေး မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အပြုံးတွေက သူ့မျက်လုံးထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။
နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်သည် သစ်သားပြတင်းပေါက်များမှတဆင့် စိန်ပုံသဏ္ဍာန် ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပွေ့ဖက်အိပ်စက်နေသော လူနှစ်ယောက်အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ အခန်းတွင်းမှ လေထုက နွေးထွေးပြီး သာယာတယ်။
မွန်းတည့်ခါနီးတွင် ကျီကျောက် အိပ်ရာနိုးလာသည်။
သို့သော် သူ့ဘေးနားရှိ ပျော့ပျောင်းတဲ့ အိပ်ရာက နည်းနည်းအေးနေပြီ။
“ရှန်းယောင်” ကျီကျောက်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ပြီး အနားပတ်လည်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ရှန်းယောင်ကို မတွေ့ရချေ။
ထိုအချိန် ရှန်းမိသားစု၏ မီးဖိုချောင်တွင်။
ကျောက်လန်ဟွာသည် သူမ၏ သားငယ်ကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ပေ။
“အမေ့ရဲ့ သားငယ်လေးက ကြီးပြင်းလာပြီပဲ။ သူ့ဇနီးသည်ကို ဘယ်လို ချစ်မြတ်နိုးရမှန်းတောင် သိနေပြီ။”
“အမေ၊ ရေက ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီလား။ ထပ်ထည့်ရဦးမလား။”
ရှန်းယောင်သည် မုန့်ညက်နယ်နေရင်း တိုးတိုးလေး မေးသည်။
သူသည် မုန့်ညက်စွပ်ပြုတ် ချက်ပြုတ်နည်းကို သင်ယူချင်ခဲ့သည်။ ဒီလိုဆိုရင် အာ့ထောင် စားချင်တဲ့အခါတိုင်း သူ ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးနိုင်လိမ့်မည်။
“ဒီလောက်ဆို ရပြီ၊ ဒီလောက်ဆို ရပြီ” ကျောက်လန်ဟွာက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နှင့် ပြောလိုက်သည်၊ “ငါ့သားငယ်လေးက အရမ်းထက်မြက်လိုက်တာ၊ ဘာမဆို မြန်မြန်နဲ့ တတ်လွယ်တယ်။”
သူမသည် တစ်ကြိမ်လေးသာ ပြောပြခဲ့ရပြီး သူမ၏ သားငယ်လေးသည် မုန့်ညက်ကို သူ့ဘာသာသူ ဆုပ်နယ်ပြီး အနေတော် မုန့်ညက်ကို ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။
“မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် အမေ ထျန်ကျားရွာကို ပြန်သွားချင်သေးတယ်” ကျောက်လန်ဟွာက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး သူမ၏ အစီအစဉ်ကို ပြောလိုက်သည်၊ “သားလည်း အမေ့ရဲ့ အကျင့်ကို သိတာပဲ။ အမေက တစ်ခါတစ်လေ နည်းနည်း နားဝေတိမ်တောင်ဖြစ်ပေမယ့် မတုံးအဘူး။ အဲဒီထျန်ရှို့အယ်က နင့်အဘိုးကို အနိုင်ကျင့်ပြီးနှင့်ပြီ…”
“အဘိုးက သူ့ဘာသာသူ မရပ်တည်နိုင်ဘူးဆိုရင် အမေ ထျန်ကျားရွာကို ပြန်သွားရင်တောင် ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား” ရှန်းယောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိုးတိုးလေး မေးသည်။
“အမေ သိပါတယ်” ကျောက်လန်ဟွာက သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ဖို့ မျက်လွှာချလိုက်သည်။
“နင့်အဘိုးက အရမ်းမာနကြီးတဲ့သူ။ ထျန်ရှို့အယ်ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်တဲ့ သတင်းတွေ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့မယ်ဆိုရင် သူ မျက်နှာပျက် အရှက်ရလိမ့်မယ်။ ထျန်ရှို့အယ်က အရမ်းရက်စက်လွန်းတယ်။”
“အာ့ထောင်ရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ကံတရားကြောင့် မဟုတ်ရင်၊ အမေ ထျန်ရှို့အယ်ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲ ကျသွားမှာကို စိုးရိမ်မိတယ်။ ဒီဒေါသကို အမေ ဘယ်လို မျိုသိပ်ထားနိုင်မှာလဲ” ကျောက်လန်ဟွာက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူမ၏ အကြည့်တွေက မည်းမှောင်နေသည်၊ “ဒါ့အပြင်၊ တာ့ကျွမ်းနဲ့ ရှောင်ထုန်က ငါ့မောင်လေးတွေ မဟုတ်တဲ့ပုံပဲ။ အမေက ဘယ်လိုလုပ် ဆက်ပြီး သဘောထား ပျော့ပျောင်းပေးနိုင်မှာတဲ့လဲ။”
“အမေ” ရှန်းယောင်က သူလုပ်နေတာတွေကို ရပ်ပြီး သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
“အမေ ဘာဆက်လုပ်မယ်လို့ စဉ်းစားထားလဲ။”
“အင်း” ကျောက်လန်ဟွာက ခေါင်းညိတ်သည်၊ “အမေ့သားငယ်လေး စိတ်မပူပါနဲ့။ အမေ ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ အမေ သိပါတယ်။”
“အမေ ဘာလုပ်ချင်လဲ ဒါမှမဟုတ် အမေ ဘယ်လိုလုပ်မယ်လို့ စိတ်ကူးထားပါစေ တစ်ချက်ကိုတော့ အမေ အမှတ်ရပေးရမယ်” ရှန်းယောင်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲကို စိုက်ကြည့်ကာ အလေးအနက် သတိပေးလိုက်သည်၊ “ဒါကတော့ ဘယ်အချိန်ပဲဖြစ်ဖြစ် အမေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရင်ကာကွယ်ရမယ်။”
“စိတ်မပူပါနဲ့။ အမေ သိပါတယ်။”
တစ်မနက်လုံး အနားယူပြီးနောက် ကျီကျောက်သည် ပို၍ တက်ကြွလာသလို ခံစားရသည်။
သူမ အပြင်ထွက်ခါနီးတွင် အခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာသည့် ရှန်းယောင်နှင့် ဝင်တိုက်မိတော့မလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
“မင်း ဘာဖြစ်လို့ ထလာတာလဲ” ရှန်းယောင်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်၊ “မင်း မသက်မသာဖြစ်နေတုန်းလား”
ကျီကျောက်သည် ညင်သာစွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လိမ္မာရေးခြားရှိသော အပြုံးတစ်ခု ရှိသည်။
“ဒါက ဘာလဲ” ကျီကျောက်၏ အကြည့်တွေက သူ့လက်ပေါ်ရောက်သွားချိန်မှာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်မိသည်။
“မုန့်ညက်စွပ်ပြုတ်လေ၊ မင်း မြည်းကြည့်ချင်လား။”
“ဒါပေါ့။”
ကျီကျောက်က ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်သည်။
သူမ ဤစာအုပ်ကမ္ဘာထဲသို့ ပထမဆုံး ရောက်လာသောအခါတွင် မူလပိုင်ရှင်ကြောင့် ဖြစ်ရသည့် လူတိုင်း၏ မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းခံရသော ခက်ခဲသည့် အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျီကျောက် အလွန်အကူအညီမဲ့ပြီး အလွန်ဝမ်းနည်းသွားသည်။
ကျောက်လန်ဟွာက သူမအတွက် မုန့်ညက်စွပ်ပြုတ် တစ်ပန်းကန် ချက်လာပေးခဲ့သည်။
ဒါက သူမ စားဖူးသမျှအထဲမှာ အရသာအရှိဆုံး မုန့်ညက်စွပ်ပြုတ်ပါပဲ။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မုန့်ညက်စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်ထဲမှာ ရှားရှားပါးပါး အကြင်နာတွေ ပါဝင်နေတာကြောင့်ပါပဲ။
“အရသာ ဘယ်လိုနေလဲ။”
ကျီကျောက်သည် မြည်းစမ်းကြည့်ပြီးနောက် မျက်ခုံးပင့်ပြီး ချီးကျူးလိုက်သည်၊ “ဒါက အရမ်းအရသာရှိတာပဲ။ အမေက တကယ့်အံ့ဖွယ်ပဲ။ အမေချက်တဲ့ မုန့်ညက်စွပ်ပြုတ်က အရမ်းအရသာရှိတယ်။”
“အမေ ချက်တာ မဟုတ်ဘူး” ရှန်းယောင်သည် သူမ ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေသည်ကိုမြင်တော့ မပြုံးမိဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူ့စိတ်တွေပါ ပိုပျော်လာခဲ့သည်။
“ဒါဆို ဘယ်သူလုပ်တာလဲ” ကျီကျောက်က သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်၊ “အကြီးဆုံးမရီးလား ဒါမှမဟုတ် ဒုတိယမရီးလား။”
“တစ်ယောက်မှ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါက… ဒါက ရှင် ချက်တာတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်၊ ဟုတ်တယ်မလား” သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အလိုလိုက် အကြိုက်ဆောင်သည့် အပြုံးကို မြင်တော့ ကျီကျောက်တစ်ယောက် လုံးဝ ကြက်သေ သေသွားခဲ့သည်၊ “ရှင် မုန့်ညက်စွပ်ပြုတ်ချက်နည်းကို ဘယ်တုန်းက သင်လိုက်တာလဲ။”
“လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီဝက်လောက်ကလေ” ရှန်းယောင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်၊ “အမေက ကိုယ့်ကို တစ်ခေါက် သင်ပေးပြီးတာနဲ့ ကိုယ် ရသွားတာပဲ။ အရသာ မကောင်းမှာကို စိုးရိမ်နေပေမယ့် အခု မင်းကို ကြည့်ရတာ ကြိုက်တဲ့ပုံပဲ။”
ကျီကျောက်သည် ပန်းကန်အလွတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမ ရယ်မောချင်စိတ်ကို မထိန်းထားနိုင်တော့ဘူး…။
***