ဒုတိယအစ်ကိုယို့၊ မင်္ဂလာရှိသော နှစ်သစ်ပါ။

သူမ၏ မိုက်မဲသော အပြုံးကို ကြည့်ရင်း ရှန်းယောင်သည် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့သဖြင့် ပြုံးရယ်လိုက်မိသည်။

နှစ်ယောက်သား အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်သည်နှင့် သူတို့အချင်းချင်း၏ အကြည့်ထဲတွင် ချစ်ကြင်နာမှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“ရှန်းယောင် ကျွန်မ ခရိုင်မြို့ကို သွားချင်တယ်” ကျီကျောက်က သူ့လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ပြီး တိုးတိုးလေး တောင်းဆိုသည်၊ “နှစ်သစ်မှာ ဒုတိယအစ်ကိုယို့နဲ့ အစ်ကိုချင်တို့ကို ပျော်စရာ နှစ်သစ်ဖြစ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးချင်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မမှာ အစ်ကိုချင့်ကို အကူအညီတောင်းစရာလေး တစ်ခု ရှိသေးတယ်။”

“ကောင်းပြီလေ” ရှန်းယောင်က ဝမ်းသာအားရ သဘောတူသည်။

“ကိုယ် မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပေးမယ်။”

နာရီဝက်အကြာတွင် ကျောက်လန်ဟွာသည် ရှန်းယောင်ထံသို့ သူမ ပြင်ဆင်ထားသည့် နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင်ထုပ် နှစ်ခုကို ပေးအပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အာ့ထောင်ကိုကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး သတိပေးသည်၊ “လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က ငရုတ်ဆော့စ်စားရတာ ကြိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီမီးခိုးရောင်အိတ်ထဲမှာ ငရုတ်ဆော့စ်တစ်ပုလင်း ထည့်ပေးထားတယ်။ အာ့ထောင် လက်ဆောင်ပေးတဲ့အခါကျရင် လူမှားပြီး မပေးနဲ့နော်။”

“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးပါ အမေ” ကျီကျောက်က ချိုမြိန်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ။ နင်တို့ စောစောသွားပြီး စောစောပြန်လာခဲ့ကြ။ အမေ နင့်တို့အတွက် ညစာ ချန်ထားပေးမယ်။”

“ဟုတ်ကဲ့”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ဟုန်ရှင်းစားသောက်ဆိုင်၌။

လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့သည် ချင်မင်ဟုန်နှင့်အတူ စားသောက်ဆိုင်စာရင်းကို စစ်ဆေးနေပါသည်၊ “ကျွန်တော်တို့ကို အာ့ထောင် အစောပိုင်းက ရောင်းချပေးခဲ့တဲ့ ဟင်းချက်နည်းတွေကြောင့် ဒီနှစ် ဟုန်ရှင်းစားသောက်ဆိုင်ရဲ့ အမြတ်ငွေက မနှစ်ကထက် နှစ်ဆ ပိုများတယ်။ နောက်ပြီး မြေအောက်ခန်းထဲက ဝိုင်ဟောင်းတချို့ကိုလည်း ရောင်းချပြီးသွားပြီ။”

“အာ့ထောင်က တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ” ချင်မင်ဟုန်က ခေါင်းညိတ်သဘောတူသည်။ “ဒါနဲ့ စကားမစပ် အာ့ထောင်အတွက် ပြင်ဆင်ခိုင်းထားတဲ့ နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင်တွေ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား။”

“စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်လေး။ အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။”

“ကောင်းပြီ” ချင်မင်ဟုန်က ခေါင်းညိတ်သည်၊ “မနက်ဖြန်မနက်ကျ ပို့ပေးလိုက်ပါ။”

“ဟုတ်ကဲ့”

“ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်” ချင်မင်ဟုန်သည် သူ့လက်ထဲက ယပ်တောင်ကို ခတ်ပြီး နူးညံ့တဲ့ အပြုံးနှင့် ပြောလာခဲ့သည်၊ “ငါလည်း အာ့ထောင်ရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာကို မြည်းကြည့်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကို ယူရမယ်။”

မွန်းတည့်မတိုင်မှီ ရှန်းယောင်နှင့် ကျီကျောက်တို့သည် ဟုန်ရှင်းစားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

“ဒုတိယအစ်ကိုယို့ရေ မင်္ဂလာနှစ်သစ်ပါ။”

ကျီကျောက်က ပြုံးပြီး အံ့အားသင့်နေတဲ့ လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့ကို နှစ်သစ်ဆုမွန်ကောင်းတောင်းပေးလိုက်သည်။

“အာ့ထောင်…” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ကောင်တာနားကို လျှောက်လာခဲ့သည်၊ “နင် ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီကိုရောက်လာတာလဲ။ မြန်မြန်လေး၊ လာဝင်ထိုင်ချေ။”

နာရီဝက်ကြာပြီးနောက် လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့သည် ကျီကျောက်နှင့် ရှန်းယောင်တို့ကို ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်တွေလို ဧည့်ခံကျွေးမွေးခဲ့သည်။

လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့သည် သူတို့အတွက် လက်ဖက်ရည်ပူပူလေးနှင့် အမျိုးအစား စုံလင်သော အစာသွပ်မုန့်များကို ပြင်ဆင်ပေးစေခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်နေသော အပြုံး ရှိနေ၏၊ “အာ့ထောင်၊ ဒီနေ့ နေ့လည်စာကို ဘာစားချင်လဲ။ ငါ မီးဖိုချောင်ကို အခုချက်ချင်း ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်မယ်။”

“ဒုတိယအစ်ကိုယို့၊ ညီမတို့ ဗိုက်မဆာသေးပါဘူး” ကျီကျောက်က ပြုံးပြီး ခေါင်းခါပြသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ရှန်းယောင်၏ လက်ထဲမှ အိတ်ကို ယူပြီး သူ့ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်၊ “ဒါက ဒုတိယအစ်ကိုယို့အတွက် ညီမတို့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင်တွေပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူတို့ကို မကြိုက်ဘဲ မနေပါနဲ့။”

“ကောင်မလေး” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်၊ “ငါက ပိုလို့တောင် သဘောကျသေးတယ်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မကြိုက်ဘဲ နေပါ့မလဲ။”

“ဒုတိယအစ်ကိုယို့က အစပ်ကြိုက်မှန်း အမေသိတယ်လေ။ ဒါကြောင့် အမေက ဒုတိယအစ်ကိုယို့အတွက် ငရုတ်ဆော့စ်ကို အထူးပြင်ပေးလိုက်တယ်” ကျီကျောက်က အပြုံးဖြင့် ရှင်းပြပေးသည်၊ “အမေက ဒုတိယအစ်ကိုယို့ စားလို့ကုန်သွားရင် သူ့ကို ထပ်ပြောပါလို့ မှာလိုက်သေးတယ်။”

“ဒါက… အာ့ထောင်၊ ငါ့အစား မင်းအမေကို ကျေးဇူးတင်စကားလေး ပြောပေးပါဦး။”

ရှန်းမိသားစုမှ ပေးသော နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင်များသည် သိပ်မများသော်လည်း ဒုတိယအစ်ကိုယို့တို့၏ အမြင်တွင် ၎င်းင်းတို့သည် ရွှေတစ်ထောင်တန်သည်။

လက်ဆောင်တွေက ပေါ့ပါးပေမယ့် ခံစားချက်တွေက လေးနက်တယ်။

“ညီမ ခဏနေကျရင် မီးဖိုချောင်မှာ ဟော့ပေါ့ သွားပြင်လိုက်မယ်။ အစားသောက်ကောင်းတွေကို ညီမတို့ မျှဝေသင့်တယ်မလား” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့မှာ အကြံတစ်ခု ရသွားခဲ့ကာ သူက ပြုံးပြီး အကြံပြုသည်၊ “တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မီးဖိုချောင်မှာ ဒီမနက်ကတင် ဆိတ်သား လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်လေးတွေ တွေ့လို့ ငါ အများကြီး ဝယ်လာတာ ရှိတယ်။ ဒီနေ့ မမူးမချင်း အိမ်မပြန်ဘူး။”

“ကောင်းပြီ” ကျီကျောက်က ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်သည်၊ “ဒုတိယအစ်ကိုယို့၊ တကယ်တော့ ညီမတို့မှာ အစ်ကိုရဲ့ အကူအညီလိုနေတဲ့ တခြားကိစ္စတစ်ခု ကျန်နေသေးတယ်။”

“အာ့ထောင်၊ ငါ့ကို ပြောသာပြောလိုက်” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြပြီး ရွှင်မြူးစွာ ပြောလိုက်သည်၊ “နင့်ဒုတိယအစ်ကို တတ်နိုင်တာ မှန်သရွေ့ သေချာပေါက် ကူညီပေးမယ်။”

“ညီမ အစောင့်တချို့လောက် ငှားရမ်းချင်တယ်။ ပိုကောင်းတဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေကို ငှားလို့ရရင် အကောင်းဆုံးပဲ” ကျီကျောက်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်၊ “သူတို့က မနက်ဖြန် ညီမတို့နဲ့ အတူတူ ရွာကို ပြန်လိုက်နိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ။”

“အစောင့်တွေလား” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်၊ “အာ့ထောင်၊ နင် ဘာဖြစ်လို့ အစောင့်တွေ ငှားရမ်းချင်တာလဲ။ မင်း ပြဿနာ အရှာခံနေရလို့လား။”

“အဲ့လိုပြောလို့ရတယ်…” ကျီကျောက်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“တခြားအချိန်တွေဆိုရင် ကျွမ်းကျင်တဲ့ အစောင့်တွေကို ရှာရ မခက်ဘူး။ ဒါပေမယ့် အခုက နှစ်သစ်ကူးအကြိုကာလဖြစ်တာမို့ လူရှာရတာ မလွယ်ဘူး” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကျီကျောက်ကို စိတ်ပူတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်၊ “အာ့ထောင်၊ နင် ဘာပြဿနာတွေ ကြုံနေရတာလဲ။”

“တကယ်တော့ ညီမ ဘာပြဿနာမှ မကြုံရသေးပါဘူး၊ ပြဿနာ မဖြစ်ခင် ကြိုတင်ကာကွယ်ထားချင်လို့ပါ” ကျီကျောက်က အတင်းပြုံးပြသည်။

“ဒုတိယအစ်ကို၊ အစ်ကို ညီမကို လူရှာပေးဖို့ ကူညီပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေတုန်းပဲ။ နောက်ပြီး သူတို့အတွက် ဆုလာဘ်ကိုလည်း ညီမတို့ ဆွေးနွေးနိုင်ပါတယ်။”

ရှန်းမိသားစုတွင် မီးလောင်မှု ဘယ်အချိန် ဖြစ်ပွားမလဲဆိုတာကို သူမ သေချာမသိနိုင်ပေမယ့် အရင်တုန်းက သူမ မြင်မက်ခဲ့တဲ့ အိပ်မက်ဆိုးတွေအပေါ် အခြေခံပြီး မီးလောင်မှု ဖြစ်မှာကို ကြိုတင်ကာကွယ်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာဖွေရပါမည်။

“ကောင်းပြီလေ၊ ငါနင့်အတွက် တစ်ချက်လောက် ရှာကြည့်ပေးမယ်။”

နေ့ခင်းဘက် ခဏလောက် တစ်ရေးတစ်မော အိပ်နေသော ချင်မင်ဟုန်သည် ရင်းနှီးသော ရယ်မောသံကို ကြားလိုက်ရတော့ သူ့မျက်လုံးတွေက ချက်ချင်း လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

ညအစမှာ သိုးသားဟော့ပေါ့စားနေတဲ့ ကျီကျောက်သည် သူမ၏ နာမည်ကို တစ်ယောက်ယောက် လှမ်းခေါ်တာကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

သူမ မသိစိတ်အရ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တော့ ချင်မင်ဟုန်တစ်ယောက် လှေကားမှ ဆင်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အနီရောင်တောက်တောက် ဘရိုကိတ်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ချင်မင်ဟုန်က သူမကို ပြုံးပြလာခဲ့သည်။

ချင်မင်ဟုန်က အနီရောင်ဝတ်ရုံနဲ့ ကြည့်ကောင်းကြောင်းကို ဝန်ခံရပေမည်။

အထူးသဖြင့် သူ ပြုံးလိုက်တဲ့အခါမှာ သူ့ရုပ်ဆင်းသွင်ပြင်က ပိုလို့တောင် ကြည့်ကောင်းသွားပုံပေါ်သည်။

“အာ့ထောင်” သူမဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ ရှန်းယောင်က သူမကို အသံတိုးတိုးဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

ကျီကျောက်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီး အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

ရှန်းယောင်သည် ရုတ်တရက် သူမ၏ နား အနားသို့ ကပ်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

ကျီကျောက်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို နီမြန်းလာခဲ့သည်။

သူမ ဒီလိုစကားမျိုး တစ်ခါမှ မပြောဖူးဘူး။

“အာ့ထောင် မင်း ကိုယ့်ကို မယုံဘူးလား” ရှန်းယောင်သည် သူမ၏ နီမြန်းနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲရှိ အပြုံးက ပိုလို့တောင် နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်၊ “အခု မင်းယောကျာ်း ကိုယ့်နောက်ကျောမှာ မင်းရဲ့ ခြစ်ရာကုတ်ရာတွေတောင် ရှိနေသေးတယ်။”

ချင်မင်ဟုန်သည် အနားသို့ ရောက်လာစဉ် ထိုစကားများကို အမှတ်မထင် ကြားလိုက်ရရာ သူ့ရင်တွင်း၌ ချဉ်စူးသော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အခုလေးတင် အာ့ထောင်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ဖြူစင်တဲ့ သဘောကျနှစ်ခြိုက်မှုကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။

တခြား ဘာခံစားချက်မှ မရှိဘူး…။

သူမသည် လှပသော ဝတ်စုံ တစ်ခုကို သဘောကျနှစ်ခြိုက်နေသကဲ့သို့ သူ့ကို ကြည့်နေခဲ့တာပင်။

“ပေါက်ကရတွေ” ကျီကျောက်က သူ့လက်မောင်းကို ဒေါသတကြီး တွတ်လိုက်သည်။

ရှန်းယောင်က ညင်ညင်သာသာ ပြုံးပြီး သူမကို နောက်ပြောင်နေတာ ရပ်လိုက်သည်။

တကယ်တော့ နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့မှာ ကျီကျောက်ဟာ ခါတိုင်းထက် ဝိုင်နည်းနည်းပိုသောက်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် သူမက မူးနေရင် အရမ်းချစ်စရာကောင်းတယ်။

“ဘယ်တုန်းက ရောက်နေတာလဲ” ချင်မင်ဟုန်က ကျီကျောက်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ဝင်ထိုင်ပြီး ရည်မွန်ကြော့ရှင်းသော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ညီမ ဒီကို ရောက်တာ မကြာသေးဘူး” ကျီကျောက်က ပြုံးပြီး ရှင်းပြသည်၊ “အစ်ကိုချင်၊ ညီမတို့နဲ့ အတူဝင်ထိုင်ပြီး စားပါဦး။ ဒါနဲ့ စကားမစပ်၊ ညီမ အစ်ကို့အတွက်လည်း နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင် ယူလာခဲ့တယ်။”

“မလိုပါဘူးကွာ” ချင်မင်ဟုန်က သူ့လက်ထဲက ယပ်တောင်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“သခင်လေးချင် အရမ်းပူအိုက်နေလို့လား” ရှန်းယောင်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး သိချင်စိတ် ပြင်းပြစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို မေးတာလဲ။”

“သခင်လေးချင် မပူဘူးဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ ယပ်တောင်ကို တစ်ချိန်လုံး သယ်သွားနေတာလဲ” ရှန်းယောင်ရဲ့ အကြည့်တွေက သူ့လက်ထဲက ခေါက်ယပ်တောင်ပေါ် စူးစိုက်ကျရောက်နေသည်။

ချင်မင်ဟုန်ရဲ့ ဦးနှောက်မှာ တစ်ခုခု မှားနေတာများလား။

“ရှန်းယောင်၊ ရှင် ဒီသိုးသားလေးကို မြည်းကြည့်ပါဦး။ နှမ်းအနှစ်ဆော့စ်နဲ့ဆို အရမ်းစားကောင်းတယ်” ကျီကျောက်သည် ကိုးရိုးကားရားနိုင်သော လေထုကို ဖြေလျှော့ရန်အတွက် သိုးသားတစ်ပိုင်းကို အမြန်ကောက်ယူပြီး ရှန်းယောင်၏ ပန်းကန်လုံးထဲကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။

“ပူနေတုန်းလေး စားလိုက်ပါဦး။”

***