ဒီစာရင်းစာအုပ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုးသားမှုကို ကိုယ်စားပြုတယ်။
Vol. 14 Ch. 231
ရှန်းယောင်က သူမကို အလွန်ညင်သာစွာ ကြည့်နေသည်။
ရံဖန်ရံခါဆိုသလို သူတို့အချင်းချင်း တီးတိုးတီးတိုး ပြောနေတာကိုမြင်တော့ ချင်မင်ဟုန်က သူ့ရင်ထဲမှာ ပိုလို့တောင် နာကျင်လာခဲ့သည်။
အာ့ထောင်ကို ငါသာ စောစောတွေ့ခဲ့ရင်…
“ဒါနဲ့ စကားမစပ် အာ့ထောင် နင် ကျွမ်းကျင်တဲ့ အစောင့်တွေ ငှားရမ်းချင်တယ်လို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သခင်လေးက ဒါကို သေချာပေါက် ကူညီပေးနိုင်တယ်။”
လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က ရုတ်တရက် သူ့နဖူးကို ဖျတ်ခနဲရိုက်ပြီး “သခင်လေး အာ့ထောင်ကို ကူညီပေးနိုင်မလား။” ဟု စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“အစောင့်တွေ ငှားရမ်းချင်တာလား” ချင်မင်ဟုန်က ချက်ချင်းဆိုသလို သူမကို စိုးရိမ်ပူပန်စွာ ကြည့်လာခဲ့သည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် မင်း ဒုက္ခတွေ့နေလို့လား။”
ကျီကျောက်က သူမ၏ ထမင်းစားတူများကို တိတ်တဆိတ်ချကာ အလေးအနက် ရှင်းပြပေးခဲ့သည်၊ “နှစ်သစ်ကူးမတိုင်ခင် ကျီဟွေ့ရဲ့ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်တာကို ခံခဲ့ရပြီး ဒုက္ခရောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ညီမကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် အစ်ကိုချင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ညီမ စိတ်မလုံခြုံသလို ခံစားနေမိတုန်းပဲ။”
“ကျီဟွေ့က အခု သူ့မှာ မှီခိုစရာ သစ်ရိပ်ရှိနေတော့ ညီမတို့မိသားစုကို အနှောင့်အယှက်ပေးဖို့ ရွာကို တစ်ယောက်ယောက် လွှတ်လိုက်မှာကို ညီမ စိုးရိမ်နေမိတယ်” ကျီကျောက်က တိတ်တိတ်လေး သက်ပြင်းချသည်၊ “ဒါတွေအားလုံးက ညီမကြောင့်ပဲလေ။ ညီမရဲ့ မိသားစုကို ညီမကြောင့် ဒုက္ခမတွေ့စေချင်ဘူး။”
ကျီကျောက်သည် မီးထဲတွင် ရှန်းမိသားစုဝင်အားလုံး သေဆုံးသွားသည့် အိပ်မက်ဆိုးကို ပြန်မြင်ယောင်မိသောအခါတွင် သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ် ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးဖြင့် အဖိခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ သူမ အသက်ရှုရ ခက်ခဲသွားခဲ့သည်။
သူမ၏ စိတ်အပြောင်းအလဲကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ရှန်းယောင်သည် သူမ၏ လက်ကို အမြန်ဆွဲကိုင်ကာ “အာ့ထောင်” ဟု တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်” ကျီကျောက်က အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီး အားတင်းပြုံးပြလိုက်သည်။
“ဒီအချိန်ကာလမှာ အစောင့်တွေ ငှားရတာ မလွယ်ဘူး” ချင်မင်ဟုန်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နူးညံ့ညင်သာစွာ ရှင်းပြပေးသည်၊ “ပြီးတော့ ဒီလူတွေက တစ်နှစ်ပတ်လုံး အလုပ်ရှုပ်နေကြတာဆိုတော့ ဒီလို နှစ်သစ်ကူး အားလပ်ရက်မှာ သူတို့က ကောင်းကောင်း အနားယူချင်ကြတယ်။”
“ဒါပေမယ့် အာ့ထောင်၊ မင်း အရမ်းကြီး စိတ်မပူနဲ့” ချင်မင်ဟုန်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး အကြံတစ်ခု အမြန်ရလာခဲ့သည်၊ “ဒီလိုဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် ငါ ရှန်းမိသားစုဆီ အလည်လိုက်ခဲ့ကြမယ်လေ။”
ဟော့ပေါ့ စားပြီးတဲ့အခါ ကျီကျောက်နှင့် လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က စာရင်းတွေကို စစ်ဆေးဖို့ ထွက်သွားကြသည်။
သူတို့ အရင်ကတည်းက နှစ်သစ်ကူး ပထမလ ရှစ်ရက်မြောက်နေ့မှာ ဆီထုတ်လုပ်သည့် အလုပ်ရုံမှ အမြတ်ဝေစုများကို ထုတ်ယူဖို့ ကြိုတင်ဆွေးနွေးထားပြီးဖြစ်သည်။
“ညီမတို့အလုပ်ရုံမှာ ထုတ်လုပ်တဲ့ မြေပဲဆီက အရသာရှိပြီး ဈေးသက်သာတယ်။ ရောင်းလိုအားက ဝယ်လိုအားကို မဖြည့်ဆည်းနိုင်တာ အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ဘူး” ကျီကျောက်က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွင်နှင့် ပြောလိုက်သည်၊ “ဒါပေမယ့် ဒုတိယအစ်ကိုယို့၊ ဈေးကွက်ထဲမှာ အတုအပနဲ့ ညံ့ဖျင်းတဲ့ ထုတ်ကုန်တွေ မပေါ်လာအောင် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ညီမတို့ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်တံဆိပ်ကို ထူထောင်ရမယ်။”
“နင်ပြောတာ မှန်တယ်” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်သည်၊ “ငါလည်း အခု ဈေးကွက်ထဲမှာ အခြားမြေပဲဆီတွေ ပေါ်လာတယ်ဆိုတဲ့သတင်းကို ကြားမိတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအလုပ်ရုံလေးတွေမှာ ရောင်းချတဲ့ မြေပဲဆီတွေရဲ့ အရည်အသွေးက ပျမ်းမျှအရည်အသွေးပဲရှိတယ်။”
“ဒါကြောင့် ညီမတို့ရဲ့ အမှတ်တံဆိပ်ကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ထူထောင်ပြီး ညီမတို့ရဲ့ အမှတ်တံဆိပ် အသိအမြင်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့ လိုတယ်။ အဲလိုဆိုရင် ညီမတို့ ဆီထုတ်လုပ်တဲ့ အလုပ်ရုံကို ပိုကောင်းအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်။”
ကျီကျောက်က အကြံတစ်ခုရပြီး စာရွက်နှင့် ဘောပင်ကို ငှားရမ်းပြီး ပုံနှင့် စာရေးသားလိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်းယောင်နှင့် ချင်မင်ဟုန်တို့သည် စားသောက်ဆိုင်၏ ဒုတိယထပ်ရှိ သီးသန့်ခန်းတွင် ထိုင်နေကြသည်။
“ဒီလက်ဖက်ရည်က မဆိုးဘူး” ရှန်းယောင်သည် လက်ရာမြောက်သော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး တစ်ငုံလောက် သောက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက မျက်ခုံးပင့်ပြီး ချီးကျူးလိုက်သည်၊ “အနံ့မွှေးပြီး ပြီးပြည့်စုံတယ်။ အရသာက တုနှိုင်းမဲ့ပဲ။”
“လုရှန်းတောင်ရဲ့ တိမ်မြူခိုးက သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းနဲ့ တကယ်ထိုက်တန်တာပဲ။”
“မင်း အရင်က သောက်ကြည့်ဖူးလား” ချင်မင်ဟုန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်၊ “လုရှန်းတောင်ရဲ့ တိမ်မြူခိုးက အရမ်းဈေးကြီးတယ်။ မင်းတို့ရှန်းမိသားစုရဲ့ အင်အားလောက်နဲ့ ဒါကို မတတ်နိုင်လောက်ဘူးမလား။”
“လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က၊ လေ့ရှန်းကောင်တီက သီးသန့်စံအိမ်တစ်ခု မြည်းကြည့်ဖူးတယ်” ရှန်းယောင်က နူးညံ့တဲ့ အပြုံးနှင့် ရှင်းပြပေးသည်၊ “အဲဒီတုန်းက ဒီလက်ဖက်ရည်က ဘယ်လောက် အဖိုးတန်မှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ အရသာ အရမ်းကောင်းတယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့မိတယ်။”
ချင်မင်ဟုန်သည် သူ့မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးများသည် လေးနက်သော အတွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
“သခင်လေးချင်၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဒီလို မကြည့်သင့်ဘူး။ ပြီးတော့ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်အကြောင်း အကုန်သိနေပြီ မဟုတ်လား။”
ရှန်းယောင်သည် သူ၏ တွက်ဆနေသော အပြုအမူကို မျက်လွှာပင့်ကြည့်ပြီး တိတ်တဆိတ် ပြုံးလိုက်သည်။
“အခု မင်းရဲ့ ရန်သူက စီရင်စုတစ်ခုရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဖြစ်လာပြီ။ မင်းလက်စားချေဖို့ အတော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မယ်” ချင်မင်ဟုန်သည် သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေများကို ပြတ်ပြတ်သားသား ထောက်ပြခဲ့သည်၊ “အာ့ထောင်က ကျီဟွေ့က သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေတယ်လို့ ထင်နေပေမယ့် တကယ်တော့ ကျီဟွေ့ရဲ့ နောက်ကွယ်ကလူကသာ မင်းဘဝတစ်ခုလုံးကို လိုချင်နေတာပဲ။”
“သခင်လေးချင်၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော်ထင်ထားတာထက် ပိုထက်မြက်တာပဲ” ရှန်းယောင်သည် အနည်းငယ် အေးနေပြီဖြစ်သော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ယူပြီး နောက်တစ်ခါ ထပ်သောက်လိုက်သည်၊ “ဒါပေမယ့် သခင်လေးချင်၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော်နဲ့ သဘောတူညီချက် တစ်ခု လုပ်ဆောင်ချင်လား။”
“သဘောတူညီချက်လား။ ဘာသဘောတူညီချက်မျိုးလဲ။”
“သဘာဝအတိုင်း၊ ဒါက ခင်ဗျားကို အကျိုးအမြတ်များစေမယ့် သဘောတူညီချက်ပဲ။”
ရှန်းယောင်သည် သူ့လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကစားပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။
“မင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောလိုက်ပါလား။”
ရှန်းယောင်သည် ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး သူ့အင်္ကျီလက်ထဲက စာရင်းစာအုပ်ကို ထုတ်ပြီး ချင်မင်ဟုန်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်၊ “သခင်လေးချင်၊ ဘာဖြစ်လို့ တစ်ချက်လောက် ဖွင့်မကြည့်တာလဲ။”
ချင်မင်ဟုန်သည် စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် စာရင်းစာအုပ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ ချင်မင်ဟုန်သည် စာမျက်နှာ အနည်းငယ် ဖတ်ရှုပြီးနောက် အံ့အားသင့်စွာ မျက်လုံးပြူးသွားခဲ့သည်။
“ဒါက ဘာလဲ။”
“ချင်မိသားစုရဲ့ ပထမ သခင်မက တရားသူကြီးမင်းကျန်းရဲ့ အစ်မအရင်းဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် ကြားခဲ့တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား” ရှန်းယောင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ “တရားဝင်ရာထူးက ဘယ်တော့မှ အဖြူအမည်း မသဲကွဲဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ တရားသူကြီးကျန်းက ငွေလျန်း သုံးသိန်းကို လက်ခံခဲ့တယ်။ ဒီသတင်းပေါက်ကြားသွားတာနဲ့ တရားသူကြီးကျန်းက သူ့ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ဆက်မထိုင်နိုင်တော့မှာကို စိုးရွံ့မိတယ် မဟုတ်လား။”
“ပိုအရေးကြီးတာက ကျန်းမိသားစုနဲ့ ချင်မိသားစုကြားက အကျိုးစီးပွား ပဋိပက္ခတွေ အများကြီး ရှိတယ်လေ။ ဆိုရိုးစကားအတိုင်း၊ အနည်းငယ်မျှသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကတင် အခြေအနေ တစ်ခုလုံးကို သက်ရောက်မှုရှိစေနိုင်တယ်…. သခင်လေးချင်၊ ဒီသဘောတရားကို နားလည်တယ်မလာ။”
ချင်မင်ဟုန်သည် မျက်လုံးမှေးပြီး ရှန်းယောင်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်၊ “မင်း ဘာပြောချင်နေတာလဲ။”
“သခင်လေးချင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်စကားကို အထင်မလွဲပါနဲ့။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဒီစာရင်းစာအုပ် အပ်ထားရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ခင်ဗျားကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိစေချင်တယ်” ရှန်းယောင်က ရည်မွန်ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြီး ရိုးစင်းစွာ ပြောလိုက်သည်၊ “ပြီးတော့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အာ့ထောင်ရဲ့ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်ပဲ။ ကျွန်တော် ရှန်းယောင်က ကျေးဇူးရှင်ကို ကျေးစွပ်တဲ့ လုပ်ရပ်မျိုး ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဘူး။”
“သခင်လေးချင်က ဒီစာရင်းစာအုပ်ကို တရားသူကြီးကျန်းရဲ့ လက်ထဲရောက်အောင် နည်းလမ်းရှာနိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်တယ်” ရှန်းယောင်က ရိုးသားပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်၊ “စွင်းဟယ်အပေါ် ကျွန်တော့်ရဲ့ အာဃာတတရားက မပြေနိုင်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျွန်တော် သိတယ်။ အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော် စွင်းဟယ်နဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်မယ်ဆိုရင် ကျောက်တုံးကြီးကို ကြက်ဥနဲ့ ပစ်လိုက်သမျိုးပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။”
“ဒါကြောင့် ကျွန်တော် သက်သေအထောက်အထားတွေကို များများ စုဆောင်းဖို့ကိုသာ တတ်နိုင်တယ်။ ဒါဆို အချိန်တန်ရင် စွင်းဟယ်ကို သေစေလောက်တဲ့ ထိုးနှက်ချက်ကို ပေးနိုင်လိမ့်မယ်” ရှန်းယောင်က သူ့မျက်လုံးတွေကို လေးလေးနက်နက် စိုက်ကြည့်ပြီး ခိုင်မာပြတ်သားသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီစာရင်းစာအုပ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုးသားမှုကို ကိုယ်စားပြုတယ်။”
ချင်မင်ဟုန်က ချက်ချင်း သဘောမတူခဲ့ဘူး။ ယင်းအစား သူသည် စာရင်းစာအုပ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး စဉ်းစားနေခဲ့သည်။
“ကျွန်တော် စဉ်းစားပြီးရင် ခင်ဗျားကို အဖြေတစ်ခု ပြန်ပေးမယ်။”
“ကောင်းပြီလေ။”
***
“ပြီးပြီ” ကျီကျောက်သည် သူမလက်ထဲက စုတ်တံကို စိတ်ကျေနပ်စွာ ချလိုက်သည်၊ “ဒုတိယအစ်ကိုယို့၊ ဒီကိုလာပြီး တစ်ချက်ကြည့်ပေးပါဦး။”
“ဒါက…” သူမ၏ လက်ချောင်းညွှန်မှုနောက်သို့ လိုက်ကြည့်ပြီးနောက် လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်၊ “အာ့ထောင်၊ ဒီပုံစံက ဘူးသီးသေးသေးလေးနဲ့ တူသလိုပဲ။”
“ဘူးသီး မဟုတ်ဘူး၊ မြေပဲစေ့ပဲ” ကျီကျောက်က သူမ၏ နဖူးကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကိုင်လိုက်မိသည်။
“ဒုတိယအစ်ကိုယို့၊ ဒါက မြေပဲဆိုတာ အစ်ကို တကယ်ပဲ မထင်တာလားဟင်။”
“အင်း၊ ဒါက…” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်၊ “တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ ဒါကို မြေပဲလို့ မပြောနိုင်ပေမယ့် ခဏလောက် အသေအချာ ကြည့်လိုက်ရင်တော့ ငါပြောနိုင်ပါသေးတယ်။”
***