အခန်း (၁၅၅၆-၁၅၆၀)
Vol. 94 Ch. 1556-1560
အခန်း ၁၅၅၆: အဝါရောင်နဂါးမင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ရန် သဲလွန်စ
မူလအမရအရှင်သည် မူလအမရရွာသားများအားလုံး၏ နှလုံးသားထဲတွင် စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်ပြီး သူတို့အားလုံး ဦးညွတ်ကန်တော့ရမည့် တည်ရှိမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ မူလအမရအရှင်မရှိခဲ့လျှင် ဤရွာကို စောင့်ရှောက်သူများ မရှိခဲ့မည်ဖြစ်သည်။
သူမဘဝတစ်လျှောက်လုံး မူလအမရအရှင်ကို အသက်ရှင်လျက် တွေ့မြင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ဖူးပေ။ ဤသို့သော အခွင့်အရေးကို ရရှိခဲ့သည့် စောင့်ရှောက်သူတစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့ဖူးသည့်အတွက် သူမ ယခုသေဆုံးရလျှင်တောင် ဘာတစ်ခုမှ နောင်တမရှိတော့ပေ။
“ဒီတစ်ကြိမ်တော့ အနက်ရောင်ဝတ်ထားတဲ့ လူတွေရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေ မရှိခဲ့ရင် ငါသေရမှာဆိုရင်တောင် ဒီကို ရောက်မလာခဲ့ဘူး…” သူမက ပြောသည်။
“မင်းမှာ ယန္တရားတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အရာတွေ မပါလာဘူးလား... ဒီနေရာက ယန္တရားတွေကို အသုံးပြုပြီး အပြင်ကို ထွက်ပေါက်ဖွင့်လို့ မရဘူးလား...”
ဘိုးဘေး၅ယောက်မဟာမိတ်မှ အကြီးအကဲတစ်ဦးက မေးသည်။ ယင်နက်ဘိုးဘေး၊ အရိုးနတ်ဆိုးဘိုးဘေး၊ နှင့် ဒဏ္ဍာရီတစ္ဆေဘိုးဘေးတို့သည် ဝမ်ချောင်၏ ရှိနေမှုကြောင့် တိုက်ရိုက်မေးမြန်းရန် အနည်းငယ် အဆင်မပြေသဖြင့် တစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့၏ လက်အောက်ခံများကို မေးမြန်းစေခြင်းကတော့ ပြဿနာမရှိပေ။
“အသုံးမဝင်ပါဘူး။ ဒီမိုးကြိုးပြားတွေက ရတနာသိုက်ထဲက နောက်ဆုံးယန္တရားတွေပါ။ ကျွန်မက ဒါတွေကို ဆင့်ခေါ်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မတို့ မူလအမရရွာသားတွေ ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ နောက်ဆုံးယန္တရားကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီး အခုတော့ ကျွန်မတောင် ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ပါဘူး။ ဒါ့အပြင် အမရအရှင်ရဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ နယ်မြေက သတ္တုရိုင်းသွေးကြောတစ်ခုရဲ့ အလယ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာပါ။ အပြင်ကို ထွက်ပေါက်ရှိဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး”
မူလအမရရွာသူကြီးက တင်းတင်းမာမာပြောသည်။
လူအားလုံး၏ မျက်လုံးများ မှိန်ဖျော့သွားသည်။ မူလအမရရွာသူကြီးက သူတို့၏ သေဒဏ်ကို ကြေငြာလိုက်သကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ယခုတွင် သူတို့တတ်နိုင်သမျှမှာ ဤနေရာတွင် ထိုင်စောင့်ပြီး သေမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရရုံသဖြစ်သည်။
“အလကားပါ။ အဝါရောင်နတ်ဂါးမင်းကို မသတ်နိုင်ရင် ငါတို့အားလုံး ဒီကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်ဖို့တောင် မစဉ်းစားနိုင်ဘူး....”
တည်ငြိမ်သောအသံတစ်ခုက လူအားလုံး၏ နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး လူအားလုံး အလယ်ဗဟိုသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ချောင်သည် လှံတံတစ်ချောင်းလို ဖြောင့်တန်းစွာ ရပ်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက အပေါ်ရှိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းဆီသို့ မော့ကြည့်နေသည်။
အဝါရောင်နဂါးမင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်စွမ်းအားကို ဝမ်ချောင်ထက် မည်သူမှ ပိုမိုနားလည်သူ မရှိပေ။ ဤလူသည် မူလအမရအရှင်ထက်ပင် ရှေးကျပြီး ပိုမိုသန်မာသည်။ ဤအနောက်မြောက်စွန့်စားခန်းတွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များသည် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ကူးအိပ်မက်များကို အဆမတန် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် တစ်ခါမှ မသိခဲ့ရသော ကြီးကျယ်သော လျှို့ဝှက်ချက်များကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်ဟု သူ ခံစားရသည်။
လူအုပ်ကြီးသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဝမ်ချောင်၏ အကြည့်အတိုင်း အပေါ်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ဒီလောက်သန်မာတဲ့ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်က ဒီလောကမှာ တကယ်ရှိနေနိုင်တယ်လား...”
သိုင်းသမားအချို့က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ ယခုမှသာ သူတို့တွင် ဤအကျပ်အတည်းနောက်ကွယ်က အရာများကို အာရုံစိုက်ရန် အချိန်ရခဲ့သည်။
“အဲဒီလူက တကယ်ပဲ မူလအမရအရှင်လား... တစ်ယောက်ယောက်က နှစ်ထောင်ကျော် အသက်ရှင်နိုင်တာ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ...”
အခြားတစ်ယောက်ကလည်း တီးတိုးပြောသည်။ အရာအားလုံးသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် အသက်သေခြင်းရှင်ခြင်း တိုက်ပွဲများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း များစွာသော သိုင်းသမားများသည် ဖြစ်ပျက်နေသည့်အရာကို မသိရှိသေးပေ။
အနက်ရောင်ဝတ်ထားသော လူဆန်းကြယ်များနှင့် မူလအမရရွာသူကြီးသည် ဝမ်ချောင်က “အဝါရောင်နဂါးမင်း” ဟု ခေါ်ဆိုသော လူတစ်ဦး နှင့် သေဆုံးသွားရမည်ဖြစ်သော မူလအမရအရှင်…
သိုင်းသမားများစွာသည် သူတို့၏ ဦးနှောက်များသည် ဤအရာအားလုံးကို မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် သေးငယ်သည်ဟု ခံစားရသည်။
စုန့်ယွမ်ယွီ နှင့် အထီးကျန်တိတ်ဆိတ်ဘိုးဘေးတို့လည်း အပေါ်သို့ မော့ကြည့်နေသည်။ လူအားလုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် စကားမပြောနိုင်ကြပေ။
“ဘုန်း... ဘုန်း...”
အပေါ်မှ နောက်ထပ် ပေါက်ကွဲသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး အဝါရောင်နဂါးမင်း နှင့် မူလအမရအရှင်၏ စွမ်းအင်များနှင့် ရောယှက်နေသော ကျောက်တုံးများ အောက်သို့ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာသည်။ သို့သော် ဤကျောက်တုံးများ၏ ထက်ဝက်ကျော်သည် အပေါ်ရှိ နံရံများထဲသို့ ဝင်ရောက်တိုက်မိပြီး ထက်ဝက်အောက်သာ ဆက်လက်ကျဆင်းလာသည်။
ဤသည်က သူတို့ကို ရှောင်ရှားရန် ပိုမိုလွယ်ကူစေခဲ့သည်။
“ဘုန်း...”
အပေါ်မှ နောက်ထပ် မိုးကြိုးသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး ယခင်ကထက် ပို၍ ပေါက်ကွဲအားပြင်းထန်သည်။ ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးရန် ရည်ရွယ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းသည် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး တစ်ယောက်သည် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ ကျောက်နံရံတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်တိုက်မိသည်။
“ဟားဟား.... မူလအမရအရှင် နှစ်ထောင်ကျော်ကြာပြီးနောက် မင်းရဲ့ သိုင်းပညာတွေက သိသိသာသာ အားနည်းသွားပြီထင်တယ်.... ငါ့ကို ဘာနဲ့တိုက်မလဲ ကြည့်ရအောင်.... ကမ္ဘာပျက်သင်္ကေတကို လွှဲပေးလိုက်၊ မဟုတ်ရင် သေမှုကိုသာ စောင့်နေရလိမ့်မယ်....”
အဝါရောင်နဂါးမင်းသည် ထူးဆန်းသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကျောက်နံရံများကို လှုပ်ခါစေကာ ကျောက်တုံးများ ထပ်မံကျဆင်းလာစေသည်။
“ဂျိမ်း... ဂျိမ်း...”
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသူအားလုံး မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားသည်။
“မကောင်းတော့ဘူး.... အဲဒီလူက အနိုင်ရတော့မယ်ထင်တယ်....”
“အဲဒီလူက ထွက်ပေါက်ကို ပိတ်ထားတယ်။ ငါတို့အားလုံးကို ဒီမှာ သတ်ချင်နေတာ....”
“ပြီးပြီ.... အခု ဘာလုပ်ရမလဲ...”
ဝမ်ချောင်နှင့် အခြားသိုင်းပညာသမားကြီးများက ဘာမှမပြောသော်လည်း အခြားသိုင်းသမားများအားလုံး ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ မူလအမရအရှင်ဖြစ်စေ၊ အဝါရောင်နဂါးမင်းဖြစ်စေ၊ သူတို့တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမှ ယခင်က မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။ အဝါရောင်နဂါးမင်းသည် ပထမဆုံး သူတို့ရှေ့တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော လူတစ်ဦးအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်နှင့် ဆက်စပ်မှုကြောင့် သူတို့သည် မူလအမရအရှင်ကို ပိုမိုလက်ခံလိုစိတ်ရှိသည်။
အကယ်၍ သူပင် အဝါရောင်နဂါးမင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့လျှင် သူတို့အားလုံး အတူတကွ တိုက်ခိုက်ရင်တောင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
“ဘာလုပ်ရမလဲ... ဘာလုပ်ရမလဲ...” သိုင်းသမားများက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကြသည်။
စုန့်ယွမ်ယွီနှင့်ရှန့်ကွမ်းထင်တို့သည် ဘာမှမပြောသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သိသာထင်ရှားသော တည်ငြိမ်မှုက သူတို့ခံစားနေရသည်ကို ဖော်ပြလျက်ရှိသည်။
“အပိုတွေပြောမနေနဲ့.... ဒီမှာ လူတွေ ဒီလောက်များနေတာ သိုင်းလောကရဲ့ ထိပ်တန်းသူတွေ အကုန်လုံးနီးပါး တကယ်ပဲ ဒီမှာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုင်စောင့်နေရမှာလား...”
ယင်နက်ဘိုးဘေးသည် သူ၏ သွားများကို ကြိတ်ကာ ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သိုင်းလောကရှိ ကြီးကျယ်သော နတ်ဆိုးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် စုန့်ယွမ်ယွီအပေါ်ပင် ဦးညွတ်မနေခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤနတ်ဘုရားနှစ်ပါးရှေ့တွင် သူတတ်နိုင်သမျှမှာ သေမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရုံသာဖြစ်ပြီး ဤခံစားချက်က သူ့ကို အရူးဖြစ်သွားစေသည်။
“ကောင်လေး၊ မင်းမှာ အကြံတစ်ခုခုရှိလား...” အရိုးနတ်ဆိုးဘိုးဘေးက ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖျက်ကာ မေးလိုက်သည်။
လူအားလုံး၏ အာရုံသည် ဝမ်ချောင်ဆီသို့ စုစည်းသွားပြီး မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဝမ်ချောင်သည် မိစ္ဆာဧကရာဇ်လူအိုကြီးမာန်၏ တပည့်ဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်နန်းတော်၏ မင်းမျိုးမင်းနွယ်တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူသည် သိုင်းလောကမှ တကယ့်အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤအချိန်တွင် သူ၏ စကားများသည် အာဏာသိပ်မရှိသင့်ပေ။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် လူအားလုံးသည် သူ၏ အဆင့်အတန်းကို မေ့လျော့သွားပြီး သူ့ကို အုပ်စု၏ အဓိကထောက်တိုင်အဖြစ် သဘောထားလာခဲ့သည်။
စုန့်ယွမ်ယွီ နှင့် ယင်နက်ဘိုးဘေးတို့ပင် သူ့နေရာအား အစားထိုး၍မရပေ။
အမှန်တော့ စုန့်ယွမ်ယွီ နှင့် ရှန့်ကွမ်းထင်တို့သည်လည်း ဝမ်ချောင်ထံမှ လမ်းညွှန်မှုကို ရှာဖွေနေကြသည်။
လူအားလုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဝမ်ချောင်၏ အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
“ဆရာကြီး…”
ဝမ်ချောင်သည် အပေါ်သို့ ဆက်လက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်နေသည်။
သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်အားလုံးသည် မူလအမရအရှင်အပေါ်တွင် တည်ရှိနေသည်။ သူ၏ လက်ရှိစွမ်းအားအဆင့်သည် ဤနေရာရှိ လူအားလုံး၏ စွမ်းအားများကို ပေါင်းထည့်လိုက်သည်ပင်ဖြစ်စေ ဤအဆင့်မြင့်တိုက်ပွဲတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ခက်ခဲလှသည်။
လူအရေအတွက်သက်သက်ဖြင့် ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်သည့် အချိန်များလည်း ရှိသည်။
ဘာလုပ်ရမလဲ...
ဝမ်ချောင်သည် အပေါ်ရှိ နတ်ဘုရားဆန်သော ရွှေရောင်အလင်းကို အသံတိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသည်။
အဝါရောင်နဂါးမင်း၏ သိုင်းပညာများသည် သိုင်းလောက၏ နယ်နမိတ်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ။ သူ့ကို အနိုင်ယူရန်ကို ထားလိုက်ဦးတော့ သူ၏ ဖန်တီးမှုဖြစ်သော မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုးကိုပင် အနိုင်ယူရန်မှာ သူတို့အားလုံးကို အထိအခိုက်ဆုံးဖြစ်စေပြီး အားလုံး မသေရုံတမည် ဖြစ်သည်။
“ဝှစ်...”
ရုတ်တရက် ဝမ်ချောင်ထံတွင် အလင်းတစ်ခုလက်သွားပြီး သူသည် တွင်းအစွန်းသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားသည်။
သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် လူအားလုံး၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ...”
လူအုပ်ကြီးသည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အံ့အားသင့်စွာ အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကြသည်။ စုန့်ယွမ်ယွီ နှင့် ရှန့်ကွမ်းထင်တို့လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဝမ်ချောင်နောက်သို့ လိုက်သွားကြသည်။
“ကောင်လေး၊ မင်း ဘာတွေ့လိုက်တာလဲ...”
ယင်နက်ဘိုးဘေး၊ ဒဏ္ဍာရီတစ္ဆေဘိုးဘေးနှင့် အရိုးနတ်ဆိုးဘိုးဘေးတို့လည်း လိုက်ပါသွားသည်။
သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် ဤမေးခွန်းများကို လျစ်လျူရှုပြီး တွင်းအောက်ခြေတွင် ရှာဖွေမှုစတင်လိုက်သည်။ မကြာမီ သူသည် တောင်ကုန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ထောင်ထနေသော အနက်ရောင်အရာကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်သည်။
လူအုပ်ကြီးသည် ဝမ်ချောင်၏ အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ဘာဖြစ်သည်ကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။
“မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုး...”
အနက်ရောင်ကျောက်တုံးပုံသည် သူတို့အားလုံး အတူတကွ သတ်ဖြတ်ခဲ့ရသော မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုးဖြစ်သည်။
မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုးသည် အမြင့်မီတာ ၁၀၀ နီးပါးရှိခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ကြီးမားသော အလေးချိန်သည် မီတာထောင်ပေါင်းများစွာရှိသော အမြင့်နှင့် တွင်းအောက်ခြေ၏ ဆွဲငင်အားကြောင့် ဤဘီလူးကို ပြုတ်ကျမှုကပင် သေဆုံးသွားစေခဲ့သည်။
“သူ ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလဲ...”
လူအားလုံး ဝမ်ချောင်၏ ကျောပြင်ကို မေးခွန်းထုတ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။
ဝမ်ချောင်သည် သူတို့ကို ဆက်လက်လျစ်လျူရှုပြီး မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားသည်။ မကြာမီ သူသည် ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။
“ဒါပဲ....”
ဝမ်ချောင်သည် လူသားတစ်ဦးထက် ပိုမိုမြင့်မားသော ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသည့် ဦးခေါင်းဘေးသို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။
“သတ်စမ်း....”
ရုတ်တရက် မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုးသည် ၎င်း၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ပါးစပ်မှ ရက်စက်သော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အား....”
ဤရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် လူအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ၎င်းသည် တွင်းအောက်ခြေတွင် သူတို့ ရှာဖွေနေစဉ် တစ်ကြိမ်မှ မလှုပ်ရှားခဲ့သော်လည်း အံ့အားစရာပင် ၎င်းက အမှန်တော့ မသေသေးပေ။
ဤနေရာတွင် သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးမည့် သဘာဝအတားအဆီးများ မရှိသဖြင့် မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုးသည် သူတို့အားလုံးကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်နိုင်သည်။
“သေစမ်း.... ပြေးကြ...”
မဟာမိတ်မဟုတ်သော သိုင်းသမားတစ်ဦးသည် မျက်နှာဖြူဖျော့သွားပြီး ချက်ချင်း ဝေးကွာသော ကျောက်နံရံတစ်ခုဆီသို့ ပြေးသွားကာ တွယ်တက်ရန် ကြိုးစားသည်။
“ဇွပ်...”
ထိုအချိန်မှာပင် ဓါးတစ်ချက်ထိုးသွင်းလိုက်သံနှင့်အတူ ဟိန်းဟောက်သံသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
ထိုသိုင်းသမားသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ချောင်သည် မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုး၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး မူလအမရဓါးကို ၎င်း၏ ဦးခေါင်းထဲသို့ ဓါးရိုးထိအောင် ထိုးသွင်းထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုဘီလူး၏ နီမြန်းသော မျက်လုံးများသည် ပြူးကျယ်သွားပြီး ထို့နောက် အာရုံများ ဆုံးရှုံးသွားသည်။
“ဘုန်း...”
မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ပြိုလဲသွားသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ နောက်ဆုံးသော အသက်ရှင်မှုအရိပ်အယောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ယခုတွင် ၎င်းသည် အမှန်တကယ် ပြီးပြည့်စုံစွာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
******
အခန်း ၁၅၅၇: အဝါရောင်နဂါးမင်းကို ဆန့်ကျင်ရန် အကြံအစည်....
“နောက်ဆုံးအနိုင်ယူဖို့ ကြိုးစားမှု....”
ဝမ်ချောင်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်ပြီး မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုး၏ ဦးခေါင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ပုံပေါက်နေသော်လည်း သူ စတင် လှုပ်ရှားလာသည်နှင့် တစ်ပြိုက်နက် ဝမ်ချောင်သည် သူ့မှာ နောက်ဆုံးအသက်ရှုကြပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
“သခင်လေးဝမ် ဘယ်လိုအစီအစဉ်ရှိလဲ...”
ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ခြင်းမဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ရှန့်ကွမ်းထင်က ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။
ဤမေးခွန်းသည် အခြားသူများ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်းရှိနေပြီး လူများအားလုံး ဝမ်ချောင်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“အခုတော့ ပြောဖို့ အချိန်မဟုတ်သေးဘူး။ ဒါက အလုပ်ဖြစ်မဖြစ်ကိုလည်း စမ်းကြည့်ရဦးမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့အားလုံးရဲ့ အကူအညီလိုအပ်လိမ့်မယ်....”
ဝမ်ချောင်က ပြောသည်။ သူက အချိန်တစ်လျှောက်လုံး အပေါ်သို့ မော့ကြည့်နေပြီး ရွှေရောင် အလင်းတန်းနှစ်ခုက ကမ္ဘာကြီးကို လှုပ်ခါစေနိုင်သည့် ပေါက်ကွဲသံဖြင့် ထပ်မံထိခိုက်နေသည်။
မူလအမရအရှင်၏ ဒဏ်ရာများသည် ထင်သလောက် ပြင်းထန်နေပုံ မရသော်လည်း အဝါရောင်နဂါးမင်းသည် သူ့ကို အနိုင်ယူရန် အနည်းငယ် လိုအပ်နေသေးသည်။ သို့သော် ဤသို့ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေပါက မူလအမရအရှင်၏ ရှုံးနိမ့်မှုသည် မလွှဲမရှောင်သာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
“ဆရာကြီး ဒါက ဆရာကြီးကို ကူညီနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်…”
ဝမ်ချောင်သည် နောက်ဆုံးတစ်ချက် တစ်လှည့်ကြည့်ပြီး ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်ကာ သူ၏ ညာလက်ဖဝါးကို မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုး၏ ကြီးမားသော ဦးခေါင်းပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ သူက မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ထိုနေရာရှိ အခြားသိုင်းသမား မည်သူမျှ ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းမရှိသည့် ကြီးမားသော စိတ်စွမ်းအားစီးကြောင်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ထိုအရာသည် မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုး၏ ဦးခေါင်းထဲသို့ အလျင်အမြန် စီးဝင်သွား၏။
ထိုဘီလူး သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် ဝမ်ချောင်သည် သူ၏စစ်မှန်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွယ်တကူ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။
“ဘုန်း...”
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဝမ်ချောင်၏ စိတ်စွမ်းအားသည် သူ၏စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
“ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ...”
အကြမ်းဖျင်း ရှာဖွေပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် သေချာသွားခဲ့သည်။ မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုးက ယခုမှသာ သေဆုံးသွားခဲ့သဖြင့် သူ၏စိတ်က လုံးဝမပြိုကွဲသေးဘဲ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ တံဆိပ်များ အားလုံးသည် ပြည့်စုံစွာ ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချောင်၏ ထိတွေ့နိုင်သော စိတ်စွမ်းအားသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အာရုံကြောနှင့် သွေးကြောများ အားလုံးကို စီးဆင်းနိုင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူ၏ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ပါက မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုး၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို အမှန်တကယ် ရှာတွေ့သွားပါလိမ့်မည်။ မကြာမီ သူက မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုး၏ နဖူးအလယ်တွင် သစ်ကြားသီးပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော စိတ်အပိုင်းအစတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။
“တွေ့ပြီ....”
ထိုစိတ်အပိုင်းအစသည် မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုး၏ အမှောင်ထုနှင့် ရှုပ်ထွေးသောစိတ်က လုံးဝကွဲပြားနေသည်။ သူသည် သန့်စင်ပြီး ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော သလင်းကျောက်ဆန်သော ဝိညာဉ်တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။
ထိုသန့်စင်မှုအဆင့်သည် ဆိတ်၊ သမင်နှင့် ကျားနတ်များထံမှ ရရှိနိုင်သည့် အရာများကို အဆမတန် ကျော်လွန်နေသည်။
“ဒါပဲ....”
ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားသည်။ သူ၏ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ပါက ဤသည်မှာ အဝါရောင်နဂါးမင်းက မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုးထဲတွင် ထားခဲ့သော စိတ်အပိုင်းအစတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အဝါရောင်နဂါးမင်းသည် မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုး၏ ရှုပ်ထွေးသောစိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုပါက စိတ်အပိုင်းအစတစ်ခုကို ထားခဲ့ရမည် ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ဝမ်ချောင်သည် မူလအမရနန်းတော်တွင် အဝါရောင်နဂါးမင်းကို အနီးကပ် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပြီး ထိုအေးခဲသော ဝိညာဉ်သည် သူနှင့် အတိအကျ ကိုက်ညီနေသည်။ ၎င်းကို တွေ့ရှိသည်နှင့် တစ်ပြိုက်နက် သူက ကန့်သတ်မထားသော စိတ်စွမ်းအားစီးကြောင်းတစ်ခုကို ထိုစိတ်အပိုင်းအစထဲသို့ ချက်ချင်း ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
“ဘုန်း...”
တစ်စက္ကန့်မျှ ခံစားရပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ကာလများကဲ့သို့လည်း ခံစားခဲ့ရပြီးနောက် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်စွမ်းအားသည် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။ သူက ယခု ပင့်ကူပိုးမျှင်ထက်ပင် ပိုမိုပါးလွှာသော အမျှင်တစ်ခုကို မြင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအမျှင်၏ တစ်ဖက်စွန်းသည် မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုး၏ စိတ်ထဲရှိ စိတ်အပိုင်းအစနှင့် ဆက်သွယ်ထားပြီး အခြားတစ်ဖက်စွန်းသည် အပေါ်ဘက် ဝေးကွာရာသို့ ဆန့်တန်းထားသည်။
ဝမ်ချောင်၏ စိတ်စွမ်းအားသည် ထိုမျှင်အတိုင်း စီးဆင်းသွားပြီး မိုးကြိုးတစ်ချက်ကဲ့သို့ အပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံတက်သွားပြီး မကြာမီ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်သည် မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုး၏ စိတ်ထဲတွင် စိတ်အပိုင်းအစကို ရှာတွေ့သည့်အချိန်မှ စတင်လိုက်ပြီး ရွှေရောင် အလင်းတန်းထဲရှိ တိုက်ပွဲသည် အထွဋ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ထိုတိုက်ပွဲသည် သိုင်းသမား အများစု၏ နားလည်မှုကို အဆမတန် ကျော်လွန်သော အဆင့်တစ်ခုတွင် ဖြစ်ပွားနေသည်။
ထိုနှစ်ဦးသည် ရွှေရောင် အလင်းတန်းထဲတွင် ရွေ့လျားနေကြပြီး အာကာသထဲသို့ လှိုင်းလုံးများ ဖြစ်ပေါ်စေ၏။ အဝါရောင်နဂါးမင်းနှင့် မူလအမရအရှင်၏ အရိပ်များစွာသည် တစ်ပြိုက်နက်တည်း ပေါ်ထွက်နေပြီး မည်သူက စစ်မှန်သည်ကို ခွဲခြားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အနီးကပ် ကြည့်ရှုလျှင်လည်း ထိုပုံရိပ်နှစ်ခု ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ပုံရိပ်ယောင်များ ပေါ်ထွက်နေသည်ကို တွေ့ရလိမ့်မည်။
မိုးထိတောင်များ၊ စီးဆင်းနေသော မြစ်ချောင်းများ၊ ဟိန်းဟောက်နေသော ဥက္ကာပျံများနှင့် ကျယ်ပြန့်သော သဲကန္တာရများပင် ပါဝင်နေသည်။ ထိုပုံရိပ်ယောင်များသည် အသွင်ယောင်ဖြစ်သော်လည်း တောင်များနှင့် မြစ်များကို အမှန်တကယ် ပစ်ပေါက်နေသကဲ့သို့ စစ်မှန်သောပုံ ပေါက်နေခဲ့သည်။
သိုင်းသမားတစ်ဦးသည် သူ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံး စွမ်းအားကို လိုက်စားခဲ့သည်ပင်ဖြစ်စေ ထိုအဆင့်သို့ မရောက်ရှိနိုင်ပေ။
“ဖြူးလွမ် မင်းရှုံးနိမ့်ဖို့ သေချာနေပြီ...။ မင်းဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား ဘာမှပြောင်းလဲလို့မရဘူး...။ မင်းတို့ တစ်ယောက်မှ မရဘူး...”
မူလအမရအရှင်၏အသံက ရွှေရောင် အလင်းတန်းထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဟား...၊ မင်းပြောနေတာက ကံကြမ္မာရဲ့သားတော်အကြောင်းလား။ ဒီမှာ ဒီလောက်ကြာအောင် ပုန်းနေပြီး နောက်ဆုံးမှာ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာသားတော်နဲ့ တွေ့ခွင့်ရခဲ့ပြီး နှစ်ထောင်ချီ မင်းရဲ့အဆုံးစွန်ရည်မှန်းချက်က သူဖြစ်နေမယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ”
အဝါရောင်နဂါးမင်းသည် အားရပါးရ ရယ်မောနေသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများက အေးစက်ပြီး ရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့မျှော်လင့်ချက်တွေက ကြိုတင်ဆုံးဖြတ်ထားတဲ့အတိုင်း မအောင်မြင်နိုင်ဘူး။ နှစ်ထောင်ချီ ထိုင်စောင့်နေပြီးနောက်မှာ မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ဆွေးမြေ့ပျက်စီးလာပြီ။ မင်းကို ငါသတ်လိုက်ရင် အဲဒီကံကြမ္မာရဲ့သားတော်ကို ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်လို လက်တစ်ချောင်းနဲ့ ဖျက်စီးပစ်မယ်....”
အဝါရောင်နဂါးမင်း၏အသံက သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် တင်းမာနေပြီး မထီမဲ့မြင် ပြုမူမှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုကံကြမ္မာရဲ့သားတော်က မည်သူဖြစ်စေကာမူ အဝါရောင်နဂါးမင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်သာ ဖြစ်နေသည်။ သူက ကိုယ်တိုင်သတ်ဖြတ်ရန်ပင် အဆင့်နှိမ့်ချလိုမှု မရှိပေ။
“အချို့အရာတွေက မင်းရဲ့ဆန္ဒအတိုင်း ဖြစ်သွားမှာမဟုတ်ဘူး။ ဖြူးလွမ် မင်းဘာလုပ်လုပ် ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူ့ကို မသတ်နိုင်ဘူး။ သူက မင်းရှေ့မှာရှိနေပြီး ဒီနေရာတစ်ခုလုံးကို မင်းပိတ်ဆို့ထားမယ်ဆိုရင်တောင်မှပေါ့”
မူလအမရအရှင်က တင်းမာစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ နေမင်းထက် အဆထောင်ပေါင်းများစွာ တောက်ပသော ရိုက်ချက်တစ်ခုက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကြီးမားသော အပေါက်တစ်ခုကို ဖောက်ထွင်းလိုက်သော်လည်း သူ၏ပါးစပ်က ဆက်လက် လှုပ်ရှားနေသည်။ ထိုခန္ဓာကိုယ်နှင့် စကားပြောနေသော ဦးခေါင်းသည် မကြာမီ ပူဖောင်းများကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အခြားနေရာများတွင် မူလအမရအရှင်များ ထပ်မံပေါ်ထွက်လာသည်။
ထိုနှစ်ဦးသည် သိုင်းသမားအများစု စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သော နားလည်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်သည့် သိုင်းပညာများကို အသုံးပြုနေကြသည်။
“ဟား...။ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာခန့်မှန်းမှုတွေက သူ့ကို မြင်ခဲ့လို့လား”
အဝါရောင်နဂါးမင်းက ကဲ့ရဲ့စွာ ဟားတိုက်ရယ်သည်။
“ကံကြမ္မာဆိုတာ သူ့ရဲ့စီးကြောင်းထဲမှာ ပိတ်မိနေသူတွေကိုသာ ဖိနှိပ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားတွေအတွက်ကတော့ အသုံးမဝင်ဘူး။ မင်းရဲ့ ခန့်မှန်းမှုတွေက ဘာပဲမြင်ခဲ့မြင်ခဲ့ ငါက သူ့ကို အလွယ်တကူသတ်ပစ်ပြီး မင်းရဲ့ ခန့်မှန်းမှုတွေအားလုံးကို မမှန်ကန်အောင် လုပ်ပစ်နိုင်တယ်... မင်းမှားနေတယ်...”
မူလအမရအရှင်၏ စကားများက သူ့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။
“ငါရဲ့ ခန့်မှန်းမှုတွေက သူ့ရဲ့အနာဂတ်ကို မခန့်မှန်းနိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက သူ့ကို သတ်ဖို့မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒီလောက်လွယ်ကူမယ်ဆိုရင် သူက ကံကြမ္မာရဲ့သားတော်လို့ မခေါ်ဆိုထိုက်တော့ဘူး....”
အဝါရောင်နဂါးမင်းသည် အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟား... ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းမွန်တဲ့ ကံကြမ္မာရဲ့သားတော်ဖြစ်ရမလဲ... ဒီအကြောင်းတွေကို ကြားပြီးနောက်မှာ ငါက ဘာပဲလုပ်လုပ် သူ့ကိုသတ်ပစ်ရမယ်...”
အဝါရောင်နဂါးမင်း၏ အသံက ရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် သူ၏ ရယ်မောသံက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ အဝါရောင်နဂါးမင်း၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားပြီး အောက်ဘက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ တစ်ခဏမျှသာ သူက ထူးဆန်းသော ခံစားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဘာဖြစ်နေတာလဲ”
ထိုအတွေးသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားမဟုတ်သော အစွမ်းထက်သော စိတ်စွမ်းအားတစ်ခုသည် သူ၏ စိတ်ထဲသို့ ပေါက်ကွဲဝင်ရောက်လာသည်။
“ကောင်စုတ်လေး မင်းပဲ”
အဝါရောင်နဂါးမင်းက အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာက မဲ့ရွဲ့သွားသည်။ အဝါရောင်နဂါးမင်းပင် မဆိုထားနှင့် မူလအမရအရှင်ပင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ...”
ထိုအရာအားလုံးသည် ဝမ်ချောင်၏ ခန့်မှန်းချက်များနှင့် ကိုက်ညီခဲ့သည်။ အဝါရောင်နဂါးမင်းနှင့် စိတ်အပိုင်းအစအကြား ဆက်သွယ်မှုကို အသုံးပြုပြီး ဝမ်ချောင်သည် အဝါရောင်နဂါးမင်း၏စိတ်ကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ သာမန်အကြောင်းအမျိုးမျိုးအောက်တွင်ဆိုလျှင် ထိုမျှသန်မာသူ၏စိတ်ထဲသို့ ဝမ်ချောင် ဝင်ရောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော် အဝါရောင်နဂါးမင်းသည် မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုးကို ဖန်တီးခဲ့စဉ်တွင် သူ၏ကာကွယ်ရေးတွင် အားနည်းချက်တစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့၏။
“ဒါက သူ့ရဲ့စိတ်ကမ္ဘာပဲ”
ထိုတိုက်ခိုက်မှုက မျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် ပိုမိုချောမွေ့စွာ ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ ခဏအတွင်း ဝမ်ချောင်သည် အဝါရောင်နဂါးမင်း၏ စိတ်ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုး၏ အမှောင်ထုနှင့် ရှုပ်ထွေးသော စိတ်နှင့်မတူဘဲ အဝါရောင်နဂါးမင်း၏ စိတ်ကမ္ဘာသည် တောက်ပပြီး အပူလှိုင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုသို့ လုံးဝအသစ်သော ကမ္ဘာသည် မရေမတွက်နိုင်သော တောက်ပသည့် အလင်းဘောလုံးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး တစ်ခုချင်းစီတွင် မီးတောက်နေသော နေမင်းတစ်ခုနှင့် တူညီနေသည်။ ထိုအရာက ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီဖြစ်သော နေမင်းဆယ်လုံးကို ပြန်လည်အမှတ်ရစေခဲ့သည်။
“မသိတတ်တဲ့ ကောင်စုတ်လေး... ဘယ်လိုတောင် ရဲရင့်နေတာလဲ....”
တုန်ခါနေသော အသံတစ်ခုက ဝမ်ချောင်၏စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
အဝါရောင်နဂါးမင်းက နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလာခဲ့သည်။
“တကယ်လို့သာ ငါက ဒီလောက်ရဲရင့်မနေခဲ့ရင် မင်းတို့လို ကောင်းကင်နတ်ဘုရားတွေလို့ ခေါ်တဲ့သူတွေကို ဘယ်လိုလုပ် တိုက်ခိုက်ရဲမှာလဲ။ လူသားတွေရဲ့ စွမ်းအားကို မင်းကိုယ်တိုင် ခံစားကြည့်လိုက်စမ်း...”
ဝမ်ချောင်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟား... ဟား... ဟား...”
“ကောင်စုတ်လေး မင်း သေဖို့လာရှာနေတာပဲ”
အဝါရောင်နဂါးမင်းသည် ထိုစကားများကြောင့် ဒေါသထွက်သွားပြီး စိတ်ကမ္ဘာသည် လှုပ်ခါလာကာ စိတ်စွမ်းအားများ စုစည်းလာသည်။ ထိုရိုက်ချက်က အလွန်အစွမ်းထက်လှသဖြင့် ကမ္ဘာကြီး၏ ကျန်အပိုင်းများသည် အရောင်များ ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့၏။
ဝမ်ချောင်သည် သင့်လျော်သော ကျင့်စဉ်အဆင့်တစ်ခုရှိပြီး ယခင်ထက် ငါးဆသန်မာသော စိတ်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကာ သူက ထိတွေ့နိုင်သောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသည်။ သို့သော် သူနှင့် အဝါရောင်နဂါးမင်းအကြား အကွာအဝေးတစ်ခုရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
အဝါရောင်နဂါးမင်းသည် ဝမ်ချောင်ကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်ကို ဖုန်မှုန့်တစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ခံစားရသည်။ သို့သော် အဝါရောင်နဂါးမင်းသည် ဝမ်ချောင်ကို အနည်းငယ်သာ လွတ်ကင်းစွာ စဉ်းစားခဲ့သည်။ သူက အဝါရောင်နဂါးမင်း၏ စိတ်ကမ္ဘာထဲသို့ စိမ့်ဝင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီဖြစ်သဖြင့် ပြင်ဆင်မှုမရှိဘဲ လာရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုး၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း ဝမ်ချောင်သည် အားမာန်ပြည့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“စုန့်ယွမ်ယွီ၊ ရှန့်ကွမ်းထင်၊ ယင်နက်ဘိုးဘေး၊ ဒဏ္ဍာရီတစ္ဆေဘိုးဘေး၊ အထီးကျန်တိတ်ဆိတ်ဘိုးဘေး၊ ဆရာကြီး ရွာသူကြီး... မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းအားအားလုံးကို အခုချက်ချင်း ငါ့ကိုပေးကြစမ်း”
ထိုအချိန်မတိုင်မီကပင် သူ၏စိတ်စွမ်းအားသည် သိုင်းလောက၏ ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများအားလုံးနှင့် ဆက်သွယ်ထားသော မျှင်များစွာအဖြစ် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ဝမ်ချောင်၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သူတို့အားလုံးသည် သူတို့၏ စိတ်စွမ်းအားများကို စုစည်းပြီး ဝမ်ချောင်ထံသို့ ပို့လွှတ်လိုက်ကြသည်။ ထိုစိတ်စွမ်းအားများသည် ဝမ်ချောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စုစည်းလာပြီး ထို့နောက် ထိုမမြင်နိုင်သော အမျှင်အတိုင်း အဝါရောင်နဂါးမင်း၏ စိတ်ထဲသို့ စီးဆင်းသွားသည်။
******
အခန်း ၁၅၅၈ နတ်ဘုရားများစွာ၏ မူလကောင်းကင်နတ်ဆိုးတံဆိပ်ခတ်ခြင်း....
စိတ်စွမ်းအားအရ ဝမ်ချောင် စုန့်ယွမ်ယွီ သို့မဟုတ် အခြားသိုင်းသမားတစ်ဦးဦးကိုယ်တိုင်ပင်ဖြစ်စေ အဝါရောင်နဂါးမင်းနှင့် ယှဉ်လျှင် မယှဉ်နိုင်ပေ။ သူတို့နှင့် ဤလူကြားက ကွာဟချက်သည် မိုးနှင့်မြေလို ဖြစ်သည်။
သို့သော် သိုင်းသမားရာပေါင်းများစွာသည် ဝမ်ချောင်၏ ထိတွေ့နိုင်သော စိတ်စွမ်းအားနှင့် အတူတကွ လုပ်ဆောင်ပါက မည်သူမှ လျစ်လျူရှုမရနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်သည်။
“ကောင်စုတ်လေး မင်း…....”
အဝါရောင်နဂါးမင်းသည် ဝမ်ချောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြောင်းလဲမှုကို ခံစားမိပြီး သူ၏မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် သူ့ကို တုံ့ပြန်ချိန်မပေးရန် အခါအားလျော်စွာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
“ဘုန်း...”
မိုးကြိုးသံတစ်ခုနှင့်အတူ ဝမ်ချောင်က သိုင်းသမားရာပေါင်းများစွာထံမှ စုဆောင်းထားသော စွမ်းအားဖြင့် အဝါရောင်နဂါးမင်း၏စိတ်ထဲသို့ ပေါက်ကွဲထိမှန်စေလိုက်သည်။
တစ်ကမ္ဘာလုံး လှုပ်ခါသွားပြီး အချိန်သည် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ဤထိမှန်မှု၏ ပြင်းထန်မှုကို စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
“ဘုန်း...”
တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် ဝမ်ချောင်၊ စုန့်ယွမ်ယွီ၊ ယင်နက်ဘိုးဘေး၊ အထီးကျန်တိတ်ဆိတ်ဘိုးဘေးနှင့် အခြားကျွမ်းကျင်သူများအားလုံး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ယိုင်ထိုးပြီး မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားသည်။
“ဘယ်လောက်ကြောက်မက်ဖွယ် စိတ်စွမ်းအားလဲ....”
စုန့်ယွမ်ယွီပင်လျှင် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိမှန်သည့်အခိုက်တွင် သူတို့အားလုံး သံမဏိနံရံတစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ထိုထက်ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာမှာ ထိုဖျက်စီးနိုင်သော စွမ်းအားဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူတို့အားလုံး၏ စွမ်းအားများကို ပေါင်းစည်းမထားခဲ့ပါက ခန္ဓာကိုယ်များ ပြိုကွဲပြီး ဝိညာဉ်များ သုတ်သင်ခံရလိမ့်မည်။
သို့သော် အရာအားလုံးတွင် နှစ်ဖက်ရှိသည်။ ဝမ်ချောင်၏ အုပ်စုသည် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများရရှိခဲ့သည့်နှယ် အဝါရောင်နဂါးမင်းသည် ပို၍ပင် ကြီးမားသော ထိခိုက်မှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။
ဝမ်ချောင်ကဲ့သို့ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်လို သူက ဤဗျူဟာကို စဉ်းစားနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးပေ။ လူအများ၏ စိတ်စွမ်းအားများကို ချေးငှားပြီး သူနှင့် တိုက်ရိုက်ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်ခြင်းပင်။
ပိုဆိုးသည်မှာ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားအများစုသည် မူလအမရအရှင်အပေါ်တွင် အာရုံစိုက်ထားခဲ့ပြီး ဝမ်ချောင်သည် ဤမျှအစွမ်းထက်သော တိုက်ခိုက်မှုကို စုစည်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။
အဝါရောင်နဂါးမင်းသည် သန်မာနိုင်သော်လည်း သူ၏စိတ်စွမ်းအားသည် ဤမျှလောက် ကျွမ်းကျင်သူများစွာကို လျစ်လျူရှုနိုင်လောက်အောင် သန်မာမနေပေ။
“ဘုန်း...”
စိတ်စွမ်းအားများ၏ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုက အဝါရောင်နဂါးမင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တုန်ခါသွားစေသည်။ သူ၏ သတိဉာဏ်သည် ဤမျှပြင်းထန်သော ထိခိုက်မှုကို ခံစားခဲ့ရပြီး သူ၏ စိတ်သည် တစ်ခဏမျှ ဗလာဖြစ်သွားသည်။
အခြားအချိန်တစ်ခုတွင်ဆိုလျှင် ၎င်းသည် ဘာမှမထူးခြားပေ။ သို့သော် မူလအမရအရှင်နှင့် ပြင်းထန်သော ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုတွင် စက္ကန့်တိုင်းသည် အရေးကြီးသည်။ အဝါရောင်နဂါးမင်းအတွက် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရုတ်တရက် အားနည်းချက်တစ်ခုပေါ်ပေါက်လာခြင်းသည် သေစေနိုင်သည်။
မူလအမရအရှင်ပင်လျှင် ဝမ်ချောင်ကဲ့သို့ အားနည်းသူတစ်ဦးသည် ဤမျှသော အခွင့်အရေးကို ဖန်တီးနိုင်လိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။
အဝါရောင်နဂါးမင်းသည် တစ်ခဏမျှ မူးမေ့နေချိန်တွင် သွယ်လျသော လက်ဖြူဖြူတစ်ဖက်သည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းဖြင့် အဝါရောင်နဂါးမင်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။
“ဘုန်း...”
လေဟာနယ်သည် ဆုတ်ပြဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ဟူးဟူးမြည်စွာ တိုက်ခတ်လာမှုနှင့်အတူ ကန့်သတ်မထားသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် တွင်းထဲသို့ ပြည့်နှက်သွားသည်။
လူအားလုံး အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေရင်း တွင်းအပေါ်တွင် ဆိုင်းငံ့ထားသော ထိုတောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းသည် ရုတ်တရက် ကြယ်တံခွန်တစ်ခုလို လေထဲတွင် လှည့်ပတ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါက်ကွဲထိမှန်သွားသည်။
“နတ်ဘုရားများစွာ၏ မူလကောင်းကင်နတ်ဆိုးတံဆိပ်ခတ်ခြင်း....”
အသံတစ်ခုသည် လူအားလုံး၏ နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဘုန်း...”
တွင်း၏ မတ်စောက်သော နံရံများသည် တုန်ခါလာသည်။
သူတို့ မမြင်နိုင်သော်လည်း မြေကြီးအောက် နက်ရှိုင်းသော တစ်နေရာတွင် ကြီးမားပြီး ရှေးကျသော ဖွဲ့စည်းမှုတစ်ခု စတင်လည်ပတ်လာသည်ကို အားလုံး ကြားနေရသည်။
ထို့နောက် ဒုတိယတစ်ခု တတိယတစ်ခု…
မြေအောက်မီတာ ၁၆၀၀၀ နက်ရှိုင်းသော ဤမြေအောက်ကမ္ဘာတွင် မူလအမရအရှင်သည် နှစ်ထောင်ချီအချိန်ယူပြီး မတူညီသော စွမ်းရည်များရှိသည့် ဖွဲ့စည်းမှုမျိုးစုံကို တည်ဆောက်ထားခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်၏အုပ်စုမှ မည်သူမှ တစ်ခါမှ မကြုံတွေ့ဖူးသော ဖွဲ့စည်းမှုများစွာကို သူ တစ်ခါမှ မဖွင့်လှစ်ခဲ့ပေ။
သို့သော် ယခုအခါ ဤဖွဲ့စည်းမှုများအားလုံးကို မူလအမရအရှင်က တစ်ပြိုက်နက် ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့ ဖန်တီးလိုက်သော မရေမတွက်နိုင်သော မြည်သံများက ဝမ်ချောင်ကိုပင် အံ့အားသင့်စေသည်။
စုန့်ယွမ်ယွီ နှင့် ယင်နက်ဘိုးဘေးတို့လည်း ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင် မခံစားရပါက မြေအောက်ဤမျှနက်ရှိုင်းတွင် ဤမျှများပြားသော ဖွဲ့စည်းမှုများကို တည်ဆောက်ထားသည်ဟု တစ်ခါမှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။
ပို၍ပင် အံ့အားသင့်စရာမှာ ကြီးမားသော စိတ်စွမ်းအားတံဆိပ်ဖွဲ့စည်းမှု၊ ပျံသန်းရန် ခက်ခဲစေသည့် ဖွဲ့စည်းမှု နှင့် သူတို့ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခြားဖွဲ့စည်းမှုများအားလုံးသည် ၎င်းတို့ကို ရင်ဆိုင်ရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့သည် တစ်ဦးတည်းကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက်သာ ရှိခဲ့သည်။
အဝါရောင်နဂါးမင်း....
“မူလအမရအရှင် မင်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့လုပ်ရဲတယ်လား....”
မြေကြီးတုန်ခါသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ကျောက်စဥ့်နှင့် ဖုန်မှုန့်များ အောက်သို့ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာသည်။ အဝါရောင်နဂါးမင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် နိုးထလာပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်မှုနှင့် အံ့အားသင့်မှုများ ရောယှက်နေသည်။ သို့သော် နောက်ကျသွားပြီ။
ဝမ်ချောင်နှင့် အခြားသူများ၏ စိတ်စွမ်းအားတိုက်ခိုက်မှုသည် မူလအမရအရှင်အား ရှားပါးသော အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ပေးခဲ့သည်။
မူလအမရအရှင်သည် အဝါရောင်နဂါးမင်း၏ ရောက်ရှိလာမှုကို နှစ်ထောင်ချီကပင် ကြိုတင် ခန့်မှန်းခဲ့ပြီး မြေအောက်တွင် ကြီးမားသော ဖွဲ့စည်းမှုများကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤကြီးမားသော ဖွဲ့စည်းမှုများကို ဖွင့်လှစ်ရန် အချိန်အနည်းငယ် လိုအပ်ပြီး အဝါရောင်နဂါးမင်းသည် ထိုအချိန်ကို ပေးမည်မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် မူလအမရအရှင်သည် ဝမ်ချောင်နှင့် အခြားသူများက ပေးခဲ့သော ဤအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရသည်။
“ဖြူးလွမ် မင်းရဲ့ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်စမ်း.... ဒီနေရာက မင်းရဲ့ တံဆိပ်ခတ်ရာနေရာ ဖြစ်လိမ့်မယ်....”
မူလအမရအရှင်၏ အသံသည် မိုးကြိုးသံလို မြည်ဟီးသွားသည်။
“ဘုန်း...”
မူလအမရအရှင်သည် အဝါရောင်နဂါးမင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် တွင်းအောက်ခြေ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ပျံသန်းသွားသည်။
“သတိထားကြ....”
ထိမှန်မှုက ပြင်းထန်သောလှိုင်းများနှင့် အပျက်အစီးများကို အပြင်သို့ လှိုင်းထန်စေသည်။ သိုင်းသမားများသည် ၎င်းတို့၏ ကြယ်စွမ်းအားအားလုံးကို ချက်ချင်း ထုတ်လွှတ်ပြီး ဤစွမ်းအားကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ကျောက်စဥ့်နှင့် ဖုန်မှုန့်များသည် ၎င်းတို့၏ အတားအဆီးများကို ရိုက်ခတ်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားသည် မျှော်လင့်ထားသလောက် မကြီးမားခဲ့ပေ။
မူလအမရအရှင်သည် ဖွဲ့စည်းမှုများ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး ထိမှန်မှုက ၎င်းတို့အပေါ် သက်ရောက်မှုကို လျော့ချထားပုံရသည်။
“ကျွီ...”
သိုင်းသမားများသည် ထိမှန်မှု၏ အားနည်းမှုကို အံ့အားသင့်နေဆဲဖြစ်ပြီး မြေကြီးကွဲအက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့အောက်ရှိ မြေပြင်သည် တုန်ခါလာပြီး အဝါရောင်နဂါးမင်းနှင့် မူလအမရအရှင်၏ စွမ်းအင်များသည် မြေကြီးထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်နေသည်ကို ခံစားမိသည်။
“အား.... ငါ့ကို လွှတ်စမ်း....”
အဝါရောင်နဂါးမင်း၏ ဒေါသတကြီး ရုန်းကန်ဟိန်းဟောက်သံများကို သူတို့ ကြားနိုင်နေသေးသည်။
“အမရအရှင်”
အလင်းတန်းတစ်ခုထဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု တွင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် မြင့်တက်နေသော မြေပုံတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း ဝမ်ချောင်သည် မီတာဆယ်ဂဏန်းရှည်လျားသော ကွဲအက်ရာကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်ခံစားမှုမျိုးစုံ ရောယှက်နေသည်။
မူလအမရအရှင်နှင့် အဝါရောင်နဂါးမင်းအကြား တိုက်ပွဲသည် သူထင်မှတ်ထားသည်ထက် ပိုမိုပြင်းထန်ခဲ့သည်။ ကွဲအက်ရာသည် မီတာဆယ်ဂဏန်းသာရှည်လျားသော်လည်း လုံးဝအောက်ခြေမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
“ပျစ်...”
ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို နက်ရှိုင်းရာသို့ ချက်ချင်းပို့လွှတ်လိုက်သော်လည်း ခဏအကြာတွင် စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ ဤကွဲအက်ရာသည် ဤမျှနက်ရှိုင်းလှသဖြင့် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားပင်လျှင် မူလအမရအရှင်နှင့် အဝါရောင်နဂါးမင်းတို့ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို မခံစားနိုင်တော့ပေ။
“ဘယ်လိုလဲ... အဲဒီ အဝါရောင်နဂါးမင်း သေသွားပြီလား...”
ယင်နက်ဘိုးဘေး၊ ဒဏ္ဍာရီတစ္ဆေဘိုးဘေးနှင့် အခြားသူများသည် မျက်နှာထဲတွင် တည်ကြည်မှုဖြင့် ဝမ်ချောင်ထံသို့ အလျင်အမြန်ပြေးလာကြသည်။
“ဒီလော က်လွယ်ကူမယ်လို့ မထင်ထားဘူး...”
ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားသည် မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုး၏ စိတ်ထဲရှိ စိတ်အပိုင်းအစနှင့် ဆက်လက်ဆက်သွယ်နေဆဲဖြစ်သည်။ စိတ်အပိုင်းအစသည် ဆက်လက်တည်ရှိနေသဖြင့် အဝါရောင်နဂါးမင်းသည် မသေသေးသည့် အဓိပ္ပါယ်ပင်။
“ဘာလဲ....”
ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လူအားလုံး မျက်နှာများ တည်မြဲသွားသည်။ ထိုဘီလူး မသေသေးပါက ၎င်းတို့သည်သာ သေဆုံးရမည့်သူများ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
ဤထိတ်လန့်မှုအခိုက်တွင် ဝမ်ချောင်၏ နောက်ထပ်စကားများက လူအုပ်ကို စိတ်သက်သာရာရစေသည်။
“သူမသေသေးပေမဲ့ မူလအမရအရှင်က သူ့ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပြီထင်တယ်”
“အံ့မခန်းပဲ.... သူ့ကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ရင် အဆင်ပြေပြီ....”
သူတို့သည် အဆိုးဆုံးအခြေအနေအတွက် အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသော ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။
“ဝမ်ချောင်....”
ဤအခိုက်အတန့်တွင် မူလအမရအရှင်၏ အသံသည် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမှလွဲ၍ မည်သူမှ မကြားနိုင်ပေ။
“အမရအရှင်....”
ဝမ်ချောင်သည် အံ့အားသင့်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ချက်ချင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
ဤအချိန်တွင် မူလအမရအရှင်က သူနှင့် ဆက်သွယ်လာလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။
“ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားများစွာ၏ မူလကောင်းကင်နတ်ဆိုးတံဆိပ်ဖွဲ့စည်းမှုက သူ့ကို သိပ်ကြာကြာ ထိန်းထားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါဟာ နှစ်ထောင်ချီအတွင်း စွမ်းအင်များစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း သိပ်မခံနိုင်တော့ဘူး”
မူလအမရအရှင်၏ အသံသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုဖြင့် တင်းမာနေပြီး သူ၏ စကားများက ဝမ်ချောင်ကို တုန်လှုပ်စေသည်။
“ဒီလိုဖြစ်နိုင်မှာလား...”
သူသည် ဤရလဒ်ကို တစ်ခါမှ မမျှော်မှန်းခဲ့ပေ။
“အရင်တုန်းက ငါမင်းကို ပြောခဲ့တာတွေကို မှတ်မိသေးလား... ငါ့မှာ အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ မင်းဘာပြောချင်တယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အတွက် စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။ မင်းကို တွေ့ခွင့်ရခဲ့ပြီဆိုတော့ ငါ့မှာ နောင်တမရှိတော့ဘူး။ ငါပေးခဲ့တဲ့ မျိုးစေ့ကို ဂရုစိုက်ဖို့ မမေ့နဲ့...”
မူလအမရအရှင်၏ အသံသည် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဒါ့အပြင် ငါဟာ မင်းတို့အတွက် အချိန်ဆွဲဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမယ်။ ခဏလေးအတွင်း မင်းတို့အားလုံး ထွက်သွားနိုင်မဲ့ လမ်းတစ်ခုကို ငါဖွင့်ပေးမယ်။ ဒီအချိန်အတွင်း ငါဟာ အဝါရောင်နဂါးမင်းကို ဖိနှိပ်ထားမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကနေ မြေပြင်အထိ လမ်းကြောင်းဟာ အန္တရာယ်များတယ်။ မင်းတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်ကိုသာ အားကိုးရလိမ့်မယ်”
မူလအမရအရှင်က လေးနက်စွာ သတိပေးသည်။
“ဟား... ဟား... ဟား... မူလအမရအရှင် မင်းငါ့ကို ထိန်းထားလို့မရဘူး.... မင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်မလဲ ကြည့်ရအောင်....”
မြေကြီးသည် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး အဝါရောင်နဂါးမင်း၏ အသံသည် မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ကွဲအက်ရာထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
******
အခန်း ၁၅၅၉: နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်ခြင်း
“အား...”
“ဒီလိုဖြစ်နိုင်မှာလား… မူလအမရအရှင်က သူနဲ့ယှဉ်ရင် မယှဉ်နိုင်သေးဘူးလား..”
သိုင်းသမားများသည် ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ဤမတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသော လူအုပ်အတွက် အဝါရောင်နဂါးမင်း၏ အသံသည် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုလို ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့သည် သူ့ကို ‘ဘီလူး’ ဟု ဖော်ပြခြင်းသည် ချဲ့ကားမှုမဟုတ်ဟု ယူဆစရာပင်။
သို့သော် အဝါရောင်နဂါးမင်း၏ အသံသည် ခဏမျှသာ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ပိုမိုအစွမ်းထက်သော စွမ်းအင်တစ်ခုက ၎င်းကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ မြေကြီးသည် တစ်ဖန်ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားသည်။
ဝမ်ချောင်သည် အောက်ဘက်တွင် ဖြစ်ပွားနေသည်ကို မမြင်နိုင်သော်လည်း ‘လှိုင်းကျွံမှု’ များသာလျှင် သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်။
“အမရအရှင် အရှင်ရဲ့အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ”
ဝမ်ချောင်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
“ငါ အဆင်ပြေတယ်.. သူ့ရဲ့ရုန်းကန်မှုက တော်တော်ပြင်းထန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဖွဲ့စည်းမှုတွေကို ဒီအခိုက်အတန့်အတွက် နှစ်ထောင်ချီ ပြင်ဆင်ထားခဲ့တယ်။ ဒီမှာ သူ့ကို ထာဝရတံဆိပ်ခတ်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်ပေမဲ့ လုံလောက်တဲ့အချိန်အထိတော့ ဖြစ်နိုင်လိမ့်မယ်”
မူလအမရအရှင်၏ အသံသည် အပိုင်းပိုင်းအဖြစ် ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း သူ၏ စကားများသည် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ကို သက်သာရာရစေသည်။
“အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပါ”
မူလအမရအရှင်က ပြောသည်။
ဝမ်ချောင်သည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ နောက်ဆုတ်လိုက်ရသေးပြီး ကွဲအက်ရာထဲမှ ကန့်သတ်မထားသော ဖျက်ဆီးနိုင်သော စွမ်းအင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
“ဘုန်း”
“ခွမ်း... ခွမ်း...”
လူအုပ်အနီးရှိ ကျောက်နံရံသည် ရုတ်တရက် ပြိုကျသွားပြီး ကျောက်တုံးများ မိုးရွာသည့်နှယ် ကျဆင်းလာသည်။
ဤရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် လွယ်ကူစွာ ထိတ်လန့်နိုင်သော လူအုပ်သည် ချက်ချင်း ဖရိုဖရဲ ပြေးလွှားသွားသည်။
“ကြည့်စမ်း… အဲဒါ ဘာလဲ...”
တစ်ယောက်က အော်လိုက်သည်။
“မကောင်းတော့ဘူး… ကျောက်နံရံမှာ အက်ကွဲရာရှိတယ်.. ဒီနေရာပြိုကျတော့မှာလား...”
သိုင်းသမားများသည် ထိတ်လန့်ပြီး ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ ဤနေရာသည် မြေအောက်မီတာ နှစ်သောင်းအနည်းဆုံးရှိသည်။ ရုတ်တရက် ပြိုကျသွားပါက ၎င်းတို့အားလုံး ဤနေရာတွင် မြှုပ်နှံခံရပြီး သေခြင်းသာ စောင့်ကြိုနေလိမ့်မည်။
ဝမ်ချောင်သည် မူလအမရနန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး မူလအမရအရှင်နှင့် တစ်ဦးတည်းသော ဆက်သွယ်မှုရှိသူ ဖြစ်သည်။
“လူအားလုံး မထိတ်လန့်ကြပါနဲ့... ဒါက မူလအမရအရှင်က ငါတို့အတွက် ဖွင့်ပေးထားတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုပဲ… အဝါရောင်နဂါးမင်းက အချိန်မရွေး ထွက်လာနိုင်တယ်… ဒါကြောင့် ဒီအက်ကွဲရာကို အသုံးပြုပြီး မြေပြင်ပေါ်ကို အမြန်ဆုံးပြန်တက်ရမယ်...”
“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က ငါတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့အမိန့်တွေကို ငါတို့ နားထောင်မယ်...”
သိုင်းသမားများသည် သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် လေးစားမှုဖြင့် တောက်ပနေပြီး အော်ဟစ်ကြသည်။
“ဒီနေရာက သိပ်ခံမှာမဟုတ်ဘူး…အချိန်မရွေး ပြိုကျနိုင်တယ်”
ဝမ်ချောင်သည် ရုတ်တရက် စုန့်ယွမ်ယွီဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်စုန့် ဒီကနေ လူအားလုံးကို ဦးဆောင်ပြီး ထွက်သွားပေးပါ...”
စုန့်ယွမ်ယွီသည် ဝမ်ချောင်ကို နက်ရှိုင်းစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ပြန်လှည့်သွားသည်။
“ကွမ်းထင်... ယင်နက်ဘိုးဘေး... မင်းတို့က ဦးဆောင်လမ်းပြလိုက်… အရိုးနတ်ဆိုး... နတ်ဆိုးဧကရာဇ်နဲ့ ငါက နောက်က လိုက်မယ်”
စုန့်ယွမ်ယွီ၏အမိန့်အောက်တွင် အုပ်စုသည် ကျောက်တုံးများနှင့် အရိုးများကို ဖြတ်ကျော်ပြီး မီတာသုံးဆယ်ခန့်မြင့်ပြီး ငါးမီတာခန့်ရှိသော မှောင်မိုက်သော အက်ကွဲရာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
စုန့်ယွမ်ယွီ၏ သိုင်းလောကတွင် တည်ဆောက်ထားသော ဂုဏ်သတင်းကြောင့် အုပ်စုသည် စနစ်တကျ ထွက်ခွာသွားပြီး ခဏအကြာတွင် သူတို့အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
လူအားလုံး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်လူအိုကြီးမာန်နှင့် ဝူရှန်းရွာသူကြီးသည် မလှုပ်မယှက်ရပ်နေသော ဝမ်ချောင်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး အော်ခေါ်လိုက်သည်။
“ချောင်အာ ငါတို့ မင်းကို စောင့်နေမယ်…အမြန်ဆုံး လိုက်လာခဲ့...”
ဝမ်ချောင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူတို့နှစ်ဦးသည် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ အက်ကွဲရာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
“ဝုန်း”
“ဘုန်း”
သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီတွင် ကြီးမားသော ကျောက်တုံးတစ်လုံးသည် အပေါ်မှ ပြိုကျလာပြီး ဝမ်ချောင်၏ ခြေထောက်အနီးရှိ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါက်ကွဲထိမှန်သွားသည်။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်တုံးများသည် တုန်ခါလာပြီး ကျောက်စနှင့် ဖုန်မှုန့်များ ပိုမိုကျဆင်းလာသည်။
“ဖြန်း”
ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများ လျှပ်တစ်ပြက် လင်းလက်သွားသည်။ ရုတ်တရက် အရိုးများနှင့် ကျောက်တုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝမ်ချောင်သည် ကျယ်ပြန့်သော အဖြူရောင်ကမ္ဘာတစ်ခုထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။
မြူခိုးများသည် နေရာအနှံ့ ပြည့်နှက်နေပြီး ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ ရှေ့တွင် တစ်ဖက်သို့ ဆန့်တန်းထားသော ဖြောင့်စင်းသော သံကြိုးနှစ်ခုကို မြင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ့ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူသည် ခဏမျှ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပုံရသည်။
“မူလအမရအရှင်...”
ဝမ်ချောင်သည် ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။
ဤနေရာသည် မူလအမရနန်းတော်ထဲသို့ မဝင်ရောက်မီ ဖြတ်သန်းခဲ့သော အဖြူရောင်ကမ္ဘာနှင့် အလွန်ဆင်တူသော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် ဤအရာအားလုံးသည် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသာဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသည်။
မူလအမရအရှင်သည် သူ၏ စိတ်ကို ဤနေရာထဲသို့ ဆွဲသွင်းခဲ့သည်။
“ဆရာကြီး...”
ဝမ်ချောင်သည် မူလအမရအရှင်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်။
သူ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသော မူလအမရအရှင်သည် ရိုးရှင်းသော တာအိုဝါဒီဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် နီရဲပြီး အားအင်ပြည့်ဝနေသည်။ သူသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုကောင်းမွန်နေပုံရသော်လည်း ၎င်းသည် ဝမ်ချောင်ကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။
သူ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် မူလအမရအရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေသော အားနည်းမှုကို ခံစားမိသည်။
ဝမ်ချောင်ထံသို့ အတွေးတစ်ခု ရောက်ရှိလာသော်လည်း ၎င်းကို ဆက်လက်စဉ်းစားရန် မဝံ့ရဲပေ။
“ငါတို့ ခွဲခွာရမဲ့အချိန် ရောက်လာပြီ...”
မူလအမရအရှင်သည် ဝမ်ချောင်ကို ညင်သာစွာ ပြုံးပြသည်။ ညင်သာသော လေညင်းတစ်ခုသည် ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူ၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ကာ သူ၏အော်ရာကို ပိုမိုထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့တာဝန်ကို ငါပြီးမြောက်ခဲ့ပြီ... ဒီကမ္ဘာကြီးက မင်းအပေါ်မှာ အားကိုးရတော့မယ်...”
“ဆရာကြီး သူ့ကို တကယ်ဖိနှိပ်လို့မရဘူးလား.... ငါတို့နဲ့အတူ ထွက်သွားလို့မရဘူးလား” ဝမ်ချောင်က မေးလိုက်သည်။
မူလအမရအရှင်သည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မင်း မှတ်မိထားရမဲ့ အရေးကြီးတဲ့ နောက်ထပ်အရာတစ်ခုရှိတယ်။ မင်းထွက်သွားပြီးရင် ဆောင်းရာသီရဲ့ အနံ့အသက်တွေ အပြင်းထန်ဆုံးဖြစ်တဲ့ နှစ်ပိုင်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို သွားရှာနိုင်တယ်။ သူက ငါ့အစား မင်းကို ကူညီပေးလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက တစ်နှစ်မှာ တစ်ရက်တည်းသာ ပေါ်လာလိမ့်မယ်။ မင်းက သူ့ကို အလွန်လေးစားမှု ပြရမယ်။ သူက မင်းစိတ်ထဲရှိတဲ့ မေးခွန်းတွေကို အများကြီး ဖြေပေးလိမ့်မယ်။ ငါတောင် မဖြေနိုင်တဲ့ မေးခွန်းတချို့ကို သူက ဖြေပေးနိုင်တယ်။ မင်း အလွန်သိလိုတဲ့ အမှန်တရားကို သူက ပြောပြပေးလိမ့်မယ်...”
မူလအမရအရှင်သည် ပြုံးလိုက်သည်။
“အမှန်တရား...”
ဝမ်ချောင်၏ နှလုံးသည် တဒိန်းဒိန်းခုန်လာပြီး ခေါင်းကို မော့လိုက်သော်လည်း သူ့ကို ကြိုဆိုလိုက်သည်မှာ လျင်မြန်စွာ အနီးကပ်လာနေသော လက်ဖဝါးတစ်ဖက်ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချောင် တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်းမရှိမီ မူလအမရအရှင်သည် သူ၏ လက်ဖဝါးကို ဝမ်ချောင်၏ ပုခုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
ကမ္ဘာသည် ဝမ်ချောင်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လှည့်ပတ်လာပြီး သူမသိလိုက်မီ မူလအမရအရှင်၏စိတ်ကမ္ဘာတွင် ကျယ်ပြန့်သော အဖြူရောင်ထဲမှ အတင်းအဓမ္မ ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရသည်။
သူ၏ နောက်ဆုံးတစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရသည်တွင် မူလအမရအရှင်၏ အကြည့်သည် မျှော်လင့်ချက်နှင့် မျှော်မှန်းချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“ဝမ်ချောင် မှတ်ထားလိုက်... မင်းက အဲဒီလူကို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရှာတွေ့ရမယ်။ ဒါကို မင်းကို ပေးလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်မရောက်မချင်း မဖွင့်ရဘူးဆိုတာ မမေ့နဲ့...”
မူလအမရအရှင်၏ အသံသည် မြေအောက်နက်ရှိုင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ထဲတွင် သစ်သားသေတ္တာငယ်တစ်လုံး ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် သာမန်ပုံပေါက်နေသော်လည်း သူ၏လက်ထဲတွင် လေးလံနေသည်။
ဝမ်ချောင်သည် သိပ်မစဉ်းစားဘဲ သေတ္တာကို သိမ်းထားလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် မူလအမရအရှင်၏ အသံသည် ပိုမိုအားနည်းလာပြီး ဝေးကွာသွားသည်။
“ဖြူးလွမ်... ငါ့ရဲ့အချိန် ရောက်လာပြီ... ငါတို့ရဲ့အကြွေးတွေကို ရှင်းလင်းရမဲ့အချိန်ပဲ...”
နောက်ဆုံးအော်သံတစ်ခု ဝေးကွာသော မိုးကြိုးသံလို ထွက်ပေါ်လာပြီး ထို့နောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ စွမ်းအင်ကို မခံစားရတော့ပေ။
ဝမ်ချောင်သည် ယခုပိတ်ထားသော အက်ကွဲရာရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ မူလအမရအရှင်တွင် ဘာဖြစ်လိမ့်မည်ကို သူ မသိပေ။ သို့သော် ၎င်းသည် သူတို့၏ နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံမှုဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်စရာမရှိပေ။
လမ်းကြောင်းသည် မှောင်မိုက်နေသော်လည်း သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ချောင်သည် ကျောက်တုံးများတွင် သတ္တုရောင်တောက်တောက်ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ မူလအမရအရှင်၏ ရိုက်ချက်သည် သတ္တုရိုင်းအလွှာကိုပင် ဖောက်ထွက်သွားပုံရသည်။
“ဖြောင်း”
မြေကြီးတုန်ခါလာပြီး မျက်နှာကျက်မှ ကျောက်စရစ်ခဲနှင့် ဖုန်မှုန့်များ မိုးရွာသလို ကျဆင်းလာသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ဤလမ်းကြောင်းသည် မည်မျှရှည်လျားသည်ကို မသိပေ။ သို့သော် သူ့အတွက် အခြားလမ်းကြောင်းမရှိပေ။
ဤအခိုက်တွင် ရှေ့မှ ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“လူငယ်ခေါင်းဆောင်.. ဒီကိုလာခဲ့...”
“ရွာသူကြီး...”
ဝမ်ချောင်သည် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ရာ မူလအမရရွာသူကြီးသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။
“ဘာလို့ ဒီမှာရှိနေတာလဲ... အခြားသူတွေနဲ့ ထွက်သွားဖို့ မပြောခဲ့ဘူးလား...”
“လူငယ်ခေါင်းဆောင်ကို ဒီမှာ စောင့်နေခဲ့တာပါ...”
မူလအမရရွာသူကြီးသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒီနေရာက အန္တရာယ်များတယ်။ အချိန်မရွေး ပြိုကျနိုင်တယ်။ စုန့်ယွမ်ယွီလို့ခေါ်တဲ့ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှုမဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်က ကျန်တဲ့သူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး ထွက်သွားပြီ။ ငါက လူငယ်ခေါင်းဆောင်ကို စောင့်နေဖို့ ကျန်ခဲ့တာပါ... သွားရအောင်...”
မူလအမရရွာသူကြီးသည် ဦးတည်ရာတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်ပြီး ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းညိတ်ကာ မူလအမရရွာသူကြီးနှင့်အတူ ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား ထွက်သွားသည်။
******
အခန်း ၁၅၆၀: အလျင်စလို ထွက်ပြေးခြင်း!
မူလအမရအရှင်က သူ၏နတ်စွမ်းအားများဖြင့် ဖန်တီးထားသော လမ်းကြောင်းက အနည်းငယ် ကွေ့ကောက်ပြီး အကွေ့အကောက်များနှင့် တစ်ဦးချင်းသာ ဖြတ်သန်းနိုင်သည့် နေရာများပင် ရှိသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် သိုင်းသမားများအတွက် ပြဿနာကြီးမားမှု မဟုတ်ပေ။
ဝမ်ချောင်သည် တက်နေရင်း၊ တွားသွားနေရင်း၊ လမ်းပြရန် အလင်းရောင်များ ရှိခဲ့သည်။ စုန့်ယွမ်ယွီသည် ဝမ်ချောင်ကို လမ်းပြရန်အတွက် သိုင်းသမားများအား သတ်မှတ်ထားသော အကွာအဝေးများတွင် တောက်ပသော ပုလဲများကို ထားခဲ့ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။
“ဆရာ”
မီတာထောင်ပေါင်းများစွာ ခရီးဆက်ပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် မိစ္ဆာဧကရာဇ်၊ လူအိုကြီးမာန်၊ စုန့်ယွမ်ယွီ၊ အခြားသူများနှင့် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းနိုင်ခဲ့သည်။
“မင်း ပြန်ရောက်လာရင် အဆင်ပြေပြီ။ ငါတို့ မင်းကို စောင့်နေခဲ့တာ...”
မိစ္ဆာဧကရာဇ်လူအိုကြီးမာန်နှင့် ဝူရှန်းရွာသူကြီးတို့သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူတို့၏ အမူအရာများသည် ပြေလျော့သွားခဲ့၏။
စုန့်ယွမ်ယွီသည် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
“အချိန်ကျပြီ...”
တုန်ခါမှုသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ထိုလမ်းကြောင်းသည် အချိန်မရွေး ပြိုကျသွားနိုင်သည်။
“မြန်မြန်သွားကြစို့...”
ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး အုပ်စုက လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ တိုးသွားကြသည်။ မြေကြီးအနက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော တုန်ခါမှုများသည် လမ်းကြောင်း၏ နံရံများကို ရံဖန်ရံခါ လှုပ်ခတ်စေခဲ့သည်။
အဝါရောင်နဂါးမင်းသည် သူ၏စွမ်းအားအားလုံးဖြင့် ရုန်းကန်နေသည်ကို လူများအားလုံးက သိရှိထားကြသည်။ သူတို့၏ နှလုံးများ တင်းကြပ်နေရင်း သူတို့က ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် တိုးသွားကြသည်။ ပိုမိုဝေးကွာလာသည်နှင့်အမျှ လမ်းကြောင်းသည် ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး အကိုင်းအခက်များ ပိုမိုပေါ်ထွက်လာသော်လည်း မြေကြီးတစ်ခုလုံး ပိုမိုပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာသည်။
“ပြေးကြ...”
ဝမ်ချောင်သည် နောက်က လိုက်နေခဲ့၏။ ရုတ်တရက် သူက သူ၏လက်များကို လမ်းကြောင်း၏နှစ်ဖက်သို့ ထိုးသွင်းကာ အားကောင်းသော ကြယ်တာရာစွမ်းအင်စီးကြောင်းများကို မြေကြီးထဲသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ ဝမ်ချောင်၏ ကြယ်တာရာစွမ်းအင်သည် သူ၏လှုပ်ရမ်းနေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို တည်ငြိမ်စေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်နီးပါးတွင် စုန့်ယွမ်ယွီ၊ ယင်နက်ဘိုးဘေးနှင့် အခြားသူများသည်လည်း အလားတူ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ တုန်ခါမှုများ အားနည်းသွားသည်က လူများအားလုံးကို စိတ်သက်သာရာရစေပြီး ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ရွေ့လျားနိုင်စေခဲ့သည်။ သူတို့ရှေ့သို့တိုးသွားစဉ် မြေကြီးသည် ရုတ်တရက် ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့ပြီး အလွန်ရဲရင့်ပြီး မာန်ဖီနေသော အသံတစ်ခုက မြေအောက်ကမ္ဘာထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဟား... မူလအမရအရှင် ဒီရိုက်ချက်ကို ခံလိုက်စမ်း...”
ထိုအချိန်တွင် ကြီးမားသော စွမ်းအင်တစ်ခုက သူတို့၏ အာရုံများထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ချဲ့ထွင်လာခဲ့၏။
“မကောင်းတော့ဘူး...”
လူများအားလုံး ချက်ချင်း မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။ သူတို့သည် မြေအောက်မီတာ နှစ်သောင်းမှ စတင်ရမည်ဖြစ်ပြီး မူလအမရအရှင်က သူတို့အတွက် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖွင့်ပေးရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဤလမ်းကြောင်းသည် အလွန်မတည်ငြိမ်ပြီး အဝါရောင်နဂါးမင်း၏ ရိုက်ချက်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိမည်မဟုတ်ပေ။
“အားလုံး မြန်မြန်လုပ်ကြ...”
ဝမ်ချောင်က အော်လိုက်ပြီး မှောင်မိုက်ထဲမှ ထိတ်လန့်သံများ ထွက်ပေါ်လာကာ လူများအားလုံး အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ ပြေးလွှားသွားကြသည်။ ဝမ်ချောင်နှင့် အခြားသူများက လမ်းကြောင်းကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဤအချိန်ခဏအတွင်း တုန်ခါမှု၏ ပြင်းထန်မှုသည် လျင်မြန်စွာ ထပ်မံတိုးလာခဲ့၏။
“ဝုန်း...”
အုပ်စုသည် အဝေးသို့ သိပ်မပြေးနိုင်မီ ကြီးမားသော စွမ်းအင်တစ်ခုက မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ မြေကြီးထဲသို့ ပေါက်ကွဲထိမှန်သွားသည်။ နားထဲတွင် ပိတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အုပ်စုသည် ဘာမှမမြင်နိုင်သော်လည်း ပဲ့တင်သံများမှ သူတို့ရှိခဲ့သော တွင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြိုကျလာသည်ကို သိရှိလိုက်ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် အပေါ်မှ နောက်ထပ် တုန်ခါသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိတ်လန့်သံများ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“အိုး... မဟုတ်ပါဘူး ရှေ့မှာ ပြိုကျသွားပြီ အားလုံးပြေးကြ...”
သိုင်းသမားများသည် ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်နေရင်း ဝမ်ချောင်သည် သိုင်းသမားများလက်ထဲရှိ တောက်ပသော ပုလဲများ၏ အလင်းရောင်ကို အားကိုးပြီး အပေါ်မှ ကြီးမားသော အက်ကွဲရာတစ်ခုက အုပ်စုကို နှစ်ပိုင်းခွဲထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ လမ်းကြောင်း၏ အပေါ်နှင့် အောက်ပိုင်းနှစ်ခုစလုံး ပြိုကျလာသည်။
“အားလုံး သတိထားကြ... အပေါ်က ကျောက်တုံးတွေကို သတိထားပြီး မြန်မြန်ဖြတ်ကျော်ကြစမ်း...”
စုန့်ယွမ်ယွီ၏ အသံသည် ထိတ်လန့်သံများထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး လူအုပ်ကြီးကို ငြိမ်သက်သွားစေခဲ့သည်။
သြဇာညောင်းသော ကြယ်တာရာစွမ်းအင်စီးကြောင်းတစ်ခုသည် လေထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သိုင်းသမားများ ထွက်ပြေးရန် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖွင့်ပေးလိုက်၏။
“ပြေးကြစမ်း...”
သိုင်းသမားများသည် ဤလမ်းကြောင်းကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အက်ကွဲရာအသစ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးသည် ယိမ်းယိုင်နေပြီး အချိန်မရွေး ပြိုကျလာနိုင်သည်။
စုန့်ယွမ်ယွီသည် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် အောက်မှ ထိတ်လန့်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားရလိုက်၏။
“မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါ... ပြိုကျတော့မယ်...”
ထိုအသံများသည် သေခြင်းတရား၏ ကြောက်ရွံ့မှု အသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
“မကောင်းတော့ဘူး”
စုန့်ယွမ်ယွီသည် မျက်နှာတည်သွားပြီး ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ခြင်းမဟာမိတ် တပည့်များ၏ အသံများကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။ ထိုလမ်းကြောင်းသည် အလွန်ရှုပ်ထွေးနေပြီး စုန့်ယွမ်ယွီသည် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ခြင်းမဟာမိတ်၏ တပည့်များအောက်ရှိ မြေပြင်သည် ပြိုကျသွားပြီး သူတို့၏အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ဤဒေသတစ်ခုလုံးသည် ပြိုကျမှုအလယ်တွင်ရှိနေပြီး ထိုအချိန်တွင် ပြုတ်ကျခြင်းက သေခြင်းသာ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။
စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိဘဲ စုန့်ယွမ်ယွီသည် အပေါက်အသစ်ထဲသို့ ဦးတည်သွားသည်။ အပေါ်မှ မြေစိုင်နှင့် ကျောက်တုံးများ ကျဆင်းလာသော်လည်း စုန့်ယွမ်ယွီသည် ဂရုမစိုက်ပေ။ အပေါက်ထဲသို့ ခေါင်းအရင်ဝင်ရောက်ပြီး သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ကို ကျောက်နံရံထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ သူ၏ကြယ်တာရာစွမ်းအင်သည် ထွက်ပေါ်လာပြီး အဖြူရောင်မှ အစိမ်းဖျော့ရောင်သို့ ပြောင်းလဲကာ သူ၏လက်ချောင်းများမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် အစိမ်းရောင် စပျစ်နွယ်ပင်တစ်ခုက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆူညံသံများ၏ အရင်းအမြစ်ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
စုန့်ယွမ်ယွီ၏ အနေအထားမှ မီတာဆယ်ဂဏန်းအောက်တွင် အစိမ်းရောင် စပျစ်နွယ်ပင်သည် ပြုတ်ကျနေသော ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ခြင်းမဟာမိတ်တပည့်တစ်ဦးကို ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် ဆိုင်းငံ့ထားခဲ့၏။ ဤသည်မှာ အစပိုင်းသာ ဖြစ်သည်။
စပျစ်နွယ်ပင်တစ်ခု၊ နှစ်ခု၊ သုံးခု…
စုန့်ယွမ်ယွီ၏ ထာဝရစိမ်းလန်းသော ကြယ်တာရာစွမ်းအင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အစိမ်းရောင် စပျစ်နွယ်ပင်များသည် အပေါက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသော သိုင်းသမားဆယ်ယောက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်နိုင်သည်။ အနက်ဆုံးသော သိုင်းသမားသည် မီတာ ၆၀ မှ ၇၀ အထိ ပြုတ်ကျသွားပြီဖြစ်သော်လည်း သူက သေသွားပြီဟု ထင်လိုက်သည့်အချိန်တွင် စုန့်ယွမ်ယွီ၏ အစိမ်းရောင် စပျစ်နွယ်ပင်က သူ့တို့ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို လေထဲတွင် ဆိုင်းငံ့ထားလိုက်ပြန်သည်။ မြေကြီး၏ ဆက်လက်ပြိုကျမှုက သူ၏အောက်တွင် ကြီးမားသော တွင်းတစ်ခုကို ပေါ်ထွက်လာစေသော်လည်း ဤမျှကြီးမားသော တွင်းသည်ပင် အလွန်မတည်ငြိမ်ပြီး ပြိုကျရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ပို၍ ဆိုးရွားသည်မှာ ထိုသိုင်းသမားက ဤတွင်းသည် မည်မျှနက်ရှိုင်းသည်ကို မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။
“ကျွန်တော် သေလုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်စုန့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”
ထိုသိုင်းသမားသည် သူ၏မျက်နှာမှ အေးစက်သော ချွေးများကို သုတ်လိုက်သော်လည်း သေခြင်းတရား၏ ကြောက်ရွံ့မှုသည် သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ဆက်လက် ကျန်ရှိနေသည်။ သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်က အပေါက်ဝတွင် စုန့်ယွမ်ယွီ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ယင်နေသည်ကို မည်သူမှ မမြင်နိုင်ကြပေ။ သူသည် အခြားသူများအတွက် သူဟန်ဆောင်ထားသော တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိသည့် ခေါင်းဆောင် ပုံစံနှင့် လုံးဝကွဲပြားနေခဲ့၏။
“ဒီလောက်တောင် မပြီးပြတ်နိုင်သေးဘူးလား...”
စုန့်ယွမ်ယွီသည် အဝါရောင်နဂါးမင်း၏ပုံရိပ်ကို ချက်ချင်း သတိရလိုက်သည်။ အဝါရောင်နဂါးမင်း ပထမဆုံး ပေါ်ထွက်လာသည့်အခါ စုန့်ယွမ်ယွီသည် အကြီးမားဆုံး ဖိအားကို ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ၏ထာဝရစိမ်းလန်းသော မန်ဒြာကို အောင်မြင်စွာ နားလည်ပြီးနောက် မည်သူမှ သူ၏ထာဝရစိမ်းလန်းသော ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိသော်လည်း ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အဝါရောင်နဂါးမင်းသည် စုန့်ယွမ်ယွီအား ခါးသီးသော ရှုံးနိမ့်မှုကို ပေးအပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုကြီးမားသော ဖိအားသည် သူ၏ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို ဖျက်ဆီးရုံသာမက သူ၏ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကိုပါ ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း စုန့်ယွမ်ယွီသည် ထိုကဲ့သို့သော အရာများကို ထုတ်ဖော်ပြသသူ မဟုတ်ပေ။
စုန့်ယွမ်ယွီသည် သူ၏ထာဝရစိမ်းလန်းသော မန်ဒြာ၏စွမ်းရည်များက သူ၏ဒဏ်ရာများကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ကုသစေလိမ့်မည်ဟု မူလက ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ကြယ်တာရာစွမ်းအင်သည် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖျက်ဆီးခံရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်လိမ့်မည်။ သူ၏အစွမ်းထက်သော ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်းကို မထုတ်သုံးနိုင်ခဲ့ပေ။
အေးစက်သော ချွေးများက စီးကျလာပြီး ကြီးမားသော အလေးချိန်တစ်ခုသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲချနေခဲ့သည်။ စုန့်ယွမ်ယွီ တစ်ဦးတည်းက သိုင်းသမားအနည်းဆုံး နှစ်ဆယ်ကို ဆွဲတင်ထားရသည်။ ယခင်ကာလတွင် ဤအခြေအနေသည် စုန့်ယွမ်ယွီအတွက် သာမန်ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့၏။ သို့သော်လည်း သူ၏ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိပြီး စွမ်းအင်ကုန်ခမ်းနေသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် အတော်ပင်ပန်းနေသည်။
“ဒီကနေ ထွက်သွားရမယ်... ဒီနေရာက သိပ်မခံနိုင်တော့ဘူး...”
စုန့်ယွမ်ယွီ၏ မျက်နှာသည် အေးစက်ပြီး စိတ်ခံစားမှု မရှိသော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ပြေးလွှားနေသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ၏သိုင်းသမားများကို ဆွဲတင်လာနိုင်သည်။ သူ၏ညာလက်ကို နံရံထဲသို့ ထိုးသွင်းပြီး သူ၏အနေအထားကို ပိုမိုတည်ငြိမ်အောင် လုပ်ဆောင်သည်။ စုန့်ယွမ်ယွီသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည့်အချိန်တွင် မြေကြီးမှ နောက်ထပ် စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လမ်းကြောင်းကို လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။
စုန့်ယွမ်ယွီသည် သူ၏လက်များကို ကျောက်နံရံထဲသို့ ထိုးသွင်းပြီး သူ၏အနေအထားကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင် မီတာတစ်ဆယ်အတွင်းရှိ ကျောက်နံရံသည် ပြိုကျလာပြီး အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွား၏။
“မကောင်းတော့ဘူး...”
စုန့်ယွမ်ယွီသည် တင်းအားလျော့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏လက်များ ထိုးသွင်းထားသော ကျောက်တုံးသည် ပြိုကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ချက်ချင်း မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ကြယ်တာရာစွမ်းအင်လှိုင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ချက်ချင်း အစိမ်းရောင် စပျစ်နွယ်ပင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ၏ပြုတ်ကျမှုကို နှေးကွေးစေရန် အားလုံးသို့ ဆန့်ထွက်သွားခဲ့၏။
ထိုအစိမ်းရောင် စပျစ်နွယ်ပင်များသည် ပြိုကျနေသော ကျောက်တုံးနှင့် မြေစိုင်များကို ဖောက်ထွင်းပြီး သူတို့အနောက်ရှိ ကျောက်တုံးထဲသို့ အမြစ်တွယ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ခဏအကြာတွင် နောက်ထပ် ကျောက်တုံးအလွှာကြီးတစ်ခုသည် ပြိုကျလာပြီး စုန့်ယွမ်ယွီနှင့် သူ၏အသစ်ဖန်တီးထားသော စပျစ်နွယ်ပင်များကို အောက်သို့ ပြန်လည်ပြုတ်ကျသွားစေခဲ့သည်။
“အား... ဘာလိုဖြစ်ရတာလဲ... မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်စုန့်... မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်စုန့်... ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်ပါ...”
စုန့်ယွမ်ယွီအောက်ရှိ သိုင်းသမားများသည် သူတို့ကယ်တင်ခံရပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အံ့အားသင့်စရာမှာ စုန့်ယွမ်ယွီသည် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ချက်ချင်း သူတို့သည် ထပ်မံပြုတ်ကျလာခဲ့၏။ သူတို့၏ စိတ်ပျက်အားငယ်သံများက နံရံများမှ ပဲ့တင်ထပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
စုန့်ယွမ်ယွီ၏ မျက်နှာသည် တွန့်လိမ်လျက်ရှိပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ၏နှာခေါင်းပေါက်ထဲတွင် သေခြင်းတရား၏ ခပ်ပြင်းပြင်းအနံ့ကို ရရှိခံစားလိုက်ရသည်။ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ခြင်းမဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်အနေဖြင့် စုန့်ယွမ်ယွီသည် အန္တရာယ်များစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ သူက သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အန္တရာယ်အများဆုံး အခြေအနေ မဟုတ်သော်လည်း သူ၏ဘဝတွင် အကူအညီ အမဲ့ဆုံးဟု ခံစားခဲ့ရသည့် အခြေအနေ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ထိုတွင်းသည် မီတာထောင်ပေါင်းများစွာ နက်ရှိုင်းပြီး သူတို့သာ ပြုတ်ကျသွားပါက ပြန်ထွက်လာရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။ သိုင်းသမားများသည် အစွမ်းထက်ပြီး အနည်းငယ်မျှ ခံနိုင်ရည်ရှိသော်လည်း သူတို့သည် မြေပြင်မှ မီတာနှစ်သောင်းအောက်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။
တစ်ခုလုံး ပြိုကျလာသည့်အခါ၊ ရာပေါင်းများစွာသော တန်ချိန်များစွာရှိသည့် မြေစိုင်နှင့် ကျောက်တုံးများက စုန့်ယွမ်ယွီအား ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော အခြေအနေတွင် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ စွမ်အားအထွဋ်အထိပ် အခြေအနေတွင်ပင် သေဆုံးသွားစေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
******