အခန်း (၁၅၆၁-၁၅၆၅)
Vol. 94 Ch. 1561-1565
အခန်း ၁၅၆၁ - မြေအောက်ပြိုကျခြင်း
“ဘုန်း...”
စုန့်ယွမ်ယွီ၏ မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်သည် တဖြည်းဖြည်း မှောင်မည်းလာပြီး အပေါ်ဘက်ရှိသူများမှာ ဝေးကွာလာသည်။ သူ့အောက်ရှိ သိုင်းသမားများက သူ့ကို တရွတ်ဆွဲကာ မည်းနက်သော တွင်းနက်ထဲသို့ နစ်မြှုပ်သွားစေသည်။
စုန့်ယွမ်ယွီက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ထာဝရစိမ်းလန်းသောမန်ဒြာကို အသုံးပြုကာ ကျောက်နံရံကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ထပ်မံကြိုးစားသည်။ သို့သော် ဤအကြိမ်တွင် ထာဝရစိမ်းလန်းသောမန်ဒြာက လုံးဝတုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့ပေ။
“ဒီမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ...”
စုန့်ယွမ်ယွီ၏ မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ဒဏ်ရာများသည် သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ဆိုးရွားနေပြီး ယခု သူ၏ပြုတ်ကျမှုကို ရပ်တန့်နိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိတော့ပေ။
“ဘုန်း...”
စုန့်ယွမ်ယွီ အဆုံးစွန်ရောက်နေပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်စဉ်မှာပင် လူငယ်တစ်ဦး၏ ကြည်လင်တက်ကြွသော အသံတစ်ခုက သူ့နားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။
“ငါ့ကို ဆုပ်ကိုင်ထား... ငါ့ကို ဆုပ်ကိုင်ထား...”
စုန့်ယွမ်ယွီ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် ဆယ်မီတာအကွာအဝေးမှ အစွမ်းထက်သော ကြယ်တာရာစွမ်းအင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ လူငယ်တစ်ဦး၏ ပုံရိပ်သည် ပေါက်ကွဲမှု၏ အလယ်ဗဟိုမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး နဂါးတစ်ကောင်ပမာ စုန့်ယွမ်ယွီဆီသို့ ခုန်ဝင်လာသည်။
“သူပါလား...”
စုန့်ယွမ်ယွီက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုသူကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ အန္တရာယ်အများဆုံးအခိုက်အတန့်တွင်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖုံးကွယ်ထားတတ်သော သူ၏ တည်ငြိမ်သောမျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်ပေါ်လာသည်။
“ဝမ်ချောင်...”
သူ အမြဲတစေ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေခဲ့သော မိစ္ဆာဧကရာဇ်လူအိုကြီးမာန်၏ တပည့်ဖြစ်သူ ဖြစ်သည်။ သူက ဤနေရာတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ကို ကယ်တင်ရန် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်တဲ့လား။
ဤအခိုက်အတန့်၏ အန္တရာယ်ကို သူ့ထက် မည်သူမျှ ပိုနားလည်မည်မဟုတ်ပေ။ အသက်ရှင်ရန်အတွက် စက္ကန့်တိုင်းသည် အဖိုးတန်လှသည်။ ဤအချိန်တွင် လူတိုင်းသည် ထွက်ပြေးရန်သာ တွေးနေကြပြီး အကယ်၍ သူ၏နေရာတွင် ဝမ်ချောင် ဖြစ်နေပါက သူသည် ဝမ်ချောင်ကို ကယ်တင်ရန် ဘယ်သောအခါမှ ရွေးချယ်မည်မဟုတ်ပေ။
“ဖတ်...”
ဤအတွေးများ သူ့ခေါင်းထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားစဉ်မှာပင် လက်တစ်ဖက်က စုန့်ယွမ်ယွီ၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကို ထိတ်လန့်မှုမှ နိုးကြားစေသည်။
“ရွာသူကြီး....အခုပဲ...”
ဝမ်ချောင်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ခရူး... ခလွပ်...”
မြေမှုန့်များနှင့် ကျောက်တုံးများ မိုးရွာသည့်နှယ် ကျဆင်းလာသည်။ သို့သော် ဤကျဆင်းနေသော ကျောက်တုံးများထဲတွင် ဝမ်ချောင်၏ ခြေကျင်းဝတ်တွင် ချည်ထားသော ဖြူဖွေးပြီး မထင်မရှားသော ပင့်ကူချည်တစ်ခုရှိသည်။
“ဘုန်း...”
ဤပျော့ပျောင်းသော ချည်ကြိုးသည် တင်းမာလာသောအခါ မှောင်မည်းထဲမှ အံ့အားသင့်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သို့သော် ဆန်းကြယ်စွာပင် ပင့်ကူချည်ကြိုးသည် ခိုင်ခံ့စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လူတိုင်းကို လွတ်မြောက်စေသည်။
ဝမ်ချောင်က ခေါင်းလှည့်ကာ အနောက်သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မြန်မြန်ဆွဲတင်လိုက်...”
ဤထိတ်လန့်ဖွယ်အခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်၏ အသံသည် စိတ်တည်ငြိမ်စေသော စွမ်းအားတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသယောင် ထင်ရသည်။
အောက်ဘက်တွင် ထိတ်လန့်ကာ အော်ဟစ်နေသော သိုင်းသမားများပင်လျှင် စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားကြသည်။
“ဒါ နတ်ဘုရားပဲ... ငါတို့ကို ကယ်ဖို့ ရောက်လာတာ...”
အမှောင်ထဲတွင် အပေါ်ဘက်ရှိ မည်သည့်အရာကိုမှ မမြင်နိုင်ကြသော်လည်း ထိုသိုင်းသမားများသည် ဝမ်ချောင်၏ အသံကို ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားကြသည်။
ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ခြင်းမဟာမိတ်၏ တပည့်များသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များကို ခံစားရသည်။
အစပိုင်းတွင် ဝမ်ချောင်သည် ဆမ်မာအန်း၏ အထောက်အထားကို အသုံးပြုကာ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ခြင်းမဟာမိတ်ထဲသို့ ခိုးဝင်ခဲ့ပြီး တောင်ပေါ်တွင် သူ့ကို တွေ့ဖူးသူများပင် ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ခြင်းမဟာမိတ်သည် သူ့ကို အခိုင်အမာ လိုက်လံဖမ်းဆီးသူလည်း ဖြစ်သည်။
ဆိုရိုးစကားအတိုင်း အခက်အခဲတွင်သာ စစ်မှန်သော စိတ်ထားကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူတို့ကို ကယ်တင်မည့်သူသည် မိစ္ဆာဧကရာဇ်လူအိုကြီးမာန်၏ တပည့်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ကြပေ။
ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ခြင်းမဟာမိတ်၏ တပည့်များ မည်သို့ခံစားရမည်ကို ရှုပ်ထွေးနေစဉ်မှာပင် အစွမ်းထက်သော အင်အားတစ်ခုက သူတို့ကို အပေါ်သို့ ဆွဲတင်လာသည်။
“တကယ့်ကို အန္တရာယ်များလွန်းတယ်... နက်မှောင်ပင့်ကူရဲ့ ချည်ကြိုးနဲ့တောင် ဒီလောက် အန္တရာယ်များတာ...”
မူလအမရရွာသူကြီးမှာ စိတ်ပူပန်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေသည်။ စုန့်ယွမ်ယွီ ပြိုကျသွားစဉ်တွင် ဝမ်ချောင်က ဤမျှအန္တရာယ်များသော အစီအစဉ်ကို စဉ်းစားထုတ်လိမ့်မည်ဟု သူမ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ပေ။ နက်မှောင်ပင့်ကူ၏ ချည်ကြိုးကို အသုံးပြုကာ သူတို့အားလုံးကို ကယ်တင်ရန်ပင်။
ဤအစီအစဉ်သည် အောင်မြင်နိုင်ခြေ အလွန်နည်းပါးပြီး ကျရှုံးပါက ဝမ်ချောင်၏ အသက် ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည်။
“ဘုန်း...”
ဤမြေအောက်နေရာသည် ဆက်လက်ပြိုကျနေဆဲဖြစ်သော်လည်း နက်မှောင်ပင့်ကူက နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ချောင်နှင့် စုန့်ယွမ်ယွီ၏အဖွဲ့ကို တွင်းထဲမှ ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။
“ဒီမှာ ဆက်နေလို့ မရဘူး... သွားရအောင်...”
စုန့်ယွမ်ယွီ၏ အဖွဲ့ကို ကယ်တင်ပြီးနောက် ဝမ်ချောင်က သူတို့ကို တဖြည်းဖြည်း လှုပ်ခါနေသော လှိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ ဦးဆောင်လမ်းပြသွားသည်။
အဝါရောင်နဂါးမင်း၏ ခုခံမှုသည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။ မူလအမရအရှင်က မြေအောက်တွင် ဝင်္ကမ္ဘာများစွာ ဖန်တီးထားခဲ့သော်လည်း သူ့ကို ဖိနှိပ်ထားရန် မလွယ်ကူသော အလုပ်ဖြစ်သည်။
မြေအောက်မှ ဖျက်ဆီးတတ်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး တစ်ကြိမ်လှုပ်တိုင်း လှိုဏ်ခေါင်းကို ပို၍မတည်မငြိမ်ဖြစ်စေသည်။
မီတာထောင်ပေါင်းများစွာကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်သွားသော်လည်း လူတိုင်းသည် လှိုဏ်ခေါင်း ဘယ်အချိန်ပြိုကျမည်ကို မသိသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြဆဲဖြစ်သည်။
“ခလွပ်...”
စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူတို့အောက်ရှိ မြေပြင်သည် ရုတ်တရက် ကွဲအက်သွားသည်။ လူတိုင်းသည် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ဖြူဖျော့သွားစေနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်စွမ်းအင်တစ်ခုကို မြေအောက်နက်ရှိုင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်ကို ခံစားမိကြသည်။ ဤစွမ်းအင်ရှေ့တွင် ဝမ်ချောင်နှင့် စုန့်ယွမ်ယွီတို့သည် မူမမှန်သော ပုရွက်ဆိတ်များနှင့် တူလှသည်။
“မကောင်းတော့ဘူး...”
ချက်ချင်း လူတိုင်း မျက်နှာဖြူဖျော့သွားကြသည်။ သူတို့ ကြောက်ရွံ့ထားသည့်အရာသည် နောက်ဆုံးတွင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
မူလအမရအရှင်နှင့် အဝါရောင်နဂါးမင်းတို့၏ တိုက်ပွဲသည် ဘယ်သောအခါမှ အဆုံးအဖြတ်မရှိ ပြီးဆုံးမည် မဟုတ်ပေ။ အနိုင်ရသူ တစ်ဦးဦးရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး မည်သူအနိုင်ရသည်ဖြစ်စေ မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ ပတ်ဝန်းကျင်သည် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲကို ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ဤမျှကြီးမားသော အပြောင်းအလဲသည် မူလအမရအရှင်ဖန်တီးထားသော လှိုဏ်ခေါင်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။
“ပြေးကြ...”
ဝမ်ချောင်က မျက်နှာတည်တင်းကာ လှိုဏ်ခေါင်းတစ်လျှောက် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားသည်။ သူသည် ဘာစကားမှ ထပ်မပြောဘဲ ကျန်သိုင်းသမားများအားလုံးသည် မဆင်မခြင် လှိုဏ်ခေါင်းအတွင်း အပေါ်သို့ အပြေးအလွှား တက်သွားကြသည်။
သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုသည် အလွန်လျင်မြန်ခဲ့သော်လည်း ထိုလျင်မြန်မှုသည်ပင် ဤအခြေအနေတွင်တော့ နှေးကွေးလွန်းခဲ့သည်။
အဝါရောင်နဂါးမင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အင်အားဖြင့် မီတာနှစ်သောင်းချီအနက်သည် လွတ်မြောက်ရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။
“အား...”
ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်သံများသည် လှိုဏ်ခေါင်းတစ်လျှောက် ထွက်ပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။
ဤအကြိမ်တွင် ဝမ်ချောင်တို့အဖွဲ့ ရှိနေသည့်နေရာတွင်သာ မဟုတ်တော့ပေ။ လှိုဏ်ခေါင်း၏ ထိပ်မှအောက်ခြေအထိ တစ်ခုလုံး ပြိုကျလာပြီး အမှောင်ထဲတွင် အော်ဟစ်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး...”
ဝမ်ချောင်သည် အနောက်ဆုံးတွင် ရှိနေသော်လည်း မီတာထောင်ပေါင်းများစွာ၏ အပေါ်ဘက်မှ အော်ဟစ်သံများကို ကြားနေရသည်။ ဤအချက်က သူ့နှလုံးသားကို အေးစက်သွားစေသည်။ အကယ်၍ လှိုဏ်ခေါင်း ပြိုကျသွားပါက သူတို့အားလုံး၏ ကံကြမ္မာသည် မတွေးရဲစရာပင်။
“လူငယ်ခေါင်းဆောင် သတိထားပါ...” မူလအမရရွာသူကြီးက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဘုန်း...”
ကြီးမားသော ဖိအားတစ်ခုသည် မိုးကြိုးသံပမာ မြည်ဟီးသံတစ်ခုနှင့်အတူ အပေါ်ဘက်မှ ဖိကျလာသည်။
ဝမ်ချောင်က ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး ကျောက်တုံးနှင့် မြေမှုန့်များ အများအပြား ပြိုကျလာသည်ကို ချက်ချင်းမြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအထဲတွင် ဆယ်မီတာခန့်ရှိသော ဧရာမကျောက်တုံးတစ်လုံးသည် သူ့ဆီသို့ တိုက်ရိုက်ဦးတည်လာသည်။
လမ်းတွင်ရှိသော သိုင်းသမားအချို့သည် ရှောင်မထွက်နိုင်ခဲ့ဘဲ ချက်ချင်း ဖိလှိမ့်ခံလိုက်ရပြီး ကျန်သူများက ဘေးသို့ ထိတ်လန့်စွာ ခုန်ထွက်သွားကြသည်။ ဤကျောက်တုံးသည် ဝမ်ချောင်နှင့် စုန့်ယွမ်ယွီဆီသို့ မရပ်မနား အရှိန်နှင့် ဦးတည်လာသည်။
“ဘုန်း...”
စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိဘဲ ဝမ်ချောင်နှင့် စုန့်ယွမ်ယွီတို့သည် ဘေးသို့ ခုန်ထွက်သွားကြသည်။
“ဘုန်း...”
ဧရာမကျောက်တုံးသည် ပြိုကျလာပြီးနောက်တွင် အဆက်မပြတ်သော မြေမှုန့်နှင့် ကျောက်တုံးများ လွှမ်းမိုးလာသည်။ ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ အမြင်အာရုံ မှောင်မည်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အလင်းရောင်အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သို့သော် မြေပြင်သည် ဆက်လက်လှုပ်ခါနေပြီး ကျောက်တုံးများနှင့် မြေမှုန့်များသည် စက္ကန့်ပေါင်းများစွာ အောက်သို့ ဆက်လက်ပြိုကျလာသည်။
အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လှိုဏ်ခေါင်းသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဆူညံသံများလည်း ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဘုန်း...”
ရုတ်တရက် ကြီးမားသော စွမ်းအင်တစ်ခုသည် ဧရာမကျောက်တုံးတစ်လုံးကို ထိမှန်လိုက်သော်လည်း ထိုကျောက်တုံးသည် အနည်းငယ်သာ တုန်ခါသွားပြီးမြေမှုန့်နှင့် ကျောက်တုံးများ ပို၍ပြိုကျလာကာ အက်ကွဲရာများကို ဖြည့်စွမ်းပြီး ကျောက်တုံး၏ တည်နေရာကို ပိုမိုခိုင်မာစေသည်။
အမှောင်ထဲတွင် ဝမ်ချောင်က သူ၏ လက်ဖဝါးကို ပြန်လည်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ နှလုံးသားသည် စူးနစ်သွားသည်။
သူ အလွန်စိုးရိမ်ထားသည့်အရာသည် နောက်ဆုံးတွင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မီတာနှစ်သောင်းအနက်သည် အလွန်များပြားသော အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ဤနေရာမှ လွတ်မြောက်ရန် မအောင်မြင်ခဲ့ကြပေ။
“လူငယ်ခေါင်းဆောင်... လူငယ်ခေါင်းဆောင်... ဘယ်မှာလဲ...”
အမှောင်ထဲတွင် စိတ်ပူပန်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝမ်ချောင်က ထိုအသံသည် မူလအမရရွာသူကြီး၏ အသံဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။ ပြိုကျမှုကြောင့် သူမနှင့် သူ လူကွဲသွားခဲ့ရသည်။
“ကျွန်တော် ဒီမှာ...”
“ဘုန်း...”
ဝမ်ချောင်က စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူ၏ညာဘက်ခြမ်းမှ မြေမှုန့်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မူလအမရရွာသူကြီးသည် ကြံ့ဖြူတစ်ကောင်ပမာ အပေါက်အသစ်ထဲမှ ခုန်ဝင်လာသည်။ ဝမ်ချောင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ အလျင်အမြန်ပြေးလာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် တောက်ပလျက် မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“လူငယ်ခေါင်းဆောင်... အဆင်ပြေရဲ့လား...”
“ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက မကောင်းဘူး။ မျက်နှာပြင်ဆီ သွားတဲ့ လှိုဏ်ခေါင်းက လုံးဝပိတ်ဆို့သွားပြီ...” ဝမ်ချောင်က တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ဓာတ်သည် မမျှော်လင့်ထားစွာ မှုန်ကုပ်နေသည်။
မူလအမရရွာသူကြီး၏ ခြေလှမ်းများ နှေးကွေးသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာထားသည် စိတ်ဓာတ်ကျဟန် ဖြစ်သွားသည်။
“လူငယ်ခေါင်းဆောင်ရဲ့ အင်အားနဲ့တောင် လှိုဏ်ခေါင်းကို ပြန်ဖွင့်လို့ မရဘူးလား...”
“ဒါက အင်အားရဲ့ ပြဿနာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရှိနေတဲ့ နေရာက အလွန်မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေပြီး အပေါ်က ဖိအားအားလုံးက ဒီနေရာမှာ စုစည်းနေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မဆင်ခြင်ဘဲ လုပ်လိုက်ရင် ကျွန်တော်တို့ ရှိနေတဲ့ နေရာတောင် ပြိုကျသွားနိုင်တယ်။ အပေါ်က ကျောက်တုံးနဲ့ မြေမှုန့်တွေ တန်ချိန်သန်းနဲ့ချီပြီး ပြိုကျလာရင် ကျွန်တော်တို့ကို ဒီနေရာမှာ ထာဝရမြှုပ်နှံသွားလိမ့်မယ်...” ဝမ်ချောင်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ချောင်သည် အလွန်အစွမ်းထက်လှသော မူလအမရဓါးဖြင့် ကျားနတ်မင်းကဲ့သို့ သိမ်မွေ့နယ်မြေအဆင့်ရှိသူများကိုပင် တစ်ချက်ထဲဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်သည်။ သို့သော် သူမည်မျှအစွမ်းထက်သည်ဖြစ်စေ မြေကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။
သူတို့သည် ဤမျှနက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် ပြိုကျမှုမှ ဖိအားသည် သူပင်လျှင် ခံနိုင်ရည်မရှိသည့် အရာဖြစ်သည်။
“တကယ်ပဲ တခြားနည်းလမ်း မရှိဘူးလား...”
မူလအမရရွာသူကြီးသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် စမ်းသပ်နေဆဲပါ...”
ဝမ်ချောင်က ခေါင်းကို အနည်းငယ်မော့လိုက်ပြီး တွေးတောနေသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေသည်။
အချိန်သည် တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်သွားသည်။ ဝမ်ချောင် တွေးတောနေစဉ်တွင် မူလအမရရွာသူကြီးကလည်း သူမဘာသာ နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း အားလုံးပင် မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။
ထို့အပြင် ဤနေရာကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ဝမ်ချောင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှသတိထားနေသည်ကို မူလအမရရွာသူကြီးက နားလည်လာသည်။
သူတို့ရှိနေသော နေရာသည် မီတာရာပေါင်းများစွာ အချင်းရှိသော ကျောက်ဖျာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ၎င်းသည် ယခင်ကျောက်တုံးထက်ပင် ပိုကြီးမားလှသည်။ ၎င်း၏ ထူးခြားသော ပုံသဏ္ဍာန်ကြောင့် သူတို့ ရှိနေသော ဤနေရာကို ဖန်တီးပေးထားသည်။
ထို့အပြင် အဝါရောင်နဂါးမင်း၏ ရုန်းကန်မှုများသည် ဤကျောက်တုံး၏ ဖွဲ့စည်းမှုကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေခဲ့ပြီး ၎င်းသည် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ဆက်လက်ပြိုကျလာနိုင်သည်။ ဝမ်ချောင်နှင့် မူလအမရရွာသူကြီးသည် ထိုလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ရှိနေကြသည်မှာ မထူးဆန်းချေ။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးအဆင့်ကို ကျော်လွန်ထားသူများ ဖြစ်သော်လည်း ဤကျောက်တုံးသည် တန်ချိန်ထောင်ပေါင်းများစွာ အလေးချိန်ရှိနိုင်ပြီး အပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးများ၏ ဖိအားနှင့်အတူ သူတို့သည် ဖိသိပ်သေဆုံးသွားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။
******
အခန်း ၁၅၆၂ - ကျေးဇူးတင်ရွှင်မြူးသော မြေကြွက်
ဝမ်ချောင်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလျက် တွေးတောနေပြီး စိတ်ထဲတွင် အလျင်အမြန် တွက်ချက်နေကာ မျက်ခုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း တွန့်လာသည်။
"ဝမ်ချောင်..."
စိတ်စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခုက သူ၏စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။
"မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်စုန့်…"
ဝမ်ချောင်မှာ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်ကာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤအချိန်တွင် စုန့်ယွမ်ယွီ၏ စွမ်းအင်ကို ခံစားမိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
"မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်စုန့် အဲဒီဘက်က အနေအထားဘယ်လိုလဲ..." ဝမ်ချောင်က မေးလိုက်သည်။
"အနေအထားက သိပ်မကောင်းဘူး... ကျွန်တော်တို့ရှိနေတဲ့နေရာက ဘယ်အချိန်မဆို ပြိုကျလာနိုင်တယ်။ အခုတစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းကတော့ ကျွန်တော်တို့ကြားက ကျောက်တုံးကြီးကို ဖယ်လိုက်ဖို့ပဲ။ အရင်က ကျွန်တော်တို့သုံးခဲ့တဲ့ လှိုဏ်ခေါင်းက အဲဒီကျောက်တုံးအထက်မှာ ရှိတယ်။ အဲဒီလှိုဏ်ခေါင်းကိုပဲ ပြန်သုံးတာက လောလောဆယ် အန္တရာယ်ကင်းရှင်းဆုံးနည်းလမ်းပဲ..." စုန့်ယွမ်ယွီက တည်ကြည်စွာ ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါက အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်မှာပါ.... ဒါပေမဲ့ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်စုန့်... ခင်ဗျားရဲ့ဒဏ်ရာတွေ..."
လှိုဏ်ခေါင်းပြိုကျချိန်က အခြေအနေအရ စုန့်ယွမ်ယွီသည် သူနှင့် အနီးဆုံးနေရာတွင် ရှိခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကြားတွင် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုသာ ရှိသည်။ သို့ရာတွင် ဝမ်ချောင်စိုးရိမ်နေသည်မှာ စုန့်ယွမ်ယွီ၏ ဒဏ်ရာများပင် ဖြစ်သည်။
စုန့်ယွမ်ယွီသည် ဖုံးကွယ်ရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားထားသော်လည်း ဝမ်ချောင်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူ့မှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားကြောင်း သိခဲ့သည်။ ထိုကျောက်တုံးကြီးမှာ အလေးချိန်တန်ချိန်များစွာရှိပြီး အထက်တွင်လည်း အခြားအရာများ ဖိထားသည်။ စုန့်ယွမ်ယွီ၏ ဒဏ်ရာများဖြင့် ဤအလေးချိန်ကို ခံနိုင်မည်ဟု မထင်ပေ။
"ကျွန်တော်ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါကတစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ..." စုန့်ယွမ်ယွီက လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါဆိုလည်း..." ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဝမ်ချောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ..." ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သေဖို့ထိုင်စောင့်နေတာထက်တော့ ပိုကောင်းသည်။
"ကျွန်တော် သုံးကနေ ပြန်ရေတွက်မယ်... ပြီးရင် တစ်ပြိုင်နက် အားထည့်ကြမယ်..." စုန့်ယွမ်ယွီ၏ အသံသည် အနီးအနားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်သည်နှင့် ဝမ်ချောင်နှင့် မူလအမရရွာသူကြီးတို့သည် ကျောက်တုံးအနီးတွင် နေရာယူထားသည်။ စုန့်ယွမ်ယွီ ရေတွက်ပြီးသည်နှင့် ၎င်းတို့သည် ကြယ်တာရာစွမ်းအင်လှိုင်းများကို ကျောက်တုံးထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
တစ်ဖက်တွင်လည်း စုန့်ယွမ်ယွီနှင့် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ခြင်းမဟာမိတ်၏ တပည့်များသည် ကျောက်တုံးကို ရွှေ့ရန် အတူတကွ ပူးပေါင်းလိုက်ကြသည်။
ကြယ်တာရာစွမ်းအင်များ ထည့်သွင်းလိုက်သည်နှင့် အလေးချိန်တန်ချိန်များစွာရှိသော ကျောက်တုံးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွှေ့လာသည်။
ကျောက်တုံးသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အနည်းငယ်မျှ ရွှေ့လာပြီး သေးငယ်သော အက်ကွဲတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
"အံ့ဩစရာပဲ... အလုပ်ဖြစ်နေပြီ... အလုပ်ဖြစ်နေပြီ..."
၎င်းတို့၏ ပူးပေါင်းအားထုတ်မှုဖြင့် ကျောက်တုံးရွှေ့လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ခြင်းမဟာမိတ်၏ တပည့်များသည် ဝမ်းသာအားရစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
“အုန်း... အုန်း...”
သို့သော်လည်း ခဏမျှအကြာ အထက်မှ ကျယ်လောင်သော မြည်သံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး ဝမ်ချောင်၊ မူလအမရရွာသူကြီးနှင့် စုန့်ယွမ်ယွီတို့၏ မျက်နှာများ ဖြူဖတ်ဖြူလျော်ဖြစ်သွားသည်။
"လူငယ်ခေါင်းဆောင်... သတိထား... ကျောက်လွှာတွေ လျော့လာပြီ..." မူလအမရရွာသူကြီးက အော်ပြောသည်။
သူမစကားမဆုံးခင်မှာပင် အထက်မှ မြည်သံများနှင့်အတူ အက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဤနေရာသည် မူလကတည်းက မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ဝမ်ချောင်တို့အဖွဲ့သည် ကျောက်တုံးကို ရွှေ့ရာတွင် အောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း အထက်ရှိ ကျောက်လွှာများကိုပါ မတည်ငြိမ်ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”
ဝမ်ချောင်နှင့် စုန့်ယွမ်ယွီကြားရှိ ကျောက်တုံးအပေါ်သို့ ကျောက်တုံးတစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြိုကျလာပြီး ခဏမျှအတွင်း ကျောက်တုံး၏ အနေအထားသည် ပို၍ခိုင်မာလာကာ အလေးချိန်လည်း ပိုလေးလံလာသည်။
ကျောက်တုံး၏ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် လုံးဝတိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူတိုင်း၏ မျက်နှာများမှာ မဲ့ရွဲ့စွာ တွန့်လှုပ်သွားသည်။ အတားအဆီးကို ဖယ်ရှားရာတွင် မအောင်မြင်ရုံသာမက ၎င်းတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုသည် ၎င်းတို့၏ ထောင်ချောက်ကို ပိုမိုခိုင်မာစေခဲ့သည်။
"လူငယ်ခေါင်းဆောင်..."
မူလအမရရွာသူကြီးသည် ဝမ်ချောင်ကို မျက်လုံးမဖွင့်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
မူလအမရမျိုးနွယ်၏ အုပ်ထိန်းသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော တာဝန်မှာ မူလအမရရတနာသိုက်၏ အူတိုင်ကို ကာကွယ်ရန်နှင့် သူမ၏ မျိုးနွယ်က နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်နီးပါး စောင့်မျှော်ခဲ့သော လူငယ်ခေါင်းဆောင်ကို ကာကွယ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။
မူလအမရရွာသားများ၏ စိတ်ထဲတွင် ၎င်းတို့အားလုံး သေရမည်ဆိုလျှင်တောင်မှ လူငယ်ခေါင်းဆောင်ကို ဘေးကင်းစွာ ပို့ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်။ ဤသည်မှာ သူမသည် လှိုဏ်ခေါင်းထဲတွင် ဝမ်ချောင်ကို စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည့် အကြောင်းပြချက်ဖြစ်ပြီး ဤအထိ လိုက်ပါပို့ဆောင်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းပြချက်လည်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခု သူတို့သည် လမ်းဆုံးနေရာသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။
"ကောင်းကင်ဘုံက ဘယ်တော့မှ လမ်းအားလုံးကို ပိတ်မထားဘူး... နည်းလမ်းတစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်..." ဝမ်ချောင်က မူလအမရရွာသူကြီးကို အားပေးရန် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ချောင်သည် အခြားနည်းလမ်းများစွာကို ကြိုးစားခဲ့ပြီး မူလအမရဓါးကို အသုံးပြုကာ ကျောက်တုံးကို ဖြတ်တောက်ရန်ပင် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကျောက်တုံးများ၏ ရှုပ်ထွေးသော ဖွဲ့စည်းပုံကြောင့် သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။
စိတ်ဓာတ်များ ကျဆင်းပြီး စိတ်ဓာတ်ကျလာချိန်တွင် ထူးဆန်းသောမြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤထူးဆန်းသော အသံသည် ဝမ်ချောင်နှင့် မူလအမရရွာသူကြီး၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားလိုက်သည်။
"ဘယ်သူလဲ..."
ဝမ်ချောင်သည် အသံထွက်ရာသို့ ဦးတည်ကာ ခက်ထန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါက မျိုးနွယ်ခြားတွေရဲ့ဘုရင်လား..." အားနည်းသော အသံတစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဝမ်ချောင်နှင့် မူလအမရရွာသူကြီးတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဝမ်ချောင်သည် တကယ်ပင် မဟာထန်မင်းဆက်၏ ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်သော်လည်း သူ့ကို ဤသို့ခေါ်ဆိုသူမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ သို့သော် ဤအသံသည် ထူးဆန်းနေသော်လည်း ၎င်းတွင် ရန်လိုမှုမရှိကြောင်း ၎င်းတို့ ခံစားမိသည်။
"ဟုတ်တယ်..."
ဝမ်ချောင်က ရိုးရှင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထို့နောက် တခြစ်ခြစ်သံများ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ကျောက်တုံးနှင့် မြေစိုင်များ ပြိုကျလာကာ လူကြီးတစ်ဦးစာ အရွယ်ရှိ လှိုဏ်ခေါင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ လူငယ်ပိန်ပိန်ပါးပါး သိုင်းသမားတစ်ဦးက ခေါင်းထုတ်လာပြီး သူ၏ပါးစပ်မှ ကြွက်သွားနှစ်ချောင်းကဲ့သို့ သွားများ ထောင်ထွက်နေသည်။
"မာကျူးသခင် နောက်ဆုံးတော့ ရှာတွေ့ပြီ... ဒီလူယုံလေးက မြေကြွက်ပါ..."
မြေကြွက်သည် ဝမ်ချောင်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
မူလအမရရွာသူကြီးသည် ဝမ်ချောင်ကို အထူးအဆန်းကြည့်သော်လည်း ဝမ်ချောင်ကမူ ပို၍ပင် အံ့ဩထိတ်လန့်နေသည်။ သူ၏ သိကျွမ်းသူများထဲတွင် 'မြေကြွက်' ဟုခေါ်သူတစ်ဦးကိုမှ မမှတ်မိပေ။
မြေကြွက်က ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။
"မာကျူးသခင်က ဒီလူယုံလေးကို မသိပေမဲ့ ဒီလူယုံလေးကတော့ မာကျူးသခင်ကို အမြဲမှတ်မိတယ်... ဒီလူယုံလေးနဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ မူလအမရဝင်္ကမ္ဘာထဲမှာ သေလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ မာကျူးသခင်ပေါ်လာပြီး ဒီလူယုံလေးနဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်... ကျေးဇူးတစ်စက်ကို စမ်းရေတစ်ဖြန်းနဲ့ ပြန်ဆပ်ရမယ်... မာကျူးသခင်က မေ့သွားပေမဲ့.... ဒီလူယုံလေးကတော့ အမြဲမှတ်မိတယ်..."
ဝမ်ချောင်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်လှုပ်သွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် သတိရလာသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။
"မင်းက အဲဒီသူတွေထဲကတစ်ယောက်ပေါ့..."
ရုတ်တရက် ဝမ်ချောင် သတိရလာသည်။ မူလအမရဝင်္ကမ္ဘာကို ဖြတ်သန်းရင်း... ဝမ်ချောင်သည် မဟာမိတ်မပါသော သိုင်းသမားအချို့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ဤသို့ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ဝမ်ချောင် ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
"မာကျူးသခင်မရှိရင်.... ဒီစွန့်စားခန်းမှာ သိုင်းသမားတွေ အများကြီး သေသွားနိုင်တယ်... မာကျူးသခင်ရဲ့ ကရုဏာနဲ့ ကုသိုလ်ကောင်းမှုက မယှဉ်နိုင်တဲ့အဆင့်ပဲ... ဒီလူယုံလေးက အလွန်အမင်း လေးစားမိပါတယ်... ဒီလူယုံလေးက မြေကြီးထဲ သွားလာတဲ့သိုင်းပညာမှာ ကျွမ်းကျင်တယ်... မာကျူးသခင်... မြန်မြန်လိုက်ခဲ့ပါ..."
မြေကြွက်၏ အသံသည် စိုးရိမ်တကြီးနှင့် အလျင်စလိုဖြစ်နေသည်။
ဝမ်ချောင်နှင့် မူလအမရရွာသူကြီးတို့သည် အံ့အားသင့်စွာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ 'မြေကြီးထဲသွားလာခြင်း' ဆိုသည်မှာ ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုထားခြင်းသာဖြစ်ပြီး တကယ်တမ်းမှာ တူးဖော်သိုင်းပညာပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤသူသည် ဤမျှရှုပ်ထွေးသော ပထဝီအနေအထားထဲတွင် လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်သည်မှာ ထူးကဲသော အရည်အချင်းရှိကြောင်း ထင်ရှားသည်။
"မာကျူးသခင်... အချိန်မရှိတော့ဘူး... သွားကြစို့... ကျွန်တော်ဦးဆောင်မယ်..."
ဤသို့ပြောပြီးနောက် မြေကြွက်သည် လှည့်ပြီး သူလာခဲ့သည့် လှိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်သွားသည်။
"သွားစို့..."
ဝမ်ချောင်သည် လျင်မြန်စွာ လိုက်သွားပြီးနောက် မူလအမရရွာသူကြီးလည်း လိုက်သွားသည်။ ခဏမျှအကြာ တစ်ဖွဲ့လုံးသည် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်။
မြေကြွက်၏ အရည်အချင်းများသည် တကယ်ပင် အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပထဝီအနေအထားများ၏ ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် မတည်ငြိမ်မှုများကို လုံးဝမထိခိုက်စေဘဲ သူတူးဖော်ထားသော လှိုဏ်ခေါင်းများသည် အလွန်ခိုင်မာသည်။ မြေစိုင်နှင့် လျော့ရဲသော ကျောက်တုံးများကို ဖြတ်တူးထားသော်လည်း အထက်ရှိ ကျောက်တုံးများ ပြိုကျမလာပေ။
ထို့အပြင် ပထဝီအနေအထား မည်မျှရှုပ်ထွေးစေကာမူ မြေကြွက်သည် ပြိုကျမှုကို ကာကွယ်ရန် မတိကျသော အနေအထားနှင့် ရှုထောင့်ကို အမြဲရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျောက်တုံးများထဲတွင် ပိတ်မိနေသော သိုင်းသမားများကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။
သိုင်းပညာအရ မြေကြွက်သည် သိပ်မသန်မာသည့်နှယ် သူ၏အားအင်ကို အားနည်းသည်ဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်ချေ။ သို့သော် သူ၏ ထူးခြားသော တူးဖော်သိုင်းပညာနှင့် လှိုဏ်ခေါင်းများကို ခိုင်မာစေနိုင်သော သူ၏ ထူးခြားသော ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကြောင့် မြေအောက်တွင် ငါးတစ်ကောင် ရေထဲသွားလာသည့်နှယ် လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ခဲ့သည်။
ဤအချက်တွင် ဝမ်ချောင်နှင့် စုန့်ယွမ်ယွီတို့သည် သူ့ထက် များစွာနိမ့်ကျသည်။
ဝမ်ချောင်သည် စိတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ မြေကြွက်ကို လမ်းညွှန်ပေးခဲ့ပြီး အချိန်ငါးမိနစ်မျှအကြာ၌ မြေအောက်တွင် ပိတ်မိနေသော သိုင်းသမားအားလုံးကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ရသည်နှင့် လူတိုင်းက အံ့ဩမှင်သက်နေကြသည့်တိုင် ကြာမြင့်စွာ တွေဝေမနေနိုင်ကြချေ။
မြွေနှင့်ကြွက်တစ်ကောင်ချင်းစီတွင် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်လမ်းကြောင်းရှိသည်။ သိုင်းပညာအမျိုးမျိုးတွင်လည်း သူတို့၏ ကျွမ်းကျင်မှုနယ်ပယ်များ ရှိသည်။ မည်သည့်အရာက ပိုကောင်းသည်ဟု ဆိုရန်ခက်ခဲသည်။
ဝမ်ချောင်သည် စိတ်ထဲတွင် ကဗျာဆန်စွာ ခံစားမိသည်။
မဟာယင်ယန်ကောင်းကင်ဖန်တီးခြင်းသိုင်းသည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်သော်လည်း မြေကြီးထဲတွင် လှိုဏ်ခေါင်းတူးဖော်ရာတွင်မူ ဘာမျှမလုပ်နိုင်ပေ။
"ညီငယ်... ကျေးဇူးတင်တယ်နော်..."
"မင်းမရှိရင် ငါတို့အားလုံး ဒီမှာ သေသွားရမှာ..."
သိုင်းသမားများသည် မြေကြွက်အနီးတွင် စုဝေးလာပြီး စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကြသည်။ မြေကြွက်သည် အပြစ်ကင်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်ပြီး အနီးအနားရှိ ဝမ်ချောင်ကို ကျေးဇူးတင်စိတ်ဖြင့် တစ်ချက်တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
တူးဖော်သိုင်းပညာသည် သိပ်ဆန်းကျယ်သော ပညာမဟုတ်သော်လည်း ထိုပညာဖြင့်ပင် ဤလူများအားလုံးကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်မှာ ဝမ်ချောင်၏အမိန့်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်အရဆိုလျှင် ဤအခြေအနေကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမည်ကို သိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
"ဟဲ... ဟဲ..."
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ရသည်နှင့် ဝမ်ချောင်သည် မရယ်မောဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ မြေကြွက်သည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ကျန်လူများမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။
"သခင်လေးဝမ်... လက်ရှိအနေအထားက မကောင်းဘူး..." ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခုက ဝမ်ချောင်၏ နားထဲသို့ တိုးညှင်းစွာ ရောက်လာသည်။ "ကျွန်တော်တို့အားလုံး စုဝေးနေပေမဲ့... အထက်က လှိုဏ်ခေါင်းက လုံးဝပိတ်သွားပြီ... ပိုအရေးကြီးတာက ဒီမှာ အောက်ဆီဂျင်မရဘူး..." အိုးယန်ချန်းဟန်က ဝမ်ချောင်၏ နားထဲသို့ တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။
လူအုပ်ကြီးသည် လှိုဏ်ခေါင်းတစ်လျှောက် အပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ပြီး အိုးယန်ချန်းဟန်သည် အလယ်တွင် ရှိနေရင်း အဖွဲ့ကို စုစည်းပေးနေခဲ့တာမို့ လှိုဏ်ခေါင်းပြိုကျသည့်အခါ ပိတ်မိသွားခဲ့သည်။
ဝမ်ချောင်သည် မျက်ခုံးများ တိတ်တဆိတ် တွန့်သွားသည်။
ထွက်ခွာချိန်တွင် မူလအမရရွာသူကြီးက လူတိုင်းကို ခရမ်းရောင် အရွက်တစ်ရွက်စီ ပေးခဲ့သည်။
“ဒီအရွက်တွေဟာ ဝမ်ချောင်ယခင်ရရှိခဲ့တဲ့ အရွက်တွေထက် အောက်ဆီဂျင် ပိုထုတ်ပေးနိုင်ပေမဲ့ ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ သိပ်မြန်မြန်ဆန်ဆန် မခံနိုင်ဘူး... ထွက်လမ်းတစ်ခု ရှာမှရမယ်...”
ဝမ်ချောင်သည် မြေကြွက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးသုံးကြိမ်လောက်တွင် မြေအောက်တုန်ခါမှုကြောင့် အထက်က လှိုဏ်ခေါင်းဟာ လုံးဝပြိုကျသွားပြီး မည်သည့်သဲလွန်စမှ မရှိတော့ပေ။
ယခုတော့ လှိုဏ်ခေါင်းအသစ်တစ်ခု ဖွင့်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။
သို့ရာတွင် မြေကြွက်သည် အားအင်ပြည့်ဝပြီး သန်မာပုံပေါ်သည့်တိုင် ဝမ်ချောင် ခံစားမိသည်က သူသည် အတော်လေး ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သည်။ ဤမျှလောက် တိုတောင်းသည့် အချိန်အတွင်း လူအများကြီးအား ကယ်တင်ရခြင်းသည် မြေကြွက်ကဲ့သို့ အားနည်းသူတစ်ယောက်အတွက် အတော် ပင်ပန်းစေသည်။ သူ့တွင် ဆက်လက်တူးရန် အားရှိနိုင်တော့မည်မထင်ပေ။
“မြေကြွက်ရဲ့အကူအညီမရှိရင် ဝမ်ချောင်ရဲ့အစွမ်းထက်တဲ့ စိတ်စွမ်းအားဟာ သိပ်အသုံးမဝင်ဘူး...”
လူတိုင်းက ထိုအကြောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်ထားတာမို့ အိုးယန်ချန်းဟန်က မြေကြွက်အကြောင်းကို ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။
သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရင်း ဤအကြောင်းကို တွေးတောနေကြသည်။
******
အခန်း ၁၅၆၃ - နဂါးသားရဲ! အဝါရောင်နဂါးမင်း၏ လိုက်လံခြေရာခံမှု
"ကျွန်မမှာ နည်းလမ်းတစ်ခုရှိတယ်..."
စိတ်ဖိစီးမှုအပြည့်ရှိ နေသော အငွေ့အသက်ထဲတွင် မူလအမရရွာသူကြီးက ရုတ်တရက် ထပြောလိုက်သည်။ သူမ၏စကားများသည် လူတိုင်း၏ အာရုံကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းစားလိုက်သည်။
"ရွာသူကြီး.....ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ..."
အိုးယန်ချန်းဟန်က မူလအမရရွာသူကြီးကို လှည့်ကြည့်ပြီး မျက်ခုံးတွန့်လိုက်သည်။ သူမမှာ မည်သည့်အစီအစဉ်မျိုး ရှိနိုင်မည်ကို သူ တကယ်ပင် မတွေးနိုင်ပေ။
ဤရှုပ်ထွေးသော ပထဝီအနေအထားတွင် အင်အားသုံးကာ တူးဖော်ခြင်းသည် အခြေအနေကို ပိုမိုဆိုးရွားစေနိုင်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့၏ စိတ်စွမ်းအား အကွာအဝေးထက်ကျော်လွန်လျက်ရှိသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို ပြိုကျစေခဲ့လျှင် ၎င်းတို့သည် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ သေဆုံးသွားနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် မဆင်မခြင် မလှုပ်ရှားရဲပေ။
"ကျွန်မမှာ အကြံအစည်အနည်းငယ်ရှိပေမဲ့... အလုပ်ဖြစ်မဖြစ်တော့ မသေချာဘူး... ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ခေါ်နိုင်ခဲ့ရင်... ကျွန်မတို့ကို ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မယ်..."
ဝမ်ချောင်၊ အိုးယန်ချန်းဟန်နှင့် စုန့်ယွမ်ယွီ၏ အံ့အားသင့်မှုအပြည့်ရှိသော အကြည့်များအောက်တွင် မူလအမရရွာသူကြီးသည် ပုလွေငယ်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူပြီး မှုတ်လိုက်သည်။
နားမခံသာသော ပုလွေသံတစ်ခု မြည်ထွက်လာပြီး မူလအမရရွာသူကြီး၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ၎င်းသည် မြေကြီးထဲသို့ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
"ဒါက..."
ဤမြင်ကွင်းသည် လူတိုင်းကို ပို၍ပင် အထူးအဆန်းဖြစ်စေသော်လည်း ဤအချိန်တွင် မည်သူမျှ သူမကို အနှောင့်အယှက်ပေးရန် မဝံ့ရဲပေ။
အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ မူလအမရရွာသူကြီး၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်များ စတင်ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းသည် ပုလွေမှုတ်ရာတွင် သုံးစွဲလိုက်ရသော စွမ်းအင်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘာမှပြောင်းလဲသွားသည့် လက္ခဏာမရှိပေ။
မူလအမရရွာသူကြီးက ပုလွေမှုတ်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်နှင့် ဝမ်ချောင်က လျှောက်လှမ်းလာပြီး မေးလိုက်သည်။
"အခြေအနေကောင်းလား..."
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် လက်ဖဝါးတစ်ဖက်ကို ထုတ်ကာ မူလအမရရွာသူကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ နွေးထွေးသော ကြယ်တာရာစွမ်းအင်တစ်ခုကို ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။
မူလအမရရွာသူကြီးက ပုလွေကို ချပြီး ပြောလိုက်သည်။
"မအောင်မြင်ဘူး... လှိုဏ်ခေါင်းပြိုကျမှုက ကျွန်မရဲ့ပုလွေသံကို သူတို့ဆီ ရောက်မသွားအောင် ပိတ်ဆို့ထားပုံပဲ..."
သူတို့ကို ခေါ်နိုင်ရန် အခွင့်အလမ်းနည်းပါးကြောင်း သူမသိခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် သူမစဉ်းစားနိုင်ခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော အစီအစဉ်ဖြစ်သည်။
"အား... အဲဒါဘာလဲ..."
၎င်းတို့ လက်လျှော့တော့မည့်အချိန်တွင် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က အထိတ်တလန့်အော်ဟစ်လိုက်သည်။
အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် လူတိုင်းသည် ထောင့်တစ်နေရာရှိ မြေကြီးများ လှုပ်ယမ်းနေပြီး ရွှေရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ တစ်ခုခုသည် အတွင်းသို့ တူးဝင်ရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။
“ဖလွတ်...”
တစ်စက္ကန့်အကြာခန့်တွင် လက်သီးအရွယ်ရှိ ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခု မြေကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဤရွှေရောင်အလင်းလုံး ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ထိုမျှမကသေးဘဲ ထိုအလင်းလုံးများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပိုမိုပေါ်ထွက်လာသည်။
“ဝူး...”
အနည်းငယ် ငြိမ်သက်နေသော လူအုပ်သည် ချက်ချင်း ထိတ်လန့်ကုန်ကြပြီး သိုင်းသမားများသည် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။
"ရွှေရောင်ပိုးကောင်တွေ... ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို ဖောက်ထွင်းပြီး လူတွေကို စားတဲ့ ရွှေရောင်ပိုးကောင်တွေ..."
သိုင်းသမားတစ်ဦးသည် ကြောက်ရွံ့လွန်းလှသဖြင့် ဝိညာဉ်ပင် ထွက်သွားတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။ ဤရွှေရောင်ပိုးကောင်များသည် ၎င်းတို့တွေ့ဖူးသမျှ အင်းဆက်များထက် ပို၍ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး သိုင်းသမားများအတွက် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုဖြစ်သည်။
"လူတိုင်း မထိတ်လန့်ကြပါနဲ့... မူလအမရရွာသူကြီးက သူတို့ကို ခေါ်လိုက်တာပါ... သူတို့က မင်းတို့ကို တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး..."
နက်ရှိုင်းပြီး ငြိမ်သက်စေသော အသံတစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာသည်။ စုန့်ယွမ်ယွီက ရှေ့သို့လှမ်းလာပြီး လူအုပ်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။
လူတိုင်းသည် ဝမ်ချောင်၏ နောက်ကွယ်ရှိ မူလအမရရွာသူကြီးကို အကြည့်များ ရောက်သွားကြသည်။
“အားလုံးပဲ... မင်းတို့ အရင်က အကြောင်း အမျိုးမျိုးကြောင့် လူတိုင်းကို တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြရတယ်... အခုတော့ ဒီနေရာမှာ မင်းတို့အနေနဲ့ မဖြစ်မနေ အကူအညီပေးရဖို့ အကြောင်းက ဖန်လာပြီ... ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး လူသားတွေအပေါ် တင်နေတဲ့ အကြွေးတွေကို ပေးဆပ်လိုက်ကြပါ...”
ဤသို့ပြောပြီးနောက် မူလအမရရွာသူကြီးသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကြယ်ဖောက်ပိုးကောင်များဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် အနည်းငယ်မျှသာ မျှော်လင့်ချက်ထားခဲ့ပြီး ရွှေရောင်ပိုးကောင်များသည် သူမ၏ ခေါ်သံကို အမှန်တကယ်ကြားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
ဤသည်မှာ အမှန်တကယ် အံ့ဖွယ်ရာတစ်ခုဖြစ်သည်။
"အခုတော့ မင်းတို့အပေါ်မှာ အားလုံးမူတည်နေတယ်..."
မူလအမရရွာသူကြီးသည် ရွှေရောင်ပိုးကောင်များကို အထက်ရှိ ကျောက်တုံးများထဲသို့ တူးဖော်ရန် လျင်မြန်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ကြယ်ဖောက်ပိုးကောင်များသည် သိုင်းသမားများ၏ ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို စားသုံးနိုင်ပြီး သိမ်မွေ့နယ်မြေအောက်ရှိ မည်သည့်ကြယ်တာရာစွမ်းအင် တိုက်ခိုက်မှုကိုမဆို လျစ်လျူရှုနိုင်သည်။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့တွင် ဓါးများကို ဖြတ်တောက်နိုင်သော ချွန်ထက်သော မေးရိုးများရှိပြီး ၎င်းတို့ကို အသုံးပြုကာ သိုင်းသမားများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ကိုက်ဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် သိုင်းသမားများအတွက် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချောင်နှင့် စုန့်ယွမ်ယွီလို လူများသာလျှင် ၎င်းတို့ကို မကြောက်ရွံ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ၎င်းတို့၏ အံ့ဖွယ်ရာတိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းအပြင် မူလအမရရွာသားများသည် ၎င်းတို့ကို အခြားထူးခြားသော အရည်အချင်းများအတွက် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ကျောက်တုံးများထဲတွင် သေးငယ်သော အက်ကွဲများကို ရှာဖွေနိုင်ပြီး မျက်နှာပြင်သို့ လမ်းကြောင်းကို အလိုအလျောက် ရှာဖွေနိုင်သည်။ လိုအပ်သည့်အခါတွင် ၎င်းတို့သည် ကျောက်တုံးများကို ဖြတ်ကာ ကိုယ်ပိုင်လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်သည်။
မူလအမရအရှင်သည် ဤရွှေရောင်ပိုးကောင်များကို ကျူးကျော်လာသော သိုင်းသမားများကို ကိုင်တွယ်ရန်အတွက် စုဆောင်းခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ၎င်းတို့၏ အထင်ကြီးဖွယ်ရာ ကိုက်နိုင်စွမ်းအားကြောင့်ဖြစ်သည်ကို လူအနည်းငယ်သာ သိသည်။ တကယ်တမ်းတွင် ၎င်းတို့သည် သတ္တုတွင်းများကို တူးဖော်ပြီး မြေအောက်နန်းဆောင်များနှင့် မူလအမရနန်းတော်ကို တည်ဆောက်ရန် အသုံးပြုခဲ့သော လုပ်သားပျားများ သာဖြစ်သည်။
“ဘူး...”
အတောင်များ ဝီဝီမြည်သံဖြင့် ရွှေရောင်ပိုးကောင်များသည် မျက်နှာကျက်ဆီသို့ အပြေးအလွှားသွားကြပြီးနောက် ရှည်လျားသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်သည်။ သိုင်းသမားအားလုံးနီးပါးသည် ဤပိုးကောင်များက ထွက်လမ်းရှာနိုင်ဖွယ်ရာ အခွင့်အလမ်းနည်းပါးသည်ဟု ထင်ကာ စိတ်ဓာတ်ကျနေကြသည်။
သို့သော် မူလအမရရွာသူကြီးသည် ကြယ်ဖောက်ပိုးကောင်များ၏ အရည်အချင်းများကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိနေသည်။
ငါးမိနစ်ခန့်အကြာ အထက်ရှိ ကျောက်တုံးများ လျော့ရဲလာပြီး ကျောပေါ်တွင် အစက်ဖြူများရှိသော ပိုးကောင်တစ်ကောင်သည် ထွက်ပေါ်လာကာ အတောင်များကို လွှတ်ရင်း မူလအမရရွာသူကြီး၏ ဆန့်ထုတ်ထားသော လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။
"ရှာတွေ့ပြီ... သူတို့က တကယ်ပဲ လမ်းထွက်တစ်ခုရှာတွေ့ခဲ့တယ်..."
“ဟေး...”
ဤသတင်းကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လူတိုင်းသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်ကြပြီး ၎င်းသည် သူတို့ ကြားခဲ့ရသမျှတွင် အကောင်းဆုံး သတင်းဖြစ်သည်။
လူတိုင်းသည် ပိုးကောင်များရှာတွေ့ခဲ့သော ဤလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ စတင်လုပ်ဆောင်ကြသည်။ ပိုးကောင်များက တူးဖော်နေစဉ် မြေကြွက်က အခြားသိုင်းသမားများကို ဦးဆောင်ကာ နံရံများကို ခိုင်မာစေသည်။ မကြာမီမှာပင် အထက်သို့ ကွေ့ဝိုက်သွားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ၎င်းတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။
“ဟေး...”
နောက်ထပ် ငါးမိနစ်အကြာတွင် အဖွဲ့လိုက် ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့ပြီး လူတိုင်းသည် ဝမ်းသာအားရစွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။
"ဒီလှိုဏ်ခေါင်းက မကြာသေးခင်ကမှ တူးဖော်ထားတာပဲ... ကျောက်တုံးတွေကလည်း အတော်လေး တည်ငြိမ်တယ်... ယင်နက်ဘိုးဘေးတို့အဖွဲ့က တူးဖော်ထားတာဖြစ်မယ်... ဒါက ဒီလမ်းကြောင်းက ဘေးကင်းမဲ့ အဓိပ္ပါယ်ပဲ... ဒီအတိုင်းလိုက်သွားရင် အပြင်ကို ဘေးကင်းကင်း ရောက်နိုင်မယ်..." စုန့်ယွမ်ယွီက မှတ်ချက်ပေးပြောဆိုသည်။ သူ၏စကားများသည် ကျန်လူများကို စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။
ယင်နက်ဘိုးဘေးနှင့် အရိုးနတ်ဆိုးဘိုးဘေးတို့ ဦးဆောင်သော အဖွဲ့ကို စဉ်းစားဖို့ပင် အချိန်မရခဲ့ပေ။ ဤလုပ်ငန်းအတွက် ယင်နက်ဘိုးဘေးနှင့် အရိုးနတ်ဆိုးဘိုးဘေးတို့သည် ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ခဲ့ပြီး ၎င်းသည် သူတို့ကဲ့သို့ မကောင်းဆိုးဝါးလမ်းစဉ် သိုင်းသမားများ၏ ပုံစံနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် အလွန်သန်မာပြီး သူတို့၏ အလွန်ကြီးမားသော အားအင်ကို အသုံးပြုကာ အပြင်သို့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။
“မကောင်းဆိုးဝါးလမ်းစဉ်သိုင်းသမားတွေဆိုတော့ မထူးဆန်းပါဘူး...”
ဝမ်ချောင်သည် စိတ်ထဲတွင် ပြုံးလိုက်ပြီး ဤနိဂုံးအတွက် မအံ့ဩခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့ ဤနေရာသို့ရောက်ရန် ဖြတ်သန်းလာခဲ့သော ကျောက်တုံးများသည် အလွန်လျော့ရဲနေပြီး အခြားမည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ယင်နက်ဘိုးဘေးနှင့် အခြားသူများသည် ဤနေရာတွင် ဆက်နေလျှင် သေဆုံးရမည်ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ကိုယ်တိုင် ကယ်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။
"သွားကြစို့... အပြင်ကို ရောက်ဖို့ အကွာအဝေးနည်းနည်း ကျန်သေးတယ်..." ဝမ်ချောင်က ပြောလိုက်သည်။
"ဟေး... သွားကြစို့... ဒီလူအိုကြီးမာန်က ဒီကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်ရင် သုံးရက်သုံးည ဆက်တိုက်သောက်မယ်..."
သိုင်းသမားတစ်ဦးက စိတ်အားထက်သန်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ကျန်လူများလည်း အတူတကွ ရယ်မောကြပြီး လျင်မြန်စွာ အထက်သို့ တက်လှမ်းသွားကြသည်။
“ဘုန်း...”
လူတိုင်း တက်လှမ်းနေစဉ်တွင် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော မြည်သံနှင့်အတူ ကျောက်တုံးများ ပြိုကျသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ လူတိုင်းသည် ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူတို့၏ နှလုံးများသည် ကြောက်ရွံ့စွာ ခုန်ပေါက်နေသည်။
လူအားလုံးသည် တက်လှမ်းနေစဉ်တွင် ကျောက်တုံးပြိုကျသံများကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြားခဲ့ရသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်သည် သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာပုံမပေါ်ပေ။
ပိုအရေးကြီးသည်မှာ သူတို့သည် ယခုအခါ ပြင်ပနှင့် သိပ်မဝေးတော့ဘဲ ဤနေရာရှိ ကျောက်လွှာများသည် ပိုမိုတည်ငြိမ်နေသည်။ ဤအနက်တွင် ဤအသံကို ကြားရခြင်းသည် အလွန်ထူးဆန်းသည်။
သို့သော် သူတို့၏ အထူးအဆန်းဖြစ်မှုသည် ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ မကြာမီမှာပင် ၎င်းတို့သည် အဖြေတစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။
“ဂီး...”
အောက်ဘက်မှ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းထန်သော ဟောက်သံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေကြီးများ တုန်ခါသွားကာ နံရံများမှ ဖုန်များသည် အောက်သို့ ပြုတ်ကျလာသည်။ ဤဟောက်သံထဲတွင် ရိုင်းစိုင်းပြီး ရက်စက်သော အရိပ်အမြွက်သည် လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်စေသည်။
"နဂါးသားရဲ... နဂါးသားရဲပဲ..." သိုင်းသမားတစ်ဦးက ကြောက်ရွံ့စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဤအော်သံသည် လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ မြေကြီးသည် တုန်ခါလာပြီး အောက်ဘက်မှ ကြီးမားသော စွမ်းအင်တစ်ခုက ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကြီးမားသော နဂါးပုံစံသားရဲတစ်ကောင်သည် မြေကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ နီမြန်းသော မျက်လုံးများသည် လှိုဏ်ခေါင်းထဲရှိ သိုင်းသမားများဖြစ်သည့် သူ၏ သားကောင်များကို ချိတ်ပိတ်ထားသည်။
"..."
လှိုဏ်ခေါင်းထဲတွင် သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုက လွှမ်းမိုးသွားပြီး လူတိုင်းသည် ထိတ်လန့်တကြား ငေးကြည့်နေကြသည်။
သူတို့အားလုံးသည် မျက်နှာပြင်သို့ ရောက်ရန် မီတာ ခြောက်ထောင်ကျော်သာ တက်လှမ်းရမည်ဖြစ်သည်။ ဤအနက်တွင် နဂါးသားရဲများ ပေါ်ထွက်လာမည်မဟုတ်ပေ။
ဤဖြစ်ရပ်သည် ၎င်းတို့ကို လုံးဝမပြင်ဆင်ထားသည့်အခြေအနေတွင် ဖမ်းစားလိုက်သည်။
"ပြေး..."
လူအုပ်သည် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်ကုန်ကြပြီး လူတိုင်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုက နှလုံးထဲတွင် လွှမ်းမိုးနေသဖြင့် အထက်သို့ အပြေးအလွှား တက်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် နဂါးသားရဲ၏ အစွမ်းထက်သော ကြယ်တာရာဆန့်ကျင်နိုင်စွမ်းနှင့် ၎င်း၏ ခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြတ်သားစွာ မှတ်မိနေကြဆဲဖြစ်သည်။ ယခုလက်ရှိအခြေအနေတွင် နဂါးသားရဲက သူတို့ထံသို့ အားဖြင့်ဝင်လာခဲ့လျှင် ထိုနဂါးသားရဲသည် သိုးအုပ်ထဲရှိ ကျားတစ်ကောင်နှင့်တူပြီး သူတို့အားလုံးသည် အသေသတ်ခံရဖို့သာ စောင့်နေရမည်ဖြစ်သည်။
“ဘမ်း...”
လူတိုင်း ထွက်ပြေးစပြုလိုက်သည်နှင့် နဂါးသားရဲ၏ မျက်လုံးများသည် အေးစက်စွာ လင်းလက်လာပြီး အဖွဲ့လိုက်ဆီသို့ သံမဏိကို အရည်ပျော်စေနိုင်သော မည်းမှောင်သော မီးတောက်တစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
လှိုဏ်ခေါင်း၏ ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာအတွင်းတွင် နဂါးသားရဲ၏ သံမဏိကို အရည်ပျော်စေနိုင်သော မီးတောက်များသည် ပြီးပြည့်စုံသော လက်နက်ဖြစ်သည်။
“ချွင်...’’
စဉ်းစားဖို့ အချိန်မရှိသဖြင့် ဝမ်ချောင်သည် မူလအမရဓါးကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား ထိုးဖောက်သွားသည်။
“ ဘုန်း...”
အလင်းတစ်ခုလင်းလက်လာသည်နှင့် နို့ဖြူရောင် ဓါးချီတစ်ခုသည် ရှေ့သို့ ထိုးထွက်သွားပြီး နဂါးသားရဲ၏ မီးတောက်ကို နှစ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်ကာ ၎င်းကို ကျောက်နံရံများပေါ်သို့ ပက်ဖျန်းသွားစေသည်။
နံရံများသည် ချက်ချင်း မီးလောင်ကျွမ်းပြီး အရည်ပျော်သွားသော ချော်ရည်များသည် အောက်သို့ စီးကျလာသည်။
******
အခန်း ၁၅၆၄ - မူလအမရရွာသူကြီး၏ ထူးဆန်းမှု
“ရွှပ်...”
ဝမ်ချောင်က အောက်ဘက်ရှိ နဂါးသားရဲဆီသို့ ဓါးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မူလအမရဓါးသည် နဂါးသားရဲ၏ ဦးခေါင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက်ထိုးစိုက်သွားသည်။
“ဂလူး...”
ဤ ရုတ်တရက်ဒဏ်ရာကြောင့် နဂါးသားရဲသည် အော်ဟစ်ကာ နောက်ဆုတ်သွားပြီး မြေအောက်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ချောင်၏ မျက်နှာသည် မသက်မသာဖြစ်သွားသည်။ မူလအမရဓါးသည် လေးပေပင်ရှည်လျားပြီး ဦးခေါင်းကို ထိမှန်ခဲ့သည်။ သို့သော် နဂါးသားရဲသည် ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့သေးသည်တဲ့လား။ ဤသက်ရှိ၏ ခံနိုင်ရည်သည် တကယ်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ရာပင်။
ထိုအထဲတွင် အံ့အားသင့်ဆုံးသူမှာ မူလအမရရွာသူကြီးပင်။ နဂါးသားရဲများသည် မူလအမရမျိုးရိုးမှ မွေးမြူထားသော နတ်သားရဲများဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ အမိန့်များကိုသာ နာခံရမည်။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့သည် သူတို့၏ အသိုက်များမှ ထွက်ခွာလေ့မရှိပေ။
နဂါးသားရဲတစ်ကောင်က သူတို့ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးပြီး သိုင်းသမားများအားလုံးကို တိုက်ခိုက်နေခြင်းသည် ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။
“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”
မူလအမရရွာသူကြီး၏ မျက်ဝန်းများ အံ့အားသင့်စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။ နဂါးသားရဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိသည်။
“ဂီး...”
နဂါးသားရဲ နောက်ဆုတ်သွားပြီးမကြာမီမှာပင် နောက်ထပ် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော ဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤအဖွဲ့ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသည့် နဂါးသားရဲသည် တစ်ကောင်တည်းမဟုတ်သည်က ထင်ရှားလှသည်။ သို့သော် အံ့အားသင့်စရာ အကောင်းဆုံးအရာသည် မကြာမီရောက်ရှိလာတော့မည်။
“ဟိတ်ကောင်...မင်း ထွက်ပြေးနိုင်မယ်ထင်နေလား... မူလအမရအရှင်က မင်းကို ကာကွယ်ဖို့ ဘယ်လောက် ကြိုးစား ကြိုးစား ငါကတော့ မင်းကို သတ်မှာပဲ... ငါ့ရှေ့မှာ ကံကြမ္မာရဲ့သားတော်ဆိုတာ ကစားစရာရုပ်သေးတစ်ရုပ်ပဲ...” မြေအောက်မှ မိုးကြိုးသံပမာ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ရန်လိုမှုနှင့် အမှောင်စွမ်းအင်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ဝမ်ချောင်သည် ဤအသံ၏ လေသံကို မှတ်မိသည်။
“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”
“ဘုန်း...”
ဝမ်ချောင်နှင့် မူလအမရရွာသူကြီးတို့ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် အောက်ဘက်ရှိ မြေပြင်သည် ပြိုကျသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ အေးစက်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးလေသံဖြင့် ဟောက်သံပေးကာ ဧရာမနဂါးသားရဲတစ်ကောင်သည် အမှောင်ထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ဝမ်ချောင်နှင့် မူလအမရရွာသူကြီးတို့က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အစိမ်းရောင်တောက်ပနေသော မျက်လုံးနှစ်လုံးသည် ၎င်းတို့ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။
“ဘူး...”
မူလအမရရွာသူကြီးမှာ အစပိုင်းတွင် သံသယများသာရှိခဲ့သော်လည်း နဂါးသားရဲက ပါးစပ်ဖွင့်ပြီး လူ့ဘာသာစကားဖြင့် စကားပြောလာသောအခါ အရာအားလုံး ရှင်းလင်းသွားသည်။ နောက်တွင်ရှိသော စုန့်ယွမ်ယွီပင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“မူလအမရအရှင်က ဒီနေရာအောက်မှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော်ကြာ ဝင်္ကမ္ဘာတစ်ခုကို အသုံးပြုပြီး ငါ့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကို ဖိနှိပ်ဖို့ ကြံစည်ခဲ့တယ်... ငါ့ဒေါသကို ဖြေဖျောက်ဖို့ မင်းရဲ့အသက်ကို ငါယူမယ်... မူလအမရအရှင်က ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ...”
နဂါးသားရဲသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး ၎င်း၏ စကားများသည် ရိုးစင်းစွာ အေးစက်နေသည်။
“အဝါရောင်နဂါးမင်း...”
ထိုနာမည်သည် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကာ ကိုယ်ခန္ဓာများ တုန်ယင်လာသည်။
အဝါရောင်နဂါးမင်းကို မူလအမရအရှင်က မြေအောက်တွင် ဖိနှိပ်ထားသော်လည်း ၎င်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် နဂါးသားရဲထဲသို့ ကူးပြောင်းဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီး ယခု ၎င်းတို့အဖွဲ့ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသည်။ ဤမျှထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။
“ဟင်း... သားရဲအနည်းငယ်လောက်နဲ့... ငါ့ကို ရင်ဆိုင်နိုင်မယ်ထင်နေလား...”
လူတိုင်း၏ အံ့အားသင့်မှုအကြားတွင် ဝမ်ချောင်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်ပြီး ဓါးကို မြှောက်ကာလိုက်သည်။ သူက နောက်ဆုတ်ရန် အရိပ်အယောင်ပင် မပြပေ။
“သနားစရာပဲ... အင်အားကြီးမားတဲ့ အဝါရောင်နဂါးမင်းတောင် သားရဲရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ကူးပြောင်းရတယ်ဆိုတော့...”
“မင်း... လျှာရှည်နေတာပဲ... သေချင်နေပြီလား...”
အဝါရောင်နဂါးမင်းသည် ဝမ်ချောင်၏ စကားလုံးများကြောင့် ဒေါသထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်နဂါးသားရဲနှစ်ကောင်လည်း ပေါ်ထွက်လာကာ ၎င်းတို့၏ ပါးစပ်များ တပြိုင်နက်ဖွင့်လှစ်ပြီး တူညီသော စကားများကို ပြောကာ သူတို့၏ နီရဲသော မျက်လုံးများသည် မည်းနက်စိမ်းစိုသောအရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဘုန်း...”
မျက်စိတစ်မှတ်အတွင်းမှာပင် နဂါးသားရဲသုံးကောင်သည် ဝမ်ချောင်ဆီသို့ အားပြင်းစွာ ခုန်ဝင်လာသည်။
“ဘုန်း...”
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်က စိတ်စွမ်းအားတစ်ခုကို နဂါးသားရဲသုံးကောင်၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။
အဝါရောင်နဂါးမင်းသည် နဂါးသားရဲသုံးကောင်ထဲသို့ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို အမှန်တကယ် ကူးပြောင်းထားကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သောအခါ ဝမ်ချောင်သည် အစီအစဉ်တစ်ခု ချမှတ်လိုက်သည်။
ဤသားရဲမျိုးကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ လက်နက်များနှင့် ကြယ်တာရာစွမ်းအင်များ မဟုတ်ဘဲ စိတ်စွမ်းအားဖြင့်ပင်။ အဝါရောင်နဂါးမင်းက နဂါးသားရဲများထဲသို့ ကူးပြောင်းထားသော စိတ်ဝိညာဉ်ကို ချိုးဖျက်နိုင်လျှင် ၎င်းတို့ကို သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်စေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
“ဘုန်း...”
ဝမ်ချောင်၏ ထိတွေ့နိုင်သော စိတ်စွမ်းအားသည် နဂါးသားရဲသုံးကောင်ထဲသို့ အားပြင်းစွာ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
“ဂလူး...”
နဂါးသားရဲများသည် မမြင်နိုင်သော အတားအဆီးတစ်ခုနှင့် ဝင်တိုက်မိသည့်နှယ် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသော်လည်း ခဏအကြာတွင် အဝါရောင်နဂါးမင်း၏ ရင်းနှီးသော စွမ်းအင်သည် ပြန်လည်ပြီး ဟောက်သံပေးလာသည်။
“အသုံးမဝင်ဘူး... ဒါက မင်းထင်ထားတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းမှု မဟုတ်ဘူး... ဒါဟာ မင်းတို့လို ပုရွက်ဆိတ်တွေရဲ့ စိတ်ကူးကိုကျော်လွန်တဲ့ ရှေးဟောင်းစိတ်ဝိညာဉ် သိမ်းပိုက်မှုသိုင်းပညာပဲ... ငါ့ရဲ့စိတ်ဝိညာဉ်ဟာ နဂါးသားရဲသုံးကောင်နဲ့ တစ်သားထဲဖြစ်နေပြီ... မင်းရဲ့ စိတ်စွမ်းအားတစ်ချက်နဲ့ ချိုးဖျက်လို့ မရဘူး...”
“မင်းထင်နေတာလား... ငါက မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုးရဲ့ အမှားမျိုးကို ထပ်လုပ်မယ်လို့...”
အဝါရောင်နဂါးမင်း၏ လှောင်ပြောင်သံသည် လှိုဏ်ခေါင်းတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထွက်ပေါ်လာပြီး ထို့နောက် နဂါးသားရဲသုံးကောင်သည် ဝမ်ချောင်ဆီသို့ ထပ်မံခုန်ဝင်လာသည်။
“ရွှီ...”
နဂါးသားရဲများ အားပြင်းစွာ ခုန်ဝင်လာစဉ်တွင် ချွန်ထက်သော ပုလွေသံတစ်ခုသည် လေထုကို ထိုးဖောက်လာသည်။ ခဏအကြာတွင် နဂါးသားရဲများ ဟောက်သံပေးနေစဉ်မှာပင် ကြယ်ထိုးပိုးကောင်များသည် ၎င်းတို့ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာသည်။
ဤပိုးကောင်များသည် သံမဏိကို ကိုက်ဖြတ်နိုင်သော ၎င်းတို့၏ မေးရိုးများကို အသုံးပြုကာ နဂါးသားရဲများကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်သည်။ ပိုးကောင်တစ်ကောင်၏ အင်အားသည် မထင်မရှားဖြစ်သော်လည်း ရာပေါင်းများစွာမှ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ပိုးကောင်များသည် နဂါးသားရဲသုံးကောင်ကို ရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုအောက်တွင် နစ်မြှုပ်စေကာ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို တိုက်ခိုက်သည်။
နဂါးသားရဲများပင်လျှင် ဒေါသတကြီး ဟောက်သံပေးကာ နောက်ဆုတ်မသွားဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။
“ဟင်... သေးသိမ်တဲ့ ကျွန်ကောင်တွေ... ငါ မင်းတို့ကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပစ်မယ်...”
အဝါရောင်နဂါးမင်း၏ အံ့အားသင့်ပြီး ဒေါသထွက်နေသော အသံသည် နဂါးသားရဲသုံးကောင်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
နဂါးသားရဲများ၏ အင်အားကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်များသည် သိုင်းသမားများ၏ ကြယ်တာရာစွမ်းအင်တိုက်ခိုက်မှုများအားလုံးကို တန်ပြန်နိုင်ပြီး ၎င်းတို့ကို အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲစေသော်လည်း ဤစွမ်းရည်သည် ကြယ်ထိုးပိုးကောင်များကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် လုံးဝအသုံးမဝင်ပေ။ မူလအမရရွာသားများ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော်အတွင်း ဤရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော မျိုးစိတ်နှစ်ခုသည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဘယ်သောအခါမှ မတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုတွင် ၎င်းတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကြောက်မက်ဖွယ် ရန်သူများနှယ် ရင်ဆိုင်နေကြသည်။
ချော်ရည်ပမာ မီးတောက်တစ်ခုသည် ပိုးကောင်ရာပေါင်းများစွာကို ထိမှန်ပြီး ၎င်းတို့ကို အရှင်လတ်လတ် မီးဖုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့၏ မီးခိုးထွက်နေသော ခန္ဓာကိုယ်များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အဖော်များသည် တူညီသော ရက်စက်မှုဖြင့် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေသည်။
“ခွီး...”
နဂါးသားရဲတစ်ကောင်သည် ကြယ်ထိုးပိုးကောင်များစွာ၏ ကိုက်စားမှုကြောင့် သွေးထွက်နေသော အနာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အချို့ပိုးကောင်များသည် ဒဏ်ရာများမှတစ်ဆင့် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန်ပင် ကြိုးစားနေသည်။
“ဘုန်း...”
တစ်ဖက်တွင် နောက်ထပ်နဂါးသားရဲတစ်ကောင်သည် အင်အားပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်ပြီး နံရံတစ်ခုကို ဝင်တိုက်လိုက်သည်။
“ဖလွတ်... ဖလွတ်... ဖလွတ်...”
ပိုးကောင်များစွာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ရွှေရောင်အရည်များသည် နံရံများကို ပန်းချီဆွဲသည့်နှယ် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ နဂါးသားရဲသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အင်အားကို အားကိုးခဲ့သဖြင့် ပိုးကောင်များသည် ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိခဲ့ပေ။
သို့သော် ပိုးကောင်များသည် တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် အလွန်ကွဲပြားကြပြီး အချို့မှာ ခိုင်ခံ့သော အခွံများနှင့် ခိုင်မာသော သက်ရှိစွမ်းအားများ ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် နဂါးသားရဲများက မီးတောက်များထုတ်လွှတ်ကာ၊ နံရံများကို ဝင်တိုက်ကာ၊ ခြေသည်းများဖြင့် ဝှေ့ယမ်းခဲ့သော်လည်း،ပိုးကောင်များစွာသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ဤပိုးကောင်များသည် အုပ်စုလိုက်စိတ်ဝိညာဉ်ဖြင့် လုပ်ဆောင်ကြသည်။ ပိုးကောင်တစ်ကောင်၏ သေဆုံးမှုသည် ကျန်ပိုးကောင်များအားလုံး၏ ဒေါသကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ၎င်းတို့၏ ရက်စက်မှုသည် ပိုးကောင်များ ပိုမိုသေဆုံးလေလေ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။
“ဟင်...”
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ချောင်သည် အံ့အားသင့်ပြီး စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ ဤသို့ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။
“လူငယ်ခေါင်းဆောင်.. မြန်မြန်သွားစမ်း...”
ပလွေသံသည် တဖြည်းဖြည်း တိမ်ကောသွားပြီး မူလအမရရွာသူကြီးက စကားပြောလာသည်။
“ပိုးကောင်တွေရဲ့ ထက်ဝက်ကျော်သေသွားပြီး အခု သူတို့ အရူးအမူးဖြစ်နေကြပြီ... ပလွေမမှုတ်တော့ရင်တောင် နဂါးသားရဲတွေကို ဆက်တိုက်ခိုက်နေမှာ... အရေးအကြီးဆုံးကတော့ ပိုးကောင်တွေ အရူးအမူးဖြစ်နေတော့ ဘယ်သူဘယ်ဝါ မခွဲခြားတော့ဘူး... ဒီနေရာကနေ မြန်မြန်ထွက်သွားရမယ်...”
မူလအမရရွာသူကြီးက ဝမ်ချောင်ကို ဆွဲခေါ်ပြီး အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားသည်။
စုန့်ယွမ်ယွီလည်း ထွက်ပြေးလာသည်။
“ပိုးကောင်စုတ်တွေ... ငါ မင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပစ်မယ်...”
ပိုးကောင်များနှင့် နဂါးသားရဲများ၏ တိုက်ပွဲသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး အဝါရောင်နဂါးမင်း၏ ဟောက်သံများသည် မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်းတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သုံးဦးသည် ခေါင်းပင်မလှည့်ဘဲ ထွက်ပြေးရန်သာ အာရုံစိုက်ထားသည်။
“ဘုန်း...”
ဝမ်ချောင်က လက်ဖဝါးတစ်ချက်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျောက်တုံးများစွာကို လှိုဏ်ခေါင်းကို ပိတ်ဆို့ရန် ချက်ချင်း ဖြိုချလိုက်သည်။ ဤအရာသည် နဂါးသားရဲများကို တားဆီးရန် မလုံလောက်သော်လည်း ပိုးကောင်များက ၎င်းတို့ကို မထိန်းထားနိုင်လျှင် အနည်းဆုံး နှောင့်နှေးစေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
မီတာထောင်ပေါင်းများစွာ မျက်စိတစ်မှတ်အတွင်း ဖြတ်ကျော်သွားပြီး နဂါးသားရဲများ၏ တိုက်ပွဲသံများ မကြားရတော့ပေ။ ၎င်းတို့သုံးဦး ထွက်ပြေးနေစဉ်တွင် လှိုဏ်ခေါင်းသည် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုလင်းလာသည်။ မှောင်မည်းနေဆဲဖြစ်သော်လည်း လုံးဝအလင်းရောင်မရှိသည့် အခြေအနေမဟုတ်တော့ပေ။
“အပြင် ရောက်ဖို့ နီးလာပြီ... အာရုံစိုက်ထား... နောက်ထပ် မီတာနှစ်ထောင် သုံးထောင်လောက်ဆို ထွက်နိုင်ပြီ...”
ဝမ်ချောင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။
အဖွဲ့သည် အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။
“ဒီနေရာမှာ မင်းတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်မယ်...” ရုတ်တရက် ဝမ်ချောင်၏ နောက်ကွယ်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို တုန်ယင်စွာ ရပ်တန့်သွားစေသည်။
“ရွာသူကြီး...”
အံ့အားသင့်စွာ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မူလအမရရွာသူကြီးသည် ခြေလှမ်းရှစ်ဆယ်ခန့်အကွာတွင် ရပ်တန့်နေသည်ကို ဝမ်ချောင်မြင်လိုက်ရသည်။ မူလအမရရွာသူကြီး၏ မျက်နှာတွင် စိတ်သက်သာရာရသည့် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး ဝမ်ချောင်အတွက် အလွန်ထူးဆန်းသည့် အပြုံးတစ်ခုဖြစ်သည်။ တခဏမျှ ဝမ်ချောင်သည် ဘာဖြစ်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။
“လူငယ်ခေါင်းဆောင်... ဒီနေရာကနေ မင်း ဘေးကင်းသွားပြီ... မင်းကို ဒီနေရာထိ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်တာနဲ့ ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပြီးပြီ... ငါ့မှာ ဘာမှ နောင်တမရှိတော့ဘူး...”
မူလအမရရွာသူကြီးက ဝမ်ချောင်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ရွာသူကြီး....ဘာတွေပြောနေတာလဲ... ငါတို့ နီးကပ်နေပြီ... ဒီကို မြန်မြန်လာခဲ့...”
ဝမ်ချောင်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ခနဲဖြစ်သွားပြီး မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခု သူ၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး သူမသိသော တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည့်နှယ် သို့မဟုတ် အရေးကြီးသော အရာတစ်ခုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည့်နှယ်ပင်ဖြစ်သည်။
******
အခန်း ၁၅၆၅ - မူလအမရရွာသူကြီး၏ ရွေးချယ်မှု
“နန်းတော်နဲ့ လူတွေဟာ အတူတကွ ရှင်သန်ရမယ်၊ အတူတကွ သေဆုံးရမယ်... ကျွန်မဒီနန်းတော်ရဲ့ အုပ်ထိန်းသူဖြစ်လာကတည်းက ဒီနေရာကို စောင့်ရှောက်ရမဲ့ တာဝန်ဟာ ကျွန်မရဲ့အလုပ်ဖြစ်လာခဲ့တယ်... ဒီနေရာက ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးပဲ... ကျွန်မလိုက်လာခဲ့တာက ငယ်ရွယ်တဲ့ အုပ်ထိန်းသူကို ဘေးကင်းစွာ ပို့ဆောင်ဖို့ပဲ... အခုတော့ ကျွန်မရဲ့တာဝန်ပြီးသွားပြီ... ငယ်ရွယ်တဲ့ အုပ်ထိန်းသူ သွားတော့... မင်းရဲ့တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင်လုပ်... မင်းနဲ့မူလအမရအရှင်တို့ အတူမျှဝေထားတဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းလိုက်ပါ...”
မူလအမရရွာသူကြီးသည် စိတ်သက်သာရာရသည့် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောပြီးနောက် တွန့်ဆုတ်မှုမရှိဘဲ မြေအောက်သို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။
"ရွာသူကြီး..."
ဝမ်ချောင်သည် မျက်နှာဖြူဖပ်ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်း လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားသည်။
သို့သော် မူလအမရရွာသူကြီးသည် ၎င်းကို ကြိုတင်မျှော်မှန်းထားပုံရသည်။ ဝမ်ချောင်သည် အနီးအနားသို့ အနည်းငယ်သာ ရောက်ရှိခဲ့သောအခါ ကျောက်နံရံများသည် ရုတ်တရက် ပြိုကျလာပြီး အနီးကပ်မှ စတင်ကာ မြေအောက်သို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။
"ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ..."
ဝမ်ချောင်သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ချက်ချင်း ဓါးကို လွှဲရမ်းလိုက်ပြီး နို့ဖြူရောင် ဓါးချီတစ်ခုကို ကျောက်တုံးထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ပြိုကျထားသော ကျောက်တုံးများကို ဖောက်ထွင်းကာ လမ်းကြောင်းတစ်ခုဖွင့်ပြီး မူလအမရရွာသူကြီးကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားသည်။
"လက်လျှော့လိုက်ပါ..."
လက်ဖဝါးတစ်ဖက်က ဆန့်ထွက်လာပြီး ဝမ်ချောင်ကို တားဆီးလိုက်သည်။ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ခြင်းမဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်စုန့်ယွမ်ယွီက ဝမ်ချောင်ကို တားရန် လှမ်းလာသည်။
"ဒါက သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုပဲ... သူမလုပ်ချင်တာကို လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ... ဒီနေရာရဲ့ မြေကြီးက မတည်ငြိမ်ဘူး။ မင်းက သူမကို တားဖို့ ကြိုးစားရင် မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ သူမကို ထွက်သွားခွင့်ပေးတာကပဲ အကောင်းဆုံးပဲ..."
စုန့်ယွမ်ယွီက ပုံမှန်မဟုတ်စွာ တည်ငြိမ်နေပြီး သူ၏အသံထဲတွင် ဘဝ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုများကို လျစ်လျူရှုထားသည့် ဉာဏ်ပညာတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။
သိုင်းလောကရှိသူများအတွက် ဘဝရော၊ သေခြင်းရော၊ ခွဲခွာရခြင်းများသည် ပုံမှန်ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဤသည်မှာ မူလအမရရွာသူကြီး၏ ရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်။ သူမသည် ပြိုကျသွားသော မူလအမရနန်းတော်နှင့် အတူ အသက်ရှင်ရန်နှင့် သေဆုံးရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူမသည် သူမလုပ်နေသည်ကို သိသည်။ တစ်ယောက်ယောက်ကို လေးစားရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ သူတို့၏ ရွေးချယ်မှုကို လေးစားပေးရန်ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချောင်သည် ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။ သူသည် ဤအကြောင်းပြချက်ကို နားလည်သည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် ၎င်းကို လက်ခံနိုင်ဖွယ် မရှိပေ။
“ဘုန်း...”
အောက်ဘက်မှ ပြိုကျသံများ ထပ်မံကြားရပြီး ၎င်းတို့သည် ပို၍နီးကပ်လာသည်ဟု ထင်ရသည်။ စုန့်ယွမ်ယွီက ဤအသံကြောင့် မျက်နှာဖြူဖပ်ဖြစ်သွားပြီး ဝမ်ချောင်ကို ဆွဲလိုက်သည်။
"ဒီနေရာ ပြိုကျတော့မယ်... သွားကြစို့... အခုမသွားရင် ဘယ်တော့မှ ထွက်လို့ မရတော့ဘူး..."
မူလအမရရွာသူကြီးက သူမနောက်ကွယ်ရှိ လမ်းကြောင်းကို ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆက်စပ်တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး အကြီးစားပြိုကျမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ တကယ်တမ်းတွင် စုန့်ယွမ်ယွီက ၎င်းသည် သူမရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်နိုင်သည်ဟု မသေချာခဲ့ပေ။ သူသည် သူတို့ကို ထွက်သွားရန် အတင်းအကျပ်ပြုလုပ်သော နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်ပေမည်။
“ဘမ်း...”
ကျောက်တုံးတစ်ခုသည် အောက်သို့ ပြုတ်ကျလာပြီး သူတို့၏ ခြေထောက်ရှေ့တွင် ပိတ်မိသွားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ အက်ကွဲများကို ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ ဝမ်ချောင်သည် နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နောက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မလိုလားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ရွာသူကြီး... နှုတ်ဆက်ပါတယ်..."
ဝမ်ချောင်သည် လှည့်ပြန်လိုက်ပြီး စုန့်ယွမ်ယွီ နောက်သို့လိုက်ကာ အပြင်သို့ ဦးတည်သွားသည်။
လမ်းကြောင်းသည် ပို၍လင်းလက်လာပြီး လေထုသည်လည်း ပို၍သန့်ရှင်းလာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့အားလုံးသည် အထက်မှ ကျယ်လောင်သော ဆူညံသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ လူအများအပြား ရှိနေသည့်နှယ် ဖြစ်သည်။
"မရဘူး... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မဟာမိတ်အုပ်ထိန်းသူကို ရှာတွေ့ရမယ်... အဖွဲ့တွေ ခွဲလိုက်... ကျိုးချန် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ခေါ်ပြီး အဲဒီဘက်ကို ရှာကြည့်... ချန်ဟော့ မင်း အဲဒီဘက်ကို ရှာလိုက်..."
"သခင်မလေး... စိတ်အေးအေးထားပါ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ မဟာမိတ်အုပ်ထိန်းသူကို ရှာတွေ့မှာပါ..."
ထိုအသံများသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးနှင့် သိပ်မဝေးသည်ဟု ထင်ရသည်။
"မလိုပါဘူး... ကျွန်တော် ဒီနားမှာ ရှိတယ်..."
ထိုအသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စုန့်ယွမ်ယွီက ရှေ့သို့ အလျင်အမြန်ထိုးဖောက်သွားပြီး အပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။
ထိုအသံများသည် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ခြင်းမဟာမိတ်၏ အသံများဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ဝမ်ချောင်သည် နောက်ကျသွားသော်လည်း ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူ့ကို လိုက်ရန် အပြေးအလွှား ထွက်လာသည်။
သို့သော် မျက်နှာပြင်မှ မီတာ ငါးရာမှ ခြောက်ရာခန့်သာ ခရီးဆက်လာပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် ရုတ်တရက် အားနည်းပြီး မကြားနိုင်လုမတတ် အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
"အင်း..."
ဝမ်ချောင်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားပြီး သူ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ..."
ဝမ်ချောင်သည် အထူးအဆန်းဖြစ်သွားသည်။ မျက်နှာပြင်မှ မီတာ ငါးရာမှ ခြောက်ရာခန့်သာ ကျန်တော့သဖြင့် မည်သူမျှ ဤနေရာတွင် ရှိနေရန် အကြောင်းမရှိပေ။ တကယ်တမ်းတွင် သူနှင့် စုန့်ယွမ်ယွီသည် နောက်ဆုံးအဖွဲ့ဖြစ်ခဲ့သည်။
“ရွှစ်...”
ဝမ်ချောင်သည် ချက်ချင်း အသံထွက်ရာသို့ ဦးတည်သွားပြီး ထိုအသံသည် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုပြတ်သားလာသည်။
"သခင်လေး ဆက်လက်ခံထားပါ... ကျွန်တော် မင်းကို ကယ်တင်မဲ့နည်းလမ်း ရှာတွေ့မှာပါ..."
ဝမ်ချောင်သည် တစ်ယောက်ယောက်က ငိုရှိုက်ရင်း အော်ဟစ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ ပထမတော့ ထိုအသံကို မမှတ်မိခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက် သူ နားလည်သွားပြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။
“ဓါးနဂါး...”
ဝမ်ချောင်သည် ဤနေရာတွင် သခင်လေးချင်းယန်၏ ကာကွယ်သူ ဓါးနဂါး၏ အသံကို ကြားရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။
သခင်လေးချင်းယန်နှင့် ဓါးနဂါးသည် ခွဲမရအောင် ရင်းနှီးကြသည်။ သခင်လေးချင်းယန်သည် သိုင်းလောကတွင် ကျော်ကြားသော်လည်း သူ၏ ကာကွယ်မှုကလည်း မနည်းမနောထင်ရှားသည်။
သို့သော် ဓါးနဂါး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဝမ်ချောင်သည် မကောင်းသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ရရှိလိုက်သည်။
"ဓါးနဂါး..." ဝမ်ချောင်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ခေါ်လိုက်သည်။
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ထိတ်လန့်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ဖြင့် ရောယှက်နေသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသည်။
"သခင်ဝမ်... သခင်ဝမ်လား... ကျွန်တော် ဒီနားမှာ ရှိတယ်..."
ထိုအသံသည် ဓါးနဂါး၏ အသံဖြစ်သည်။
ဝမ်ချောင်သည် သံသယမရှိတော့ပေ။ ဤနေရာတွင် လမ်းကြောင်းခွဲများစွာ ရှိသော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် အသံကို လိုက်လံရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။ မီတာ တစ်ထောင်ခန့်အနက်တွင် ဝမ်ချောင်သည် ဓါးနဂါးကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
သို့သော် ဝမ်ချောင်မြင်လိုက်ရသည့်အရာသည် သူ၏ နှလုံးသားကို အေးစက်သွားစေသည်။
ဤဘေးထွက်သည့်လမ်းကြောင်းတွင် ဓါးနဂါးသည် ဘေးတစ်ဖက်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်နေပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများသည် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်လည်း အနည်းငယ်မျှသာ ပိုမိုကောင်းမွန်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ ညာဘက်ခြေထောက်သည် သွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဓါးနဂါးဘေးတွင် အထက်မှ ကြီးမားသော ကျောက်တုံးတစ်ခု ပြုတ်ကျလာခဲ့ပြီး ထိုကျောက်တုံး၏ အရွယ်အစားကို ဝမ်ချောင်ပင် တိကျစွာ မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ပေ။
သူမြင်ရသည့် ထင်ရှားသော အပိုင်းသည်ပင် မီတာ တစ်ဆယ်ကျော်ရှည်လျားသည်။
ကျောက်တုံး၏ အောက်ခြေတွင် ဝမ်ချောင်သည် သေးငယ်သော အပေါက်တစ်ခုကို တူးဖော်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ၎င်းအတွင်းမှ လက်တစ်ဖက်နှင့် အင်္ကျီလက်တစ်ဝက်ကို ထွက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုအင်္ကျီလက်သည် သွေးများဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။
"လူငယ်သခင်...ကူညီပါ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်ကို ကူညီပေးပါ... သခင်လေးက အဲဒီအောက်မှာ ရှိတယ်... ကျွန်တော်တို့ မတော်တဆ ဘေးထွက်လမ်းကြောင်းထဲ ဝင်သွားခဲ့ပြီး ထွက်လာတဲ့အခါ မထင်မှတ်ဘဲ ရုတ်တရက် ပြိုကျသွားခဲ့တယ်... သခင်လေး... သခင်လေးက ကျွန်တော်နောက်မှာ ရှိခဲ့ပြီး... သူက ကျွန်တော်ကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်..."
ဓါးနဂါးသည် ရေနစ်နေသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဝမ်ချောင်ကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်တွယ်လိုက်သည်။
ဝမ်ချောင်သည် ဓါးနဂါးနှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးပြီး တွေ့သည့်အခါတိုင်း ဓါးနဂါးသည် စွမ်းအင်နှင့် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဘယ်သောအခါမှ အလျှော့မပေးသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအခါ ခြောက်ပေ၊ ခုနှစ်ပေခန့်ရှိသော ဤလူသားသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ကြောင့် ထိခိုက်နေသည်။
ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မှုတို့ကြောင့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလျက်ရှိပြီး စကားသံပင် ပြတ်ပြတ်သားသား မပြောနိုင်တော့ပေ။
ကျောက်တုံးအောက်မှ ထွက်နေသော လက်တစ်ဖက်ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ချောင်၏ နှလုံးသားသည် နိမ့်ကျသွားသည်။
"အဲဒါ... သခင်လေးချင်းယန်လား..."
ဝမ်ချောင်က သတိထားစွာ မေးလိုက်ပြီး ဓါးနဂါးက နာကျင်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာသည် မှုန်မှိုင်းသွားသည်။ သခင်လေးချင်းယန်သည် သိုင်းပညာကို အနည်းငယ်သာ အသုံးပြုနိုင်ပြီး ဤကျောက်တုံး၏ အလေးချိန်အရ သူသည် ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ...
ဝမ်ချောင် မည်သည်ကို တွေးနေသည်ကို သိသည့်နှယ် ဓါးနဂါးက မျက်ရည်များဖြင့် တောင်းပန်လိုက်သည်။
"မာကျူးသခင်... သခင်လေး မသေသေးဘူး... ကျွန်တော် သူနဲ့ အခုတင် စကားပြောနေခဲ့တာ... မြန်မြန်ကယ်ပါ... သူ့ကို ကယ်ပါ..."
ဤအချိန်တွင် ဝမ်ချောင်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ သူ့ကို ကူညီပေးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
"ဓါးနဂါး... မထိတ်လန့်ပါနဲ့... စိတ်အေးအေးထားပါ... ကျွန်တော် သခင်လေးချင်းယန်ကို ကယ်တင်ဖို့ မင်းကို သေချာပေါက် ကူညီပေးမယ်..." ဝမ်ချောင်က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
သခင်လေးချင်းယန်နှင့် အကြိမ်အနည်းငယ်သာ တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးပြီး သခင်လေးချင်းယန်အစစ်နှင့် အတုအကြောင်း ကိစ္စရှိခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် ထိုလူငယ်ကို ရန်ငြိုးမထားခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်စွာပဲ ၎င်းတို့၏ ဆက်ဆံမှုများမှ ဝမ်ချောင်သည် သူ့အပေါ် အလွန်ကောင်းမွန်သော အမြင်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားပြီး ဝမ်ချောင်သည် ကျောက်တုံးဆီသို့ အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။
"အင်း..."
ဤကြီးမားသော ကျောက်တုံးကို ပထမဆုံးမြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်ချောင်သည် သခင်လေးချင်းယန်အသက်ရှင်နိုင်ဖွယ်ရာ အလွန်နည်းပါးသည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူ၏ စကားများသည် ဓါးနဂါးကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု ဂရုတစိုက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ကျောက်တုံးအောက်ရှိသူတွင် အားနည်းသော သွေးခုန်နှုန်းတစ်ခု ရှိနေသေးသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သို့သော် သွေးဆုံးရှုံးမှုနှင့် ကျောက်တုံး၏ ထိခိုက်မှုကြောင့် သတိလစ်သွားဖွယ်ရှိသည်။
"ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ..."
ဝမ်ချောင်သည် ချက်ချင်း စိတ်စွမ်းအားတစ်ခုကို ရှေ့သို့ ပို့လိုက်ပြီး အကြောင်းပြချက်ကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
ဤကျောက်တုံးသည် အလေးချိန်များပြီး ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်သည် မညီညာဘဲ သဘာဝအပေါက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သခင်လေးချင်းယန်သည် ထိုအပေါက်များထဲမှ တစ်ခုအောက်တွင် ရှိနေသည်။
ဤအပေါက်ကြောင့် သခင်လေးချင်းယန်သည် ချက်ချင်း ဖိမိပြီးသေဆုံးသွားရမည့် ကံကြမ္မာကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ဤအပေါက်သည် သူ့ကို ယာယီအသက်ရှင်ထားရန် လုံလောက်သော်လည်း ၎င်းသည် သူ့ကို မြေပြင်တွင် ဖိမိထားသည်။ သခင်လေးချင်းယန်၏ အားနည်းသော အခြေအနေအရ သူ့ကို မကြာမီ ကယ်တင်ရန် လိုအပ်သည်။ အကယ်၍ ထိုနေရာတွင် အချိန်ကြာရှည်ထားခဲ့လျှင် သူ သေဆုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။
“ဘမ်း...”
ဝမ်ချောင်သည် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို တင်ထားပြီး ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို ကျောက်တုံးထဲသို့ ထိုးသွင်းကာ ၎င်းကို မြှောက်တင်ရန် ကြိုးစားသည်။
သို့သော် တစ်စက္ကန့်မျှသာ ကြာပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် ဤနည်းလမ်းသည် မဖြစ်နိုင်မှန်း သိလိုက်သည်။
"မကောင်းတော့ဘူး... ဒီကျောက်တုံးက တန်ချိန်တစ်သိန်းကျော်လောက်ရှိတယ်... ပြီးတော့ သခင်လေးချင်းယန်က အခုအပေါက်ထဲမှာ ရှိနေတယ်... မဆင်မခြင် ကျောက်တုံးကို ရွှေ့လိုက်ရင် သူ့ကို ချက်ချင်း သေစေနိုင်တယ်..."
ဝမ်ချောင်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားသည်။
အကယ်၍ ကျောက်တုံးအောက်ရှိသူသည် သူတော်စင်သိုင်းနယ်ပယ် သို့မဟုတ် ဧကရာဇ်သိုင်းနယ်ပယ်တွင် ရှိနေခဲ့လျှင် ၎င်းသည် သိပ်ပြဿနာမဖြစ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သခင်လေးချင်းယန်သည် အလွန်အားနည်းလွန်းသဖြင့် လုပ်ဆောင်မှုအားလုံးကို ကန့်သတ်ထားသည်။ ကျောက်တုံးပေါက်ကွဲမှုမှ အပျက်အစီးများ သို့မဟုတ် ရုတ်တရက် ဖိအားတိုးလာမှုသည် သခင်လေးချင်းယန်ကို ချက်ချင်း သေဆုံးစေနိုင်သည်။
ဤအရာသည် ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရာ ဖြေရှင်းနည်းများစွာကို ချက်ချင်း ပိတ်ဆို့လိုက်သည့်နှယ်ပင်။
******