အခန်း (၁၅၆၆-၁၅၇၀)

အခန်း ၁၅၆၆ သခင်လေးချင်းယန်၏ ကံကောင်းခြင်း

“ဓားနဂါး ဒီနားမှာစောင့်နေ။ ငါ စုန့်ယွမ်ယွီနဲ့ ယင်နက်ဘိုးဘေးကို သွားခေါ်လိုက်မယ်။ ငါတို့ရဲ့ စွမ်းအားအားလုံးကို စုစည်းလိုက်ရင် မင်းဆရာငယ်ကို ကယ်တင်နိုင်မှာ သေချာတယ်...” ဝမ်ချောင်က ပြောလိုက်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် ထိုသိုင်းပညာရှင်ကြီးနှစ်ဦးထံမှ အကူအညီရယူရန် ချက်ချင်း ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

“အား…”

သို့သော် ဝမ်ချောင်ထွက်သွားမည်ဟု ပြင်ဆင်နေစဉ် ကျောက်တုံးအောက်မှ အားနည်းသည့် ညည်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုးထွက်နေသော လက်တစ်ဖက်သည် တုန်ယင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဒါ… သခင်လေးဝမ်လား...” သခင်လေးချင်းယန်၏ အသံသည် အားနည်းစွာ တိုးတိုးညင်းညင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဟုတ်ပါတယ် သခင်လေး။ သခင်လေးဝမ်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်ဖို့ရောက်လာတာပါ...”

ဓားနဂါးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တုန်ယင်နေပြီး မျက်ရည်များဖြင့် အသံတုန်ယင်နေကာ အရမ်းထိတ်လန့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“သခင်လေးဝမ်… ဒုက္ခမပေးပါနဲ့တော့… ကျွန်တော်… ကျွန်တော် သိပ်မခံနိုင်တော့ပါဘူး။ ဓားနဂါးကို… ခင်ဗျားထံ အပ်ပါတယ်…။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ထောက်ထားပြီး… သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးပါလို့ တောင်းဆိုပါတယ်...” သခင်လေးချင်းယန်၏ အသံသည် တစတစ အားနည်းလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ချောင်ကဲ့သို့ အင်အားကြီးမားသူပင်လျှင် နားထောင်ရန် အားစိုက်နေရသည်။

"အခြေအနေ မကောင်း‌တော့ဘူး။ သူ အချိန်မရွေး သေသွားနိုင်တယ်” ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံနေခဲ့သည်။

သခင်လေးချင်းယန်သည် လေထဲတွင် လှုပ်ယမ်းနေသော ဖယောင်းတိုင်မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားရနေပြီး ဝမ်ချောင်သည် အကူအညီရယူရန် မျက်နှာပြင်သို့ ပြန်သွားနိုင်မည့် အချိန်အထိ သူခံနိုင်မလားဆိုသည်ကို မသိရပေ။

“သခင်လေး ဒီလိုမပြောပါနဲ့။ ခင်ဗျား သေချာပေါက် အဆင်ပြေသွားမှာပါ...” ဓားနဂါး၏ ပခုံးများ တုန်ယင်နေပြီး မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ သူနှင့် သခင်လေးချင်းယန်သည် အစေခံနှင့် သခင်ဖြစ်သော်လည်း သူငယ်ချင်းကောင်းများလည်း ဖြစ်ကြသည်။ သခင်လေးချင်းယန်မရှိလျှင် သူသည် ကမ္ဘာကြီး၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် သေဆုံးသွားမည်ဟု ခံစားရလိမ့်မည်။

သူ၏သိုင်းပညာ အားလုံးကိုလည်း သခင်လေးချင်းယန်ထံမှ သင်ယူခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူတို့ ခွဲခွာရမည်ကို လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

“လူငယ်ခေါင်းဆောင် သခင်လေးကို ကယ်တင်ပေးပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကိုကယ်ဖို့ ကူညီပေးပါ...” ဓားနဂါးသည် လှည့်ပြီး ဝမ်ချောင်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ကာ သူ့ခေါင်းကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ထုရိုက်နေပြီး သွေးထွက်သည့်တိုင် သူသည် ဂရုမစိုက်ဘဲ ပို၍ပင် အားထည့်ကာ ဦးတိုက်နေသည်။

ဝမ်ချောင်သည် ဘာမှမပြောဘဲ သူ့မျက်လုံးများက အဆက်မပြတ် လှည့်လည်၍ ကြည့်နေသည်။ တစ်စက္ကန့် ကြာသည်နှင့်အမျှ သခင်လေးချင်းယန် သေဆုံးရန် အခွင့်အရေး ပိုမိုများပြားလာပြီး ဝမ်ချောင်၏ စိတ်သည် လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ချောင်သည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်။

“အခုချိန်မှာ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ ကျန်တော့တယ်...”

ဝမ်ချောင်၏အသံက ထိုနေရာတစ်ဝိုက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့ပြီး ဓားနဂါးသည် အံ့အားသင့်စွာ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဝမ်ချောင်ကို ရေနစ်နေသူတစ်ဦးက ရေပေါ်တွင် မျှောနေသော သစ်သားတစ်တုံးကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည့်အလား အားကိုးတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“လူငယ်ခေါင်းဆောင်မှာ ဘယ်လိုနည်းလမ်းရှိလဲ။ သခင်လေးကို ကယ်တင်နိုင်မဲ့ နည်းလမ်းဆိုရင် ဓားနဂါးက တစ်သက်လုံး ဒီကျေးဇူးတရားကို မမေ့ပါဘူး။ နောင်တစ်ချိန်မှာ လူငယ်ခေါင်းဆောင်ကို ပြန်ပြီးကျေးဇူးကြွေးပြန်ဆပ်နိုင်အောင် အစွမ်းကုန်လုပ်ပါ့မယ်...” ဓားနဂါးက တောင်းဆိုလိုက်သည်။

“အခုချိန်မှာ အကြီးမားဆုံးပြဿနာက မင်းသခင်လေးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က သိပ်အားနည်းနေတာပဲ။ ပြင်းထန်တဲ့ ထိခိုက်မှုတစ်ခုခုက သူ့ရဲ့အတွင်းအင်္ဂါတွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရစေနိုင်တယ်။ အဲ့လိုမှမဟုတ်ရင် မထင်မှတ်ထားတဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့လုပ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက သွေးပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်းပဲ...”

ဝမ်ချောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောပြလိုက်သည်။

“သွေးပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်း...”

ဓားနဂါးသည် ထိုစကားလုံးများကြောင့် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သခင်လေးချင်းယန်နှင့်အတူ ခရီးသွားလာခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံရှိသူဖြစ်သော်လည်း သွေးပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်းဆိုသည်မှာ ဘာမှန်းမသိ‌ချေ။ သခင်လေးချင်းယန်၏ အခြေအနေနှင့် မည်သို့ ဆက်စပ်နိုင်သည်ကိုလည်း မသိရပေ။

“ရှင်းပြဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ မကြာခင်မှာ အကုန်လုံး နားလည်လာလိမ့်မယ်...” ဝမ်ချောင်က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်၏။

ကံကြမ္မာကျောက်တုံး၏ သွေးပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်းစွမ်းအားသာလျှင် သခင်လေးချင်းယန်၏ အခြေအနေကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်လိမ့်သည်။ ရှေးဦးစွာ သူက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ရောဂါများကို ကုသပေးမည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူ့ကို အားဖြည့်ပေးမည်ဖြစ်သော်လည်း သူသည် လုံလောက်မှု မရှိသေးပေ။ သို့သော် ဝမ်ချောင်တွင် အသေးစိတ်ရှင်းပြရန် အချိန်မရှိပေ။

“ဘုန်း…”

ဝမ်ချောင်သည် သခင်လေးချင်းယန်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ကြယ်တာရာစွမ်းအင်စီးကြောင်းဆီသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ဒဏ်ရာများကို ကုသရန်နှင့် သူ၏သွေးများ လည်ပတ်နိုင်စေရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သခင်လေးချင်းယန်သည် သွေးများစွာ ဆုံးရှုံးထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန် ကျဆင်းနေသည်။ သွေးများ ကောင်းမွန်စွာ လည်ပတ်နိုင်မှသာလျှင် သူ၏အသက်ကို ပိုမိုကြာရှည်စွာ ထိန်းထားနိုင်ပြီး အချိန်ကုန်သက်သာသည့် ကယ်တင်ခြင်းနည်းလမ်းများကို လုပ်ဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

“သတိပြုချက် - အသုံးပြုသူသည် သွေးပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်းကို သတ်မှတ်ထားသူအပေါ် အသုံးပြုရန် အတည်ပြုလိုပါသလား...” ကံကြမ္မာကျောက်တုံး၏အသံက ဝမ်ချောင်၏စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သံဖြင့် ကြားလိုက်ရသည်။

“အတည်ပြုပါတယ်...”

ဝမ်ချောင်က တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ဖြေကြားလိုက်ပြီး သခင်လေးချင်းယန်၏ သွေးပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်းအတွက် ကံကြမ္မာစွမ်းအင်ကို လျင်မြန်စွာ အသုံးပြုလိုက်သည်။

“ဘူး…”

အာကာသအတွင်းမှ မမြင်ရသော စွမ်းအင်တစ်ခုသည် ကျောက်တုံးအောက်ရှိ သခင်လေးချင်းယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။ ထိုကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်သည် သခင်လေးချင်းယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ထူးခြားသော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများကို စတင်လုပ်ဆောင်နေသည်။ အသစ်ဖန်တီးထားသော သွေးများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လည်ပတ်စီးဆင်းကာ ခန်းခြောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော သွေးကြောများနှင့် သိုင်းပညာသွေးကြောများထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

သွေးပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်းက အကျိုးသက်ရောက်နေစဉ် ဝမ်ချောင်သည် ခန္ဓာကိုယ် အားဖြည့်ပေးသည့် စွမ်းရည်များစွာကို လဲလှယ်ယူလိုက်သည်။ ယခင်က ထိုကဲ့သို့သော အသုံးစရိတ်သည် ဝမ်ချောင်အတွက် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ဖြုန်းတီးမှုကြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် ထိုကံကြမ္မာစွမ်းအင်ပမာဏသည် သူ့အတွက် မထင်ထားလောက်အောင် သေးငယ်လှသည်။

အချိန်ကား ဖြည်းဖြည်းချင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ဓားနဂါးက မျှော်လင့်ချက် စွန့်လွှတ်လိုက်ရတော့မည့် အချိန်တွင် သခင်လေးချင်းယန်၏ မှိန်ဖျော့ဖျော့ဖြစ်နေသော အသက်မီးတောက်သည် ရုတ်တရက် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်လာခဲ့သည်။

“သခင်လေး...” ဓားနဂါးက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်လျက် သူ၏မျက်လုံးများကိုပင် မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

“သခင်လေးချင်းယန် အခုဘယ်လိုနေလဲ...” ဝမ်ချောင်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

“သခင်လေးဝမ် ဒါက ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်က… ဘာဖြစ်နေတာလဲ...” သခင်လေးချင်းယန်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူက သေဆုံးတော့မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် သူပင်မသိနိုင်သည့် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

"ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ...”

သခင်လေးချင်းယန်၏အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်ချောင်သည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူ၏အသံက အားနည်းနေသော်လည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာပြီး သူ၏အသက်က ချည်မျှင်တစ်မျှင်ဖြင့် ဆွဲထားရသည့် အခြေအနေမျိုး မဟုတ်တော့ပေ။

“သခင်လေးချင်းယန် သေချာနားထောင်ပေးပါ။ အခုချိန်မှာ အာရုံစူးစိုက်ပြီး အနှောင့်အယှက်အားလုံးကို ဖယ်ထားရမယ်။ နောက်ဖြစ်လာမဲ့အရာတွေက မင်းကို ကယ်တင်နိုင်မလားဆိုတာ အလွန်အရေးကြီးတယ်...” ဝမ်ချောင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သခင်လေးချင်းယန်ထံတွင် ညည်းသံတစ်ခု ထွက်‌ပေါ်လာသည်။ ဝမ်ချောင်က ဘာလုပ်မည်ကို မသိသော်လည်း သူသည် သူ့ကို ကယ်တင်ရန်နှင့် သက်ဆိုင်နေသည်ကို သူသိနေသည်။ အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီးနောက် ဝမ်ချောင်၏ ဒန်တျန်သည် တုန်ခါလှုပ်ရှားလာပြီး ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာသည်။ အမှောင်ထဲတွင် နေနှင့်လမင်းသည် ဝမ်ချောင်၏ ပခုံးပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဘုန်း…”

စွမ်းအင်စီးကြောင်း ထောင်ပေါင်းများစွာက ဝမ်ချောင်၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်လာကာ သခင်လေးချင်းယန်ထံသို့ စီးဝင်သွားသည်။ ထိုကြယ်တာရာစွမ်းအင်စီးကြောင်းများက သခင်လေးချင်းယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဓားနဂါးသည် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"မဟာယင်ယန်ကောင်းကင်ဖန်တီးခြင်းသိုင်း"

ဝမ်ချောင်က ထိုအဆင့်မြင့် သိုင်းပညာကို အသုံးပြု၍ သခင်လေးချင်းယန်ထံသို့ စွမ်းအင်လွှဲပြောင်းပေးမည်ဟု ဓားနဂါးသည် ဘယ်သောအခါမှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ပေ။ မြေအောက်ကမ္ဘာထဲတွင် နေနှင့်လမင်း၏ပုံရိပ်များ ရုတ်တရက် လင်းလက်လာပြီး ကြယ်တာရာစွမ်းအင်များ ဆက်လက်စီးဝင်နေသည်။

"ဒါက မင်းရဲ့ ကံကောင်းခြင်းပဲ။ ငါ့ကို တွေ့ခဲ့ရတာနဲ့တင် မင်းရဲ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့တယ်”

ဝမ်ချောင်သည် ထိုးထွက်နေသော လက်ကိုကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။ မူလအမရဓါးကို မဆွဲထုတ်မီ ဝမ်ချောင်သည် အလွန်ဆိုးရွားသော အခြေအနေတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး မတူညီသော ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ပေါင်း တစ်ထောင်နီးပါးခန့်က တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထိပ်တိုက်တွေ့နေခဲ့သည်။ မူလအမရဓါးသည် ထိုရောထွေးနေသော ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို ရာနှုန်းပြည့် ဖယ်ရှားပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ်သော အကြွင်းအကျန်များ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ဝမ်ချောင်သည် မူလအမရသိုင်း၏ ပထမအဆင့်ကို အသုံးပြု၍ ထိုစွမ်းအင် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို သန့်စင်ပြီးသော်လည်း သူ့ကို အပြည့်အဝ သန့်စင်ပြီးစီးအောင် မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဝမ်ချောင်က ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ မူလအမရသိုင်းကို ဆက်လက်ကျင့်ကြံလိုက်ပြီး ထိုပြဿနာကို လုံးဝဖြေရှင်းရန် အစီအစဉ် ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် ထိုသို့သော ဒုက္ခများ မကြုံတွေ့ရတော့ပေ။

ထိုစွမ်းအင်ကို သခင်လေးချင်းယန်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးခြင်းဖြင့် သခင်လေးချင်းယန်၏ စွမ်းအားအဆင့်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်နှင့်အမျှ ဝမ်ချောင်၏ စွမ်းအင်ကိုလည်း သန့်စင်ပေးနိုင်သည်။ ဝမ်ချောင်အတွက်မူ ဤသည်မှာ ရောထွေးနေသော ကြယ်တာရာစွမ်းအင်တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း သခင်လေးချင်းယန်ကဲ့သို့ သာမန်သိုင်းသမား တစ်ယောက်အတွက်တော့ ထိုအရာသည် ရတနာတစ်ခုသာ ဖြစ်နေခဲ့၏။

"ဒီစွမ်းအင်က မင်းကို ထူးခြားတဲ့ သိုင်းနယ်ပယ်အဆင့်ထိရောက်ဖို့ လုံလောက်မှာပါ” ဝမ်ချောင်သည် တွေးတောနေခဲ့၏။ ဝမ်ချောင်က တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြန်လည်ဆုတ်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူ့စိတ်ထဲတွင် အကြံတစ်ခုပေါ်လာပြီး တခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် စွမ်းအင်စုစည်းမြှုပ်နှံထားသော ပုလဲကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ စွမ်းအင်စုစည်းမြှုပ်နှံထားသော ပုလဲသည် အလင်းရောင် ထုတ်လွှတ်နေပြီး သူ၏အတွင်းပိုင်းတွင် စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုအရာကို ဝမ်ချောင်က မြေအောက်တွင်ရှိနေစဉ် စုပ်ယူထားသော မူလစွမ်းအင် ဖြစ်နေခဲ့၏။

"လူတစ်ယောက်ကိုကူညီရင် အဆုံးထိကူညီလိုက်ပါ။ ငါတို့ တွေ့ဆုံခဲ့တာက ကံကြမ္မာပဲ။ ငါ မင်းရဲ့ဟန်ဆောင်မှုကို တစ်ခါမြင်ခဲ့ဖူးတော့ မင်းကိုကောင်းကင်ထိ တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ရောက်အောင် ကူညီပေးလိုက်မယ်”

“ခလစ်…”

ဝမ်ချောင်သည် ပုလဲကို လက်ချောင်းများဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ထူထပ်သော မူလစွမ်းအင်စီးကြောင်းများကို ထိုအရာမှ ထွက်ပေါ်လာကာ သခင်လေးချင်းယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရုတ်တရက် စီးဝင်သွားသည်။ သခင်လေးချင်းယန်၏ စွမ်းအင်အဆင့်များ မြင့်တက်လာသော အရှိန်သည် နှေးကွေးလာခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် ထိုအရာက လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာသည်။

ထူးခြားသိုင်းနယ်ပယ်၊ အဆင့်မြင့်ထူးခြားသိုင်းနယ်ပယ်၊ ထိပ်သီးအဆင့်ဧကရာဇ်သိုင်းနယ်ပယ်အဆင့်... သူ၏ကြယ်တာရာစွမ်းအင်သည် ဆက်လက်မြင့်တက်နေဆဲ ဖြစ်၏။

မြေအောက်ကမ္ဘာထဲတွင် လေပြင်းများ ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်နေစဉ် ဓားနဂါးသည် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်နေခဲ့၏။ ဖြစ်ပျက်နေသမျှ အရာအားလုံးသည် သူ၏စိတ်ကူးနိုင်စွမ်းကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ အမိုက်မဲဆုံးသော လူတစ်ယောက်ပင်လျှင် ဝမ်ချောင်က သခင်လေးချင်းယန်အတွက် ဘာလုပ်ပေးနေသည်ကို သိနိုင်သည်။

သူတို့က ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်း လှည့်လည်ခရီးသွားကာ နာမည်ကျော် မိသားစုများထံသို့ လည်ပတ်ခဲ့ကြပြီး သခင်လေးချင်းယန်၏ အခြေအနေကို ကုသရန် အထောက်အကူ ဖြစ်နိုင်သည့် သဘာဝရတနာများကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုအားလုံး မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

ဆယ်စုနှစ် တစ်ခုကျော်အထိ ကြိုးစားခဲ့ပြီးနောက် ဓားနဂါးသည်ပင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စွာပင် သူက သူ့သခင်လေး၏ ကံကြမ္မာသာဖြစ်သည်ဟု ခံစားလာရသည်။ သူသည် မဟာတန်ပြည်ထောင်စု၏ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ထံတွင် သူ၏အကြီးမားဆုံး ဆန္ဒတစ်ခု၏ အကောင်အထည်ဖော်မှုကို တွေ့ရှိလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ပေ။

ဝမ်ချောင်၏ ဆံပင်နှင့် ဝတ်ရုံများ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဓားနဂါးသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ကြည့်နေရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩမှုနှင့် လေးစားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

******

အခန်း ၁၅၆၇ ကောင်းကင်သို့ တစ်လှမ်းသာ

ဓါးနဂါးသည် အံ့အားသင့်မှုဖြင့် ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြစ်နေစဉ် ဝမ်ချောင်က သခင်လေးချင်းယန်ထံသို့ ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို ဆက်လက် ပို့လွှတ်ပေးနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့ရင်ထဲ၌ပင် အနည်းငယ် အံ့ဩမှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သခင်လေးချင်းယန်က စစ်မှန်သိုင်းနယ်ပယ်မှ ဧကရာဇ်သိုင်းနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရုံသာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ဝမ်ချောင်က ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အံ့အားသင့်စရာကား သခင်လေးချင်းယန်၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ရေစုပ်မှုနည်းနေသော ရေမြှုပ်တစ်ခုနှင့် တူနေ၏။ ဘယ်သောအခါမှ ပြည့်ဝမည်မဟုတ်သယောင် ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူနေသည်။ ထို့ထက်ပို၍ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ထိုကြယ်တာရာစွမ်းအင်သည် သခင်လေးချင်းယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ တစ်စက္ကန့်မျှပင် နှောင့်နှေးခြင်းမရှိဘဲ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သခင်လေးချင်းယန်တွင် အလွန်ထူးကဲသော နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သူက သိုင်းပညာကို လက်တွေ့ မကျင့်သုံးနိုင်ခဲ့သော်လည်း ထိုပညာများကို လက်ဖဝါးပေါက်နှင့်တူအောင် နှံ့စပ်စွာ နားလည်ထားသည်။ နယ်မြေတစ်ခုနှင့်တစ်ခု၏ ကွာခြားချက်များကိုလည်း သူက သိရှိထားသည်။ သူ့အား ထိန်းချုပ်ထားသည့် တစ်ခုတည်းသော ကန့်သတ်ချက်မှာ မွေးရာပါ ချို့ယွင်းနေသော သွေးကြောများပင် ဖြစ်၏။ သို့သော် သွေးပြန်လည်မွမ်းမံခြင်းဖြင့် သခင်လေးချင်းယန်က ထိုနောက်ဆုံး အားနည်းချက်ကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ထိန်းချုပ်ကြိုးများ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

“တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။ သူ့ရဲ့ အလားအလာကို ငါ သိပ် လျှော့တွက်မိပြီထင်တယ်...” ဝမ်ချောင်၏ မျက်ဝန်းများက တောက်ပလျက် အံ့ဩဖွယ်ရာ သက်ပြင်းချရင်း သခင်လေးချင်းယန်ထံသို့ စွမ်းအင်ပို့လွှတ်ပေးမှုကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေသည်။ ဝမ်ချောင်ပင်လျှင် သခင်လေးချင်းယန်၏ ကန့်သတ်နယ်ပယ်ကို မည်သည့် အဆင့်ထိရှိမည်ကို တွေးတောမိခဲ့၏။

ဧကရာဇ်သိုင်းနယ်ပယ်၏ အလယ်အဆင့် အထက်အဆင့် အမြင့်ဆုံးအဆင့်... ထိုကဲ့သို့ တိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်း သူက စစ်မှန်သိုင်းနယ်ပယ်မှ နတ်ဘုရားသိုင်းနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သိုင်းသမားအများစုအတွက် အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သည့် အရာဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ချောင်၏ အကူအညီဖြင့် ထိုအံ့ဖွယ်အမှုက ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သခင်လေးချင်းယန်၏ စွမ်းအားသည် ဆက်လက် တက်လှမ်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

“လူအိုတစ်ယောက်ရဲ့မြင်း ပျောက်သွားပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ အကျိုးဆက်က ဖြစ်ထွန်းလာတယ်...”

"သခင်လေးချင်းယန်ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာအားနည်းမှုက သူ့မှာထူးကဲတဲ့ အခွင့်အလမ်းရှိပေမဲ့ ထိပ်တန်းကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာနိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအားနည်းချက်ကြောင့်ပဲ သူငယ်စဉ်ကတည်းက အဖိုးတန်ဆေးဖက်ဝင်အပင်မျိုးစုံကို သုံးစွဲခဲ့ရပြီး အဲ့ဒီရေရှည်အာဟာရဓာတ်ဖြည့်မှုက သူ့သွေးကြောတွေကို အံ့အားသင့်စရာကောင်းအောင် လွတ်လပ်ပြီး ဖွင့်လှစ်ထားနိုင်ခဲ့တယ်...”

ဝမ်ချောင်သည် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တွေးတော‌နေခဲ့သည်။ စွမ်းအင်သွင်းပေးရာတွင် မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ပေ။ ဝမ်ချောင်က သခင်လေးချင်းယန်ကို နတ်ဘုရားသိုင်းနယ်ပယ်၏ အစပိုင်းအဆင့်သို့သာ ရောက်ရှိလိမ့်မည်ဟု ယူဆခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူက အလယ်အဆင့်သို့ပင် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

“လူငယ်ခေါင်းဆောင်ကို ကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ်။ ဓါးနဂါးက သခင်လေးချင်းယန်ကိုယ်စား လူငယ်ခေါင်းဆောင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အခုလိုကြီးမားလှတဲ့ ကျေးဇူးတရားကို ဓါးနဂါးတစ်သက်လုံး မမေ့ပါဘူး...” ဓါးနဂါးက ရိုသေစွာဖြင့် မြေပေါ်သို့ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ဦးသုံးကြိမ် ကန်တော့လိုက်သည်။

“အခုချိန် ဝမ်းသာစောဖို့ မစဉ်းစားပါနဲ့ဦး။ အလုပ်က မပြီးသေးဘူး။ ငါက သူ့ကိုစွမ်းအင်ပေးလိုက်ပေမဲ့ အဓိကကတော့ သူ့ရဲ့နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းပေါ်မှာ မူတည်နေတယ်။ ဒီကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို သူဘယ်လောက်အထိ စုပ်ယူပြီး သူ့ဘာသာသူ ပိုင်ဆိုင်အောင် ဘယ်လောက်အထိလုပ်နိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရဦးမယ်...” ဝမ်ချောင်က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

သူ၏စိတ်စွမ်းအားဖြင့် သခင်လေးချင်းယန်၏ အခြေအနေကို အမြဲတစေ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သိုင်းလမ်းကြောင်းက ထိုမျှလွယ်ကူစွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။

သခင်လေးချင်းယန်က ထိုအချိန်တစ်လျှောက်လုံး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး အသက်ရှူမှုကို အာရုံစူးစိုက်လျက် ဝမ်ချောင်ပေးထားသော ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို စုပ်ယူလျက် ရှိသည်။

မြေပြင်မှ စွမ်းအင်ရေဝဲတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ထိုရေဝဲဖွဲ့စည်းထားသော စွမ်းအင်သည် အဆင့်မြင့် မဟုတ်သော်လည်း ထူးဆန်းသော နည်းလမ်းတစ်ခုဖြင့် ထိုအရာက ရှိသင့်သည့် စွမ်းအားထက် ငါးဆမှ ခြောက်ဆအထိ အားပြင်းစွာ ကျောက်တုံးကြီးကို ရိုက်ခတ်နိုင်ခဲ့သည်။ စွမ်းအင်ရေဝဲက ကျောက်တုံးကြီးကို ထိမှန်သွားသည့်အခါ သူက ကျောက်တုံးတစ်ခုလုံးကိုမြှောက်ရန် ကြိုးစားခြင်းမပြုဘဲ အစွန်းတစ်နေရာ၌ အပဲ့တစ်ခု ဖန်တီးရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်ပင်လျှင် အံ့အားသင့်ပြီး ချီးကျူးစရာဖြစ်ကာ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်မြှောက်လိုက်မိ၏။

သခင်လေးချင်းယန်၏ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းနှင့် သူသိထားသော သိုင်းပညာများက ဝမ်ချောင်ထင်ထားသည်ထက်ပင် များစွာသာလွန်နေသည်။ စစ်မှန်သိုင်းနယ်ပယ်မှ အပြင်လူ၏ အကူအညီဖြင့်သာ နတ်ဘုရားသိုင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သူ တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်းသူသည် ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူနိုင်ပြီး နတ်ဘုရားသိုင်းနယ်ပယ်၏စွမ်းအားကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူက ထိုမျှ နက်နဲသော နည်းပညာတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်၏ စွမ်းအင်သွင်းပေးမှု တစ်ခုတည်းဖြင့် လုပ်ဆောင်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သခင်လေးချင်းယန်သည် ထိုကြိုးပမ်းမှုကြောင့် အနည်းငယ် ပင်ပန်းသွားပုံရပြီး ကျောက်တုံးကို အပြည့်အဝ မြှောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ယခင်က သူတို့၏ အကြီးမားဆုံး စိုးရိမ်မှုက သခင်လေးချင်းယန်၏ အားနည်းသော ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခု သူ၏ အားနည်းချက်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နတ်ဘုရားသိုင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားသဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က များစွာသန်မာလာသည်။ ဤသည်မှာ အရာအားလုံးကို များစွာ ရိုးရှင်းစေသည်။

ဝမ်ချောင်သည် ညာလက်ဖြင့် သခင်လေးချင်းယန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ကျောက်တုံးအောက်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သခင်လေးချင်းယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ မိုးကြိုးမုန်တိုင်း ပေါက်ကွဲမှုက သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့သော နည်းပညာတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ထိုအရာက သီအိုရီအဆင့်တွင်သာ ရှိခဲ့သည်။ သူက ထိုမျှ နက်နဲသော နည်းပညာကို အသုံးပြုရန် သိပ်အားနည်းလွန်းခဲ့သဖြင့် ထိုအရာကို ဘယ်သောအခါမှ ပြီးမြောက်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ၏လက်ဖြင့်ပင် သီအိုရီကို လက်တွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ထိုစွမ်းအားခံစားမှုက သခင်လေးချင်းယန်တစ်သက်လုံး တောင့်တလာခဲ့သည့် အရာပင် ဖြစ်သည်။

သခင်လေးချင်းယန်သည် ဝမ်ချောင်ဘက်သို့လှည့်ကာ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“သခင်လေးဝမ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ တကယ်ကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

ဝမ်ချောင်က ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ဟဲ ဟဲ မင်းလွတ်မြောက်လာတာနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ။ ကျန်တာတွေကို အပြင်ရောက်မှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့...”

သခင်လေးချင်းယန်၏ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းက တကယ်ကို ချီးကျူးစရာပင် ဖြစ်သည်။ ဘာတစ်ခုမှ မရှိသည့်အရာမှစတင်ကာ သူက သူ၏အခြေခံအုတ်မြစ်များကို လျင်မြန်စွာ တည်ငြိမ်စေပြီး သူ၏ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နှင့် သင့်လျော်သော စွမ်းအားကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူက သန်းပေါင်းများစွာထဲမှ တစ်ယောက်သာရှိသည့် ထူးချွန်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အလားအလာကောင်းပြီး အကန့်အသတ် မရှိသူတစ်ယောက်ဟု ဆိုနိုင်၏။

သခင်လေးချင်းယန်သည် သူ၏ စွမ်းအားအသစ်ကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာသည်နှင့် မဟာဗိုလ်ချုပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာဖွယ်ရှိပြီး ထိုအဆင့်သည်ပင် သူ၏ ကန့်သတ်နယ်မြေ မဟုတ်နိုင်ပေ။ မကြာမီ လောကတွင် ထိပ်တန်းကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။ မှိန်ဖျော့နေသော ကောင်းကင်နှင့် သန့်ရှင်းသော လေကို ထိုအရာတို့က ကြိုဆိုနေသည်။

ဝမ်ချောင်က မြေအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အနောက်မြောက်ပိုင်း၏ ကျယ်ပြန့်လှသော ရင်းနှီးနေသည့် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို ရောက်ရှိလာသည့်အခါ သူက ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သခင်လေးချင်းယန်က ဂူအတွင်းမှထွက်လာရင်း သူ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်လိုက်၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှုခင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထိုအရာက ကန္တာရဖြစ်သည့် မြေပြင်တစ်ခုတွင် ရှိနေသည်။ အနီးအနားတွင် သစ်ပင်ကြီးများ အနည်းငယ် ထိုးထိုးထောင်ထောင်ရှိပြီး အနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း ထူးခြားစွာ သန်မာပြီး စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသည်။

ထိုသစ်ပင်များနှင့် ဂူအတွင်းကြားထဲတွင် သိုင်းသမားများ ဖြန့်ကျက်လျက် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စကားပြောနေကြသည်။ သူတို့အားလုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကံကောင်းသူများအဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်။ ယခု မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ အနောက်မြောက်ပိုင်း၏ စွန့်စားခန်းက ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်၏။ ယခုအခါ နောက်ဆက်တွဲ အဖြစ်အပျက်များနှင့် မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမည်ကို စဉ်းစားရမည့်အချိန် ဖြစ်သည်။ တိုးညှင်းစွာ တီးတိုးပြောသံတစ်ခုက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်ပြီး ထိုအသံက အချက်ပြသံတစ်ခုသဖွယ်ဖြစ်သည်။

“ဘုန်း...”

လူအုပ်ကြီးက မိုးကြိုးပစ်သံပမာ အော်ဟစ်သံများဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

“သခင်လေးဝမ်... သခင်လေးဝမ်...” လူတိုင်းက ဝမ်ချောင်၏နာမည်ကို အော်ခေါ်နေကြသည်။

သူက မြေအောက် အနက်ပိုင်းမှ မြေပြင်ပေါ်သို့ တက်လာသော ထိုမဟာထန်ပြည်ထောင်စု၏ မျိုးရိုးမြင့်သူပင်။ သူ၏လုပ်ရပ်များက သိုင်းသမားများ၏ စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ထောက်ခံမှုနှင့် လေးစားမှုကို ရရှိခဲ့သည်။

နန်းဝင်းနှင့် သိုင်းလောကသည် အမြဲတစေ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာများအဖြစ် ရှိနေခဲ့ရာ ဝမ်ချောင်က ထိုမျှလောက် သိုင်းသမားများစွာထံမှ အားပြင်းစွာ အော်ဟစ်ထောက်ခံမှု ရရှိခြင်းသည် ရှားရှားပါးပါး ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်နေသည်။

ဝမ်ချောင်က အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ထို့နောက် ပြုံးမိလိုက်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းမျိုးကို သူ ဘယ်သောအခါမှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ဖူးပေ။

“ဂုဏ်ယူပါတယ်။ အနောက်မြောက်စွန့်စားခန်းကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်တဲ့အတွက် သင်ဟာ ကံကြမ္မာစွမ်းအင် ၁၀၀၀ ရရှိခဲ့ပါတယ်...” ကံကြမ္မာကျောက်တုံး၏အသံက သူ၏နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မင်း… မင်းအသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး...” နောက်ထပ် အသံတစ်ခုလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ မည်သည့်အချိန်တွင် ရောက်နေမှန်းမသိသော ယင်နက်ဘိုးဘေးက သူ၏နဘေးမှ လျှောက်လှမ်းလာပြီး အရိုးနတ်ဆိုးဘိုးဘေးနှင့် ဒဏ္ဍာရီလာတစ္ဆေဘိုးဘေးတို့ကလည်း အရိပ်များသဖွယ် အနောက်မှ လိုက်ပါလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“ဘာလဲ။ ငါနဲ့ ထပ်တိုက်ချင်သေးတာလား...” ဝမ်ချောင်က ယင်နက်ဘိုးဘေးကို ကြည့်ပြီးပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

******

အခန်း ၁၅၆၈ ဖြောင့်မတ်မှုနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးလမ်းကြောင်း၏ အသိအမှတ်ပြုခြင်း

“တိုက်ခိုက်တာတွေ ရပ်လိုက်ကြတော့...”

ယင်နက်ဘိုးဘေးက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ဒီလူအိုကြီးဟာ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဖြောင့်မတ်မှုလမ်းကြောင်းလို့ခေါ်တဲ့ သူတွေနဲ့ပဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးတယ်။ မင်းက ငါတို့မကောင်းဆိုးဝါးလမ်းကြောင်းက လူပဲ။ အဲဒါအပြင်… မင်းရဲ့အခုအင်အားနဲ့ဆိုရင် ငါမင်းကို အနိုင်ယူနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး...”

ယင်နက်ဘိုးဘေးက အားမလိုအားမရဖြင့် ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်သည်။ ဝမ်ချောင်က ဆိတ်၊ သမင်၊ ကျားအမရများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ပြသခဲ့သော အင်အားကို ထည့်တွက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့လို နောက်ထပ် အနည်းငယ်ရှိရင်တောင် ဝမ်ချောင်ကို အနိုင်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မနှစ်သက်ဖွယ် အခြေအနေထဲသို့ရောက်အောင် လုပ်စရာအကြောင်း မရှိပေ။ ထို့ပြင် ဝမ်ချောင်က သူတို့၏အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သည်။

“ကလေး ငါတို့ရဲ့ အနောက်မြောက်ပိုင်းက ကိစ္စတွေပြီးသွားပြီ။ ဒါကြောင့် ငါတို့ မကြာခင်ထွက်သွားတော့မယ်။ ဒါကို ယူသွားလိုက်...”

ဒဏ္ဍာရီလာတစ္ဆေဘိုးဘေးက လက်ကို ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အနက်ရောင် တစ္ဆေခေါင်းပုံပါသော တိုကင်တစ်ခုကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်က မသိစိတ်ဖြင့် လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး ထိုအရာကို ဖမ်းယူလိုက်ရာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“ဒါက ငါတို့ ဘိုးဘေး၅ယောက်မဟာမိတ်ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေအတွက် အဆင့်အတန်းကို ကိုယ်စားပြုတဲ့သင်္ကေတ ဖြစ်တယ်။ ဘိုးဘေး၅ယောက် တိုကင်လို့ခေါ်တယ်...” ဒဏ္ဍာရီလာတစ္ဆေဘိုးဘေးက ရှင်းပြလိုက်သည်။ “မင်းက နန်းတွင်းရဲ့ မှူးမတ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့မကောင်းဆိုးဝါးလမ်းကြောင်းက အဖွဲ့ဝင်တွေဆိုတဲ့ အဆင့်အတန်းကို မင်း ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင် ဒီတိုကင်ကိုယူပြီး တစ်ခုခု လိုအပ်လာတဲ့အခါ ငါတို့ကို လာရှာလို့ရတယ်...”

“အား…”

ဝမ်ချောင်က အံ့အားသင့်မှုဖြင့် လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရသည်။ ထိုမကောင်းဆိုးဝါးလမ်းကြောင်းဘိုးဘေးများ၏ လှုပ်ရှားမှုက အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်နေသည်။ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ယင်နက်ဘိုးဘေးနှင့် အရိုးနတ်ဆိုးဘိုးဘေးတို့က တိတ်ဆိတ်စွာ ပြုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအရာက သူတို့အားလုံး ကြိုတင်သဘောတူထားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

ထိုခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဝမ်ချောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်...”

သူက ထိုမကောင်းဆိုးဝါးလမ်းကြောင်းဘိုးဘေးများအပေါ် မည်သည့်အခါမှ အထင်ကြီးမှု မရှိခဲ့ဖူးချေ။ သူတို့သည် ယခင်တုန်းက တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြဖူးသည်။ ထို့ပြင် သူတို့သည် ယခင်တုန်းက မဖြစ်မနေ အခြေအနေတစ်ခုကြောင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ရခြင်းသာဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသုံးယောက်၏ လုပ်ရပ်က ဝမ်ချောင်ထံမှ အနည်းငယ်မျှသော လေးစားမှုကိုသာ ရရှိခဲ့သည်ကို ဝန်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုလေးစားမှု အနည်းငယ်က မည်သည့်အခါမျှ ပျောက်ကွယ်သွားမည်မဟုတ်ပေ။

“ကလေး မူလအမရအရှင်က မင်းကို ဘယ်လို ရတနာပေးခဲ့လဲ...” ဒဏ္ဍာရီလာတစ္ဆေဘိုးဘေးက ရုတ်တရက် မေးလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်ရှည်သည်းခံမှုပုံစံ ထင်ဟပ်နေသည်။ သုံးယောက်လုံးက ဝမ်ချောင်ကို တပြိုင်နက်တည်း စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ဒီလူအိုဘိုးဘေးကလည်း ကြည့်ချင်တာလား။ အခုငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ ဒါကြောင့် ဘိုးဘေးက ငါနဲ့ တိုက်ကြည့်လိုက်ပါလား...”

ဝမ်ချောင်က ပြုံးလိုက်သည်။

“ဟားဟား…”

သူတို့သုံးယောက်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ဝမ်ချောင်က အံ့အားသင့်ဖွယ် အင်အားပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူတို့သုံးယောက်က အနိုင်ယူနိုင်မလားဆိုသည့် မေးခွန်းကို ဘေးဖယ်ထားရင်တောင်မှ ပထမဦးစွာ ထိုနေရာရှိ အခြားသိုင်းသမားများအားလုံး၏ သဘောတူညီမှုကို လိုအပ်နေသည်။ ယခုမေးခွန်းက ဝမ်ချောင်ကို စမ်းသပ်ရန် ကြိုးပမ်းမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ဆက်လက်ရယ်မောနေရင်း ဘိုးဘေးသုံးယောက်က ထွက်ခွာသွားကြပြီး သူတို့၏ဘိုးဘေးများ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်အမျှ ဘိုးဘေး၅ယောက်မဟာမိတ်၏ တပည့်များကလည်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ထိုနေရာက အနည်းငယ် ပိုမိုတိတ်ဆိတ်လာခဲ့သည်။

ဘိုးဘေး၅ယောက်မဟာမိတ် ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီတွင် စုန့်ယွမ်ယွီ ရှန့်ကွမ်းထင် စီကုန်းယွမ်ကျားနှင့် အိုးယန်ချန်ဟန်တို့က ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ခြင်းမဟာမိတ်၏ တပည့်များအားလုံးက ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ခြင်းမဟာမိတ်က ထိုနေရာရှိ ဂိုဏ်းများအနက် ဝမ်ချောင်နှင့် ဆက်ဆံရေး အထူးခြားဆုံး ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် ဝမ်ချောင်က သူတို့ကို လှည့်စားခဲ့ပြီး ထို့နောက် သူတို့အကြား အထင်လွဲမှုများက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။

“သခင်လေးဝမ် ငါတို့ကို တွေ့ဆုံစေခဲ့တာက ကံကြမ္မာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါတို့ ထွက်သွားရတော့မယ်...”

စုန့်ယွမ်ယွီ မဟုတ်ဘဲ ရှန့်ကွမ်းထင်က ပထမဦးစွာ စကားပြောလိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် လန်းဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုရှိပြီး မျှော်လင့်ထားသလို ရန်လိုမှု မပြသခဲ့ပေ။

“ ကျွန်တော်လည်း သွားရတော့မယ်။ မူလအမရအရှင်ရဲ့တံဆိပ်က အဲဒီလူကို သိပ်ကြာကြာ ထိန်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အနောက်မြောက်ပိုင်းကို အမြန်ဆုံးထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ...” ဝမ်ချောင်က ဖြေကြားလိုက်သည်။

ရှန့်ကွမ်းထင်က အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။

“အဆင်ပြေပါတယ်။ သခင်လေး မြစ်ကန်တွေကြားမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့ပါ့မယ်...”

“ဝမ်ချောင်...” စုန့်ယွမ်ယွီက ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်။ “မင်းအပေါ် လေးစားတဲ့အနေနဲ့ မင်းနဲ့မင်းဆရာ ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေကို ယာယီဖယ်ထားပေးမယ်။ ဒါက ငါတို့အကြား အကြွေးတွေ ရှင်းလိုက်တာပဲ။ မြစ်ကန်တွေက ကျယ်ပြန့်တယ်။ ငါတို့ နောက်တစ်ကြိမ် မတွေ့နိုင်ကြတော့ဘူး...”

စုန့်ယွမ်ယွီက လက်စွပ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်သွားခဲ့သည်။

ရှန့်ကွမ်းထင်က ဝမ်ချောင်နှင့်အတူရပ်နေပြီး စုန့်ယွမ်ယွီကိုကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ရယ်မောနေသည်။ သူက စုန့်ယွမ်ယွီကို အချိန်တော်‌တော်ကြာ သိခဲ့ကြပြီး စုန့်ယွမ်ယွီက သူ၏စိတ်ကို ထိုမျှလွယ်ကူစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မမြင်ဖူးသလို အထူးသဖြင့် ကျန်းဝမ်ဖူကဲ့သို့ မကောင်းဆိုးဝါးလမ်းကြောင်း၏ နတ်ဆိုးကြီးနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်‌ပေ။

အကယ်၍ စုန့်ယွမ်ယွီက သူပြောသည့်အတိုင်းသာ တကယ်ဆိုလိုခဲ့လျှင် ဝမ်ချောင်ထံ လာရောက် နှုတ်ဆက်ရန် သူကိုယ်တိုင်လာမည် မဟုတ်ပေ။

စုန့်ယွမ်ယွီက ထိုမျှ ငယ်ရွယ်သူတစ်ယောက်ကို ထိုမျှ ဂရုတစိုက် တန်ဖိုးထားသည်ကို သူ မည်သည့်အခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

“သခင်လေး စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။ ဒါက ကျွန်တော်ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပါ။ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ခြင်းမဟာမိတ်ရဲ့မဟာမိတ်သခင်တံဆိပ်ပါ။ သခင်လေး လိုအပ်ရင် ကျွန်တော်တို့ကို လာရှာနိုင်ပါတယ်။ နောက်ထပ် မဟာမိတ်သခင်ရဲ့စကားတွေကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့...”

ထိုကဲ့သို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ရှန့်ကွမ်းထင်က ပြုံးလိုက်ပြီး စုန့်ယွမ်ယွီနှင့်အတူ လိုက်သွားခဲ့သည်။

"ဒါက အရင်အတိုင်းပဲ စုန့်ယွမ်ယွီနဲ့အတူတူပဲ”

ဝမ်ချောင်က ရှန့်ကွမ်းထင်၏ စကားများကြောင့် အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်က ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေရင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြုံးကာ ထိုကိစ္စကို ဖယ်ထားလိုက်သည်။

စုန့်ယွမ်ယွီနှင့် ရှန့်ကွမ်းထင် ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်အမျှ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ခြင်းမဟာမိတ်၏ တပည့်များအားလုံး ထွက်ခွာသွားကြသည်။

“ဝမ်ချောင် ကလေး မင်းဘယ်မှာလဲ...” ရင်နှီးနေသော အသံတစ်ခု၏အော်သံက အနည်းငယ် ဝေးကွာသော နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အံ့အားသင့်သွားသော ဝမ်ချောင်၏ အပြုံးကလည်း မှေးမှိန်သွားပြီး ထိုဦးတည်ရာသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားလိုက်သည်။

မီတာပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးတွင် ပုံသဏ္ဍာန် အတိုလေးတစ်ခုက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေရင်း လှမ်းလာနေသည်။

“ဝင်္ကပါအကြီးအကဲ...”

ထိုပုံသဏ္ဍာန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ချောင်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သိတတ်မှုဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။

အားလုံးက မြေအောက်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရှိနေခဲ့ကြပြီး ဝင်ပေါက်နှင့် ထွက်ပေါက်က အလွန်ဝေးကွာလှသည်။ ထိုအချိန်ကာလအားလုံး ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် ဝင်္ကပါအကြီးအကဲက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သိရှိခဲ့ပြီး ထိုကဲ့သို့ လှမ်းလာနေပေလိမ့်မည်။

“ဟား...ဟား... ဆိုးလိုက်တဲ့ကောင်လေး နောက်ဆုံးတော့ မင်းကိုတွေ့ရပြီပေါ့...”

ဝမ်ချောင်၏အသံကို အနည်းငယ် အလှမ်းဝေးသော နေရာမှ ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝင်္ကပါအကြီးအကဲက အလျင်အမြန် ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လာပြီး မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“လူငယ်ခေါင်းဆောင်...”

ဝင်္ကပါအကြီးအကဲ ပြေးလာနေစဉ် ဝမ်ချောင်က သူ၏နောက်ကွယ်မှ တိုးညင်းသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

“လူငယ်ခေါင်းဆောင် ကျွန်တော် နှုတ်ဆက်ဖို့လာခဲ့တာပါ...”

ဝမ်ချောင်က သူ့နောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာသော ပုံသဏ္ဍာန်ဆီသို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘိုးဘေး ဒီလောက်မြန်မြန် ထွက်သွားတော့မှာလား...”

ဝမ်ချောင်က အထီးကျန်တိတ်ဆိတ်ဘိုးဘေးကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“အင်း...”

အထီးကျန်တိတ်ဆိတ်ဘိုးဘေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဒီနေရာက ကိစ္စတွေပြီးသွားပြီ။ ငါ အရှေ့မြောက်ပိုင်းက ယူးကျိုးကိုပြန်ရမယ်။ အဲဒီနားမှာ ငါ ကိုင်တွယ်ရမဲ့ ကိစ္စတွေရှိတယ်။ ဒါကြောင့် တစ်ယောက်ချင်း နှုတ်ဆက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းဆရာနဲ့ ရွာသူကြီးလူအိုကို တွေ့ရင် ငါ့ရဲ့နှုတ်ခွန်းဆက်စကားကို ပြောပေးပါ...”

ဝမ်ချောင်က ညည်းသံတစ်ခု ထွက်လာပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အထီးကျန်တိတ်ဆိတ်ဘိုးဘေးနှင့် သူ၏ဆရာက တစ်ချိန်တုန်းက ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးရှိခဲ့ပြီး သူငယ်ချင်းများအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်။ ဝမ်ချောင်က မြေအောက်မြစ်ထဲတွင် ထိုအကြောင်းကို သိရှိခဲ့၏။

“တကယ်တော့ ငါမင်းကို လာရှာတာပဲ။ ထွက်မသွားခင် မင်းနဲ့ဆွေးနွေးချင်တဲ့ ကိစ္စအနည်းငယ်ရှိတယ်...”

“အို့…”

ဝမ်ချောင်က အံ့အားသင့်စွာ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

တခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် အထီးကျန်တိတ်ဆိတ်ဘိုးဘေးက ဝမ်ချောင်ကို စိုက်ကြည့်နေရင်း စကားစလိုက်သည်။ “တကယ်တော့ ဒီတစ်ခေါက် အနောက်မြောက်ပိုင်းကိုလာတာ မူလအမရသိုင်းအတွက် မဟုတ်ဘူး...”

သူ၏ ပထမစကားလုံးများက ဝမ်ချောင်ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ လဝက်လောက်က ငါ ယူးကျိုးမှာ ရှိနေတုန်း တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကိုလာရှာပြီး ငါ ငြင်းပယ်လို့မရတဲ့ အခြေအနေတွေကို ကမ်းလှမ်းခဲ့တယ်။ ငါတစ်ယောက်တည်းကို ကိုင်တွယ်ဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ငါဒီမစ်ရှင်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရတယ်...”

“ဟူး…”

ဝမ်ချောင်၏မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားသည်။ အထီးကျန်တိတ်ဆိတ်ဘိုးဘေးက ဝေဝါးစွာ ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချောင်က ဘာဖြစ်နေသည်ကို ရှင်းပြရန်မလိုဘဲ နားလည်လိုက်သည်။

အထီးကျန်တိတ်ဆိတ်ဘိုးဘေးက သူ့ကို လုပ်ကြံရန် လာခဲ့သည်ဟု ဝမ်ချောင်က မည်သည့်အခါမှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ပေ။

အထီးကျန်တိတ်ဆိတ်ဘိုးဘေးက ဝမ်ချောင်ကို စိုက်ကြည့်နေရင်း ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ရဲ့ အထောက်အထားကြောင့် တချို့ကိစ္စတွေကို တိုက်ရိုက်ပြောဖို့ အဆင်မပြေဘူး။ ဒါပေမဲ့ သခင်လေး နန်းတွင်းက အန္တရာယ်များတဲ့နေရာတစ်ခုပဲ။ သခင်လေးက သတိထားနေမှရမယ်...”

“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် ဘိုးဘေး...”

ဝမ်ချောင်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

အထီးကျန်တိတ်ဆိတ်ဘိုးဘေးက ထိုသို့သော ကိစ္စများကို သူနှင့်ပြောဆိုရန် အလွန်ရှားပါးသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်၏ ဆက်ဆံရေးက နက်ရှိုင်းမှု မရှိခဲ့ချေ။

“ရွှစ်…”

ဝင်္ကပါအကြီးအကဲ မရောက်လာခင်မှာပင် အထီးကျန်တိတ်ဆိတ်ဘိုးဘေးက လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

အထီးကျန်တိတ်ဆိတ်ဘိုးဘေးက အနည်းငယ် ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်သွားသောအခါ ဝမ်ချောင်က ရုတ်တရက် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

“ဘိုးဘေး... အဲဒီလူက… ဘယ်လို အခြေအနေကို ကမ်းလှမ်းခဲ့လို့ ဘိုးဘေးက ငြင်းလို့မရခဲ့တာလဲ...”

သူ၏မေးခွန်းက အထီးကျန်တိတ်ဆိတ်ဘိုးဘေးကို တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားစေသည်။

“အဲဒီလူကြီးမှာ အလွန်ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်၊ ငါ့ရဲ့ သစ္စာခံသူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူက အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် နန်းတွင်းထောင်ထဲမှာ အကျဉ်းချခံထားရတယ်။ အဲဒီလူက ငါ့ကို မစ်ရှင်ပြီးရင် သူ့ကို ထုတ်ပေးဖို့ ကတိပေးခဲ့တယ်...” အထီးကျန်တိတ်ဆိတ်ဘိုးဘေးက ခဏရပ်ပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ပုံသဏ္ဍာန်က မကြာမီတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်… နန်းတွင်းထောင်…”

ဝမ်ချောင်က အထီးကျန်တိတ်ဆိတ်ဘိုးဘေး ထွက်သွားသော ဦးတည်ရာကို မျက်စိမှေးကာ စဉ်းစားနေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေလိုက်သည်။ သို့သော် သူက မကြာမီတွင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဝင်္ကပါအကြီးအကဲကို ကြိုဆိုရန် ထွက်သွားလိုက်သည်။

“ဟား...ဟာ... ဆိုးရွားတဲ့ကောင်လေး နောက်ဆုံးတော့ မင်းကိုတွေ့လိုက်ရပြီပေါ့...”

ဝင်္ကပါအကြီးအကဲက ဘယ်အရာမျှ ထူးထူးခြားခြား သတိမထားမိပေ။ ဝမ်ချောင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြေးလာကာ တင်းကျပ်စွာ ဖက်လိုက်သည်။

“ဒီနေရာမှာ ငလျင်တွေ အကြိမ်ကြိမ်လှုပ်ခဲ့တယ်။ မင်းဝင်သွားတဲ့ နေရာနားမှာဖြစ်ခဲ့တာ။ ငါလူအိုကြီးက သေလောက်အောင် ထိတ်လန့်သွားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ ကံကောင်းခြင်းတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်နဲ့တူတယ်။ မင်းကို ဒီလောက်နဲ့ မသေနိုင်ဘူးဆိုတာ ငါသိထားပါတယ်...”

“စိတ်အေးလက်အေး နေပါ။ မင်းအတွက် ကတိပေးထားတဲ့ မူလဝင်္ကပါနတ်ကျမ်းကို မပေးရသေးသရွေ့ငါ ဒီလောက်နဲ့ သေသွားလို့တော့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ...”

ဝမ်ချောင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဟူး…”

‘မူလဝင်္ကပါနတ်ကျမ်း’ ဟု ဖော်ပြလိုက်သောအခါ ဝင်္ကပါအကြီးအကဲ၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တုန်ယင်လာသည်။

“ဝမ်ချောင် ကလေး… မင်း… မင်း…”

ဝင်္ကပါအကြီးအကဲက စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလှသဖြင့် ပြည့်စုံသော ဝါကျတစ်ခုကို ပြောနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

“ဟား... ဟား...”

ဝမ်ချောင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ကို ဆက်လက် သံသယများဖြင် မထားတော့ဘဲ မူလဝင်္ကပါနတ်ကျမ်းကို ထုတ်ယူပြီး လွှဲပေးလိုက်သည်။

“အံ့ဩစရာ အံ့ဩစရာ...”

ဝင်္ကပါအကြီးအကဲက မူလဝင်္ကပါနတ်ကျမ်းကို တုန်ယင်စွာ လှမ်းယူလိုက်ပြီး ဝမ်ချောင်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူက ငိုကြွေးလိုက်ပြီး မျက်ရည်ပေါက်ကြီးများ သူ၏မျက်လုံးများထဲမှ စီးကျလာနေသည်။

******

အခန်း ၁၅၆၉ မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း

“အကြီးအကဲ…”

ဝမ်ချောင်က အနည်းငယ် မမျှော်လင့်ဘဲ အံ့အားသင့်သွားသည်။

“အဆင်ပြေပါတယ်… အဆင်ပြေပါတယ်… ကောင်လေး… ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… ဒီလူအိုကြီးတစ်သက်မှာ မူလဝင်္ကပါနတ်ကျမ်းလို ထူးကဲတဲ့ ဝင်္ကပါသိုင်းရတနာကို မြင်တွေ့ရမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး… တကယ့်ကို အံ့ဖွယ်ပဲ…”

ဝင်္ကပါအကြီးအကဲက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

သူက ပြောနေရင်း စာအုပ်ကို လှန်လှောကြည့်နေပြီး စာမျက်နှာ အနည်းငယ်သာ ကြည့်ပြီးသည့်နောက် သူ၏အသံက တဖြည်းဖြည်း တိုးညှင်းသွားပြီး မျက်ဝန်းများက စာမျက်နှာများပေါ်တွင် ကပ်ငြိလျက်ရှိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက ဝမ်ချောင်၏ တည်ရှိမှုကို လုံးဝမေ့လျော့သွားပြီး မြေပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး စိတ်ဝင်တစား စာဖတ်လိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားသော ဝမ်ချောင်က မကြာမီ ရယ်ရမလား ငိုရမလားပင် မသိတော့ပေ။ ဝင်္ကပါအကြီးအကဲ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ယခု သူပြောသမျှ စကားတို့သည် နားထဲသို့ မဝင်နိုင်တော့ပေ။

ဝမ်ချောင်က ဝင်္ကမ္ဘာအကြီးအကဲကို စောင့်ကြည့်နေရင်း သိုင်းသမားများက တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လာရောက်နှုတ်ဆက်ကာ လူအုပ်ကြီးက တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာသည်။

ခဏကြာပြီးနောက် အရှေ့မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် ထူးခြားသော အဖြူရောင် တောင်ဝှေးကိုင်ဆောင်ထားသည့် ရင်းနှီးနေသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဝမ်ချောင်က အလျင်အမြန် သွားရောက်ကြိုဆိုသည်။

“ရွာသူကြီး… ကျွန်တော့်ဆရာဘယ်မှာလဲ… သူ ရွာသူကြီး နဲ့အတူ မရှိဘူးလား…”

အနောက်မြောက်ပိုင်းကိစ္စများ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည့်အတွက် ဝမ်ချောင်က ဝူရှန်းရွာသူကြီးနှင့် မိစ္ဆာဧကရာဇ်လူအိုကြီးမာန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်တက်လာစဉ် သူတို့နှစ်ဦးကို မတွေ့ခဲ့သော်လည်း သူတို့က ဘေးကင်းကြောင်း အထူးအချက်ပြမှုကို လက်ခံရရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သူတို့သုံးဦး ပထမဆုံးအကြိမ် ခွဲခွာရခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူတို့တစ်ဦးချင်းစီတွင် ကိုယ်ပိုင်စမ်းသပ်မှုများနှင့် ဒုက္ခများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ဆရာဖြစ်သူ မိစ္ဆာဧကရာဇ်လူအိုကြီးမာန်နှင့် ဝူရှန်းရွာသူကြီးကို မည်သည့်အရာကမှ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ဝမ်ချောင်အတွက်လည်း ထိုနည်းတူစွာပင် ဖြစ်၏။

ဝူရှန်းရွာသူကြီးက ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မူလဝင်္ကပါနတ်ကျမ်းထဲတွင် စိတ်ဝင်တစားရှိနေသော ဝင်္ကပါအကြီးအကဲကို အံ့အားသင့်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ချောင်ဘက်သို့ လေးနက်စွာ လှည့်လာခဲ့သည်။

ဝူရှန်းရွာသူကြီးက တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။ “မင်းဆရာက သူ့ကိုမစောင့်ဘဲ မြို့တော်ကို အရင်ပြန်ဖို့ မှာလိုက်တယ်…။ သူ့မှာ လုပ်ဆောင်ရမဲ့ ကိစ္စတချို့ရှိနေသေးလို့ မင်းနဲ့အတူ ပြန်လို့မရဘူးတဲ့ ငါ့ကိုပြောခိုင်းလိုက်တယ်”

ဝမ်ချောင်က ထိုသတင်းစကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ဆရာနှင့်အတူ အချိန်အကြာကြီး ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရာ ထိုကဲ့သို့သော အဖြစ်မျိုး တစ်ကြိမ်မှ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ဖူးပေ။ သို့သော် မကြာမီ သူ၏စိတ်က တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။

“ကျွန်‌တော် သိပါပြီ…။ ဆရာ့ကို ကျွန်တော် မြို့တော်မှာစောင့်နေမယ်လို့ ပြောပေးပါ…”

ဝမ်ချောင်က လျင်မြန်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ဆရာကို မည်သည့်အရာက နှောင့်နှေးစေသည်ကို မသိရသော်လည်း ဆရာဖြစ်သူ၏ စိတ်ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားသော ကိစ္စများကို ဝူရှန်းရွာသူကြီးမှတစ်ဆင့် သတင်းစကားပို့ရန် မှာကြားထားသဖြင့် ဝမ်ချောင်က သူ့ဆရာ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လေးစားရမည် ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်ပါပြီ… ရွာသူကြီး… ဒီကိစ္စတွေ ပြီးသွားပြီဆိုတော့ နောက်ထပ် ဘာအစီအစဉ်တွေရှိသေးလဲ…” ဝမ်ချောင်က မေးလိုက်သည်။

“ဟေ့… ငါတို့လို လူအိုကြီးတွေက မင်းတို့လူငယ်တွေလို မအားကြဘူး… ငါမှာ ထူးထူးခြားခြားတော့ လုပ်စရာမရှိဘူး…။ ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ်နေပြီး မင်းဆရာနဲ့ပြန်ဆုံပြီးမှ နောက်ဆက်တွဲ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ရမှာပဲ…”

ဝူရှန်းရွာသူကြီးက မုတ်ဆိတ်ကိုသပ်လျက် ပြုံးပြလိုက်သည်။

“အင်း…”

ဝမ်ချောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ရွာသူကြီးတွင် အစီအစဉ်ရှိပြီးဖြစ်သဖြင့် ဝမ်ချောင်က မည်သည့်အရာကိုမှ အတင်းအကြပ် မပြုလုပ်တော့ပေ။

“ခွီး…”

ထိုအချိန်တွင် အဝေးတစ်နေရာမှ ဆူးရှသော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝမ်ချောင်နှင့် ဝူရှန်းရွာသူကြီးတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။ ဝေးကွာသော အကွာအဝေးတွင် အတောင်ပံနှစ်မီတာကျော် ရှိပုံပေါက်နေသော ကျောက်စိမ်းသိမ်းငှက်တစ်ကောင်က သူတို့ဆီသို့ ပျံသန်းလာနေပြီး သူ၏ဘယ်ဘက်ခြေထောက်တွင် ရွှေရောင်ကွင်းနှင့် ညာဘက်ခြေထောက်တွင် အနီရောင်သိုင်းကြိုးဖြင့် ထူးခြားနေသည်။

“ချောင်အာ… မင်း ဒီမှာအကြာကြီးဆက်နေလို့ မရတော့ဘူးထင်တယ်…” ဝူရှန်းရွာသူကြီးက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

သူနှင့် မိစ္ဆာဧကရာဇ်လူအိုကြီးမာန်တို့က တာလာ့နှင့် ခိုရာစန်းသို့ စစ်တပ်နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားခဲ့ဖူးသဖြင့် စစ်တပ်၏ အချက်ပြမှု နည်းလမ်းများကို အလွန်ရင်းနှီးခဲ့သည်။ သာမန်စာပေးစာယူအတွက် ခိုတစ်ကောင်ကို အသုံးပြုကြပြီး အရေးကြီးသော စစ်ရေးသတင်းစကားများအတွက် အတောင်ပံတစ်မီတာထက် မကျော်လွန်သော ကျောက်စိမ်းသိမ်းငှက်များကို အသုံးပြုကြသည်။ သို့သော် အထက်ရှိ ကျောက်စိမ်းသိမ်းငှက်က အတောင်နှစ်မီတာရှိပြီး သူ၏ခြေထောက်များပေါ်ရှိ ရွှေရောင်ကွင်းနှင့် အနီရောင်သိုင်းကြိုးက အလွန်အရေးကြီးသော ကိစ္စများကို ဖော်ပြနေသည်။

ဤသည်မှာ သာမန်အခြေအနေများတွင် အသုံးမပြုသော ကျောက်စိမ်းသိမ်းငှက် ဖြစ်သည်။

“ရွှီ…”

ဝမ်ချောင်က မျက်နှာတည်တည်ဖြင့် လေချွန်သံတစ်ခု မှုတ်လိုက်ပြီး လက်ကို လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ကျောက်စိမ်းသိမ်းငှက်က သူ၏ပစ်မှတ်ကို ရှာတွေ့သွားပုံရပြီး ဝမ်ချောင်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာပင် ဆင်းသက်လာသည်။

ဝမ်ချောင်က လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းသိမ်းငှက်ကို လက်ခံလိုက်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများအားလုံးကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်းသိမ်းငှက်၏ ခြေထောက်ပေါ်ရှိ ဝါးပြွန်ကိုဖွင့်လိုက်ပြီး ဝမ်ချောင်က စာရွက်ပါးပါးတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူ၏မျက်နှာက တည်ငြိမ်လေးနက်သွားသည်။

“ရွာသူကြီး… မြို့တော်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီ… ဒါကြောင့် ကျွန်တော် အရင်ထွက်သွားရလိမ့်မယ်…။ ကျွန်တော့်ဆရာကို ရွာသူကြီး လက်ထဲအပ်လိုက်ပါတယ်…”

ဝမ်ချောင်က ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းသိမ်းငှက်ကို လွှတ်လိုက်ကာ စာကိုကိုင်ဆောင်လျက် လူအုပ်ထဲသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

“မြင်းလှည်းဆရာရေ… မြင်းလှည်းတစ်စီးလောက် ငှားလို့ရမလား…” ဝမ်ချောင်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်မှာ ရှိတယ်…”

“ကျွန်တော့်မှာ ရှိတယ်…”

လူအုပ်ကြီးက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဝမ်ချောင်ထံသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ စုဝေးလာကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ချောင်ရှိရာနေရာမှ ကီလိုမီတာ အနည်းငယ်အကွာတွင်…

“ယုတ်မာတဲ့သားရဲ…”

စိမ်းလန်းသော တောင်ကုန်းများကို ဖြတ်ကျော်လျက် အေးစက်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဘုန်း…”

ဆံပင်ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော လူငယ်တစ်ဦးက ဒူးထောက်လျက် လဲကျသွားသည်။

“ဆရာ…”

ထိုလူငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေပြီး ချွေးစီးများ တဖွားဖွား ကျလာခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှတ်အတွင်း ချွေးများက သူ၏အင်္ကျီလက်များမှ တရက်စက် စီးကျလာသည်။

“ခွီး…”

ငှက်များစွာက လေထဲသို့ ပျံတက်သွားကြသည်။ အခြေအနေက သိမ်မွေ့စွာ လေးလံနေသည်။

မိစ္ဆာဧကရာဇ်လူအိုကြီးမာန်က အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားလျက် ဒေါသထွက်နေသော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ပမာ မြေပေါ်တွင် ထင်ထင်ရှားရှား ရပ်တည်နေသည်။ ဂျီအန်တုက သူ၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လျက် မျက်နှာအမူအရာက ဖြူဖျော့လျက် ရှိသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာအကြာတွင် သူက သူ၏ဘဝတွင် အထိတ်တလန့် အဖြစ်ဆုံးသော တည်ရှိမှုနှင့် ထပ်မံရင်ဆိုင်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောကြပေ။

ထိုအချိန်မှာပင် တခမ်းတနား အလှဆင်ထားသော မြင်းလှည်းတစ်စီးက ဝမ်ချောင်၏ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူ့အတွက် သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားတစ်စုံ၊ လမ်းခရီးအတွက် စားနပ်ရိက္ခာများနှင့် မြင်းလှည်းမောင်းသူတစ်ဦးကိုပါ စီစဉ်ပေးထားသည်။ ဝမ်ချောင်ကို လေးစားသည့်အနေဖြင့် သိုင်းသမားများက ငွေအိတ်တစ်လုံးကိုပါ ပြင်ဆင်ပေးထားကြသည်။

အနောက်မြောက်ပိုင်းဖြစ်ရပ်များ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ဝမ်ချောင်၏ သိုင်းလောကတွင် စိန်ခေါ်နိုင်မှုက စုန့်ယွမ်ယွီထက်ပင် သာလွန်သွားခဲ့သည်။

အကြောင်းအရင်းမှာ စုန့်ယွမ်ယွီက ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ခြင်းမဟာမိတ်မှ အဖွဲ့ဝင်များကိုသာ လှမ်းခေါ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချောင်က ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ခြင်းအပြင် နှစ်ဖက်စလုံးမှ အဖွဲ့ဝင်များကို လှမ်းခေါ်နိုင်ခဲ့သည်။

“သခင်လေးဝမ်…”

ဝမ်ချောင်က မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တက်ရန်ပြင်ဆင်နေစဉ် သူ၏နောက်မှ ခြေသံများ အလျင်စလို ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သခင်လေးချင်းယန်…” ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ချောင်က သခင်လေးချင်းယန်နှင့် ဓါးနဂါးတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုနှစ်ဦးက အနည်းငယ် အကွာအဝေးတွင် ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ဓါးနဂါးနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားပြီးနောက် သခင်လေးချင်းယန်က ရှေ့သို့လှမ်းလာကာ ပြောလိုက်သည်။

“သခင်လေးဝမ်… ဓါးနဂါးနဲ့ကျွန်တော်တို့ သေချာစဉ်းစားကြည့်ခဲ့တယ်…။ သခင်လေးဝမ်မရှိရင် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး မြေအောက်မှာ သေသွားရလိမ့်မယ်…။ အဲဒါအပြင် သခင်လေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ချို့ယွင်းချက်တွေကိုပါ ကုသပေးခဲ့တယ်…။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သိုင်းပညာသင်ယူဖို့ ဆန္ဒကြီးကိုလည်း ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်…”

"အဲဒါအပြင် အနောက်မြောက်ပိုင်းဖြစ်ရပ်တွေ ပြီးသွားပြီးနောက်မှာ ကျွန်တော်က လောကတစ်ခုလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးပြီ…။ သွားစရာနေရာကောင်းလည်း မရှိတော့ဘူး…။ သခင်လေး အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်နဲ့ဓါးနဂါးက သခင်လေးနောက်ကို လိုက်ချင်ပါတယ်…”

ဝမ်ချောင်က ထိုစကားများကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး သခင်လေးချင်းယန်နှင့် ဓါးနဂါးကို ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်၏ တုံ့ဆိုင်းနေမှုကို မြင်သောအခါ သခင်လေးချင်းယန်က ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် သခင်‌လေးအကြောင်းကို ကြားဖူးတယ်…။ သခင်လေးက မဟာထန်စစ်တပ်ကို အာရေးဗီးယားအင်ပါယာ၊ တိဘက် အရှေ့တာ့ခ်၊ အနောက်တာ့ခ်၊ မန့်ရွှေကျောင်းနယ်မြေတို့လို နိုင်ငံခြားရန်သူတွေကို ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်ဖို့ အမြဲတမ်း ထောက်ခံအားပေးခဲ့တယ်…။ ခုခံမှုအစား ထိုးစစ်ဆင်ပြီး မဟာထန်ရဲ့လူတွေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက်လို့ ကြားဖူးခဲ့တယ်…။ ကျွန်တော်လည်း ထန်လူမျိုးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလုပ်ဆောင်မှုမှာ သခင်လေးကို ကူညီချင်ပါတယ်…။ အဲဒါအပြင် သိုင်းလောကကို လုံလောက်အောင် မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးပါပြီ…။ နောင်တချိန်မှာ နိုင်ငံရပ်ခြားရဲ့စစ်မြေပြင်တွေကို ကျွန်တော် တွေ့ကြုံခံစားချင်ပါတယ်…”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တုံ့ဆိုင်းနေသော ဝမ်ချောင်က ချက်ချင်း ပြုံးပြလိုက်သည်။

“အဲဒီလောက် အကြောင်းပြချက်တွေ မလိုပါဘူး … ကျွန်တော် လက်ခံပါတယ်… ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ…”

ဝမ်ချောင်က သခင်လေးချင်းယန်ဆီသို့ လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး မြင်းလှည်းပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သည်။

သခင်လေးချင်းယန်တွင် ထူးကဲသော စွမ်းရည်များရှိကြောင်းဝမ်ချောင်က သူတို့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံစဉ်ကတည်းက သူ့ကို ခေါ်ယူလိုခဲ့သော်လည်း သင့်လျော်သော အခွင့်အရေး မရှိခဲ့ပေ။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် မြို့တော်တွင် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အရေးပေါ်ကိစ္စကြောင့် ဝမ်ချောင်က ထိုအတွေးများကို ဖယ်ရှားထားခဲ့ရသည်။ သို့သော် သခင်လေးချင်းယန်ကိုယ်တိုင် ကမ်းလှမ်းလာသဖြင့် ဝမ်ချောင်က ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်က သခင်လေးချင်းယန်သည် သူ့ကို စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် လိုက်လျှောက်လိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကျေးဇူးသိတတ်မှုကိုသာ ပြန်ဆပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်ဟုထင်ကာ စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု ကြည့်ရသည်မှာသူသာ အတွေးလွန်သွားခဲ့ပုံ ရသည်။

အကယ်၍ ယခု သဘောမတူလျှင် သခင်လေးချင်းယန်က စိတ်မဆိုးဘဲ နောက်ထပ် အကြောင်းပြချက်များကို တွေးထုတ်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

“ဟား...ဟား… အံ့သြစရာပဲ… ဓါးနဂါး… သွားကြစို့…”

သခင်လေးချင်းယန်က နောက်သို့ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဓါးနဂါးက ဝမ်းမြောက်စွာ ရယ်မောလိုက်ကာ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဝမ်ချောင်၏ မြင်းလှည်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ကြသည်။

“ဖြန်း…”

နှင်တံရိုက်သံတစ်ခုနှင့်အတူ မြင်းလှည်းသည် မြို့တော်ဆီသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

မြင်းလှည်းက တတ်နိုင်သမျှ အလျင်အမြန် ခရီးနှင်ပြီး ရိက္ခာဖြည့်တင်းရန်နှင့် အနားယူရန်အတွက်သာ ရပ်တန့်ခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်က အချိန်အများစုတွင် မျက်နှာတည်ငြိမ်စွာရှိနေပြီး ကျန်အချိန်များတွင် သခင်လေးချင်းယန်၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးကာ မစုပ်ယူရသေးသော ရောထွေးနေသည့် ကြယ်တာရာစွမ်းအင်များကို သန့်စင်ပေးနေသည်။

သခင်လေးချင်းယန်က တကယ်ကို ထူးခြားသော အရည်အချင်းများ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ထိုမျှ တိုတောင်းလှသော အချိန်တိုအတွင်း သူက သူ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်များကို လုံးဝတည်ငြိမ်စေပြီး သိုင်းပညာအမျိုးမျိုးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့ပြင် သခင်လေးချင်းယန်တွင် သမားရိုးကျမဟုတ်သော တွေးခေါ်မှုများ ရှိသည်။ သူက ဝမ်ချောင်နှင့် သိုင်းပညာသီအိုရီများကို ဆွေးနွေးနိုင်ပြီး သူ့ကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်သည်။

မြင်းလှည်းက တောင်ဘက်သို့ ဆက်လက် ခရီးနှင်နေစဉ် တုံပန်ဒေသ၌ ဝမ်ချောင်က မြင်းလှည်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“သခင်လေးချင်းယန်… မြို့တော်က အလွန်အန္တရာယ်များတယ်…။ မဟာထန်ရဲ့ ဗဟိုမှာ ရစ်ပတ်နေတဲ့ ရေဝဲတစ်ခုလိုပဲ…။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင် ငါ့မှာ မင်းကို အကူအညီတောင်းတာထက် ပိုအရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်…”

ဝမ်ချောင်က သခင်လေးချင်းယန်ကို ကြည့်လျက် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သင်္ကေတတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“စစ်သူကြီးတွေနဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်တွေကြား ပဋိပက္ခတွေ ပိုပြီးပြင်းထန်လာနေပေမဲ့… ကျွန်တော့်ရဲ့အဓိကစိုးရိမ်မှုက အတွင်းပိုင်းမဟုတ်ဘူး… အပြင်ပိုင်းပဲ… အာရေးဗီးယားတွေက ရည်မှန်းချက်ကြီးမားနေဆဲဖြစ်ပြီး တခြားနိုင်ငံတွေမှာလည်း မရိုသားတဲ့ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေတာက ငါ့ကို စိတ်မအေးနိုင်စေဘူး။ မင်းအနေနဲ့ တြိဂံအဆင်ခြင်နယ်မြေကိုသွားပြီး ငါ့အတွက် အလွန်အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ပေးဖို့လိုအပ်တယ်…”

******

အခန်း ၁၅၇၀ မြို့တော်၏ လက်ရှိအခြေအနေ

ဝမ်ချောင်က သခင်လေးချင်းယန်ထံသို့ စာတစ်စောင် ပေးလိုက်သည်။

သခင်လေးချင်းယန်က စာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မျက်နှာထားလည်း တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။

“နားလည်ပါပြီ... ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော့်တာဝန်ထားလိုက်ပါ...”

ဝမ်ချောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ စစ်တပ်က မလှုပ်ရှားမီ ရိက္ခာများ စုဆောင်းထားရန် လိုအပ်ပြီး မည်သည့်ကိစ္စမဆို ပြင်ဆင်မှုရှိလျှင် အောင်မြင်မှုရမည်ဖြစ်ပြီး ပြင်ဆင်မှုမရှိလျှင် ကျရှုံးရမည် ဖြစ်သည်။

တြိဂံအဆင့်ကွာဟမှုက ရှုပ်ထွေးသော တည်နေရာတွင်ရှိပြီး အနောက်တိုင်းဒေသ အနောက်တိုင်းတူရကီများ၊ ယူးဆန်းအင်ပါယာ၊ အာရေဗျပြည်နှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းမှ ထိန်းချုပ်ထားသော ချီရှီးကာကွယ်ရေးဌာနတို့၏အကြားတွင် တည်ရှိသည်။ ဝမ်ချောင်က စုဟန်ရှင်းနှင့် လီစီယီကို ထိုနေရာကို ကြီးကြပ်ရန် စေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း ထိုနေရာက အားနည်းလွန်းသည်ဟု အမြဲခံစားရသည်။

ထို့ပြင် သခင်လေးချင်းယန်က ဝမ်ချောင်မှ တာဝန်ပေးထားသော မစ်ရှင်ကို ပြီးမြောက်ရန် အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှု ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်တွင် နောက်ထပ် အစီအစဉ်တစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။ စုဟန်ရှင်းနှင့် လီစီယီက ဝမ်ချောင်၏ အရေးကြီးသော အရာရှိများဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးက ယခင်ဘဝတွင် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ထိုဘဝတွင် သူတို့က ရင့်ကျက်ရန် အချိန်မလုံလောက်ခဲ့ပေ။

သို့သော် သခင်လေးချင်းယန်၏ ထက်မြက်သော ဉာဏ်ရည်နှင့် သိုင်းပညာဆိုင်ရာ ဗဟုသုတ ကြီးမားမှုဖြင့် သူက စုဟန်ရှင်းနှင့် လီစီယီကို အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိစေပြီး သူတို့၏ ယခင်ဘဝတွင် ရောက်ရှိခဲ့သော အဆင့်များကို အနည်းငယ် လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိစေနိုင်သည်။

ဝမ်ချောင်၏ အခြားအရာရှိများပင်လျှင် သခင်လေးချင်းယန်၏ အကူအညီဖြင့် အကျိုးအမြတ် ရရှိနိုင်သည်။

မူလအမရအရှင်က ဘေးအန္တရာယ်သည် အချိန်မရွေး ရောက်ရှိလာနိုင်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်က အခြားကိစ္စများဖြင့် အလွန်အလုပ်များနေပြီး သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများကို သိုင်းပညာသင်ကြားရန် အချိန်မရှိပေ။ ထိုအချက်တွင် သခင်လေးချင်းယန်သည် သူ့ကို အပြည့်အဝ အစားထိုးနိုင်သည်။

ထိုအရာအားလုံး ပြီးစီးသွားသောအခါ ဝမ်ချောင်တွင် သခင်လေးချင်းယန်အတွက် အခြားအစီအစဉ်များ ရှိလာခဲ့သည်။

“ဟိုင်ယား...”

သခင်လေးချင်းယန်နှင့် ဓားနဂါးတို့က မကြာမီ ထွက်ခွာသွားကြပြီး ရထားသည် မြို့တော်သို့ အလျင်အမြန် ဆက်လက် ခရီးနှင်သွားခဲ့သည်။

ရက်ပေါင်း ခြောက်ရက်မှ ခုနစ်ရက်ခန့်အကြာတွင် ဝမ်ချောင်၏ ရထားသည် နောက်ဆုံးတွင် ခရီးပြီးစီးသွားခဲ့ပြီး မဟာထန်အင်ပါယာ၏ ခမ်းနားသော မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့သည်။

အနည်းငယ် ဝေးကွာသောနေရာတွင် လူအုပ်ကြီးက သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပြီး မြို့တံခါးများထဲသို့ ဝင်ထွက်နေသော ရထားများသည် မဆုံးနိုင်သော စီးကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ရှိနေသည်။

အနောက်မြောက်ပိုင်းကဲ့သို့ လူသူကင်းမဲ့သော နေရာမှ ပြန်လာပြီးနောက် ဝမ်ချောင်က မြို့တော်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် မျက်စိရှုပ်ထွေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ရာက ကွဲပြားနေသည်ဟု ခံစားနေရပြီး တစ်မျိုးမျိုးသော ထူးခြားမှုနှင့် တည်ကြည်လေးနက်မှုကို ခံစားနေရသည်။

“ဟိုင်ယား...”

ရထားမောင်းသူ၏အော်သံက ဝမ်ချောင်ကို သတိပြန်ဝင်စေခဲ့ပြီး ရထားသည် မကြာမီတွင် မြို့တော်သို့ သွားလာနေသော လူအုပ်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ရောနှောသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်မိသားစုနေအိမ်၏တံခါးက ဖွင့်လှစ်ထားပြီး လူအိုရွှေလင်းယုန်၊ ကျန်းချီး၊ ရွှီခဲ့ယွီ၊ စုရွှတ်ရွှမ်းနှင့် ချန်းစန်းယွမ်တို့က တံခါးရှေ့တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

“သခင်လေးက တကယ်ပဲပြန်လာတာလို့ မင်းထင်လား...”

စုရွှတ်ရွှမ်းက စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ သတင်းရရှိပြီးကတည်းက သူသည် စိတ်မရှည်နိုင်ဖြစ်နေပြီး ထိုင်မနေနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ ဝမ်ချောင်က အချိန်ကြာရှည်စွာ ထွက်သွားခဲ့ပြီး သူတို့အားလုံးက သူ၏ အခြေအနေကို စိုးရိမ်နေကြသည်။ ထို့ပြင် ဝမ်ချောင်မရှိဘဲ ဝမ်မျိုးရိုးတစ်ခုလုံးက ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေခဲ့၏။

ယခု ဝမ်ချောင် ပြန်လာမည်ဟု သတင်းရရှိထားခဲ့ပြီး စုရွှတ်ရွှမ်းက သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းမနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

“မမှားဘူး...သခင်လေးရဲ့စာတွေ မင်းတို့အားလုံး မဖတ်ကြသေးဘူးလား...” ရွှီခဲ့ယွီက တင်းမာစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။ သူက သူတို့အားလုံး၏ ခံစားချက်ကို နားလည်နိုင်ပြီး သူက တည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း အခြားသူများကဲ့သို့ပင် စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

“သခင်ကြီး ခင်ဗျားရဲ့ငှက်တွေက အရှင်မင်းမြတ်က ဘယ်လောက်ဝေးဝေး ရောက်နေပြီလဲဆိုတာ မြင်နိုင်လား...”

ရွှီခဲ့ယွီက မတုန်မလှုပ်ရပ်နေသော လူအိုရွှေလင်းယုန်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ စုံစမ်း‌ရေးသတင်းကို ဝမ်ချောင်ထံသို့ စေလွှတ်ခဲ့သူမှာ လူအိုရွှေလင်းယုန် ဖြစ်သည်။

နေအိမ်ရှိ လက်အောက်ငယ်သားများ အားလုံးတို့က ဝမ်ချောင်၏ ပြန်လာမှုကို အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု သတ်မှတ်ထားကြပြီး လူအိုရွှေလင်းယုန်က တစ်ယောက်တည်းနေရာမှပင် ထွက်လာခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်၏ ခရီးလမ်းနှင့် တိုးတက်မှုအသေးစိတ်ကို သိသူမှာလည်း လူအိုရွှေလင်းယုန် တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်။

“သိပ်မကြာတော့ဘူး။ သူ မကြာခင်ရောက်လာတော့မယ်...” မတုန်မလှုပ်ရှိနေသော လူအိုရွှေလင်းယုန်က အလျင်စလို ဖြေကြားလိုက်သည်။

သူ၏ဖြေကြားမှုက အားလုံးကို ပို၍စိတ်ဆိုးစေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ လူအိုရွှေလင်းယုန်က နာရီပေါင်းများစွာ ကြိုတင်ဖြေကြားခဲ့သည့်အတိုင်းဖြစ်ပြီး သူတို့အားလုံးက ထိုမျှကြာရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်တွင်လည်း အဖြေတစ်ခုတည်းကိုသာ ကြားလိုက်ရသည်။

“ဒုန်း...”

ထိုအချိန်တွင် ရထားတစ်စီးက အရှိန်လျော့လိုက်ပြီးနေအိမ်ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ရထားတံခါးဖွင့်လိုက်ပြီး အတွင်းထဲမှ ခြေထောက်တစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်...”

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်...”

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီ...”

ဝမ်ချောင် ရထားထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားလုံးက အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြပြီး ကြိုဆိုလိုက်ကြသည်။

မတုန်မလှုပ်ရှိသော လူအိုရွှေလင်းယုန်ပင်လျှင် အလျင်အမြန် လှမ်းလာခဲ့သည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ဘယ်လိုအခြေအနေရှိလဲ...။ နေလို့ထိုင်လို့ရောကောင်းရဲ့လား...”

လက်အောက်ငယ်သားများက ဝမ်ချောင်ကို အလွန်စိုးရိမ်စွာ ဝိုင်းရံထားကြသည်။ ဝမ်ချောင်က တစ်လကျော်သာ ထွက်သွားခဲ့သော်လည်း သူတို့အားလုံးအတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သလို ခံစားခဲ့ရသည်။

“ငါ အခုအဆင်ပြေနေပြီ။ အိမ်ထဲရောက်မှ ကျန်တာတွေ ဆက်ပြောကြမယ်...” ဝမ်ချောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့သို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူက နေအိမ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်သွားခဲ့သည်။

တစ်လကျော်အကြာတွင် ဝမ်ချောင်က ပိုမိုတည်ငြိမ်ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော စရိုက်ကို ရရှိခဲ့သည်။ သူ၏ စမ်းသပ်မှုများက သူ့ကို ပိုမိုရင့်ကျက်စေခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်က သူ၏စာကြည့်ခန်းထဲတွင် သွေးအန်ခဲ့ရသည်က သူတို့အားလုံးကို ထိတ်လန့်စေခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သော တစ်လအတွင်း သူတို့က သူ၏ အခြေအနေကို စဉ်ဆက်မပြတ် စိုးရိမ်နေခဲ့ကြသည်။ ယခု ‘ငါ အခု အဆင်ပြေနေပြီ’ ဟူသော စကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ စိုးရိမ်မှုများက ထက်ဝက်ကျော် လျော့ပါးသွားပြီး ချက်ချင်း နောက်မှ လိုက်လာခဲ့ကြသည်။

“ဒုန်း...”

သူတို့အားလုံး အထဲသို့ဝင်သွားပြီး မကြာမီတွင် ဝမ်မိသားစုနေအိမ်၏ တံခါးများ ပိတ်သွားခဲ့သည်။

သူ၏စားပွဲရှေ့ရှိ စန္ဒကူးသစ်သားထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ဝမ်ချောင်က ရွှီခဲ့ယွီနှင့် အခြားသူများကို စားပွဲတစ်ဖက်မှ ထိုင်လိုက်ကြသည်ကို ကြည့်လိုက်၏။

သူ၏ခရီးအကြောင်း အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ချောင်က လူအုပ်ကြီးထံသို့ အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။

“ရွှီခဲ့ယွီ၊ စုရွှတ်ရွှမ်း ငါ မြို့တော်မှာ မရှိတဲ့အချိန်မှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲ...”

ထိုမေးခွန်းကြောင့် အားလုံးက မျက်နှာများ ညှိုးငယ်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာ ဖြစ်သွားကြသည်။

ဝမ်ချောင်က စစ်သွေးကြွမှုနှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းအကြား ပဋိပက္ခအထွဋ်အထိပ်တွင် ထွက်သွားခဲ့ပြီး ဝမ်ချောင်ကဲ့သို့ ပြိုင်ဘက်မရှိဘဲ တစ်လအတွင်း မြို့တော်တွင် မည်သည့်အရာမှ မဖြစ်ပေါ်နိုင်ပေ။

အားလုံးက တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဖိနှိပ်ခံရသော စိတ်ခံစားမှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

စုရွှတ်ရွှမ်းနှင့် ရွှီခဲ့ယွီတို့က စိုးရိမ်စွာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဝမ်ချောင်က သူ၏ကျင့်ကြံမှု ချို့ယွင်းမှုကြောင့် သွေးအန်ခဲ့သော်လည်း သူက စစ်သွေးကြွမှုနှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းအကြား ပဋိပက္ခများနှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူ၏စိတ်ဓာတ်ကျမှုနှင့် လူထုမှ လွဲမှားစွာ စွပ်စွဲခံရမှုများ မရှိခဲ့လျှင် ဝမ်ချောင်၏ ဒဏ်ရာများက ပိုမိုဆိုးရွားလာမည်မဟုတ်ဘဲ ဝူရှန်းရွာသူကြီးနှင့် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်လူအိုကြီးမာန်တို့က သူ့ကို အနောက်မြောက်ပိုင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် မလိုအပ်ခဲ့ပေ။

ယခု သူပြန်လာပြီဖြစ်ပြီး အားလုံး၏ အကြီးမားဆုံး စိုးရိမ်မှုမှာ ဝမ်ချောင်က ထိုမေးခွန်းကို မေးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့က အရှေ့မှ အနောက်သို့ ဓားများဖြင့် ဝိုင်းရံခံထားရသည်။ ဝမ်ချောင်၏ စာမှတစ်ဆင့် သူတို့အားလုံးက သူသည် ထိုမေးခွန်းကို မေးလိမ့်မည်ကို သိထားပြီး ဖြစ်သည်။

“အရှင်”

နောက်ဆုံးတွင် စုရွှတ်ရွှမ်းက ရှေ့သို့ လှမ်းလာခဲ့သည်။

“အရှင် မြို့တော်မှာမရှိတုန်းက မြို့တော်အတွင်းရောအပြင်မှာပါ ဆိုးရွားမှုများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းသားတွေက နန်းတွင်းကို လုံးဝထိန်းချုပ်ထားပြီ...”

စုရွှတ်ရွှမ်း၏ ပထမဆုံး စကားလုံးများက စိတ်ထဲတွင် ပို၍လေးလံလာစေခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့အားလုံး၏ အံ့အားသင့်စရာ အဖြစ်အပျက်ကို ဝမ်ချောင်က မျက်လုံးများမှိတ်ထားကာ တွေးတောနေပြီး သူတို့မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

ပထမမင်းသား လီလင်ဖူ၊ ချီဘုရင်နှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းသားများက အားလုံးအတူတကွ လုပ်ဆောင်နေကြပြီး သူတို့တွင် ဆရာကြီးကျူး၏ စုဆောင်းခေါ်ယူမှုလည်း ရှိခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင် ရှိနေစဉ်မှာပင် အခြေအနေက ဆိုးရွားနေခဲ့သည်။ စစ်သွေးကြွမှုကို ဦးဆောင်ရန် သူမရှိဘဲ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းသားများက ပြိုင်ဘက်များ မရှိခဲ့ကြပေ။

ဝမ်ချောင် ထွက်သွားစဉ်တွင် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းက နန်းတွင်းကို ထိန်းချုပ်ရုံသာမကဘဲ အခြားအရာများလည်း လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြ၍ ပြီးမြောက် အောင်မြင်ခဲ့ကြသည်။

ခဏရပ်နားပြီးလိုက်နောက် စုရွှတ်ရွှမ်းက ဝမ်ချောင် ထွက်သွားစဉ်က မြို့တော်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင် မရှိတုန်းတွင် ဝမ်ချောင်၏ဂိုဏ်းမှလူအားလုံးက ပြင်းထန်သော ဖိအားများအောက်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။ နန်းတွင်းတွင် ကျန်ရှိနေသေးသော အဖွဲ့ဝင်များအားလုံးက လမ်းခွဲဓားအိမ်တော်မှ လူများအပါအဝင် အသုံးမပြုဘဲ ထားခဲ့ပြီး အရေးကြီးသော ရာထူးများသို့ မခန့်အပ်ခဲ့ပေ။

အဆင့်အနိမ့်ဆုံး အရာရှိအချို့အတွက် အကြောင်းပြချက်မရှိပဲ သူတို့၏ ရာထူးများမှ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် စစ်ထောက်ခံသူများဖြစ်သော နယ်စပ်အရာရှိများအားလုံးကို ‘ပြန်လည်ခေါ်ယူစာရင်း’ ဟု ခေါ်သော စာရင်းတစ်ခုတွင် ထည့်သွင်းခဲ့ကြသည်။

ထိုစာရင်းတွင် ပါဝင်သော နယ်စပ်အရာရှိများအားလုံးကို မြို့တော်သို့ ပြန်လည်လွှဲပြောင်းပြီး သူတို့၏ စစ်အာဏာများကို ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသည်။ သူတို့အား အုပ်ချုပ်ရေးရာထူးများသို့ ပြောင်းလဲခန့်အပ်ပြီး အင်ပါယာတစ်ဝှမ်းရှိ အုပ်ချုပ်ရေးရာထူးများသို့ ပို့နှင်ခံလိုက်ရသည်။

ထို့ပြင် ဆရာကြီးကျူး၏ ဂုဏ်သတင်းကြောင့် နှစ်စဉ် နန်းတွင်းစာမေးပွဲများကို သုံးလစော၍ ကျင်းပခဲ့ပြီး လီချွန်းရှန်း၏ ထောက်ခံသူများက ထိပ်တန်းနေရာ သုံးနေရာကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ကြသည်။

လီချွန်းရှန်း၏ နန်းတွင်းရှိအာဏာက ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။ သူက ယခုအခါ ဝန်ကြီးချုပ်လီလင်ဖူနှင့် တန်းတူအနေဖြင့် နိုင်ငံရေးကိစ္စများကို ဆွေးနွေးနိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။

“နောက်ထပ်အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုလည်းရှိသေးတယ်။ မကြာသေးခင်က လီချွန်းရှန်းနဲ့ ပထမမင်းသားက အမှားသေးလေးတစ်ခုကိုအကြောင်းပြပြီး သခင်ကြီးကို နန်းတွင်းကနေ ဖယ်ထုတ်ခဲ့တယ်...”

စုရွှတ်ရွှမ်းက ထိုစကားကို ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ချောင်ကို ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အသံက နှေးကွေးသွားပြီး မျက်နှာအနေအထားကလည်း သတိထားလာခဲ့သည်။

ဝမ်မျိုးရိုး၏ ‘သခင်ကြီး’ ဆိုသည်မှာ ဝမ်ချောင်၏ ဦးလေးဝမ်ကျန်းကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျန်းက ဝမ်ချောင်ကို သူ၏သားထက်ပင် ပိုမိုချစ်ခင်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ကျန်းက နန်းတွင်းတွင် အမြင့်ဆုံးအဆင့်အတန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့၏။ သူက နန်းတွင်းမှ ဖယ်ထုတ်ခံရမှုသည် မျိုးရိုးအတွက် ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အဓိပ္ပါယ်မှာ ဝန်ကြီးများနှင့် ဗိုလ်ချုပ်များ၏နာမည်ကျော် ဝမ်မျိုးရိုးက နန်းတွင်းတွင် စကားပြောပိုင်ခွင့် မရှိတော့ပေ။

ဝမ်ချောင်က သူ၏ဦးလေးကို အမြဲလေးစားခဲ့ပြီး ထိုသတင်းက သူ့အတွက် ကြီးမားသော ထိုးနှက်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ထိုသတင်းကြောင့် ဝမ်ချောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်က သိသိသာသာ တုန်ယင်သွားပြီး စာကြည့်ခန်းထဲ၌ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ဖိနှိပ်ခံရသော ခံစားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော အခြေအနေတွင် မည်သူမှ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရဲကြပေ။

ဝမ်ချောင်က သူ၏ထိုင်ခုံပေါ်တွင်ထိုင်နေပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူက မြို့တော်တွင် ဖြစ်ပျက်မည့်အရာများကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားခဲ့သော်လည်း သူက ဦးလေး၏ ဖယ်ထုတ်ခံရမှုမှာ သူ့ကို အလွန်အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ မြို့တော်ရှိ အခြေအနေက သူစိတ်ကူးထားသည်ထက်ပင် များစွာဆိုးရွားလှသည်။

အချိန်ကြာရှည် ကြာမြင့်ပြီးနောက် ဝမ်ချောင်က နောက်ဆုံးတွင် မေးလိုက်၏။

“ပြောစမ်း... အဲဒါအပြင် ငါ အနောက်မြောက်ပိုင်းမှာရှိနေတုန်း ဘာတွေထပ်ဖြစ်ခဲ့သေးလဲ... လူအိုရွှေလင်းယုန်က သူ့ရဲ့စာထဲမှာ နန်းတွင်းအကြောင်း တစ်ခွန်းမှမဖော်ပြခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါမရှိတုန်း မြို့တော်မှာဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေ ဒါတွေပဲ ဖြစ်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး...”

******