အခန်း (၁၅၇၆-၁၅၈၀)
Vol. 95 Ch. 1576-1580
အခန်း ၁၅၇၆ - လှိုင်းကြီးများ
ဝမ်ချောင်သည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ မျက်ခုံးများသာ တွန့်ကွေးလျက်ရှိသည်။ အခြေအနေသည် သူထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုရှုပ်ထွေးလှသည်။
ဝမ်ချောင်က စားပွဲပေါ်သို့ လက်ဖြင့်ဖွဖွထုလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ကျော့မျိုးနွယ်က ဘာပြောလဲ…”
ကျော့ဖုန်းချန်သည် ထိုစကားကြောင့် အပ်နှင့်ထိုးခံရသလို တုန်ယင်သွားသည်။
“မဆန်းပါဘူး... မင်းဆီက ဘာမှဖုံးကွယ်လို့မရဘူးပဲ။ မျိုးနွယ်က ဒီကိစ္စကို ဝေးဝေးက ရှောင်ဖို့ ပြောထားတယ်။ မင်းသားတွေရဲ့စစ်ပွဲကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ ဝင်မပါဖို့ သတိပေးထားတယ်။ သူတို့က ဒီစစ်ပွဲကို လူတိုင်းထက် ပိုကြောက်နေကြတယ်”
ကျော့မျိုးနွယ်သည် အလွန်ရှေးကျသော မျိုးနွယ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းဂဏအမျိုးမျိုးကြားမှ အငြင်းပွားမှုများစွာကို တွေ့မြင်ခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် မင်းသားများ၏စစ်ပွဲသည် မည်မျှရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည်ကို ကောင်းစွာနားလည်သည်။ အချို့သူများအတွက် ၎င်းသည် တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် နာမည်ကြီးလာရန် အခွင့်အရေးဖြစ်နိုင်သော်လည်း ကျော့မျိုးနွယ်ကဲ့သို့ မဟာမျိုးနွယ်များအတွက် မင်းသားများ၏စစ်ပွဲသည် ရှောင်ရှားရမည့် ရှေးဦးသတ္တဝါများနှင့်တူသည်။
“ဒါပေမဲ့ မျိုးနွယ်က မျိုးနွယ်ဖြစ်ပြီး ငါက ငါပါ။ နန်းတော်ထဲမှာ လုပ်ကြံသူတွေ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှည့်လည်ပြီး မင်းသားတစ်ပါးရဲ့အသက်ကို ယူဖို့ ကြိုးစားနေတာဟာ ဧကရာဇ်စစ်တပ်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေတယ်... ဒါကြောင့် ငါ့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့...”
ကျော့ဖုန်းချန်က ဝမ်ချောင်စိတ်ပူနေသည့်အရာကို သိထားသည့်အလား ပြောလိုက်သည်။ ခိုရာစန်းနှင့် တာလာ့တိုက်ပွဲများကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ကျော့ဖုန်းချန်သည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ၎င်း၏စိတ်နေစိတ်ထားသည် များစွာတည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။
“ဒါ့အပြင် ပဉ္စမမင်းသားကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့သူတွေကို စုံစမ်းချင်တယ်ဆိုရင် နန်းတော်ထဲမှာ ငါသိတဲ့သူတချို့ရှိတယ်။ သူတို့က သခင်လေးရဲ့ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်တဲ့လမ်းစဉ်ကို အမြဲလေးစားခဲ့ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့အကူအညီနဲ့ အမှန်တရားကို ရှာဖွေရတာ ပိုလွယ်ကူလိမ့်မယ်...” ကျော့ဖုန်းချန်က ထပ်မံပြောလိုက်သည်။
“အင်း”
ဝမ်ချောင်က ခေါင်းညိတ်လျက် ၎င်း၏မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။ ကျော့ဖုန်းချန်သည် ယခင်ဘဝကဖြစ်စေ ယခုဘဝကဖြစ်စေ အမြဲတမ်း ခိုင်မာပြတ်သားသော စိတ်ထားရှိသူဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်က ကျော့ဖုန်းချန်နှင့် ရင်းနှီးရန် ကြိုးစားပြီး ဝုစ်သံမဏိဓားမြှောင်တစ်လက်ကို သူ့အတွက် ဖန်တီးပေးခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းလည်းဖြစ်သည်
“ငါလည်း ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းဖို့ လူတချို့စီစဉ်ထားတယ်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့ကို ဧကရာဇ်စစ်တပ်ရဲ့ စစ်သည်တွေအဖြစ် နန်းတော်ထဲ ဝင်ရောက်နိုင်အောင် နည်းလမ်းရှာပေးပါ။ သူတို့က မင်းအတွက် အကူအညီဖြစ်လိမ့်မယ်...”
ကျော့ဖုန်းချန်၏မျက်လုံးများ အံ့သြမှုဖြင့် လင်းလက်သွားသော်လည်း မကြာမီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဝမ်ချောင်ထံမှ သင်္ကေတတစ်ခုကို လက်ခံရယူပြီး ထပ်မံဆွေးနွေးပြီးနောက် ကျော့ဖုန်းချန်ထွက်ခွာသွားသည်
“ဧကရာဇ်စစ်တပ်ထဲမှာ လူသစ်တွေ အများကြီးပေါ်လာတယ်... ပထမမင်းသားက ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလဲ”
ဝမ်ချောင်က တွေးတောရင်း ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ ကျော့ဖုန်းချန်က ထွက်ခွာမသွားခင် အရေးကြီးသတင်းတစ်ခုပေးခဲ့သည်။ နန်းတော်တွင် တပ်စွဲထားသော ဧကရာဇ်စစ်တပ်သည် ကာလကြာရှည် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုမရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ မကြာခဏ ပြောင်းလဲဖွဲ့စည်းနေပြီး တပ်ဖွဲ့အသီးသီးတွင် လူသစ်များစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။
အချိန်ယူပြီး စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း မျိုးစေ့အတွင်း ထုပ်ပိုးထားသော အကန့်အသတ်မရှိသော စွမ်းအင်ကိုသာ မြင်နိုင်ခဲ့ပြီး အခြားဘာကိုမှ မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ၎င်းမျိုးစေ့သည် ကမ္ဘာ၏ကံကြမ္မာနှင့် မည်သို့ဆက်စပ်နေသည်ကို သူမသိရှိခဲ့ပေ။ မူလအမရအရှင်သည် နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင့်တစ်ရာကျော် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ပြီး မူလအမရဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ကာ အကာအရံများနှင့် ထောင်ချောက်များစွာကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
ဤဂိုဏ်းသည် အရေးကြီးသော အရာကို သူ့ထံ လွှဲပြောင်းပေးရန်အတွက်သာဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ထိုးထွင်းမြင်နိုင်စွမ်းမရှိခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် ကံကြမ္မာကျောက်တုံးက ၎င်း၏ဖွဲ့စည်းမှုနှင့် လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဆန်းစစ်နေသည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း ဆယ်ရက်ကျော်ကြာသည်အထိ ရလဒ်တစ်စုံတစ်ရာမထွက်ပေါ်ခဲ့ပေ။ ဤမျှကြာရှည်သော ဆန်းစစ်မှုသည် ယခင်က တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။ ဝမ်ချောင်သည် စောင့်ဆိုင်းရုံမှလွဲ၍ ဘာမှမလုပ်နိုင်သလို ခံစားရသည်။
ကံကြမ္မာကျောက်တုံး၏ နောက်ဆုံးဆန်းစစ်မှုက ဘာကိုထုတ်ပေးမည်နည်း။ သို့မဟုတ် ဆန်းစစ်မှု မအောင်မြင်ခဲ့သလား။
“ဟား... ဟား”
တွေးတောမှုများအလယ်တွင် အပြင်ဘက်မှ ရယ်သံနှင့် စကားပြောသံများက ဝမ်ချောင်၏အာရုံကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ ကန့်လန်ကာကို မပြီး ဝမ်ချောင်ကြည့်လိုက်ရာ အနီးနားတွင် ဟူလူမျိုးများစွာ စုရုံးနေပြီး အနီးနားရှိ ဟန်လူငယ်တစ်ဦးကို လှောင်ပြောင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုဟူလူမျိုးများသည် အမျိုးမျိုးသော ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဝမ်ချောင်သည် တိဘက်၊ တာ့ခ်၊ မန့်ရွှေကျောင်းနယ်မြေ၊ အနောက်နယ်မြေသားများ၏ ဝတ်စုံများကို ခွဲခြားမြင်နိုင်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် ထိုဟန်လူငယ်၏မျက်နှာသည် ဒေါသဖြင့် နီရဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုလူသည် တက်သွားပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏သူငယ်ချင်းက သူ့ကို ဆွဲထားသည်။
“သူတို့က မြို့တော်ကို ရောက်လာခါစလူတွေပဲ... သူတို့ကြောင့် အချိန်ကုန်မခံနေပါနဲ့... နောက်ပြီး သူတို့ကလူပိုများတယ်..တိုက်ရင် ငါတို့ မနိုင်လောက်ဘူး”
“ဟားဟား… ကြားလား.....ငါတို့ရဲ့တိုင်းပြည်တွေက မဟာထန်နဲ့ မိတ်ဆွေတွေပါ... နားလည်လား... မင်းတို့ မဟာထန်ကပဲ ငါတို့ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာ... ငါတို့က လာချင်လို့လာတာ မဟုတ်ဘူး”
ဟူလူမျိုးတစ်ဦးက ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောပြီး ထိုဟန်လူငယ်နှစ်ဦးကို လှောင်ပြောင်စွာ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ဟား... ဟား...”
ထိုဟူလူမျိုးများသည် သိသိသာသာ မူးနေပြီး ကြမ်းတမ်းစွာ ရယ်မောနေကြသည်။
“ခလွပ်”
ထိုဟန်လူငယ်သည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူ၏လက်သီးများကို ဒေါသဖြင့် ဆုပ်ထားသည်။
“ဝူလူယာလူ…”
ဟူလူအုပ်ထဲမှ တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် မြေပေါ်ထိုင်နေသော ဟူလူမျိုးများသည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး ထိုဟန်လူငယ်နှစ်ဦးကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။
“ဟူဆူဘူလူအိုလူ…”
ဟူလူမျိုးများသည် ယခုအခါ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး ထိုနှစ်ဦးကို ရိုက်နှက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ချက်ချင်း မျက်နှာဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်သွားသည်။
“လူအိုကြီးရင်း...”ဝမ်ချောင်က အော်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် လူအိုကြီးရင်းသည် အတောင်ဖြန့်ထားသော ငှက်ကြီးတစ်ကောင်နှင့်တူစွာ လူအုပ်ထဲသို့ ဆင်းသက်လာပြီး သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသည်။ သူ၏လက်သည် ခြင်္သေ့ခြေသည်းကဲ့သို့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ကြယ်တာရာစွမ်းအင်သည် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဟူလူမျိုးဆယ်ဦးကျော်သည် လည်ပင်းမှ ဆွဲမြှောက်ခံရပြီး လေထဲတွင် ရုန်းကန်နေရသည်။ ထိုဟူလူမျိုးများသည် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်လျက် အော်ဟစ်နေကြသည်။
သာမန်ဟန်လူငယ်နှစ်ဦးကို ဟူလူမျိုများသည် ကိုင်တွယ်နိုင်သော်လည်း လူအိုကြီးရင်းကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်သူရှေ့တွင် သူတို့သည် လုံးဝအားမရှိပေ။ ဝမ်ချောင်သည် မြို့တော်တွင် သတင်းအချက်အလက်များကို ဖြေရှင်းရန် လူအိုရင်းကို ထားခဲ့ပြီး ၎င်းကိစ္စကြောင့်ပင် လူအိုရင်းသည် ဝမ်ချောင်ပေးထားသော သိုင်းပညာများကို လေ့ကျင့်ရန် အချိန်ရခဲ့ပြီး သူ၏ ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို သိသိသာသာ အားကောင်းလာစေခဲ့သည်
“သေချင်နေကြလား...”လူအိုရင်းသည် လူအုပ်အလယ်တွင် ရပ်လျက် ၎င်း၏မျက်လုံးများသည် အေးစက်စွာ လင်းလက်နေသည်။
“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”
ဟူလူမျိုးတစ်ဆယ်ဦးကျော်သည် အဝတ်စုတ်အရုပ်ကလေးများကဲ့သို့ အပြင်သို့ ပစ်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်။
“လူယုတ်မာ... ပြေးကြစမ်း... လာကြစမ်း”
ဟူလူမျိုးများသည် နတ်ဘုရားကဲ့သို့သော လူအိုရင်းကို မြင်လိုက်ရပြီး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ လူအိုရင်းက ထပ်မံတိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုမီ ၎င်းတို့သည် အလျင်စလို ထရပ်ပြီး လူစုခွဲထွက်ပြေးသွားကြသည်။ လိုအိုကြီးရင်းသည် မလိုက်ခဲ့ပေ။ ၎င်း၏လုပ်ရပ်များကို အလွန်ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။ ထိုဟူလူမျိုးများသည် အလွန်အကျူးလွန်ကျူးခဲ့သော်လည်း မည်သူ့ကိုမှ မသတ်ခဲ့သဖြင့် သူတို့ကိုလည်း သတ်ရန် အကြောင်းမရှိခဲ့ပေ။
“ဆရာ...ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”
ထိုဟန်လူငယ်နှစ်ဦးသည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကြသည်။
“လူအိုရင်း...သူတို့နှစ်ဦးကို ဒီကိုခေါ်လာခဲ့”
ဝမ်ချောင်၏အသံသည် လူအိုရင်း၏နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။
“သခင်လေးများ... ကျွန်တော့်သခင်က ခင်ဗျားတို့ကို တွေ့ချင်တယ်...”
လူအိုရင်းက ထိုနှစ်ဦးကို ပြောလိုက်သည်။ ထိုနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အံ့သြစွာ ကြည့်ပြီး လူအိုရင်းနောက်သို့ လိုက်သွားကြသည်။ ဝမ်ချောင်သည် သူ၏မျက်နှာကို အနည်းငယ်ပြောင်းလဲထားသဖြင့် ထိုသူနှစ်ယောက်သည် သူ့ကို ချက်ချင်းမမှတ်မိခဲ့ပေ။ ဝမ်ချောင်သည် ယဉ်ကျေးသောစကားများဖြင့် အဓိကအကြောင်းအရာသို့ တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။
“မင်းတို့နဲ့ ဟူလူမျိုးတွေကြားမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ... ဘာကြောင့် သူတို့က မင်းတို့ကို ပစ်မှတ်ထားတာလဲ...”
ထိုနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကြည့်လိုက်ပြီး ဘေးဘက်မှ လူငယ်သည် အနည်းငယ် မျက်နှာရဲလာသည်။ အနည်းငယ်စိုးရိမ်နေသော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်သည် ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို ရှင်းပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
******
အခန်း ၁၅၇၇ - အများပြည်သူလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့
ဝမ်ချောင်က စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ မျက်ခုံးများသာ တွန့်ကွေးလျက်ရှိသည်။
“ပြောရတာ သိပ်မကောင်းပေမဲ့ သခင်လေးမြင်ပြီးသားမို့ ဘာမှ မဖုံးကွယ်တော့ပါဘူး...”
လူငယ်တစ်ဦးက သူ၏လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ရှင်းပြစပြုလိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျွန်တော်နဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့သူက ဒီနေရာကနေ ဖြတ်သွားရင်း အလှကုန်ဝယ်ဖို့ လာခဲ့တယ် … ဒါပေမဲ့ သူမဟာ ဟူလူမျိုးတစ်စုနဲ့ ဆုံမိပြီး သူတို့က သူမကို ညစ်ညမ်းစကားတွေနဲ့ စော်ကားပြီး ထိတွေ့ခဲ့တယ်… သူမဟာ အရှက်ရလွန်းလို့ သတ်သေဖို့တောင် ကြိုးစားခဲ့တယ်...”
လူငယ်၏စကားများကြောင့် ဝမ်ချောင်၏မျက်ခုံးများ အံ့သြမှုဖြင့် ပင့်တက်သွားသည်။
“ကျွန်တော်က အဲဒီအချိန်မှာ အပြင်မှာမို့ ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို မသိခဲ့ဘူး။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ရှင်းပြချက်တောင်းဖို့ လာခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ ဒီလူတွေက သူတို့ရဲ့လုပ်ရပ်ကို ဝန်ခံရုံသာမက အရှက်မရှိဘဲ ကျွန်တော်တို့ကိုပါ ရိုက်နှက်ဖို့ ကြံရွယ်ခဲ့တယ်...”
လူငယ်သည် သွားများကို ကြိတ်ရင်း ဒေါသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။ သူနှင့် စေ့စပ်ထားသူ၏ အရှက်တရားအတွက် လက်စားမချေနိုင်ခဲ့သည့်အပေါ် အလွန်အရှက်ရသလို ခံစားရသည်။ ဝမ်ချောင်၏အကူအညီမရှိခဲ့လျှင် တို့တို့သည် ရိုက်နှက်ခံရပြီး ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များတောင် ပြန်ရသွားနိုင်သည်။
ရထားအတွင်းတွင် ဝမ်ချောင်၏မျက်ခုံးများ တင်းမာစွာ၏ တွန့်ကွေးသွားသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်နှင့် ဟူလူမျိုးများအကြား အငြင်းပွားမှုကို မမြင်ခဲ့ရသော်လည်း သူသည် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။
“ဘာဖြစ်နေတာလဲ… ဒီကိစ္စကို မြို့စောင့်တပ်က ကိုင်တွယ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ သူတို့က ဝင်မစွက်ဖက်တာလဲ...”
ဝမ်ချောင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
မြို့တော်တွင် သူ၏ဥပဒေများရှိပြီး နယ်မြေအသီးသီးကို မြို့စောင့်တပ်က အုပ်ချုပ်ထားသည်။ လူအုပ်ကြီးတစ်ခုက လမ်းပေါ်တွင် ဆူပူမှုဖြစ်ပေါ်နေခြင်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဝမ်ချောင်သည် လမ်းလယ်တွင် မူးနေသော ဟူလူမျိုးအုပ်စုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့သြသွားခဲ့သည်။
“အသုံးမဝင်ပါဘူး…မြို့စောင့်တပ်မှာ ဒီကိစ္စအပေါ် အာဏာမရှိဘူး... ကျွန်တော်က မြို့စောင့်တပ်ထံ အရင်သွားခဲ့ပြီး သူတို့က မြို့တော်ထဲက ဟူလူမျိုးတွေဟာ အတွင်းရေးအကြံပေးနန်းဆောင်ရဲ့ တာဝန်ဖြစ်တယ်လို့ ပြောတယ်… သူတို့မှာ အာဏာမရှိဘူးတဲ့…”
‘အတွင်းရေးအကြံပေးနန်းဆောင်’ ဆိုသည့်စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဝမ်ချောင်၏မျက်နှာသည် သုန်မှုန်သွားပြီး ရထားအတွင်းတွင် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“လူတိုင်းက အခုဆိုရင် မဟာထန်နဲ့ တခြားနိုင်ငံတွေဟာ စစ်တပ်တွေကို ဖျက်သိမ်းပြီး ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်နေတယ်တဲ့။ ဒါဟာ သမိုင်းမှာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ အံ့သြဖွယ်အခြေအနေတစ်ခုလို့ ပြောနေကြတယ်။ မဟာထန်ဟာ တခြားသူတွေနဲ့ တကယ်ငြိမ်းချမ်းရေးရဖို့ အခွင့်အရေးရှိတယ်တဲ့။ အနာဂတ်မှာ စစ်ပွဲဆိုတာ မရှိတော့ဘူး… ကမ္ဘာကြီးဟာ သဟဇာတဖြစ်လိမ့်မယ်တဲ့…”
“ဧကရာဇ်နန်းတော်က ဟူလူမျိုးတွေဟာ မကြာသေးခင်ကမှ ရောက်လာခဲ့တာမို့ ဗဟိုလွင်ပြင်ရဲ့ ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေကို သိပ်နားမလည်ကြသေးဘူတဲ့။ သူတို့ကို သည်းခံပြီး သင်ပေးဖို့ မျှော်လင့်တယ် လို့လည်း ပြောပါတယ်။ ဒါမှ အနာဂတ်မှာ စစ်ပွဲတွေ ရှောင်ရှားနိုင်မှာပါ။ ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စတွေကို လွှတ်ထားဖို့ ကျွန်တော်က သူ့ကို အမြဲအကြံပေးခဲ့တယ်။ ကမ္ဘာကြီးသဟဇာတဖြစ်ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲလို့ ပြောခဲ့ကြပြီး နိုင်ငံတွေကြား တိုက်ပွဲတွေ မရှိတော့ဘူးလို့ ဆိုခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ။ အခု ကျွန်တော်တွေးကြည့်မိတော့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ရဲ့ ‘အင်အားကြီးမားမှုသည် ဖြောင့်မတ်ခြင်း’ ဆိုတဲ့ စာအုပ်ကို တွေးမိတယ်။ ဒါဟာ လုံးဝမဆီမဆိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်”
သူငယ်ချင်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူ၏ ဝမ်းနည်းစွာ အမှတ်တမဲ့ ပြောလိုက်သော စကားသည် စိတ်ခံစားမှုကို အနည်းငယ် ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။
လူအိုရင်းက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ့သခင်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“လူအိုရင်း… မြို့တော်ထဲက လက်ရှိအခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ… ဒီလိုဖြစ်ရပ်တွေ ဘယ်လောက်များများ ဖြစ်နေလဲ…”
ဝမ်ချောင်က လူအိုရင်းကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
လူအိုရင်းသည် မြို့တော်တွင် နေထိုင်ပြီး သူလျှိုများနှင့် ထောက်လှမ်းသူများကို ကိုင်တွယ်နေသူဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် လူအိုရင်းက နေ့ခင်းကြောင်တောင်ဖြစ်ပွားနေသော ဤဖြစ်ရပ်များကို သိရှိထားမည်ဟု ယုံကြည်သည်။
လူအိုရင်းသည် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ဝမ်ချောင်က ဤအကြောင်းကို မေးလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
“အတွင်းရေးအကြံပေးနဲ့ လီလင်းဖူးတို့က နန်းတော်ကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး မဟာထန်ဟာ သူရဲ့တံခါးတွေကို ဖွင့်လှစ်ကာ ဟူလူမျိုးများစွာကို မြို့တော်ထဲ ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုခဲ့တယ်။ မြို့တော်ထဲမှာ ဟူလူမျိုးတွေ ယခင်ကထက် အများကြီးပိုများလာပြီး လမ်းတိုင်းမှာ ဟူလူအုပ်စုတွေကို တွေ့မြင် နေရတယ်..”
“သူတို့အခြေကျနေထိုင်နိုင်ဖို့အတွက် လီကျွင်းရှန်းက သူတို့ကို အခွင့်အရေးများစွာ ပေးထားတယ်။ သူတို့ဟာ မြို့တော်ထဲမှာ စတိုးဆိုင်တွေ ဝယ်ယူနိုင်ပြီး သူတို့နိုင်ငံတွေရဲ့ ထူးခြားတဲ့ပစ္စည်းတွေကို ရောင်းချနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ လူများလာတာနဲ့အမျှ ပဋိပက္ခတွေ မဖြစ်မနေဖြစ်လာပြီး အလုံးစုံတဲ့အခြေအနေအတွက် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှုဂိုဏ်းက အလွန်အမင်း သည်းခံတဲ့မူဝါဒကို ရွေးချယ်ထားတယ်...”
လူအိုရင်းက ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူသည် ဤကိစ္စကို အရေးမပါဟု အမြဲထင်ခဲ့ပြီး ဝမ်ချောင်၏အာရုံစိုက်မှုသည် ဧကရာဇ်နန်းတော်နှင့် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှု ဂိုဏ်းပေါ်တွင်သာ ရှိသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ယခုမှ ထင်ရှားသည်မှာ ထိုသို့မဟုတ်ကြောင်း သိရှိလာသည်။
ဝမ်ချောင်က သု့အား မေးမြန်းခဲ့သည့်အတွက် သူစိတ်ဝင်စားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် လူအိုရင်းသည် သူ၏တာဝန်ကို ပျက်ကွက်ခဲ့သည်။
“အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး အပြည့်အဝအစီရင်ခံစာတင်ပေးပါ။ ဒါ့အပြင် နောက်ကြရင်လည်း ဒီလိုဖြစ်ရပ်တွေအားလုံးကို ကျွန်တော်ကို အစီရင်ခံရမယ်...”
ရထားသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့သို့ဆက်လက်ရွေ့လျားသွားပြီး ဝမ်ချောင်သည် လူအုပ်ထဲတွင် ဟူလူမျိုးများ ပိုမိုများပြားလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဟန်လူမျိုးအများစုသည် ၎င်းတို့နှင့် အနည်းငယ်အကွာတွင်တောင် စကားပြောရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေကြသည်။ ရထားဆက်လက်ရွေ့လျားသွားစဉ် ရွှေရောင်ခြယ်ထားသော ဟန်စာလုံးများပါသော ဆိုင်းဘုတ်များကို ဟူစာလုံးများဖြင့် အစားထိုးထားသည်ကိုပင် တွေ့လိုက်ရသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ထင်ရှားသောနေရာများသည် ဟူလူမျိုးများ၏ စတိုးဆိုင်များဖြင့် သိမ်းပိုက်ထားပြီး ထန်ကုန်သည်များသည် ပိုဝေးကွာသော နေရာများတွင်သာ ရှိနေသည်။ ထိုဆိုင်များ၏ ကုန်သည်များသည် ဟူကုန်သည်များ၏ မာနထောင်လွှားသော မျက်နှာများကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ဝမ်ချောင်သည် ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှ ထွက်ပြေးလာသော ဟူလူမျိုးများကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။
သူသည် ဟူလူမျိုးအချို့က ဟန်လူမျိုးတစ်ဦးကို ရိုက်နှက်နေသည်ကို မြင်နေရသော်လည်း မည်သူမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ မြို့စောင့်တပ်သည် ဘေးကနေ ဖြတ်သွားကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် ဒေါသဖြင့်ရောနှောနေသော အားမလိုအားမရဖြစ်မှုများကို ဖော်ပြနေသည်။
ဝမ်ချောင်၏မျက်ခုံးများ တွန့်ကွေးလျက် ၎င်း၏မျက်နှာသည် သုန်မှုန်သွားသည်။ သူထွက်သွားခဲ့သည်မှာ လအနည်းငယ်သာ ကြာသေးသော်လည်း မြို့တော်တွင် အများအပြားဖြစ်ပေါ်ပြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ကျော့ဖုန်းချန်နှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် လမ်းတစ်ခုကို ကျပန်းရွေးချယ်ခဲ့သော်လည်း ဟူလူမျိုးများသည် အလွန်ကြမ်းတမ်းစွာနှင့် မာနထောင်လွှားစွာ ပြုမူနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ မြို့တော်တစ်ခုလုံးတွင် ဤသို့သော ဖြစ်ရပ်များ မည်မျှဖြစ်ပေါ်နေမည်ကို တွေးတောင် မတွေးနိုင်ပေ။
မဟာထန်၏မြို့တော်သည် တပ်သားများစွာဖြင့် ကာကွယ်ထားသော အရေးပါသောနယ်မြေဖြစ်ပြီး ယခုလို အခြေအနေဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ အင်ပါယာ၏ အခြားနေရာများတွင် အခြေအနေသည် ပိုမိုဆိုးရွားနိုင်သည်။
ထောင်ကျော်အရှည်ရှိသော ရေကာတာတစ်ခုသည် ပုရွတ်ဆိတ်တစ်ကောင်၏ အပေါက်တစ်ခုကြောင့် ပြိုကျနိုင်သည်။ သူသည် သဟဇာတကမ္ဘာနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်နိုင်ငံများနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးသည် လူကြိုက်များမှု အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသည်ဟု ယူဆထားပြီး မြို့တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော ဟူလူမျိုးများကို အလွန်ပြင်းထန်စွာ ဆက်ဆံရန် မတတ်နိုင်သည်ဟု ထင်နေပေမည်။ ဝမ်ချောင်သည် သူ၏အစီအစဉ်များကို ဖျက်ဆီးမည်ကို စိုးရိမ်နေပေမည်။ သို့သော် လူနည်းစုကိုသာ စွန့်လွှတ်နေရင်း လူထု၏စိတ်ဓာတ်ကို ဖျက်ဆီးနေသည်ကို သူမသိရှိပေ။
ဤနေရာသည် အင်ပါယာ၏မြို့တော် ဗဟိုလွင်ပြင်၏နှလုံးသားဖြစ်သော်လည်း ဟူလူမျိုးများသည် ဤမျှလောက် ကြမ်းတမ်း၍ မာနထောင်လွှားစွာ ပြုမူနေဆဲဖြစ်သည်။ မြို့တော်၏လူထုကို ကာကွယ်ပေးရမည့် မြို့စောင့်တပ်သည် အားမလိုအားမရဖြစ်နေပြီး ၎င်းသည် မဟာထန်၏ ကျန်လူထုအပေါ် အေးစက်သောအကျိုးသက်ရောက်မှုသာ ဖြစ်ပေါ်စေမည်။
ဝမ်ချောင်သည် ရထားအတွင်း ရုပ်ထုတစ်ခုကဲ့သို့ ထိုင်နေသော်လည်း လူအိုရင်းသည် ဝမ်ချောင်သည် ဤမျှလောက် တည်ငြိမ်နေလေလေ သူသည် ဒေါသထွက်နေပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေလေဖြစ်ကြောင်း သိထားသည်။ ထိုတောက်ပသော မျက်လုံးများထဲတွင် လူအိုရင်းသည် အေးစက်ပြီး ပြင်းထန်သော အလင်းရောင်တစ်ခုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။
စစ်သူကြီးရုံး၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် အများပြည်သူလုံခြုံရေးရုံးတစ်ခု တည်ထောင်ခဲ့ပြီး ၎င်းကို တည်ထောင်သူမှာ တစ်လသာသာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ဝမ်ချောင်ပင်ဖြစ်သည်။
“သူတို့က ဒီမှာ ဘာလုပ်ဖို့ လာကြတာလဲ… ‘အများပြည်သူလုံခြုံရေး’ မြို့တော်မှာ ဒီလိုတပ်ဖွဲ့မျိုး ဘယ်တုန်းက ရှိခဲ့လဲ..”
လူအုပ်ကြီးသည် ဤတပ်သားအသစ်များကို ချက်ချင်းသတိပြုမိပြီး အလွန်သိချင်စိတ်နှင့် စိတ်ဝင်စားဖွယ်တွေ့ရှိခဲ့သည်။
သို့သော် ဤမြင်းတပ်များသည် လူအုပ်၏အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စည်းကမ်းတင်းကြပ်စွာ ထိန်းသိမ်းထားသော တန်းစီမှုဖြင့် အလွန်မြင့်မားသော စည်းကမ်းနှင့် လေ့ကျင့်မှုကို ပြသနေသည်။ သူတို့၏မျက်လုံးများသည် သိမ်းငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စိမ်းမြသောနဂါးလမ်း၏ လူထူထပ်သောအုပ်စုများကို စူးစမ်းကြည့်ရှုနေပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
လူအုပ်ကြီးသည် အံ့အားသင့်နေချိန်တွင် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ အော်ဟစ်သံတစ်ခုသည် လေထုထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ခဏအကြာတွင် ထိုလူငယ်အရာရှိသည် နေရာတစ်ခုကို ပိတ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏လူများနှင့်အတူ ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား ထိုးဖောက်သွားသည်။
လူအုပ်သည် အဓိကရုဏ်းဖြစ်သွားပြီး ထိုမြင်းတပ်သားများသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာထားများဖြင့် လမ်းဘေးရှိလူများကို ဆဲဆိုနေသော မူးနေသည့် ဟူလူမျိုးအုပ်စုနှင့် ထန်ကုန်သည်တစ်ဦး၏ ပစ္စည်းများကို ဖျက်ဆီးနေသည့်အုပ်စုဆီသို့ အပြေးအလွှားထိုးဖောက်သွားသည်ကို လူတိုင်းက ကြည့်ရှုနေကြသည်။
“ခွပ်…ခွပ်…ခွပ်..”
ဟူလူမျိုးများမှာ တုံ့ပြန်ရန်အချိန်မရှိခင် မြင်းတပ်သားနှစ်ဆယ်ကျော်သည် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး သူတို့ဆီသို့ အပြေးအလွှား ထိုးဖောက်ဝင်လာကြသည်။
******
အခန်း ၁၅၇၈ - အများပြည်သူလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ (၂)
“ဂျွတ်...”
အဆစ်များကွဲအက်သံများကို ကြားရပြီး မြင်းများဖြင့်တပ်သားများသည် မူးနေသော ဟူလူမျိုးများ၏ အရေးကြီးသော အဆစ်များကို ဖမ်းဆုပ်ကာ လျင်မြန်စွာ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။
“ဘာလုပ်နေတာလဲ...”
“ငါတို့က မဟာထန်မြို့တော်ရဲ့ ဧည့်သည်တွေပဲ… မင်းတို့ မဟာထန်ကပဲ ငါတို့ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာ”
“ဧည့်သည်တွေကို ဒီလိုဆက်ဆံတာလား...”
“ငါ့ကို လွှတ်စမ်း... အခုချက်ချင်း လွှတ်ပေးစမ်း… မင်းတို့ လူမှားဖမ်းနေတာ”
မူးနေသော ဟူလူမျိုးများသည် ချက်ချင်းပင် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
“နည်းနည်းလောက် နာခံမှုရှိစမ်းပါ...”
လူငယ်အရာရှိသည် ဆန္ဒပြလျက်ရှိသော ဟူလူတစ်ဦးကို ဆွဲယူပြီး လေထဲတွင် မလိုက်သည်။ ထိုလူငယ်အရာရှိ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရွံရှာမှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။
“ငါ လူမှားမဖမ်းဘူး….မင်းတို့လူအုပ်ကို ဖမ်းဖို့ လာခဲ့တာပဲ…”
“လာကြစမ်း..အားလုံးကို ခေါ်သွားလိုက်…”
တပ်သားများသည် ဟူလူမျိုးများကို မြင်းပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ တုပ်နှောင်လိုက်ကြသည်။
“ငါ့ကို လွှတ်စမ်း... လွှတ်စမ်း… မင်းတို့မှာ ငါတို့ကို ဖမ်းဆီးဖို့ အာဏာမရှိဘူး… မင်းတို့ရဲ့ အတွင်းရေးအကြံပေးကတောင် မြို့စောင့်တပ်မှာ ငါတို့ကို ထိန်းချုပ်ပိုင်ခွင့်မရှိဘူးလို့ ပြောထားတယ်... မင်းတို့က နိုင်ငံတွေကြားက ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဖျက်ဆီးနေတာ...”
မြင်းစီးထားသောတပ်သားများသည် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် လုပ်ဆောင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဟူလူမျိုးများသည် ထိတ်လန့်လာပြီး အမူးပြေကာ သူတို့၏ကိုယ်များ တုန်လှုပ်လာကြသည်။
မြို့တော်တွင် အချိန်များစွာ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် သူတို့သည် စားသောက်လိုသမျှကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ယူဆောင်ခဲ့ပြီး ပိုက်ဆံပေးရန်ကို ဘယ်သောအခါမှ မစဥ်းစားခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤထန်မြင်းတပ်သားများသည် အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်နေပုံရသည်။
“ငါတို့ မင်းတို့ကို တိုင်ကြားမယ်... သေချာပေါက် တိုင်ကြားမယ်…”
ဟူလူမျိုးများသည် မဟာထန်ဘာသာစကားဖြင့် ကြမ်းတမ်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
“တိုင်ကြားချင်ရင် တိုင်ကြားလိုက်... ပြောပြမယ် ငါတို့က မြို့စောင့်တပ်မဟုတ်ဘူး… ငါတို့အားလုံးက အများပြည်သူလုံခြုံရေးရုံးကပဲ”
အရာရှိက အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။ ဤစကားကိုပြောပြီးနောက် အရာရှိသည် နောက်ဆုံးဟူလူတစ်ဦးကို တုပ်နှောင်လိုက်ပြီး တပ်ဖွဲ့သည် လျင်မြန်စွာ စီးနင်းထွက်ခွာသွားသည်။
“ဟေး…”
သူတို့ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီတွင် စိမ်းမြသောနဂါးလမ်းပေါ်ရှိ လူအုပ်ကြီးသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သဘောပေါက်လိုက်ပြီး အောင်ပွဲခံသံများဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
“ကောင်းတယ်...”
“ဒီလူယုတ်မာတွေကို နောက်ဆုံးမှာ ဖမ်းသွားပြီ… သူတို့ကို မြင်နေရတာ စိတ်ပျက်လာပြီ...”
“သဟဇာတကမ္ဘာဆိုတာ ဘာလဲ… ဒီလူတွေက ကြွက်တွေ ပိုးကောင်တွေပဲ…”
လူအုပ်ကြီးသည် ချီးကျူးမှုများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုကြသည်။ ဤဟူလူမျိုးများသည် မကြာသေးမီက စုဝေးလာပြီး ဤနယ်မြေကို သူတို့အတွက် သိမ်းပိုက်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် မြို့စောင့်တပ်က ထိုဟူလူမျိုးများကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ လူထုသည် ဒေါသကို မျိုသိပ်ထားခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့အားလုံးအတွက် ဒေါသကို ပြန်လည်ထုတ်ဖော်ပေးခဲ့သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ...”
သာမန်လူတစ်ဦးက ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုသူသည် မြို့တော်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း အများပြည်သူလုံခြုံရေးရုံးဆိုသည်ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။
“အားလုံးကို ဖမ်းဆီးလိုက်စမ်း...”
မြို့တော်၏ အခြားနေရာအားလုံးတွင်လည်း ဤသို့သော ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ပွားနေသည်။ နီရဲသော သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားသော မြင်းတပ်အုပ်စုများသည် ဟူလူမျိုးများ စုဝေးရာနေရာများသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ လုယက်မှု၊ အမျိုးသမီးများကို နှောင့်ယှက်မှု၊ သို့မဟုတ် အခြားသူများကို ရိုက်နှက်မှုကဲ့သို့ ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်သည့် ဟူလူမျိုးများကို ဖမ်းဆီးခဲ့သည်။
“ဘာလဲ...”
သတင်းသည် မကြာမီ ပီပါလမ်းကြားအတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်အခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ကန့်လန်ကာနောက်ကွယ်မှ လူတစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။
“ငါတို့လူတွေကို အများပြည်သူလုံခြုံရေးရုံးက ဖမ်းဆီးသွားတာလား...”
ကန့်လန်ကာကို ဖြတ်ပြီးတောင်မှ ထိုဟူမျိုး၏အံ့သြမှုသည် သူ၏အသံမှတစ်ဆင့် ထင်ရှားစွာ ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်...”
“သူတို့က ငါတို့လူတွေထဲက သုံးထောင်ကျော်ကို ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး ဟူဂျီယာလမ်းပေါ်က လူတွေရဲ့ ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကျော်ကို ဖမ်းဆီးခဲ့တယ်။ လူတိုင်းက ရာဇဝတ်မှုတွေ ကျူးလွန်နေရင် ဥပဒေက လူအားလုံးကို အပြစ်မပေးနိုင်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ အများဆုံးဆိုရင် နှစ်ဆယ်ကျော်လောက်ပဲ ဖမ်းမယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အံ့သြစရာက သူတို့က သုံးထောင်ကျော်ကို ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး ရပ်တန့်ဖို့ လက္ခဏာမပြဘူး။ လူတိုင်းက အန္တရာယ်ခံစားနေရပြီး အခန်းထဲမှာ ပိတ်နေပြီး အခြေအနေ ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို စောင့်ကြည့်နေကြတယ်။ အများပြည်သူလုံခြုံရေးရုံးက ကင်းလှည့်မှုတွေကို အားဖြည့်ထားပြီး မြို့တော်ရဲ့ အစွန်းအထိတောင် ချဲ့ထွင်ထားတယ်”
သတင်းပို့လာသော ဟူလူသည် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
အခြေအနေသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တစ်စက္ကန့်အကြာမှာပင် ဟူလူမျိုးတို့သည် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို ဆွေးနွေးနေခဲ့ပြီး နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ထိုလူကိုယ်တိုင်က မြို့တော်ထဲရှိ ဟူလူမျိုးများအားလုံးကို အလွန်မနှစ်မြို့ဖွယ် အံ့သြမှုတစ်ခု ပေးခဲ့သည်။
“တိဘက်တွေ၊ တာ့ခ်တွေ၊ ဂိုဂူရီယွန်တွေ နဲ့ တခြားနိုင်ငံတွေက လူတွေအများကြီး ဖမ်းဆီးခံရပြီး ငါတို့ရဲ့ သူလျှိုတွေလည်း အများကြီး ဖမ်းဆီးခံရတယ်… ဒီအခြေအနေက ငါတို့အတွက် မကောင်းဘူး..” သူလျှိုက ပြောလိုက်သည်။
ကန့်လန်ကာနောက်ကွယ်မှ လူသည် ချွေးစေးများ မထိန်းနိုင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုမင်းမျိုးမင်းနွယ်သည် ဧကရာဇ်နန်းတော်မှ အတင်းအကြပ် ထုတ်ပယ်ခံရပြီး တစ်လကျော်ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော်လည်း ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသောအခါ ဟူလူမျိုးများအားလုံးကို သူတို့အားလုံး၏ အနောက်တွင် ဓားတစ်လက်ရှိသည်ဟု ခံစားရစေခဲ့သည်။
အထက်မှ အမိန့်မရှိခဲ့လျှင် ထိုသူသည် သူ၏တာဝန်ကို လက်ခံပြီး ထိုသတ်ဖြတ်နတ်ဘုရားကို သွားရန်ပြီးစလွယ် စိန်ခေါ်မည်မဟုတ်ပေ။
အခန်းထဲတွင် သေမင်းကဲ့သို့ ဖိနှိပ်ထားသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ကန့်လန်ကာနောက်ကွယ်မှ လူသည် စကားမပြောခဲ့သော်လည်း ဤဟူလူမျိုးသူလျှိုပင်လျှင် ထိုသူ၏စိတ်ထားသည် မည်မျှပြင်းထန်သည်ကို ခံစားမိသည်။
သို့သော် ခဏအကြာတွင် ထိုသူက ထပ်မံစကားပြောလိုက်သည်။
“မထိတ်လန့်ပါနဲ့… အရာအားလုံးက ငါတို့ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာပဲ။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က ငါတို့လူတွေကို အများကြီး သတ်ဖြတ်ခဲ့တာမို့ သူ နည်းနည်းလောက် ပေးဆပ်ရမဲ့အချိန်ရောက်ပြီ။ ဒီနေရာက မြို့တော်ပဲ စစ်မြေပြင်မဟုတ်ဘူး။ သူ စိတ်ကြိုက်လုပ်လို့ရတဲ့ နေရာလည်းမဟုတ်ဘူး။ ငါ့အမိန့်ကို ပို့ပေးလိုက်။ မဟာဝန်ကြီးရဲ့ နာမည်နဲ့ သံတမန်တွေကို စုစည်းပြီး နန်းတော်ထဲကို ပူးတွဲတင်ပြချက်တစ်ခု တင်သွင်းလိုက်။ လီကျွင်းရှန်းနဲ့ ပထမမင်းသားက ဒီကိစ္စကို ဘာပြောမလဲ ကြည့်ရအောင်။ ငါတို့က သူ့ကို မကိုင်တွယ်နိုင်ရင်တောင် သူ့ကို ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့သူတွေ ရှိပါတယ်။ သူတို့ ဘယ်လိုရှင်းပြမလဲ ကြည့်ချင်တယ်...”
ထိုလူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
မဟာဝန်ကြီးဟူသည့် စကားလုံးကို ဖော်ပြလိုက်သည်နှင့် ဟူသူလျှိုသည် တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် လေးစားမှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုလူဖော်ပြသော မဟာဝန်ကြီးသည် ဦးဆောင်နိုင်ငံအင်ပါယာ၏အမတ်ကြီး တာ့လုံထင်းလင်ပင်ဖြစ်သည်။
ဦးဆောင်နိုင်ငံနှင့် အခြားနိုင်ငံများအကြား ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုသည် ဧကရာဇ်ဝန်ကြီး၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် လုံးဝနီးပါးရှိပြီး ကန့်လန်ကာနောက်ကွယ်မှ လူသည် သူ၏တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချောင်၏ မြို့တော်အတွင်း ရုတ်တရက်လှုပ်ရှားမှုများက အခြားသူများကို မမျှော်လင့်ဘဲ ဖမ်းစီးခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် တည်ငြိမ်နေခဲ့ပြီး ပထမမင်းသားနှင့် လီကျွင်းရှန်းကို အသုံးပြုရန် လျင်မြန်စွာ တွေးတောနိုင်ခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်သည် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များထဲမှ အနည်းငယ်သာ လိုက်မီလို့ရမည့်အရာဖြစ်သည်။
“ဒီလက်အောက်ငယ်သားက ဒီအမိန့်ကို ပို့ပေးပါမယ်...”
ဟူသူလျှိုသည် ရှင်းလင်းသော အမိန့်များရရှိပြီးနောက် များစွာတည်ငြိမ်လာသည်။
အများပြည်သူလုံခြုံရေးရုံး၏ တည်ထောင်မှုသည် ပီပါလမ်းကြားအတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်အခန်းကို တုန်လှုပ်စေရုံသာမက ဟူလူမျိုးသုံးထောင်ကျော်ကို ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး မြို့တော်တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထိုဖြစ်ရပ်သည် ဝမ်ချောင်၏နာမည်နှင့် ဆက်စပ်နေသည့်အတွက် မြို့တော်တွင် နောက်ထပ်အကြီးမားဆုံး တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
မဟာထန်၏ မဟာမျိုးနွယ်များသည် ထူးချွန်သော မျိုးဆက်များစွာကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့သော်လည်း သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ဝမ်ချောင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရပေ။
ဝမ်ချောင်သည် စစ်သွေးကြွ-ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှုဂိုဏ်း ပဋိပက္ခတွင် နောက်ဆုံးတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သော်လည်း သူသည် စာအုပ်နှစ်အုပ်ဖြင့် ကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေနိုင်ခဲ့ပြီး ဆရာကြီးကျူးကိုပင် အံ့သြထိတ်လန့်စေခဲ့သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
တစ်လကျော်ပျောက်ဆုံးပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် အများပြည်သူလုံခြုံရေးရုံးကို ရုတ်တရက် တည်ထောင်ခဲ့သည်။ လူများသည် အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကို မသေချာသေးသော်လည်း မြို့တော်၏အခြေအနေသည် ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိသည်။
အကြောင်းမှာ ဝမ်ချောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
မြို့တော်တစ်ခုလုံးတွင် မုန်တိုင်းများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
အများပြည်သူလုံခြုံရေးရုံးသည် အကြီးစားဖမ်းဆီးမှုများကို စတင်နေစဉ် အတွင်းရေးအကြံပေးနန်းဆောင်၏ တံခါးသည် ရုတ်တရက် ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီး အရေးတကြီး စာတစ်စောင် လီကျွင်းရှန်းထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
“ဝမ်ချောင်... မင်းက ငါ့ကို အတင်းအကျပ်လုပ်နေတာပဲ...”
ခန်းမအတွင်းတွင် လီကျွင်းရှန်းသည် စာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထိုစာကို ဘောလုံးတစ်လုံးအဖြစ် ညှစ်ချိုးလိုက်သည်။ မျက်နှာသည် ဒေါသဖြင့် တွန့်လှုပ်နေသည်။
လီကျွင်းရှန်းသည် ရှားရှားပါးပါး စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ဆုံးရှုံးခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လီကျွင်းရှန်းကို တကယ်ပင် စိတ်ဆိုးစေခဲ့သည်။
ဝမ်ချောင်အပေါ် သူ၏သည်းခံမှုသည် အဆုံးသတ်သွားပြီဖြစ်သည်။
ဝမ်ချောင်နှင့် လီကျွင်းရှန်း၏အငြင်းပွားမှုတွင် သူသည် လူကိုယ်တိုင်ကို တိုက်ခိုက်မည့်အစား သူတို့၏စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်များ ကွဲပြားမှုကို အာရုံစိုက်ရန် အမြဲကြိုးစားခဲ့ပြီး ခိုရာစန်းမှ ပြန်ခေါ်ခံရပြီးနောက်ပင် ဝမ်ချောင်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဆွဲဆောင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ လီကျွင်းရှန်းသည် အမြဲတမ်း လူကြီးလူကောင်း၏လမ်းစဉ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး သူ၏အငြင်းအခုံများကို အင်အားဖြင့်မဟုတ်ဘဲ အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ဝမ်ချောင်သည် တစ်လကျော် ပျောက်ဆုံးနေခဲ့စဉ်ပင် လီကျွင်းရှန်းသည် ဝမ်မျိုးနွယ်ကို တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးကို မယူခဲ့ပေ။
သို့သော် ဝမ်ချောင်၏လုပ်ရပ်များသည် လီကျွင်းရှန်းကို ထောင့်တစ်နေရာသို့ ထပ်မံအတင်းအကြပ်တွန်းပို့ခဲ့သည်။
မဟာထန်နှင့် အခြားနိုင်ငံများအကြား ငြိမ်းချမ်းရေးသဘောတူညီချက်များသည် ခိုင်မာစွာ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီး စစ်တပ်များကို ဖျက်သိမ်းကာ ဆုတ်ခွာခဲ့သည်။ နယ်စပ်စစ်တပ်များကိုပင် ဖျက်သိမ်းခဲ့သည်။ မဟာထန်သည် သူ၏ဓားများကို လယ်ထွန်စက်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လီကျွင်းရှန်းသည် ဝမ်ချောင်က မည်မျှမလိုလားသည်ဖြစ်စေ ထပ်မံလှိုင်းလုံးများ မဖြစ်ပေါ်စေနိုင်တော့ဟု ယူဆခဲ့သည်။
သို့သော် ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဝမ်ချောင်သည် ‘အများပြည်သူလုံခြုံရေးရုံး’ ဟူသည့် အရာကို ဖန်တီးခဲ့သည်။
မြို့တော်တွင် ယခင်ကထက် ဟူလူမျိုးများ ပိုမိုများပြားလာပြီး ထိုဟူလူမျိုးများသည် မဟာထန်ဘာသာစကားကို တစ်လုံးနှစ်လုံးပြောနိုင်ကာ ဗဟိုလွင်ပြင်၏ ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ လီကျွင်းရှန်းသည် ယခင်က မကြားဖူးသည့်အရာဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခု ဝမ်ချောင်သည် လူများစွာကို ဖမ်းဆီးနေသဖြင့် မျိုးနွယ်ခြားများသည် မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်လိုစိတ်မရှိတော့ပေ။
ထို့အပြင် မဟာထန်နှင့် အခြားနိုင်ငံများသည် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် များစွာအခက်အခဲများကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရပြီး တပ်သားသန်းပေါင်းများစွာ လက်နက်ချခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် ယခုအခါ လူသုံးထောင်ကျော်ကို ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး မျိုးနွယ်ခြားများက မဟာထန်သည် ယုံကြည်ထိုက်သည့်နိုင်ငံမဟုတ်ဟု ထင်စေမည်ဖြစ်သည်။
သေးငယ်သော အများပြည်သူလုံခြုံရေးရုံးတစ်ခုသာဖြစ်သော်လည်း ထိုလုံခြုံရေးသည် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှုဂိုဏ်းက ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သမျှ သူတို့၏သည်းခံမှုနှင့် စွန့်လွှတ်မှုများ၊ တန်ဖိုးထားသမျှအားလုံးကို အချည်းနှီးဖြစ်စေခဲ့သည်။
“သခင်လေး… အခု ဘာလုပ်ရမလဲ...”
အကြီးအကဲဆောင်၊ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော မိန်းကလေး၊ ဓားတစ္ဆေနှင့် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှုဂိုဏ်း၏ အစွမ်းထက်သော ကျွမ်းကျင်သူများအားလုံးသည် လီကျွင်းရှန်းကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ဖိနှိပ်ထားသော အခြေအနေသည် သူတို့၏ဒေါသမီးလျှံများဖြင့် တဖျစ်ဖျစ် တောက်လောင်နေသည်။
သူတို့အားလုံးသည် လီကျွင်းရှန်းကဲ့သို့ပင် ဒေါသထွက်နေကြသည်။
သဟဇာတကမ္ဘာသည် သူတို့၏အိပ်မက်ဖြစ်သည်။ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှုဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ သူတို့အားလုံးသည် ဤအိပ်မက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် သူတို့၏ဘဝများကို ပေးအပ်ရန် သဘောတူခဲ့ကြပြီး မည်သူ့ကိုမျှ ထိုဂိုဏ်း ညစ်ညမ်းစေရန် ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။
“ငါ့ရဲ့ နန်းတက်ဝတ်စုံကို ပြင်ဆင်ထားပေးစမ်း… ပထမမင်းသားနဲ့ သွားတွေ့မယ်”
လီကျွင်းရှန်း၏မျက်လုံးများ လင်းလက်လာပြီး သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ကာ ထရပ်လိုက်ပြီး ခန်းမထဲမှ ခြေလှမ်းကျယ်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။
……
“ဘယ်လောက်ရဲတင်းလိုက်သလဲ...”
ဤအချိန်တွင် လီကျွင်းရှန်းထက်ပင် ပိုမိုဒေါသထွက်နေသူတစ်ဦးရှိသည်။
အတွင်းနန်းတော်၏ အရှေ့ဘက်နန်းဆောင်တွင် ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်သံတစ်ခုသည် နံရံများပေါ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
“ဘုန်း...”
လက်ဖဝါးကြီးတစ်ခုသည် ဆင်းသက်လာပြီး ရွှေရောင်လက်တင်ခုံတစ်ခုကို ချက်ချင်း အမှုန့်ကြိတ်လိုက်သည်။
“ဒီမင်းသားရဲ့အမိန့်မပါဘဲ သူတို့က အများပြည်သူလုံခြုံရေးရုံးဆိုတာကို တည်ထောင်ပြီး ဧကရာဇ်နန်းတော်ရဲ့အာဏာပြင်ပမှာ ထားရဲတယ်ပေါ့…. သူတို့က ပုန်ကန်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား…”
နန်းတော်အစည်းအဝေးများ မကျင်းပခဲ့သလို အများပြည်သူလုံခြုံရေးရုံးတည်ထောင်ရန် တင်ပြချက်ကိုလည်း မတင်သွင်းခဲ့ပေ။ သို့သော် ပထမမင်းသားသည် ဝမ်ချောင်ကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့်နေခဲ့သဖြင့် သူဘာကို စီစဉ်နေသည်ကို သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။
အများပြည်သူလုံခြုံရေးရုံးသည် ဧကရာဇ်နန်းတော်က တည်ထောင်ရန် အမိန့်ပြဋ္ဌာန်းမှုမပြုမီ လူများကို ဖမ်းဆီးနေပြီဖြစ်သည်။ ဤမျှလောက် ရဲတင်းမှုသည် ပထမမင်းသားကို အလွန်ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။
******
အခန်း ၁၅၇၉ ဒေါသထွက်နေသော ပထမမင်းသား
မဟာထန်ကို မဟာထန်၏ လူထုပိုင်ဆိုင်သော်လည်း သူတို့ထက်ပို၍ လီမျိုးဆက်က ပို၍ပိုင်ဆိုင်သည်။ လီမျိုးဆက်၏ မဟာထန်က ပထမမင်းသား၏ မဟာထန် ဖြစ်သည်။
ပထမမင်းသားအနေဖြင့် သူက တရားဝင်မင်းသားဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် တရားဝင်ပညာရှင်ဧကရာဇ်လည်း ဖြစ်သည်။ အာဏာအားလုံးက ဧကရာဇ်နန်းတော်မှ ဆင်းသက်လာရမည်ဖြစ်ပြီး ထို့ကြောင့် သူ့ထံမှ ဆင်းသက်လာရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းအရင်းကြောင့် ပထမမင်းသားက အများပြည်သူ လုံခြုံရေးရုံးကိစ္စကို လီကျွင်းရှန်းထက်ပင် ပိုမိုသည်းမခံနိုင်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။
“အခြားဧကရာဇ်နန်းတော်တစ်ခု တည်ထောင်ခြင်းက ကြီးမားတဲ့တားမြစ်ချက်တစ်ခုပဲ...”
ထိုအချိန်တွင် ပထမမင်းသားဘေးရှိ ဆံပင်ဖြူနေသော ကုန်းကုန်းတစ်ဦးက မြင့်မားပြီး စူးရှသော အသံဖြင့် အရှေ့နန်းဆောင်တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားအောင် ပြောလိုက်သည်။
“အရှင်မင်းသား ဝမ်ချောင်က အမိန့်ပေးခဲ့ပေမဲ့ အများပြည်သူလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့များရဲ့ တပ်သားများကို စစ်သူကြီးရုံးက ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တယ်။ တစ်နည်းဆိုရရင် သူက ကျန်ချိုကျွမ်းချုံးရဲ့အမိန့်ဖြစ်တယ်...။ အရှင်မင်းသားက ဝမ်ချောင်ကို အပြစ်ပေးမယ်ဆိုရင် သူ့ကို အလွယ်တကူ အပြစ်ပေးလို့ရမှာမဟုတ်ဘူး...”
“ကျန်ချိုကျွမ်းချုံး ဟုတ်လား...”
ပထမမင်းသား၏မျက်နှာက အေးစက်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများက လင်းလက်လာသည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ စစ်သွေးကြွ-ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှုဂိုဏ်း ပဋိပက္ခမှာ ငါ သူ့ကို ဒုက္ခမပေးခဲ့ဘူး။ သူက ဧကရီမယ်တော်ရဲ့ အကာအကွယ်နဲ့ ငါသူ့ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူးလို့ တကယ်ထင်နေတာလား...”
“ငါ့အမိန့်ကို ပို့ပေးလိုက်။ အရာရှိတွေကိုစုဝေးပြီး အစည်းအဝေးကျင်းပဖို့ ပြင်ဆင်ကြစမ်း။ အဲဒါ့အပြင် ဒီမင်းသားရဲ့ တံဆိပ်ကိုယူပြီး စစ်သူကြီးရုံးကို တစ်ခါတည်းသွားလိုက်...။ ကျန်ချိုကျွမ်းချုံးကို ဒီအများပြည်သူလုံခြုံရေးရုံးကို ဘာကြောင့် တည်ထောင်ခဲ့တာလဲဆိုတာ ငါမေးချင်တယ်...။ ဒီမင်းသားနဲ့ ဧကရာဇ်နန်းတော်ရဲ့ အမိန့်မပါဘဲ ဒီလိုရုံးတစ်ခုကို တည်ထောင်ရဲတဲ့ သူ့ရဲ့ခေါင်းထဲမှာ ဘယ်လိုအကြံဉာဏ်မျိုး ရှိနေတာလဲ...”
ပထမမင်းသားက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်လာနေသည်။
“ဒီအမတ်ကြီးက အမိန့်ကို ပို့ပေးပါမယ်...”
မြို့တော်အထက်ကောင်းကင်က မှောင်မိုက်နေပြီး မျက်နှာပြင်အောက်တွင် ရေစီးကြမ်းတစ်ခု စီးဆင်းနေသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော သတင်းပို့ငှက်များက ထိုနေရာမှ ဟိုနေရာသို့ ပျံသန်းနေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော သူလျှိုများက အများပြည်သူလုံခြုံရေးရုံးအသစ်နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်များကို စုဆောင်းရန် မြို့တော်တစ်ခုလုံးတွင် လှုပ်ရှားနေကြသည်။
သို့သော် စစ်သူကြီးရုံးက ဤသတင်းအချက်အလက်အားလုံး၏ ဗဟိုချက် ဖြစ်သည်။
အများပြည်သူလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့၏ ကနဦးအဖွဲ့ဝင်များက ထိုနေရာမှ စတင်ခဲ့ပြီး မျိုနွယ်ခြားဘုရင် ဝမ်ချောင်က ထိုအရာမဖြစ်ပေါ်မီ ကျန်ချိုကျွမ်းချုံးထံ လာရောက် လည်ပတ်ခဲ့သည်မှာ အမှန်တကယ်ပင်ဖြစ်သည်။
“ဝမ်ချောင် မင်းက ငါ့ကို မီးပုံပေါ်တင်လိုက်တာပဲ...”
စစ်သူကြီးရုံးအတွင်းတွင် ကျန်ချိုကျွမ်းချုံးက သူ၏ဧည့်သည်အား သက်ပြင်းချကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
စားပွဲပေါ်တွင် ရွှေရောင်ကြွေထည်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အိုးတစ်လုံးကို တင်ထားပြီး ထိုအတွင်းထဲတွင် လုံးဂျင်းမှ ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိ လက်ဖက်ရည် ရှိသည်။ လက်ဖက်ရည်က ယခုထိ အငွေ့တလူလူ ထွက်နေပြီး အိုးဘေးရှိ လက်ရာမြောက်စွာ ဖန်တီးထားသော ခွက်နှစ်လုံးက ပြည့်လျှံနေသည်။
စားပွဲ၏ တစ်ဖက်တွင်ထိုင်နေသော ဧည့်သည်များက တည်ငြိမ်ပြီး စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် ခွက်တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး သောက်နေကြသည်။ တစ်ဖက်တွင် ကျန်ချိုကျွမ်းချုံးက သူ၏ခွက်ကို ငါးမိနစ်ကျော်ကြာ လက်မထိဘဲ တစ်ငုံမျှပင် မသောက်ခဲ့ပေ။
“ငါ မင်းအပေါ် အကြွေးတင်နေတယ်လို့ပဲ မှတ်ထားလိုက်ပါ...”
ဝမ်ချောင်က တိုးညင်းစွာ ရယ်လိုက်သည်။
“ဒါ့ပြင် နယ်စပ်က ဗိုလ်ချုပ်တွေအားလုံးက ရာထူးနှိမ့်ခံရတာတွေ ဖြစ်နေတယ်။ ကျီရှုဟန်၏ လက်အောက်ငယ်သားတွေတောင် လင်နန်ကို တံတားလမ်းတွေ ပြုပြင်ဖို့ ပို့ခံရတယ်။ တခြားသူတွေကိုတော့ မဆိုထားနှင့် ဗိုလ်ချုပ်တွေရဲ့ အာဏာက အဆုံးစွန်ထိ အားနည်းသွားပြီ။ နောက်တစ်ခုကတော့ မဟာဗိုလ်ချုပ်တွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ မင်းက စစ်သူကြီးဖြစ်ပြီး ငါ့ထက် နှစ်ပိုကြာနေခဲ့တယ်။ မဟာထန်မှာ မဟာဗိုလ်ချုပ်တွေ မရှိတော့ရင် မင်းရဲ့ စစ်သူကြီးရာထူးကလည်း သိပ်ကြာရှည် မရှိနိုင်တော့ဘူး...”
ဝမ်ချောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလို ပြောစရာမလိုပါဘူး။ ဘယ်အကြွေးလဲ...။ မင်းက အနောက်တောင်ပိုင်းစစ်ပွဲမှာ ငါ့ကို မကူညီခဲ့ရင် ငါ ဒီမှာ ထိုင်နေရမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါ့အပြင် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှုဂိုဏ်းက ငါတို့ကို အမြဲတမ်း ဖိနှိပ်နေတယ်။ ငါ့ရဲ့ စစ်သူကြီးရုံးမှာ မင်းရဲ့ အများပြည်သူလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့တွေအတွက် မြင်းတပ်တချို့ကို စုဆောင်းနိုင်တဲ့ အာဏာရှိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက နည်းနည်းလောက်ထပ်စောင့်ခဲ့ရင် ခြေလျင်တပ်တောင် စုဆောင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”
ကျန်ချိုကျွမ်းချုံးက ဝမ်းနည်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူက အများပြည်သူလုံခြုံရေးရုံးတည်ထောင်ခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အကျိုးဆက်များအားလုံးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ချောင်ကို ကူညီရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူက အနောက်တောင်ပိုင်းတွင် ဝမ်ချောင်ထံ အကြွေးတင်နေရသည့်အပြင် စစ်သူကြီးရာထူးက အမည်ခံရာထူးတစ်ခုသာ ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
“ဧကရာဇ်နန်းတော်က မကြာခင် ငါ့ကိုလာရှာလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အနောက်တောင်ပိုင်းမှာ ငါ နှစ်နှစ်ဆယ်ကျော် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့တာကြောင့် ပထမမင်းသားက ဆက်ခံသူဖြစ်နေရင်တောင် ငါ့ကို သိပ်မလှုပ်ရှားနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဘာလုပ်ဖို့စီစဉ်ထားလဲ...”
ကျန်ချိုကျွမ်းချုံးက ပြောလိုက်သည်။
ကျန်ချိုကျွမ်းချုံးက ထိုလူငယ်နှင့် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် သူ၏လူငယ်ဘဝကို သတိရလိုက်သည်။
လူငယ်ဘဝတွင် သူက ထိုကဲ့သို့ ရဲရင့်မှု စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှု နှင့် ပြတ်သားသော မျက်လုံးများ ရှိခဲ့သည်။ မည်သည့် အခက်အခဲမျိုးကို ရင်ဆိုင်ရသည်ဖြစ်စေ မည်သည့်ပြိုင်ဘက်ကို ရင်ဆိုင်ရသည်ဖြစ်စေ သူက မည်သည့်အခါမှ နောက်ဆုတ်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။
ထိုမယိမ်းယိုင်သော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကပင် သူ့ကို အင်ပါယာ၏ကျားဖြစ်သည့် အနောက်တောင်ပိုင်း၏ သိမ်းပိုက်သူအဖြစ် ယခုအချိန်ထိ ရောက်ရှိစေခဲ့သည်။
တစ်ချိန်က သူသည် မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်ရန် စစ်သူကြီးရုံးကို သိမ်းပိုက်ရန် အစိုးရထဲတွင် လွှမ်းမိုးရန် ထို့နောက် ကျူး သို့မဟုတ် လီလင်းဖူကဲ့သို့ ဝန်ကြီးချုပ်ဖြစ်လာရန် အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ နှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်အကြာ ဆံပင်များစွာ ဖြူလာပြီးနောက် သူက သူ၏ဆန္ဒကို အကောင်အထည် ဖော်နိုင်ခဲ့သည်။ သူက ယခုအခါ ကောင်းကင်သားတော်၏ ခြေရင်းတွင် အမှုထမ်းပြီး နိုင်ငံ၏ တပ်သားအားလုံးကို အုပ်ချုပ်နေသည်။
သို့သော် နိုင်ငံရေးမုန်တိုင်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကြုံတွေ့ပြီးနောက် သူက သတိကြီးကြီးထားရန်နှင့် ရှောင်ရှားရန် တဖြည်းဖြည်း သင်ယူခဲ့ပြီး သူ၏မူလရဲရင့်မှုနှင့် စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို ဆုံးရှုံးခဲ့သည်။
သူမသိလိုက်ဘဲ သူက အိုမင်းသွားခဲ့သည်။
ကျန်ချိုကျွမ်းချုံးက မထိန်းနိုင်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ယခုအခါ သူ၏ရှေ့တွင်ထိုင်နေသော လူငယ်က နယ်စပ်ကာကွယ်ရေးတပ်များအားလုံး စစ်တပ်ထဲရှိ အရာရှိများနှင့် တပ်သားများ စစ်သူကြီးပင်လျှင် သူတို့၏မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူတို့က အာဏာထိပ်သီးတွင်ရှိနေသော ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှုဂိုဏ်းနှင့် ပထမမင်းသားကို ဆန့်ကျင်လိုပါက ဝမ်ချောင်က သူတို့၏တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။
“အရာအားလုံးအတွက် သင့်လျော်တဲ့ တန်ပြန်နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ရှိတယ်... ဒါကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင်အကြံဉာဏ်တွေ ရှိတယ်...”
ဝမ်ချောင်က အသေးစိတ် မပြောခဲ့ပေ။
ကျန်ချိုကျွမ်းချုံးက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက ဝမ်ချောင်အတွက် မည်သည့်အခါမှ စိတ်ပူမနေခဲ့ပေ။ ဝမ်ချောင်က လူငယ်ဖြစ်နေသော်လည်း အောင်မြင်မှုများနှင့် သိမ်းပိုက်မှုများစွာ ရှိခဲ့ပြီး ထို့ကြောင့် သူ့ကို အလွန်အမင်း ရှင်းပြရန် မလိုအပ်ပေ။
“အစီရင်ခံပါတယ်...”
သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ် ကျန်ချိုကျွမ်းချုံး၏ ကိုယ်ပိုင်အစောင့်တစ်ဦးက အပြေးအလွှား ဝင်လာခဲ့သည်။
“သခင်ကြီး နန်းတွင်းမှ အထိန်းတော်တစ်ဦး ရောက်လာပါတယ်... သူ့မှာ ပထမမင်းသားရဲ့ တံဆိပ်ရှိပြီး သခင်ကြီးကို နန်းတွင်းအစည်းအဝေးအတွက် ဖိတ်ခေါ်ထားတယ်လို့ ပြောပါတယ်...”
ဝမ်ချောင်နှင့် ကျန်ချိုကျွမ်းချုံးတို့ နှစ်ဦးစလုံး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အစောင့်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“သခင်ကြီးကျန်ချို အရှင်မင်းသားက သင့်ကို ဖိတ်ခေါ်ထားပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး...”
စူးရှသော အသံတစ်ခုက အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံက အလွန်ဝေးကွာရာမှ လာသော်လည်း သူ၏ပိုင်ရှင်က သရဲတစ္ဆေကဲ့သို့ လှုပ်ရှားပြီး ခဏအကြာတွင် အသံမထွက်ဘဲ တံခါးဆီကို ဖြတ်ကျော်လာသည်။
ဝမ်ချောင်နှင့် ကျန်ချိုကျွမ်းချုံးတို့ နှစ်ဦးစလုံးက ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်ကြပြီး အထူးသဖြင့် ဝမ်ချောင်က အနောက်မြောက်စွန့်စားမှုပြီးနောက် အင်အားများစွာ တိုးမြှင့်ရရှိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူပင်လျှင် ဆံပင်ဖြူပြီး လက်သည်းကဲ့သို့ လက်များရှိသော ထို အထိန်းတော်ကမည်သို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို သေချာမသိခဲ့ပေ။
ထိုလူက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော်လည်း ဝမ်ချောင်က သူ၏အရိပ်အယောင်ကို မခံစားမိပေ။ ထိုလူက မျက်လှည့်တစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ဝင်လာပြီး သူက ထိုအထိန်းတော်ကို နက်နဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူက တိတ်ဆိတ်နေပြီး လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသာ သောက်လိုက်သည်။
“အထိန်းတော်သခင်ကြီးပါလား... ကြိုဆိုဖို့ မထွက်လာမိတာ ခွင့်လွှတ်ပါ...”
ကျန်ချိုကျွမ်းချုံးက လျင်မြန်စွာ ထရပ်လိုက်ပြီး ဦးညွတ်လိုက်သည်။ သူက နန်းတွင်းတွင် အချိန်အနည်းငယ်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး ပထမမင်းသား၏ ကိုယ်ပိုင်အထိန်းတော်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။
“သခင်ကြီးကျန်ချိုက မျိုနွယ်ခြားဘုရင်နဲ့ အတူရှိနေတာပဲ။ ဒီလို ရုတ်တရက်ရောက်လာတာ မရိုမသေဖြစ်သွားရင် တောင်းပန်ပါတယ်...”
အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ အထိန်းတော်က ကျန်ချိုကျွမ်းချုံးကို လျစ်လျူရှုပြီး သူ၏မျက်လုံးများကို တည်ငြိမ်စွာ လက်ဖက်ရည်သောက်နေသော ဝမ်ချောင်ဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။
“အထိန်းတော်သခင်ကြီးက ကျွန်တော့ကို သိတာလား...”
ဝမ်ချောင်က မသိမသာ ပြုံးလိုက်ပြီး အထိန်းတော်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ဆံပင်ဖြူအထိန်းတော်က ဝမ်ချောင်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“မျိုနွယ်ခြားဘုရင်ရဲ့ ကျော်ကြားနေတဲ့နာမည်က နိုင်ငံအနှံ့လူသိများပါတယ်... မတူညီတဲ့မျိုးရိုးနာမည်နဲ့ ပထမဆုံးဘုရင်ဖြစ်ပြီး အရှင်မင်းမြတ်ကိုယ်တိုင် ချီးမြှင့်ထားတဲ့ဘွဲ့ထူးပါ... ကျွန်တော်က အရှင်မင်းသားနဲ့အတူ နန်းတွင်းမှာ လိုက်ပါဆောင်ရွက်နေတာဆိုတော့ ဒါကို ဘယ်လိုမကြားဖူးနိုင်မှာလဲ...”
“ဟုတ်လား...”
ဝမ်ချောင်က ပြုံးလိုက်ရုံသာ ဖြေကြားသည်။ ဘေးတွင် ကျန်ချိုကျွမ်းချုံးက မျက်နှာဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူက ထိုနှစ်ဦးကြားတွင် ထူးဆန်းသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေကြောင်း စတင်ခံစားမိလာသည်။
သူ၏ရှေ့ရှိ ‘အထိန်းတော်ယင်း’ က ပထမမင်းသား၏ အနီးကပ် အကြံပေးနှင့် အထိန်းတော်အရာရှိ ဖြစ်သည်။ သူက ပထမမင်းသား၏ ကိစ္စအားလုံးကို ကိုင်တွယ်ရန် တာဝန်ရှိပြီး အလွန်အရေးကြီးသော ကိစ္စများအတွက်သာ နန်းတွင်းမှ ထွက်ခွာလေ့ရှိသည်။
ထို့ပြင် ပထမမင်းသား၏ အနှစ်သက်ဆုံးအဖြစ် သူက အေးစက်ပြီး အထီးကျန်သော စရိုက်ရှိသည်။ ကျန်ချိုကျွမ်းချုံးက သူ့ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တွေ့မြင်ခဲ့သော်လည်း သူက ရှားရှားပါးပါး စကားပြောလေ့ ရှိသည်။ ထိုလူက သူ၏စကားလုံးများကို ရွှေဖြင့်ပြုလုပ်ထားသည့်အလား တန်ဖိုးထားပြီး မင်းမျိုးမင်းနွယ်များနှင့် အရေးကြီးသော အရာရှိများနှင့်ပင် စကားအနည်းငယ်သာ ဖလှယ်လေ့ ရှိသည်။ ကျန်ချိုကျွမ်းချုံးပင်လျှင် သူ၏ပါးစပ်မှ စကားအနည်းငယ်သာ ရရှိခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုအခါ အထိန်းတော်ယင်းက ထိုအဆောက်အအုံ၏ သခင်ကို လျစ်လျူရှုပြီး ကိုယ့်ကိစ္စကိုယ်လုပ်ရင်း လက်ဖက်ရည်သောက်နေသော ဝမ်ချောင်နှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုလိုက်သည်။ သူ့ပုံစံက မူမမှန်လှပေ။
စိတ်က ထူးဆန်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျန်ချိုကျွမ်းချုံးက ရယ်လိုက်ပြီး အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။
“ဟား... ဟား... ဟား... အထိန်းတော်သခင်ကြီး အရှင်မင်းသားနဲ့ ဆွေးနွေးစရာကိစ္စတစ်ခုမှ မရှိဘူးလား... ဒါဆိုလည်း သွားကြစို့”
ထိုစကားများက ထိရောက်မှု ရှိခဲ့သည်။ အထိန်းတော်ယင်းက ဝမ်ချောင်ကို နောက်ဆုံး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်ချိုကျွမ်းချုံးထံသို့ လှည့်သွားခဲ့သည်။
“သခင်ကြီးကျန်ချို ကျေးဇူးပြုပြီး...”
ကျန်ချိုကျွမ်းချုံးနှင့် အထိန်းတော်ယင်းတို့က လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ဝမ်ချောင်က သူတို့ ထွက်ခွာသွားသော ဦးတည်ရာကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ပြေးလွှားနေသည်။
ဝမ်ချောင်က သူ၏ယခင်ဘဝတွင် လီယင်း၏ ကိုယ်ပိုင်အထိန်းတော်ဖြစ်သည့် အထိန်းတော်ယင်းအကြောင်း ကြားဖူးခဲ့သော်လည်း သူ၏နာမည်ကိုသာ ကြားဖူးခဲ့သည်။
မျိုးဆက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဧကရာဇ်များက မြင့်မြတ်သော မင်းသားများကို ကာကွယ်ရန် ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများကို လုံးဝနီးပါး ပြင်ဆင်ထားလေ့ ရှိသည်။ လီဟင်းကဲ့သို့ ကြက်တစ်ကောင်ကို ချည်နှောင်နိုင်ရုံသာ အင်အားရှိသည့် လီဂျင်ကျုံးကိုသာ တာဝန်ပေးခံရသည့် ကိစ္စများက အလွန်ရှားပါးလှသည်။
သို့သော် အကြံအစည်နှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်မှုများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ထိုအထိန်းတော်က သမိုင်းတွင် တခြား မည်သည့်အထိန်းတော်ထက်မဆို ပိုမိုထူးချွန်သည်။ သူက လီဟင်းကို ယခုအချိန်ထိ ငါးကြိမ်တိတိ လုပ်ကြံမှုမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းအရင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် အထိန်းတော်ယင်းကဲ့သို့ ထူးကဲသော စွမ်းအားရှိသူသည်လည်း အလွန်ရှားပါးသည်။ သူက ရိုးရှင်းသူတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်နိုင်ပေ။
နန်းတွင်းအထိန်းတော်တစ်ဦးက ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်းက လုံးဝ ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် ထိုလူက ပထမမင်းသား၏ ကိုယ်ပိုင်အထိန်းတော် ဖြစ်နေရသည်။
ဝမ်ချောင်၏စိတ်ထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အတွေးများ ပြေးလွှားနေသည်။
“ဒါလောက်ဆို လုံလောက်ပြီ။ ငါလည်း လှုပ်ရှားဖို့ စတင်တော့မယ်...”
ဝမ်ချောင်က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး စစ်သူကြီးရုံးမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။
******
အခန်း ၁၅၈၀ တစ်လှမ်းချင်း ဖိအားပေး
အများပြည်သူစည်းကမ်းရုံးကို ဧကရာဇ်နန်းတော်၏ ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ တည်ထောင်ခဲ့ခြင်းက ပထမမင်းသား ဒေါသထွက်စေမည်ကို ဝမ်ချောင်က ကြိုတင် တွက်ဆထားခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ထိုရုံးကို တည်ထောင်ရန် အကြံပေးသူမှာ သူကိုယ်တိုင်ဖြစ်ပြီး တရားဝင် ဆောင်ရွက်ရန်အတွက် စစ်ဝန်ကြီး ကျန့်ချိုးကျုံးကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပထမမင်းသားက ဝမ်ချောင်အား အာဏာပြရန် ကျန့်ချိုးကျုံးကို အသုံးပြုရန်အတွက် စီစဉ်ထားပြီး ဝမ်ချောင်၏ အကူအညီမရှိလျှင် ကျန့်ချိုးကျုံးက နန်းတွင်းစစ်ဆေးမေးမြန်းမှုကို ရင်ဆိုင်ရန် ခက်ခဲပါလိမ့်မည်။
အကယ်၍ အခြေအနေများ ထိုမျှ ပြင်းထန်မနေခဲ့လျှင် ဝမ်ချောင်က လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ပေ။
“လင်းရာဇဝင်ကို ပြင်ဆင်ဖို့ပြောလိုက်...”
ဝမ်ချောင်က ရထားအတွင်းမှ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရထားဘီးများ လှိမ့်ထွက်သွားပြီး သူက ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်က စစ်ဝန်ကြီးအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာနေစဉ် ပိပ္ပာလမ်းသွယ်အတွင်း ရွှေရောင်တံခါးရှေ့တွင် လူငါးဦးမှ ခြောက်ဦးခန့်၏ မျက်နှာများက ထိတ်လန့်နေပြီး ကျောကုန်းညွတ်လျက် တန်းစီရပ်နေကြသည်။
“သခင်ကြီး ထွက်မလာသေးဘူးလား...” မျက်နှာများက ဖြူဖျော့နေပြီး အနည်းငယ်မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော ဟူလူမျိုးတစ်ဦးက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ သူတို့က ဆင့်ခေါ်မှုကြောင့် ရောက်လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး အုပ်စုထဲတွင် တိဘက်၊ တာ့ခ်၊ မန့်ရွှေကျောင်းနယ်မြေ၊ အာရေးဗီးယားတို့ ပါဝင်သည်။
အများပြည်သူစည်းကမ်းရုံးက မြို့တော်တစ်ဝှမ်းလုံးတွင် လူများကို ဖမ်းဆီးနေပြီး ယခင် သုံးထောင်ခန့် ဖမ်းဆီးမှုက ယခု ငါးထောင်မှ ခြောက်ထောင်အထိ တိုးလာပြီး ဆက်လက် တိုးပွားနေဆဲဖြစ်သည်။
အာရေးဗီးယား၊ ချာရပ်စပါစီနူ၊ ရူယွင်စန်း၊ မန့်ရွှေကျောင်းနယ်မြေ အစရှိသည့် နိုင်ငံအသီးသီးမှ လူမျိုးပေါင်းစုံကို ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး ဟူလူမျိုးများအားလုံး ဆိုးရွားသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် အခြေအနေများ ပိုမိုဆိုးရွားမသွားစေရန် တားဆီးရန်အတွက် ထိုနေရာသို့ စုဝေးလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
အုပ်စုထဲတွင် စကားပြောနေစဉ် တံခါးနောက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား...”
ထိုအသံက ကျယ်လောင်ခြင်းလည်းမရှိ၊ တိုးညှင်းခြင်းလည်းမရှိ၊ သို့သော် ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ယုံကြည်မှုရှိသော လေသံတစ်ခု ဖြစ်သည်။
"ဟူး..."
တိဘက်လေသံပါသော အသံကြောင့် လူအားလုံးက အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့လျက် အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။
ထိုလူ၏အာဏာကို စိန်ခေါ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သူများစွာက သေဆုံးခဲ့ရပြီး မြို့တော်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ သူလျှိုခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရပ်တည်ခဲ့သူများလည်း အပါအဝင် ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံအသီးသီးမှ သူလျှိုများက မတူညီသော စနစ်များအောက်တွင် လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသဖြင့် အစပိုင်းတွင် သူတို့၏ နိုင်ငံများသို့သာ အစီရင်ခံခဲ့ကြသည်။ တခြားနိုင်ငံများမှ သူလျှိုများက တိဘက်လူမျိုးများနှင့် အဆုံးအဖြတ်တိုက်ပွဲတစ်ခုကို လိုလားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးရလဒ်က သူတို့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။
သူတို့၏ နိုင်ငံများက သူတို့၏ တောင်းဆိုမှုများကို သဘောမတူခဲ့သလို ခေါင်းဆောင်ရာထူးများကိုလည်း ရုပ်သိမ်းကာ ပြန်လည်ခေါ်ယူခဲ့ပြီးနောက် သူတို့၏အကြောင်းကို ထပ်မံကြားရခြင်း မရှိတော့ပေ။ ထို့နောက်တွင် နိုင်ငံအသီးသီးမှ ဆုံးမစာများ ရောက်လာပြီး မြို့တော်ရှိ သူလျှိုများအား သူတို့၏ နေရာကို သိရှိထားရန်နှင့် တံခါးနောက်ကွယ်ရှိ လူ၏အမိန့်များကို နာခံရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။
တံခါးပွင့်သွားပြီး ပိန်ပိန်ပါးပါး ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော တိဘက်လူတစ်ဦး ထွက်လာသည်။ သူ့နောက်တွင် တိဘက်စစ်သည်များက လိုက်ပါစောင့်ရှောက်လျက် ရှိသည်။ ထိုလူ၏ မျက်နှာတွင် တောင်တန်းမြင့်ဒေသသားများ၏ ထူးခြားသော အသားအရေ နီရဲမှုရှိသော်လည်း သိသာထင်ရှားမှု မရှိပေ။ ထို့ပြင် သေချာကြည့်လျှင် သူ့တွင် နှာခေါင်းမြင့်မြင့်နှင့် မျက်လုံးမှာ အနက်ရှိုင်းရှိုင်းရှိပြီး တာ့ခ်လူမျိုးနှင့် ပိုမိုတူညီနေသည်။ သူက တိဘက်နှင့် တာ့ခ်သွေးနှစ်မျိုး စပ်ယှက်နေသူတစ်ဦးဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။
“မဟာထန်နန်းတွင်းအစည်းအဝေး စတင်ပြီလား...”
မိုချီ ရှန်းယန်က သူ့ရှေ့ရှိ လူအုပ်ကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် လှည့်ဖျားမှု အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသည်။
“သခင်ကြီး၊ ကျွန်တော်တို့လူတွေက နန်းတံခါးများကို စောင့်ကြည့်နေပြီး အရေးကြီးအရာရှိများစွာ ဝင်ရောက်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်... စစ်ဝန်ကြီး ကျန့်ချိုးကျုံးပင် နန်းတွင်းသို့ ဆင့်ခေါ်ခံခဲ့ရတယ်... နန်းတွင်းအစည်းအဝေးက စတင်နေပြီဆိုတာ သေချာပါတယ်...”
“အရမ်းကောင်းတယ်...” မိုချီ ရှန်းယန်က သိသာထင်ရှားသော အပြုံးတစ်ခုပြသလိုက်သည်။
ဓလေ့ထုံးတမ်းအရ ယနေ့က အရာရှိများအတွက် အနားယူရက်ဖြစ်ပြီး နန်းတွင်းအစည်းအဝေး ပြုလုပ်မည် မဟုတ်ပေ။ မဟာထန်အင်ပါယာ၏ ဥပဒေများအရ တစ်လလျှင် တစ်ရက်မှ နှစ်ရက်အထိ အနားယူရက်ရှိပြီး အထူးဖြစ်ရပ်များအတွက်သာ အရာရှိများကို ဆင့်ခေါ်ရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပထမမင်းသားက အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
အများပြည်သူစည်းကမ်းရုံးကြောင့် အဆိုးရွားဆုံး ထိခိုက်ခံရသူမှာ မဟာထန်၏ အိမ်ရှေ့မင်းသားပင် ဖြစ်သည်။ မိုချီ ရှန်းယန်ထံမှ ကြီးကြီးမားမား လုပ်ဆောင်မှု မလိုအပ်ပေ။ အကြောင်းအရင်းမှာ ပထမမင်းသားကိုယ်တိုင်က မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို ကိုင်တွယ်ပေးလိမ့်မည်။
“ဒါဆိုရင် မီးတောက်ထဲထင်းထပ်ထည့်ကြတာပေါ့... ငါ့အမိန့်ကို ကြေညာလိုက်... လူတိုင်းကိုထွက်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားလို့ပြောလိုက်...” မိုချီ ရှန်းယန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသည်။
“ဟုတ်ကဲ့...”
အခြားသူများက အမိန့်များကို ဖြန့်ဝေရန် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ကာလအတန်ကြာ နန်းတွင်းအစည်းအဝေးများတွင် မပါဝင်ခဲ့သော အရာရှိဟောင်းများစွာကို ဆင့်ခေါ်ခံခဲ့ရသည်။ ပထမမင်းသားက အများပြည်သူစည်းကမ်းရုံးကိစ္စအတွက် မည်သူမျှ ထင်ထားသည်ထက်ပင် ပိုမိုဒေါသထွက်နေသည်။
“ကျန့်ချိုးကျုံး၊ မင်းက တော်တော်ရဲတင်းတာပဲ... နိုင်ငံရေးဌာနမှာ အမိန့်မရှိဘဲ၊ ဧကရာဇ်နန်းတော်မှာ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ၊ မင်းကိုယ်တိုင် အများပြည်သူစည်းကမ်းရုံးကို တည်ထောင်ရဲတယ်... ငါ မင်းကိုမေးမယ်... မင်း ပုန်ကန်ဖို့စီစဉ်နေတာလား...”
(မှတ်ချက် - နိုင်ငံရေးဌာနသည် ဌာနခြောက်ခုကို ထိန်းချုပ်သည့် အထွေထွေဌာန ဖြစ်သည်။)
ပထမမင်းသား၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများက ထိုင်ဟယ်နန်းဆောင်၏ နံရံများတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။ ပထမမင်းသားဖြစ်စေ၊ တခြားမင်းသားများဖြစ်စေ၊ ဧကရာဇ်အာဏာကို အနည်းငယ်လေးပင် ချိုးဖောက်မှုကို သည်းမခံနိုင်ပေ။
“ကျန့်ချိုးကျုံး၊ မင်းက စစ်ဝန်ကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီးတော့ ဝန်ကြီးချုပ်မဟုတ်သလို၊ အိမ်ရှေ့မင်းသား ဒါမှမဟုတ်ရင် သူတော်စဉ်ဧကရာဇ်လည်း မဟုတ်ပြန်ဘူး... မင်းကို ဘယ်သူက ကိုယ်ပိုင်ရုံးတစ်ခုတည်ထောင်ဖို့ အာဏာပေးခဲ့တာလဲ... မင်းရဲ့ အများပြည်သူလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့တွေက ဧကရာဇ်နန်းတော်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ မရှိဘူး... ဒါက ဘာသဘောလဲ..."
“မင်းသား၊ ကျွန်တော်မျိုးမှာ အဆိုတင်သွင်းစရာရှိပါတယ်... ကျွန်တော်မျိုးက ကျန့်ချိုးကျုံးကို ဧကရာဇ်နန်းတော်ထဲမှာ မထီမဲ့မြင်ပြုပြီး မဆင်မခြင်ပြုမူမှုတာကို စွပ်စွဲချင်ပါတယ်...”
“ကျွန်တော်မျိုးလည်း သဘောတူပါတယ်... မင်းသား၊ ကျန့်ချိုးကျုံးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အရေးယူပြီး အပြစ်ပေးပေးပါ...”
“ကျွန်တော်မျိုးလည်း သဘောတူပါတယ်...”
ဧကရာဇ်နန်းတော်တစ်ခုလုံးက ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေကြပြီး အရာရှိများက ဝေဖန်မှုများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လျှောက်တင်နေကြသည်။
ကျန့်ချိုးကျုံးက နှစ်နှစ်ဆယ်အကြာ စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှုများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည့်တိုင်အောင် ထိုဝေဖန်မှု အသံများအောက်တွင် မျက်နှာဖြူဖျော့ကာ ချွေးစီးချွေးပေါက်များ ထွက်ကျလာသည်။
ဧကရာဇ်နန်းတော်တွင် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း သို့မဟုတ် ချီဘုရင်နှင့် ဆက်စပ်နေသူများကသာ လွှမ်းမိုးထားပြီး ကျန့်ချိုးကျုံးက တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေခဲ့သည်။
ကျန့်ချိုးကျုံးက အနည်းဆုံး စုန့်ဘုရင်က သူ့ကို ထောက်ခံပေးလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် စုန့်ဘုရင်၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ရပေ။
စုန့်ဘုရင်ကို မည်သူမျှ အကြောင်းမကြားခဲ့ပုံ ရသည်။ ပထမမင်းသားက စုန့်ဘုရင်ကို ထိုနေရာတွင် မလိုလားပေ။
“အရှင်မင်းတို့၊ ကျန့်ချိုးကျုံးက အခုလို ရည်ရွယ်ချက်မျိုး မရှိပါဘူး... အဲဒီလုပ်ရပ်က မြို့တွင်းရှိ ဟူလူမျိုးများကို ကိုင်တွယ်ရန်နဲ့ မြို့တော်ရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး လုံခြုံရေးကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ဖြစ်ပါတယ်... ကျန့်ချိုးကျုံးက သစ္စာဖောက်တဲ့အတွေးမျိုးကို ဘယ်သောအခါမှ မဖြစ်ပေါ်စေပါဘူး...”
ကျန့်ချိုးကျုံးက အားယူပြီး ထိုစကားများကို လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ထို့ပြင် ကျန့်ချိုးကျုံးက အများပြည်သူစည်းကမ်းရုံးကိစ္စကိုသာ ကိုင်တွယ်ရမည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ထိုကိစ္စက များစွာရှုပ်ထွေးလာသည်။ ယခု သူက ပုန်ကန်ဖို့ ကြံစည်နေသည်ဟု စွပ်စွဲခံနေရသည်။
ရှေးယခင်ကတည်းက အာဏာကို ကိုယ်ပိုင်သိမ်းယူပြီး သစ္စာဖောက်ကြံစည်သူ မည်သူမဆို ကောင်းမွန်သော အဆုံးသတ်ကို မည်သည့်အခါမှ မရရှိခဲ့ပေ။
ကျန့်ချိုးကျုံးက ကြီးမားသော ဝန်ဆောင်မှုများပေးခဲ့သည့် အရာရှိဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ရာဇဝတ်မှုကို သူပင်လျှင် မခံနိုင်ပေ။
“မင်းပြောချင်တာ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိလဲ... အများပြည်သူလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့တွေက ဧကရာဇ်နန်းတော်နဲ့ ပထမမင်းသားအပါအဝင် ဘာမှမသိဘဲ လူတွေကို ရက်ရက်စက်စက် ဖမ်းဆီးခဲ့တယ်... မင်းက ဘယ်လောက်ထိ သည်းခံနိုင်မလဲ... မင်း စစ်လက်နက်ဌာနရဲ့ တပ်သားတွေကို မြို့တော်မှာ ပုန်ကန်ဖို့ ဦးဆောင်တဲ့အခါမှ ရေတွက်လို့ရမှာလား...”
နန်းဆောင်ထဲရှိ အရပ်ဘက် အရာရှိများက တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး တိုက်ခိုက်မှုများ ပြုလုပ်နေကြသည်။
"ဟူး..."
ကျန့်ချိုးကျုံး၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။ စစ်လက်နက်ဌာနက နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းရှိ စစ်တပ်များ၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်ပြီး ပြည်နယ်များနှင့် ကာကွယ်ရေးဒေသများရှိ စစ်တပ်များကို ရွှေ့ပြောင်းနိုင်သည့် အထူးအခွင့်အာဏာ ရှိသည်။ ထိုရာထူးက အလွန်ထိခိုက်မခံသော ရာထူးဖြစ်ပြီး ထိုအရာရှိက သူ့ကို သေရာပါအောင် တွန်းပို့ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။
“မင်းသား၊ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှုကို ဒီကမ္ဘာကိုတိုင်တည်ပြီး သက်သေထူနိုင်ပါတယ်... အတိတ်ကာလမှာ ကျွန်တော်မျိုးက သူတော်စဉ်ဧကရာဇ်နောက်သို့ လိုက်ပါခဲ့ရပြီး အနောက်ဘက် ရူယွင်စန်းကို အနိုင်ယူပြီး တောင်ဘက် မန့်ရွှေကျောင်းနယ်မြေကို နှိမ်နင်းခဲ့ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာလည်း ဒဏ်ရာ အများအပြားရခဲ့တယ်... သူတော်စဉ်ဧကရာဇ်က ကျွန်တော်မျိုးကို တွေ့တဲ့အခါမှာ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ မဟာထန်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိမှုက အရိုးထဲအထိ စွဲမြဲနေတယ်လို့ မိန့်တော်မူပြီး ကျွန်တော်မျိုးအား ‘အင်ပါယာ၏ ကျားဖြူ’ ဆိုတဲ့ဘွဲ့အမည်ကို ကိုယ်တိုင်ပေးအပ်ခဲ့ပြီး နိုင်ငံခြားကျူးကျော်သူများကို တားဆီးရန်နဲ့ အနောက်တောင်ပိုင်းကို အုပ်ချုပ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပါတယ်...”
ကျန့်ချိုးကျုံး၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး သူက အသံကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။
“အကယ်၍ ကျွန်တော်မျိုး သစ္စာဖောက်တယ်ဆိုပါက မင်းသားက သူတော်စဉ်ဧကရာဇ်ထံ တင်ပြရုံသာလိုပါတယ်။ သူတော်စဉ်ဧကရာဇ်က အမိန့်ပေးခဲ့ရင် ကျွန်တော်မျိုးလည်း ထိုင်ဟယ်နန်းဆောင်ရှေ့မှာ လည်ပင်းဖြတ်ကာ သွေးအားလုံးကို စွန့်ထုတ်ပြီး ကျွန်တော်မျိုးရဲ့အမည်ကို ရှင်းလင်းပါ့မယ်...”
"ဟူး..."
ကျန့်ချိုးကျုံးကို အဆက်မပြတ် ဝေဖန်နေသော အရာရှိများက ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ငြိမ်သက်သွားကြသည်။ ပထမမင်းသား လီရင်ပင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားပြီး ခဏတာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ကျန့်ချိုးကျုံးက မဆင်မခြင် ပြောဆိုရဲလွန်းသည်ဟု ပြောနိုင်သော်လည်း သူက သစ္စာဖောက်သည်ဟု မဟာထန်တွင် မည်သူမျှ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။ ပထမမင်းသားက ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ကျန့်ချိုးကျုံးက မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန် တွန်းပို့နေသည်ဟု မည်သည့်အခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးပေ။
“ဟွန်း...”
အေးစက်သော ဟွန်းသံတစ်ခုက နန်းတွင်း၏လေထုကို ဖြတ်ကျော်လာသည်။
“ကျန့်ချိုးကျုံး၊ မင်းကိုယ်တိုင် အများပြည်သူစည်းကမ်းရုံးကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး အခုတော့ ကိုယ်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်နေတာလား... ပထမမင်းသားက မမှန်ကန်ဘူးလို့ ပြောချင်တာလား...”
ထိုစကားများက ပြစ်တင်စွဲချက်များဖြစ်ပြီး ကျန့်ချိုးကျုံးက ချက်ချင်း မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည်။ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ပထမမင်းသားက ထပ်မံ ဒေါသထွက်လာသည်။
“ကျန့်ချိုးကျုံး၊ ငါက မင်းကိုဒီလိုလုပ်ဖို့ တွန်းအားပေးခဲ့တယ်လို့ ပြောနေတာလား...” ပထမမင်းသား၏ဒေါသက သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
“အစီရင်ခံပါတယ်...”
အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခဏအကြာတွင် နန်းတံခါးများအတွက် သတင်းပို့ရန် တာဝန်ရှိသော ပိုးထည်ဝတ်ရုံဝတ် အစောင့်တစ်ဦးက အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာသည်။
“မင်းသား၊ နိုင်ငံခြားကသံတမန်များတွေ အများပြည်သူစည်းကမ်းရုံးမှာ ဟူလူမျိုးတွေ ဖမ်းဆီးနေမှုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆန့်ကျင်တဲ့စာတစ်စောင် ပေးပို့လာပါတယ်... သူတို့က မဟာထန်ကို သူတို့နဲ့ နိုင်ငံသားများကို အမြန်ဆုံး ပြန်လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုနေပါတယ်...”
သံတမန်များက သူတို့၏နိုင်ငံများက မဟာထန်နှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးသဘောတူညီချက်များ လက်မှတ်ရေးထိုးထားသော်လည်း မဟာထန်၏ လက်ရှိ ဟူလူမျိုးများကို ဖမ်းဆီးနေမှုက မဟာထန်၏ ရိုးသားမှုကို သံသယဖြစ်စေသည်ဟု ပြောကြသည်။
ထိုစကားများကြောင့် နန်းဆောင်ထဲရှိ လူအားလုံး၏ မျက်နှာများ ညှိုးငယ်သွားပြီး ပထမမင်းသားအပါအဝင် လူတိုင်းက ကျန့်ချိုးကျုံးကို စူးစိုက်ကြည့်လာကြသည်။
မဟာထန်နှင့် တခြားနိုင်ငံများအကြား ငြိမ်းချမ်းရေးက မကြုံစဖူး ဖြစ်သည်။ ကျန့်ချိုးကျုံး၏ အများပြည်သူလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့များက မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုကြီးမားသော ပြဿနာများကို ဖန်တီးခဲ့သည်။
နန်းဆောင်ထဲရှိ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းသားများက ကျန့်ချိုးကျုံးကို အရှင်လတ်လတ် မျိုချလိုက်လိုသည်အထိ ဒေါသဖြစ်နေကြသည်။ ယခုအချိန်တွင် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းက နိုင်ငံခြားနယ်မြေများတွင် ကျောင်းများ တိုးမြှင့်ဖွင့်လှစ်ရန် နိုင်ငံအသီးသီးနှင့် ဆွေးနွေးနေသည့်အလယ်တွင် ရှိနေသည်။ သူတို့၏နိုင်ငံများအား ထန်ဘာသာစကားသင်ယူရန် ကျောင်းသားများ ပိုမိုစုဆောင်းရန် ဖျောင်းဖျနေကြသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည့်အခါ ဆွေးနွေးမှုများကို မည်သို့ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နိုင်မည်နည်း။
ပြဿနာများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အရာရှိများက နိုင်ငံခြားသံတမန်များကို မည်သို့ ဖျောင်းဖျရမည်ကို စဉ်းစားနေစဉ် အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ထပ်မံကြားလာရသည်။
“အစီရင်ခံပါတယ်... မင်းသား... နန်းတော်တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ဟူလူမျိုးများစွာပေါ်ထွက်လာပြီး မဟာထန်၏ အများပြည်သူလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့များမှ လူအစုလိုက်အပြုံလိုက် ဖမ်းဆီးမှုကို ဆန့်ကျင်ဆန္ဒပြလျက်ရှိပါတယ်... သူတို့က ဖမ်းဆီးခံရသူများကို ပြန်လွှတ်မပေးမချင်း ထွက်ခွာမည်မဟုတ်ဘူးလို့လည်း ပြောနေကြပါတယ်...”
နန်းတော်တံခါးအရှေ့မှာ ဟူလူမျိုးတစ်သောင်း စုဝေးနေကြပြီး လူများပိုမိုများလာနေပါတယ်... မြို့တော်ထဲမှာရှိတဲ့ ဟူလူမျိုးများအားလုံးက ရောက်လာတော့မယ်လို့ ထင်ရပါတယ်...”
နန်းတော်ကို စောင့်ကြပ်ရန် တာဝန်ရှိသော ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးက နန်းဆောင်တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လျက် အစီရင်ခံလိုက်သည်။
“မင်းသား အမိန့်ပေးတော်မူပါ...”
ပထမမင်းသား လီရင်က ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် ဒေါသတရားများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ့အောက်တွင် စုဝေးနေသော အရာရှိများက ဆူညံပွက်လောရိုက်နေကြသည်။
“ဒါက ဘယ်လောက်ထိ ဆိုးရွားသွားပြီလဲ... ကျန့်ချိုးကျုံး၊ မင်းရဲ့ အများပြည်သူစည်းကမ်းရုံးက ဒီလိုရှုပ်ထွေးမှုတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တာလား...” ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းမှ အရာရှိတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မင်းသား၊ ဒီကိစ္စကို ချက်ချင်းကိုင်တွယ်ဖို့ လိုအပ်တယ်... ဟူလူမျိုးတွေကို ဖမ်းဆီးတာကို ရပ်တန့်ပြီး ဖမ်းဆီးထားသူတွေကို ပြန်လွှတ်ဖို့ အမိန့်ပေးရမယ်...။ မဟုတ်ရင် နိုင်ငံခြားနဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေ ပိုဆိုးလာလိမ့်မယ်...” နောက်ထပ် အရာရှိတစ်ဦးက အဆိုတင်သွင်းလိုက်သည်။
နန်းဆောင်ထဲတွင် အသံများ ဆူညံလျက်ရှိပြီး အရာရှိများက ကျန့်ချိုးကျုံးကို အပြစ်တင်ကာ ဖိအားပေးနေကြသည်။ ပထမမင်းသားက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ထီးနန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများက ကျန့်ချိုးကျုံးထံသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကျန့်ချိုးကျုံး၊ မင်း ဒီကိစ္စအတွက် ဘာပြောစရာရှိသေးလဲ...”
ပထမမင်းသားက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။ သူ၏လေသံထဲတွင် ဒေါသရိပ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။
ကျန့်ချိုးကျုံး၏မျက်နှာက ဖြူဖက်ဖြူလျော်ရှိနေပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဖိအားများ တိုးလာနေသည်။ သူက အများပြည်သူစည်းကမ်းရုံးကို တည်ထောင်ရန် ဝမ်ချောင်၏ အကြံပေးမှုကို လက်ခံခဲ့သော်လည်း ထိုမျှ ကြီးမားသော ဆန္ဒပြမှုနှင့် နိုင်ငံခြားသံတမန်များ၏ ဆန့်ကျင်မှုများကို မျှော်မှန်းမထားခဲ့ပေ။
“မင်းသား၊ ကျွန်တော်မျိုးက မဟာထန်ရဲ့ပြည်သူတွေအတွက် အကျိုးကျေးဇူးကိုသာ ရှာဖွေခဲ့တာပါ။ အများပြည်သူစည်းကမ်းရုံးက မြို့တော်ရဲ့လုံခြုံရေးကို အာမခံရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီလုပ်ရပ်က နိုင်ငံခြားနဲ့ဆက်ဆံရေးကို ထိခိုက်စေမည်လို့ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး... ကျွန်တော်မျိုးက ဒီကိစ္စကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီး ဖြေရှင်းနိုင်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ...” ကျန့်ချိုးကျုံးက ခေါင်းငုံ့လျက် အားယူပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အခုမှ ပြန်သုံးသပ်မယ်တဲ့လား... မင်းရဲ့လုပ်ရပ်တွေက မဟာထန်ရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်သွားပြီ... ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းမှာလဲ...” ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းမှ အရာရှိတစ်ဦးက ထပ်မံစိန်ခေါ်လိုက်သည်။
ထိုအခါ နန်းဆောင်ထဲတွင် ဆူညံသံများ ထပ်မံဖြစ်ပေါ်လာပြီး အရာရှိများက ကျန့်ချိုးကျုံးကို ဆက်လက် အပြစ်တင်နေကြသည်။
ပထမမင်းသားက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ထီးနန်းပေါ်တွင်ထိုင်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများက အေးစက်စွာ ကျန့်ချိုးကျုံးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဒီကိစ္စကို ချက်ချင်း ကိုင်တွယ်ဖို့လိုတယ်... ကျန့်ချိုးကျုံး၊ မင်း အများပြည်သူစည်းကမ်းရုံးကို ဖျက်သိမ်းပြီး ဖမ်းဆီးထားသူတွေကို ပြန်လွှတ်ဖို့ အမိန့်ပေးရမယ်... မဟုတ်ရင် ဒီဆန္ဒပြမှုတွေက ပိုဆိုးလာလိမ့်မယ်...”
ပထမမင်းသားက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ အသံထဲတွင် ဖိအားနှင့် ဒေါသများ ရောယှက်နေသည်။
ကျန့်ချိုးကျုံးက ခေါင်းငုံ့ထားရင်း စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သူက ထိုအခြေအနေကို မည်သို့ ဖြေရှင်းရမည်ကို မသိရှိတော့ပေ။ သို့သော် သူက တစ်စုံတစ်ခုပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် အပြင်ဘက်မှ ထပ်မံ ဆူညံသံများ ကြားလာရပြန်သည်။
“အစီရင်ခံပါတယ်... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ဝမ်ချောင်က နန်းတော်ကို ရောက်ရှိလာပါပြီ...” နန်းတော်တံခါးစောင့်တစ်ဦးက အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာပြီး အစီရင်ခံလိုက်သည်။
ထိုစကားကြောင့် နန်းဆောင်ထဲရှိ လူအားလုံး၏ အာရုံများက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ ကျန့်ချိုးကျုံးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်လာသည်။ ဝမ်ချောင်က ရောက်လာပြီ ဖြစ်၏။ ယခုအခါ ထိုရှုပ်ထွေးမှုကို ဖြေရှင်းရန် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိလာပြီဖြစ်သည်။
******