နက်ရှိုင်းအိပ်မက်ဆိုးအဆင့် ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခန်း

ညသည် အနီရောင်မိုးကာအင်္ကျီကို ဝန်းရံထားသော ဖောက်ထွင်း၍မရသည့် လိုက်ကာကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးမျက်ရည်နှစ်ကြောင်း စီးကျနေ၏။

“ငါ့ကလေး… ငါ့ကလေးကို ပြန်ပေး…”

စူးရှသောအသံက ပြင်းထန်သော မုန်းတီးမှုများကို နှိုးဆွနေသည်။ အနီရောင်မိုးကာအင်္ကျီ၏ ငိုရှိုက်သံသည် သွေးမိုးများ၏တဖွဲဖွဲကျသံနှင့် ရောယှက်နေ၏။ သူမသည် သူမ၏ကလေးကိုသာ ရှာဖွေချင်နေခြင်းဖြစ်သော်လည်း အိပ်မက်ချိုးဖျက်မြို့မှ နတ်ဘုရားသရဲများက သူမ၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားကြသည်။

“ငါ့ကလေးကို ပြန်ပေးစမ်း…”

သွေးမိုးများက အဆောက်အဦးများပေါ်သို့ ကျဆင်းနေသည်။ အနီရောင်မိုးကာအင်္ကျီ ခေါင်းမော့လိုက်၏။ သူမသည် ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ရေးအခန်းထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ နှောင့်နှေးခဲ့ရသည်။ အချိန်အတော်ကြာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၍ သူမ၏ကလေးနှင့် ချိတ်ဆက်မှုမှာလည်း ဝေဝါးနေလေပြီ။ တစ်ချိန်က စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနသည် သူမကလေး၏ အဝတ်အစားများကို ငါးစာအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည်။ သူမ ဟန်ဟိုင်းမြို့မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ထိုအငွေ့အသက်သည် အလွန်အမင်း အားနည်းသွားခဲ့သည်။ အနက်ရှိုင်းဆုံး စွဲလမ်းမှုက တုန်လှုပ်နေလေသည်။ အနီရောင်မိုးကာအင်္ကျီ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားသည် ဝိညာဉ်ဘုရားကျောင်း၏ အပြင်ဘက်နံရံကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အချိန်မရွေး ပြိုလဲသွားနိုင်ပေသည်။

“ဖရိုဖရဲတွေ လွှမ်းမိုးခံထားရတဲ့ နတ်ဘုရားသရဲလား၊ သူက ဘယ်လို ပြုပြင်မွမ်းမံတဲ့ နည်းလမ်းမျိုး ကျင့်ကြံထားတာလဲ၊ သူ့စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”

ကျိနတ်ဘုရားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဘီလူးကြီးက အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဦးနှောက်မရှိတာက ပိုကောင်းတယ်၊ ငါ သူ့ကို ကြေးခြင်္သေ့တစ်ကောင်ဖြစ်အောင် သန့်စင်ပြီး ဘိုးဘေးခန်းမမှာ အစောင့်ခွေးလုပ်ခိုင်းမယ်”

“ကလေးတွေဆိုတာ အိပ်မက်ချိုးဖျက်မြို့မှာတော့ ရတနာတွေပဲ၊ သူတို့ကို ယဇ်ပူဇော်လို့ရသလို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်နဲ့ ဆေးလုံးတွေအဖြစ်လည်း ပြောင်းလဲပစ်လို့ရတယ်၊ မင်းရဲ့ကလေးကို ပြန်ရှာတွေ့ဖို့ဆိုတာ သုညနီးပါးပဲကွ”

ဘီလူးကြီး၏ စကားများသည် အနီရောင်မိုးကာအင်္ကျီ၏ နှလုံးသားကို လှီးဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိ၏။ မိုးကာအင်္ကျီအောက်မှ နီရဲနေသော မျက်လုံးများသည် ဘီလူးကြီး၏ပါးစပ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီ ထူးထူးဆန်းဆန်း ဝတ်ထားတဲ့သရဲက တုံးအတဲ့ပုံပဲ၊ သူက စိတ်ခံစားချက်တွေရဲ့ လွှမ်းမိုးတာကို အလွယ်တကူ ခံနေရတာပဲ၊ ငါတို့နဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အများကြီး နိမ့်ကျပါသေးတယ်”

ဘီလူးကြီး စကားမဆုံးခင်မှာပင် အနီရောင်မိုးကာအင်္ကျီက ရိပ်ခနဲပျောက်ကွယ်သွား၏။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မိုးရေထဲတွင် အနီရောင်ပုံရိပ်တစ်ခု ရောင်ပြန်ဟပ်လာသည်။ မိုးကာအင်္ကျီဝတ် သရဲမသည် ဘီလူးကြီး၏ပါးစပ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ထက်ရှသော လက်သည်းများက အရေပြားကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်၏။ လက်သည်းများသည် ပါးစပ်မှနေ၍ ဘီလူးကြီး၏နားရွက်နောက်အထိ ပိုင်းဖြတ်သွားသည်။ မိုးရေများက သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို စိုရွှဲသွားစေသည်။ သူမ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားမှာ ဘုရားကျောင်းနံရံကဲ့သို့ပင် ကြေမွသွားပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ဘီလူးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တွားဝင်လိုက်သည်။ ထိုဘီလူးကြီးက ပိုသန်မာသည်ဖြစ်စေ၊ ဤလုပ်ရပ်က သူမကို သေစေနိုင်သည်ဖြစ်စေ သူမဂရုမစိုက်ပေ။ သူမနှလုံးသားကို ညှဉ်းပန်းနေသော နာကျင်မှုများကို ဖြေဖျောက်ရန်အတွက် သတ်ဖြတ်ရန်သာ သူမလိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘီလူးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သွေးများဖြင့် စွန်းထင်သွားသည်။၎င်းက ယာယီရပ်တန့်သွားသည်။

မှတ်ဉာဏ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံထားရသော ကောင်းမင်သည် ပြင်းထန်သောအအေးဓာတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လမ်းပေါ်ရှိ အလင်းရောင်များ ဖြည်းညင်းစွာ မှေးမှိန်သွားသည်။ သူ့အား ဆွဲကိုင်ထားသော လက်များမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီဖြစ်သည်။ မြို့ကြီးက မှောင်မိုက်လာလေသည်။

မှောင်မိုက်နေသော ညအတွင်း၌ မုန်တိုင်းတစ်ခု စတင်လာလေသည်။ တဟူးဟူး ညည်းသံပေး၍ တိုက်ခတ်နေသော လေပြင်းများက ကောင်းမင်၏ပါးလွှာသော မိုးကာအင်္ကျီကို ပျက်စီးသွားစေ၏။ သူသည် မိုးကာအင်္ကျီကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားရန် ကြိုးစားသော်လည်း အနီရောင်မိုးကာအင်္ကျီက ရက်စက်သော လေပြင်းများကြားတွင် လွင့်ပါသွားသည်။

“အရမ်းအေးတာပဲ၊ ငါ ဘယ်ကို သွားနေတာလဲ၊ ငါ ရှေ့ဆက်သွားသင့်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ လမ်းက ဘယ်ဘက်မှာလဲ”

အမှောင်အတိကျနေသော မြို့ကြီးထဲတွင် ဦးတည်ချက် မရှိပေ။ ကောင်းမင် ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ခင်မှာပင် အရိပ်ထဲမှ လက်နက်ကိုင်ထားသော ရာဇဝတ်သားသုံးဦး ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

အဖြူရောင်အရိုးဖြူတောင်ကြီးသည် သွေးနီရောင်မြို့တော်၏ ထောင့်စွန်းတစ်ခုနှင့် တိုက်မိသွား၏။ ကျိနတ်ဘုရား သုံးပါးသည် မတူညီသောအရပ်မျက်နှာများမှ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့၏ ပန်းတိုင်မှာ ကောင်းမင်ပင် ဖြစ်သည်။

“စိတ်ရှုပ်စရာပဲ… ငါ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ကောင်းတာတစ်ခုမှ ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိနေတယ်”

ကောင်းမင်သည် နောက်ကျိနေသော သွေးအိုင်တစ်ခုထဲတွင် လဲကျသွားသည်။ လူ့ဦးခေါင်းတစ်ခုက ကျိနတ်ဘုရားသုံးပါးကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ သူသည် သူတို့အား မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သိသဖြင့် သူ့ဝိညာဉ်ကို လောင်ကျွမ်းလိုက်ပြီး တရိပ်ရိပ်ထိုးဆင်းလာသော လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်၏။ သူသည် ကောင်းမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သယ်ဆောင်၍ ပုန်းရန် ကြိုးစားတော့သည်။

ကောင်းမင်သည် စိတ်ထဲတွင် ထိုရာဇဝတ်သားသုံးဦးကို မည်သို့ကိုင်တွယ်ရမည်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မည်မဟုတ်သော မျက်နှာတစ်ခုသည် ကောင်းမင်၏နောက်ကျောတွင် ပေါ်လာလေသည်။

“ကျန်းတင်းလား”

ကျန်းတင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အဝတ်အထပ်ထပ် အုပ်ထားသဖြင့် ဦးခေါင်းသာ ပေါ်နေ၏။ သူသည် ကောင်းမင်ကို မှတ်ဉာဏ်မြို့တော်၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သူစိတ်ထဲတွင် ပန်းတိုင်တစ်ခု ရှိပုံရသည်။

“မင်း ဘယ်သွားမှာလဲ၊ ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်”

ကျန်းတင်း၏ အသံက ကောင်းမင်ကို စိတ်သက်သာရာ ရစေသည်။ မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစများ ပိုမို ပေါင်းစည်းလာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းမင်သည် သူ့ပန်းတိုင်ကို သိသွား၏။ ယင်းသည် အရာအားလုံး စတင်ခဲ့ရာ နေရာဖြစ်သည်။ ယင်းသည် အမှန်တရားအားလုံး ပုန်းကွယ်နေသည့် နေရာလည်း ဖြစ်၏။

“အင်း… ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ချင်တယ်၊ ကျွန်တော့် မိဘတွေ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေကြတုန်းပဲ”

အနက်ရှိုင်းဆုံး မှတ်ဉာဏ်များ နိုးထလာသည်။ မြို့ကြီးထဲတွင် အလင်းရောင်တစ်ခု လင်းထိန်လာ၏။ ၎င်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လုံးဝဖီလာဆန့်ကျင်နေသည်။ ကျန်းတင်းနှင့် ကောင်းမင်တို့သည် ထိုအလင်းဆီသို့ ပြေးသွားကြ၏။ ကောင်းမင်၏ အမြန်နူန်းက ပို၍ ပို၍ မြန်လာသည်။ ကျန်းတင်းမှာ နောက်က မလိုက်နိုင်တော့ပေ။

“မင်း အရင်ပြန်နှင့်တော့၊ ငါ လုပ်စရာလေး ရှိသေးလို့၊ ငါတို့… မနက်ဖြန်ကျမှ တွေ့ကြတာပေါ့”

ကျန်းတင်းသည် ကောင်းမင်ကို အားနှင့် တွန်းလိုက်သည်။ ကောင်းမင် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရာဇဝတ်သားတစ်ဦး ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။

ရေကြီးမှုသည် မြေတံတိုင်းကြီး၏ ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသည်။ ဝိညာဉ်ခေါ် အလံများက တလွင့်လွင့် လှုပ်ယမ်းနေ၏။ ကျိနတ်ဘုရား တစ်ပါးသည် ကျန်းတင်းကို ပိတ်လှောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကျန်းတင်းကို မသတ်ခင် ရေထဲရှိ ကျန်းတင်း၏ ကိုယ်အစစ်ကို အရင်ရှာရန်လိုအပ်သည်။

“ငါ့အခြေအနေက ဒီထက် ပိုမဆိုးနိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်ထားတာ”

ကျန်းတင်းက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ရေထဲတွင် လှည့်ပတ်သွားလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခုက သူ့နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာလေသည်။ ဝိညာဉ်ဘုရားကျောင်း၏ အပြင်ဘက်နံရံများသည် သွေးနီရောင်မြို့တော်၏ ကျူးကျော်မှုကို ခံလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ နံရံများသည် ခြောက်သွေ့သွားပြီး ကွာကျကုန်၏။ အိပ်မက်ချိုးဖျက်မြို့၏ လေပြင်းများသည် ဝိညာဉ်ဘုရားကျောင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာကြသည်။ ညကောင်းကင်နှစ်ခုသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပေါင်းစည်းသွားတော့သည်။

“ဒါ ဘယ်နေရာလဲ၊ ငါတို့ ဟန်ဟိုင်း အပြင်ဘက် ရောက်နေတာလား”

ကျန်းတင်းက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်၏။ ထိုနေရာတွင် ဧရာမမြွေနက်ကြီးတစ်ကောင် ရှိနေသည်။ ၎င်းသည် တစ်ကိုယ်လုံး ပုပ်ဆွေးနေပြီး ၎င်း၏အမြီးမှာလည်း ဒဏ်ရာရထား၏။ ၎င်းသည် ကွာကျနေသော အရေခွံများကို ဆွဲ၍ ဝိညာဉ်ဘုရားကျောင်း၏အပေါ်ဆုံးသို့ တွားသွားနေခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းက ကောင်းကင်ဘုံတံခါးကို ကိုက်ရန် ကြိုးစားနေစဉ် ဘုရားကျောင်းနံရံများ ကြေမွသွားတော့သည်။

အပြင်ဘက်နံရံများတွင် ၎င်း၏သွေးများဖြင့် ရေးဆွဲထားသော နဂါးပုံစံကွက်များ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ၎င်း၏ ကန်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသော မျက်လုံးများလည်း ပေါက်ထွက်သွားသည်။ ၎င်းသည် မည်မျှကြိုးစားသော်လည်း တံခါးဆီသို့ မရောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ၎င်း၏ဒေါသသည် မုန်းတီးမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ၎င်းသည် အနီရောင်အဆောက်အဦးများ၏ အကာအကွယ်ရထားသော ကောင်းမင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

ရင်းနှီးနေသော ထိုမျက်နှာက ၎င်း၏ဒေါသနှင့် မုန်းတီးမှုကို တောက်လောင်လာစေသည်။ ၎င်းသည် ကောင်းမင်ထံသို့ မဖြစ်နိုင်သော အမြန်နူန်းဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ၎င်း အနီးသို့ မရောက်နိုင်သေးခင် ၎င်း၏ဝမ်းဗိုက်တွင် ဧရာမအက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ အမွှေးတိုင် မီးခိုးငွေ့များသည် ၎င်း၏မေးရိုးများမှ စီးထွက်လာ၏။ တုံးမောင်းသံသည် ၎င်းအား ဟန်ချက်ပျက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားစေသည်။

“မင်းကို အိပ်မက်ချိုးဖျက်မြို့က နှင်ထုတ်လိုက်ရတာနဲ့ မလုံလောက်သေးဘူးလားကွ၊ အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားမှပဲ မင်းကျေနပ်တော့မှာလား”

ညကင်းစောင့်က ချောင်းဆိုးလိုက်၏။ အားနည်းနေသည့်တိုင် သူ့အသံမှာ ခိုင်မာနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ဘုရားကျောင်းသည် အနီရောင် အဆောက်အဦးများ၏ သိမ်းပိုက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ အိပ်မက်လွှတ်နည်းလမ်းသည် အိပ်မက်ချိုးဖျက်မြို့ကို ရှုပ်ထွေးသွားစေသည်။ ပြန့်ကားလာသော မြို့တော်ကြီးသည် ဘုရားကျောင်းနံရံများ ပြိုလဲသွားပြီးနောက်တွင်လည်း ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် အိပ်မက်ချိုးဖျက်မြို့ တစ်ခုလုံးသို့ အရူးအမူး ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။

မြေပြင်သည် အနီရောင် ပြောင်းသွားသည်။ အဆောက်အဦးများသည် ရွာထဲရှိ မူလရှိနေသောအိမ်များကို ရက်ရက်စက်စက် တိုက်ဖြိုပစ်လိုက်ကြ၏။ ၎င်းသည် ဖုန်းရွှေအနေအထားကိုပင် ပျက်စီးသွားစေသည်။

ရွာအဝင်ဝရှိ ကျောက်တိုင်ကြီးများ တုန်ခါလာကြသည်။ ရွာနာမည် ရေးထွင်းထားသော ဧရာမကျောက်တုံးကြီးမှာလည်း စတင်အက်ကွဲလာတော့သည်။မူလလက်ရေးက ပြင်ဆင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် နာမည်အားလုံးသည် တစ်နေရာတည်းတွင် စုစည်းသွားပြီး နာမည်အသစ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။ သို့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းရင်းကြောင့် မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

ကျောက်တုံးကြီးဆီမှ သက်ပြင်းချသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လက်ချောင်းငါးချောင်းက နာမည်တစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။ ထို့နောက် ကျန်းမင်လီ၏အသံ စတင်ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အိပ်မက် လွှတ်စမ်း”

၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ကျောက်တုံးကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွာအဝင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် သူ၏ဆရာအသွင်အပြင်နှင့် လုံးဝကွဲပြားနေလေသည်။ သူသည် ဆုံးရှုံးသွားသော အရာအများစုကို ပြန်လည်တွေ့ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူကား မူလရုပ်သွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲပေတော့မည်။

“လူတိုင်းရဲ့ အိပ်မက်ကို ဝါးမြိုဖို့ ငါမတတ်နိုင်သေးဘူး၊ ဒီနေရာသာ ပျက်စီးသွားရင် မသေဆေးကုမ္ပဏီရဲ့ လှည့်စားမှုနဲ့ ရောက်လာတဲ့ စမ်းသပ်သူတွေဟာ ချောက်နက်ကြီးထဲမှာ လမ်းပျောက်ကုန်ကြလိမ့်မယ်၊ ငါ အဲ့ဒီလို မလုပ်နိုင်ဘူး”

ကျန်းမင်လီ ကိုယ်ကို မတ်လိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးတစ်ခုကို ရှာရမယ်…”

အိပ်မက်ချိုးဖျက်မြို့သို့ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အပိုင်းပိုင်းပြိုကျနေသော ဝိညာဉ်ဘုရားကျောင်းနှင့် မိစ္ဆာကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြန့်ကားလာသော သွေးနီရောင်မြို့တော်ကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

“ယီး… ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ”